Επί τοις αφορώσι τον Sergei Piliugin, Αρ. Αίτησης 335/07, 16.12.2009

(4)και την σχετική νομολογία η ένορκη δήλωση που εκ των θεσμών είναι αναγκαία είναι μέρος της δικογραφίας και δεν είναι αποδεικτικό μέσο ώστε να εφαρμόζεται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δυνάμει του νόμου περί επίσημων γλωσσών της Δημοκρατίας Ν.67/88. Ακόμη ο κ. Μελάς ανέφερε ότι το petition πάσχει από ουσιώδη ελαττώματα και δη έλλειψη εξουσιοδότησης. Συγκεκριμένα δι' αυτής δεν εμφαίνεται νόμιμη εξουσιοδότηση Ξεκινώ με το πρώτο θέμα: Την συνοδευτική του Petition ένορκη δήλωση που είναι συντεταγμένη στην αγγλική γλώσσα. Ο σχετικός θεσμός που ορίζει την αναγκαιότητα συνοδευτικής ένορκης δήλωσης είναι η Δ.50(Ι) των Bankruptcy Rules που έχει ως εξής: "50 (I) Every creditor's petition shall be verified by affidavit, and when it is filed there shall be lodged with it two or more copies to be sealed for issue". Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ερώτημα της εγκυρότητας της ένορκης ομολογίας συναρτάται με την ιδιότητα που θα της προσδοθεί. Είναι μέρος της δικογραφίας και χαρακτηρίζεται ως δικόγραφο ή είναι αποδεικτικό μέσο; Αν θα χαρακτηρισθεί δικόγραφο η ακυρότητα του είναι δεδομένη, όπως εισηγείται ο κ. Μελάς. Ο κ. Αραούζος στην αντιπέρα πλευρά, υποστήριξε σθεναρά την άποψη ότι δεν μπορεί το Δικαστήριο να απιοστεί από τον ίδιο το νόμο περί επισήμων γλωσσών, (άρθρο 5) και να δώσει άλλη ιδιότητα στην ένορκη δήλωση απ' αυτή που ο ίδιος ο τίτλος την χαρακτηρίζει. Οι δύο συνήγοροι έθεσαν προς επίρρωση των θέσεων τους σχετική νομολογία. Εχω εξετάσει τις αντίστοιχες εισηγήσεις, με βάση το νομικό πλαίσιο και την νομολογία που μου παρατέθη. Είναι επάναγκες να παρατεθεί το επίμαχο άρθρο 5 του Ν. 67/88 ως έχει τροποποιηθεί. «5

(1)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του Νόμου αυτού ή οποιουδήποτε άλλου νόμου, σε οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία γίνεται αποδεκτό ως αποδεικτικό μέσο και έγγραφο συνταγμένο σε οποιαδήποτε ξένη γλώσσα.

(2)Το δικαστήριο μπορεί, όταν το συμφέρον της δικαιοσύνης το επιβάλλει, να διατάξει τη μετάφραση εγγράφου ή μέρους αυτού στις επίσημες γλώσσες της Δημοκρατίας ή σ' οποιαδήποτε απ' αυτές.

(3)Δεν απαιτείται η μετάφραση εγγράφου, το οποίο συντάχθηκε στην αγγλική γλώσσα μέχρι τη 15η Αυγούστου 1989.

(4)Για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου, έγγραφο περιλαμβάνει και ένορκη δήλωση.» Στην υπόθεση Σοφοκλέους ν. Στυλιανού

(1992)1 Α.Α.Δ 81 συζητήθηκε για πρώτη φορά ο σχετικός νόμος και αποφασίσθηκε ότι με τον Περί Επισήμων Γλωσσών Ν. επαναλήφθηκε η πρόνοια του άρθρου 3(Ι) του Συντάγματος σύμφωνα με την οποία οι επίσημες γλώσσες της Δημοκρατίας είναι η ελληνική και τουρκική αφού καταργήθηκε ο Νόμος 51/65 περί Νόμων και Δικαστηρίων (Κείμενον και Διαδικασία). Περαιτέρω αναφέρθηκε ότι το άρθρο 5 που εισήχθηκε με το Ν. 154/90αφορούσε μόνον αποδεικτικά μέσα, με την εξής κατάληξη: «Οι πρόνοιες (του τροποποιητικού νόμου 154/90) είναι σαφείς και δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο για να θεωρηθεί ότι καλύπτουν οτιδήποτε άλλο πέρα από εκείνο στο οποίο γίνεται ρητή αναφορά. Το αξίωμα που αναφέρθηκε δεν είχε θέση στην περίπτωση αυτή. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, η ταξινόμηση μιας έννοιας ως ελάσσονος σε σχέση με άλλη προϋποθέτει ομοιογένεια μεταξύ τους. (Βλ. Δημοκρατία ν. Νίκος Σαμψών

(1991)1 Α.Α.Δ 858). Είναι ένα πράγμα η έκθεση και άλλο, εντελώς διαφορετικό, τα αποδεικτικά μέσα για τη θεμελίωση των ισχυρισμών που περιέχονται στην πρώτη. Αν όχι τίποτε άλλο, είναι αντικανονική η συμπερίληψη μαρτυρίας στο κείμενο των εγγράφων προτάσεων. (Βλ. Δ.19 κ.4 των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας). Με την παροχή της δυνατότητας προσαγωγής έγγραφων αποδεικτικών μέσων που είναι γραμμένα σε ξένη γλώσσα, ο νομοθέτης απλώς θέλησε να αντιμετωπίσει πρακτικές δυσκολίες που δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι υπάρχουν και στην περίπτωση των έγγραφων προτάσεων». Ο κ. Μελάς στάθηκε ιδιαίτερα στην απόφαση Kamal Hassanein v. Hellenic

(1994)1 A.A.Δ σελ. 304 στην οποία διατυπώθηκε άρνηση σε αίτημα δικηγόρου να αγορεύσει στο Δικαστήριο στην αγγλική γλώσσα με ταυτόχρονη μετάφραση στην ελληνική από διερμηνέα. Δεν υπάρχει αμφιβολία επί της αρχής που διατυπώθηκε ότι δηλαδή η διαδικασία στα Δικαστήρια επιβάλλεται να διεξάγεται σε μια από τις επίσημες γλώσσες της Δημοκρατίας, σύμφωνα με το άρθρ. 3.4 του Συντάγματος. Δεν παρέχεται από το Σύνταγμα οποιοδήποτε δικαίωμα για χαλάρωση του κανόνα. Εδώ όμως το θέμα τίθεται ως θέμα εγκυρότητας ή μη της εν λόγω ένορκης δήλωσης. Στην υπόθεση re Faz Aviation Ltd κ.α. (Aιτ. Αρ. 30/2007 ημερ. 13.6.2007 ο Δικαστής Φωτίου έκρινε ότι ένορκη δήλωση στα αγγλικά που συνοδεύει μονομερή αίτηση για έκδοση Συντηρητικού διατάγματος ήταν έγκυρη κατ' επίκληση ακριβώς του ιδίου άρθρου του ιδίου νόμου. Σχολιάζει σχετικά ο Δικαστής Φωτίου: «Επομένως δεν έχουμε περίπτωση που να υπήρχε ένορκη δήλωση στη μητρική του γλώσσα και να μην της έγινε πιστοποιημένη μετάφραση, αλλά μια πρωτογενή ένορκη δήλωση στα αγγλικά και σε καταληπτή από τον ενόρκως δηλούντα γλώσσα. Νομικά είναι επιτρεπτή τέτοια ένορκη δήλωση στην αγγλική δηλαδή γλώσσα, αλλά το Δικαστήριο έχει και εξουσία να δώσει οδηγίες όπως αυτή μεταφραστεί στα ελληνικά (Βλ. τον περί των Επισήμων Γλωσσών της Δημοκρατίας Νόμου του 1988 - Ν.67/88, όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 154/90). Δεν έχω λοιπόν ικανοποιηθεί περί ύπαρξης, έστω και εκ πρώτης όψης, τέτοιου νομικού σφάλματος που να συνηγορεί υπέρ της παραχώρησης της αιτούμενης άδειας γι' αυτό το λόγο». Μετά από περίσκεψη και προβληματισμό κρίνω ότι δεν έχω εξουσία να κατατάξω την ένορκη δήλωση σε κάτι ευρύτερο από τον ίδιο τον τίτλο της και το περιεχόμενο της αφού ως ένορκη δήλωση βεβαιωτική γεγονότων αποτελεί μέσο πρωτογενούς αποδείξεως η οποία πρέπει εκ νέου να επιβεβαιωθεί με πρόσθετη μαρτυρία κατά το χρόνο της ακρόασης. Δεν μπορώ να προβώ σε ερμηνεία του Νόμου πλατύτερη από το ίδιο σαφές κείμενο του άρθρου που δίνει δυνατότητα αποδοχής ένορκης δήλωσης σε ξένη γλώσσα. Δεν υπάρχει στο νόμο κανένας διαχωρισμός κατηγοριών ένορκων δηλώσεων ώστε να μπορώ να δω θετικά την εισήγηση του κ. Μελά. Ένα σημείο που κρίνεται υπέρ της μη θεώρησης της ένορκης δήλωσης ως δικογραφία (pleading) είναι ότι άλλοι θεσμοί διέπουν τον τρόπο σύνταξης των δικογράφων (βλ. Δ.19) και άλλοι της σύνταξης των ενόρκων δηλώσεων (βλ. Δ.39). Ερχόμενη να εξετάσω την δεύτερη εισήγηση για ακυρότητα του petition διότι επ' αυτού δεν φαίνεται έγκυρη εξουσιοδότηση, θα πω ότι δεν με βρίσκει σύμφωνη αυτή η θέση. To petition σφραγισμένο και υπογραμμένο παρουσιαζόμενο ως ολότητα και με την επιβεβαιωτική ένορκη δήλωση δεν φανερώνει στην όψη του τουλάχιστον ουσιώδες ελάττωμα για να μιλούμε για θεμελιώδη ακυρότητα. Γενικά να αναφέρω ότι σε αιτήσεις που γίνονται από νομικά πρόσωπα η αίτηση υποβάλλεται από αξιωματούχο καθορίζοντας την ιδιότητα του με σφραγίδα της εταιρείας. Αυτά τα ελάχιστα φαίνεται εν προκειμένω να παρουσιάζονται (βλ. Williams and Hunter on Bankruptcy, 19η έκδ. σελ. 495) Δεν συζητούμε βέβαια το θέμα σε επίπεδο μαρτυρίας που τα μέρη που μπορούν να αναπτύξουν διαφορετικά τις θέσεις τους. Να σημειώσω για σκοπούς ολοκληρωμένης τοποθέτησης ότι οποιαδήποτε τυπικά ελαττώματα θα μπορούσαν να διορθωθούν με το Κ.2 των Πτωχευτικών Κανονισμών και το άρθρο 102 του περί Πτωχεύσεων Νόμου (βλ. ακόμη Williams and Hunter on Bankruptcy (ανωτέρω) σελ. 492). Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω τα προδικαστικά τεθέντα σημεία αποτυγχάνουν. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των αιτητών στην κυρίως αίτηση (petition) ως θα υπολογισθούν από Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ Πιστον Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - πτωχευτική διαδικασία - τεθέντα προδικαστικά σημεία) (Re: tethenta prodikastika simia) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο