← Κύπρος

Μαρία Νικόλα ως διαχειρίστρια της περιουσίας Αποβιώσαντα Νικόλα Σπυρίδη κ.α. ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Ξυλοφάγου, Γενική Αίτηση (Αίτηση-Έφε

Μαρία Νικόλα ως διαχειρίστρια της περιουσίας Αποβιώσαντα Νικόλα Σπυρίδη κ.α. ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Ξυλοφάγου, Γενική Αίτηση (Αίτηση-Έφεση): 43/07, 16 Ιανουαρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2009:A6 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε. Δ. Γενική Αίτηση (Αίτηση-Έφεση): 43/07 Μεταξύ:

  1. Μαρία Νικόλα, ως διαχειρίστρια της περιουσίας του Αποβιώσαντα Νικόλα Σπυρίδη, από Ξυλοφάγου
  2. Μαρίας Νικόλα
  3. Ανδρέα Νικόλα
  4. Πέτρου Νικόλα Σπυρίδη
  5. Αντώνη Νικόλα Σπυρίδη
  6. Παναγιώτας Τριάρχου Εφεσειόντων-Αιτητών - και - Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Ξυλοφάγου Εφεσιβλήτων- Καθ΄ων η αίτηση Ημερομηνία: 16 Ιανουαρίου 2009 Εμφανίσεις Για τους Αιτητές-Εφεσείοντες: Ο κ. Ανδρέας Γιαλελής (κατά την εκφώνηση της απόφασης καμιά εμφάνιση) Για τους Καθ΄ων η Αίτηση-Εφεσίβλητους: Ο κ. Σαββάκης Σάββα Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό κρίση Αίτηση επιδιώκεται η ακύρωση της Διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 27.6.2007, η οποία εξεδόθη από τον κ. Γιώργο Έλληνα, ενεργώντας ως Διαιτητής στην υπ' αριθ. 9/18514/03 Διαιτησία, στην οποία η ΣΠΕ Ξυλοφάγου παρέπεμψε διαφορά της με τους παρόντες Αιτητές. Η Aίτηση/Έφεση βασίζεται στο άρθρο 52(1-4) του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Αρ. 22/85 όπως έχει τροποποιηθεί, στους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Κανονισμούς, άρθρα 78 και 79, στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4, στον περί Διεθνούς Διαιτησίας Νόμο Ν.101/87και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.(1-3). Ως λόγοι ακύρωσης της Διαιτητικής απόφασης προβάλλονται οι εξής: "
  7. Ο Διαιτητής έλαβε την εν λόγω απόφαση καθ' υπέρβαση και/ή κατάχρηση των εξουσιών που του παρέχει ο Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμος και/ή τροποιητικοί καθώς και συναφή αυτού Νόμοι. Η απόφαση του Διαιτητή δεν είναι δεόντως αιτιολογημένη και/ή πάσχει από έλλειψη αιτιολογίας και/ή στερείται επαρκούς αιτιολογίας και/ή ουδεμία αναφορά γίνεται στους παράγοντες που ελήφθησαν υπόψη για την λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης. Ο Διαιτητής κατά την λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης του αγνόησε παντελώς την μαρτυρία και/ή τα πραγματικά γεγονότα με τα οποία σχετίζεται η εν λόγω απόφαση και/ή δεν ακολούθησε τους κανόνες περί μαρτυρίας η δε απόφαση του δεν βασίζεται σε γεγονότα που προέρχονται από μαρτυρία που είναι αποδεκτή (admissible). Η απόφαση του Διαιτητή είναι άδικη και/ή σε κάθε περίπτωση προξενεί αδικία και μεγαλύτερη ζημία, οχληρία και ταλαιπωρία. Ο Διαιτητής παρέλειψε να εξετάσει την υπό κρίση υπόθεση τηρώντας τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και/ή παρέλειψε να εξετάσει δίκαια την υπόθεση. Η απόφαση του Διαιτητή είναι εσφαλμένη και αυθαίρετη και στηρίζεται σε πλάνη περί τα πραγματικά γεγονότα και/ή σε εσφαλμένα νομικά κριτήρια και/ή σε κάθε περίπτωση είναι προϊόν ελλειπούς και/ή μη πλήρους και/ή μη ολοκληρωμένης και/ή ανεπαρκούς έρευνας και λανθασμένης εκτίμησης. Η εν λόγω απόφαση του Διαιτητή είναι παράνομη και αντισυνταγματική, εσφαλμένη και αυθαίρετη ως μη βασιζόμενη επί όλων των πραγματικών δεδομένων της υπόθεσης. Ο Διαιτητής δεν εξήσκησε ορθά την διακριτική του εξουσία στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ο Διαιτητής κακώς προχώρησε και έκδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση αφού στις 11/11/2005 στα γραφεία της Εφεσίβλητης υπήρξε ενώπιον του παραδοχή από μέλος της Επιτροπής της Εφεσίβλητης ήτοι του κ. Αντώνη Μακαρίου ότι το εν λόγω δάνειο ήταν εικονικό. Ο Διαιτητής αγνόησε τις αντιφάσεις τις οποίες υπέπεσαν οι μάρτυρες της Εφεσίβλητης." Η Αίτηση/Έφεση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Εφεσείοντα-Αιτητή αρ. 4, Πέτρου Νικόλα Σπυρίδη, ο οποίος παραδέχεται τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση και επαναλαμβάνει τους λόγους Έφεσης. Υποστηρίζει περαιτέρω ότι ο Διαιτητής κ. Γιώργος Έλληνας δεν άσκησε νόμιμα, ορθά και δίκαια την διακριτική του εξουσία αφού δεν έλαβε υπόψη ολόκληρη την μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του και ότι "παρ' όλο που υπήρξε μάρτυρας και/ή αποδέκτης μαρτυρίας του γεγονότος ότι το εν λόγω δάνειο ήταν εικονικό αγνόησε παντελώς την μαρτυρία αυτή". Είναι τέλος η θέση του ότι ο Διαιτητής δεν διεξήγαγε την διαδικασία διαιτησίας σύμφωνα με τους κανονισμούς "αφού στέρησε το δικαίωμα στους Εφεσείοντες/Αιτητές και/ή δεν έλαβε όλα τα μέτρα για να προσφερθούν οι κ.κ. Αντώνης Μακαρίου (ζητήθηκε από τους Εφεσείοντες) και Ανδρέας Κόκκινος (Μ.Α.7) να αντεξεταστούν". Η Εφεσίβλητη-Καθ' ης η Αίτηση (Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Ξυλοφάγου) καταχώρησε γραπτή ένσταση την οποία στηρίζει στους πιο κάτω 11 λόγους ένστασης. "(α) Ο Διαιτητής σωστά αποφάσισε ότι το χρέος προς τους Καθ' ων η αίτηση-Εφεσίβλητους ανέρχεται στο ποσό των £30.414,48 πλέον τόκους 8% ετησίως από 1/01/2005 μέχρι εξοφλήσεως. (β) Ο Διαιτητής ορθά κατέληξε κάτω από ορθή νομική και πραγματική αξιολόγηση των γεγονότων της υπόθεσης στην Διαιτητική Απόφαση Αρ. 9/18514/
  8. (γ) Οι ίδιοι Αιτητές-Εφεσείοντες παραδέχθησαν τόσο τα γεγονότα όσο και το ύψος ποσού και τόκων αφού μάλιστα αποδέχθηκαν ή/και αποδέχονταν το εκάστοτε οφειλόμενο από μέρους τους ποσό, των Αιτητών-Εφεσειόντων 1 και 2 ως πρωτοφειλετών και των Αιτητών-Εφεσειόντων 3, 4, 5 και 6 ως εγγυητών. (δ) Οι Αιτητές-Εφεσείοντες με βάση τα πραγματικά γεγονότα οφείλουν το ποσό και τόκους που επιδίκασε η Διαιτητική Απόφαση. (ε) Ο Διαιτητής έλαβε την απόφαση σύννομα ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια και εξουσία εντός των πλαισίων και εξουσιών που του παρέχονται στον Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο καθώς και στις τροποποιήσεις αυτού, τους σχετικούς με τους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς και στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4 και κάθε άλλο σχετικό Νόμο ή Κανονισμό. (στ) Η απόφαση του Διαιτητή είναι επαρκώς αιτιολογημένη και απέδωσε δικαιοσύνη και ο Διαιτητής έλαβε υπόψιν κάθε Αρχή φυσικής Δικαιοσύνης. (ζ) Η απόφαση του Διαιτητή είναι ορθή στηριζόμενη στα πραγματικά γεγονότα, στις Νομικές Αρχές και Νομικά Κριτήρια συνεκτιμώντας όλους τους παράγοντες Νομικούς και Πραγματικούς, εξασκώντας την διακριτική του εξουσία ορθά στα πλαίσια του Συντάγματος των Νόμων και Κανονισμών. (η) Ο Διαιτητής συνεκτίμησε και αξιολόγησε όλη την προσαχθείσα μαρτυρία, προσεγγίζοντας την σύμφωνα με τις Νομικές Αρχές και ορθώς κατέληξε στα ευρήματα και συμπεράσματα του. (θ) Με την προσβαλλόμενη Διαιτητική Απόφαση οι Αιτητές-Εφεσίοντες προβάλλουν θέσεις τις οποίες δεν έθεσαν ενώπιον του Διαιτητή. (ι) Η Αίτηση - Έφεση των Αιτητών - Εφεσειόντων είναι Νόμω και Ουσία αβάσιμη. (κ) Η αίτηση - Έφεση των Αιτητών - Εφεσειόντων είναι εκπρόθεσμη ή και καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα και παράτυπα." Η Ένσταση βασίζεται στο άρθρο 52 του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Αρ. 22/85 και 68/87, στους θεσμούς 78 και 79 των περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμών του 1987, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Δ.48 θ.1-4, 8 και 9 και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Φρόσως Κάτζιη, υπαλλήλου των Καθ΄ων η αίτηση (ως υπεύθυνης στην έκδοση και παραχώρηση δανείων) η οποία υποστηρίζει και επεξηγεί τους λόγους ένστασης. Επί των πραγματικών γεγονότων της υπόθεσης αναφέρει ότι οι Αιτητές-Εφεσείοντες 1 και 2 με αίτηση τους ημερομηνίας 16.9.1999 (Τεκμήριο 2), αιτήθηκαν από τους Καθ'ων η αίτηση-Εφεσίβλητους την παραχώρηση δανείου ύψους ΛΚ.20.000= με σκοπό αφενός μεν την εξόφληση άλλου δανείου που είχαν στην ΣΠΕ Ξυλοφάγου και αφετέρου για επαγγελματικούς λόγους. Η συμφωνία παραχώρησης του δανείου καταρτίστηκε στις 23.9.1999 και σε αντάλλαγμα οι Αιτητές 1 και 2 υπέγραψαν χρεωστικό γραμμάτιο και/ή γραμμάτιο συνήθους τύπου και/ή γραπτή συμφωνία αναγνώρισης χρέους (Τεκμήριο 3). Οι Αιτητές-Εφεσίβλητοι 3, 4, 5 και 6 με την υπογραφή τους εγγυήθηκαν τις υποχρεώσεις των Αιτητών 1 και
  9. Το Δάνειο και/ή χρέος θα αποπληρώνετο με ετήσιες δόσεις και το οφειλόμενο υπόλοιπο θα έφερε τόκο προς 8% ετησίως. Είναι περαιτέρω η θέση της ενόρκως δηλούσης ότι οι Καθ'ων η αίτηση ζήτησαν επανειλημμένως την πληρωμή του οφειλομένου υπολοίπου, το οποίο ανερχόταν σε ΛΚ.30.414,48 πλέον τόκους, πλήν όμως οι Αιτητές αρνήθηκαν την πληρωμή του και γι' αυτό η υπόθεση παραπέμφθηκε σε Διαιτησία σύμφωνα με τον ισχύοντα Νόμο. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει στη συνέχεια η Φρόσω Κάτζιη, στη διαιτητική διαδικασία οι Αιτητές παρευρέθηκαν αυτοπροσώπως και εκπροσωπήθηκαν από δικηγόρο, καταχώρησαν δε έγγραφες προτάσεις. Κατέθεσαν 7 μάρτυρες για τους Καθ' ων η αίτηση και 5 για τους Αιτητές-Εφεσείοντες. Οι τελευταίοι δεν αμφισβήτησαν την ύπαρξη του δανείου, ούτε και του οφειλομένου υπολοίπου, ισχυρίστηκαν όμως ότι το δάνειο έγινε για αγορά μετοχών και όχι για τον σκοπό που αναφέρθηκε στην αίτηση δανείου. Αντίθετη ήταν η θέση των Καθ'ων η αίτηση-Εφεσιβλήτων. Υπεστήριξαν ότι με το ποσό του δανείου εξοφλήθηκε παλαιό δάνειο επίσης στην ΣΠΕ Ξυλοφάγου και το υπόλοιπο ποσό των ΛΚ.9.631,11 πιστώθηκε στον λογαριασμό του Αιτητή αρ. 1, Νικόλα Σπυρίδη. Η απόδειξη παραλαβής του δανείου από τους Αιτητές 1 και 2, κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  10. Η απόδειξη εξόφληση του παλαιού δανείου ως Τεκμήριο
  11. Η Κατάσταση κίνησης του χρεωστικού λογαριασμού, ως Τεκμήριο
  12. Η απόδειξη είσπραξης έναντι λογαριασμού ως Τεκμήριο
  13. Η Κατάσταση Λογαριασμού στην οποία φαίνεται η πίστωση στο λογαριασμό του Νικόλα Σπυρίδη του ποσού των ΛΚ.10.028,20, ως Τεκμήριο 8 και η επιστολή προς τους Αιτητές από τον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών ως Τεκμήριο
  14. Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί εικονικότητας του δανείου, είναι η θέση της ενόρκως δηλούσης ότι ο εν λόγω ισχυρισμός τέθηκε από τους Αιτητές και στην Υπεράσπιση τους και ότι οι τελευταίοι παρέλειψαν να κλητεύσουν ως μάρτυρες τον Αντώνη Μακαρίου και τον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών, όπως επανειλημμένα δήλωσαν. Είναι τέλος η θέση της ενόρκως δηλούσης ότι ο Διαιτητής (ο οποίος κρατούσε στενογραφημένα πρακτικά) διεξήγαγε την διαδικασία σύμφωνα με τους Κανονισμούς και δεν στέρησε οποιοδήποτε δικαίωμα των αιτητών, οι οποίοι απέτυχαν ενώπιον του να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους. Κατά τις αγορεύσεις ο κ. Γιαλελής εκ μέρους των Αιτητών-Εφεσειόντων υπεστήριξε κατά κύριο λόγο ότι ο Διαιτητής παρέλειψε να εξετάσει κατά πόσο το δάνειο ήταν εικονικό, όπως ισχυρίζοντο οι Αιτητές, παρόλο που ο ίδιος (ο Διαιτητής) υπήρξε αποδέκτης μαρτυρίας ότι ο κ. Αντώνης Μακαρίου (Πρόεδρος της Επιτροπής της ΣΠΕ Ξυλοφάγου) παραδέχθηκε ενώπιον συγκεκριμένων προσώπων ότι το δάνειο παραχωρήθηκε για απόκτηση μετοχών και όχι για τους σκοπούς που αναγράφοντο στην Αίτηση παραχώρησης του. Αντίθετη ήταν η θέση του κ. Σάββα εκ μέρους των Καθ΄ων η Αίτηση. Υπεστήριξε ότι ο Διαιτητής εξέτασε όλα τα θέματα που ηγέρθησαν ενώπιον του, περιλαμβανομένης και της θέσης των Αιτητών ότι το δάνειο ήταν εικονικό, θέση την οποία απέρριψε στο τέλος της ημέρας. Εισηγήθηκε ότι ο Διαιτητής ενήργησε σύννομα ασκώντας την διακριτική του εξουσία και ευχέρεια εντός των πλαισίων που του παρέχονται από τον σχετικό Νόμο και τους Κανονισμούς. Η προσβαλλόμενη Διαιτητική Απόφαση κατατέθηκε ως Τεκμήριο τόσο με την Αίτηση όσο και με την Ένσταση. Τα πρακτικά της διαδικασίας όμως ή οι σημειώσεις του Διαιτητή, δεν κατατέθηκαν από καμμιά πλευρά. Στη Διαιτητική απόφαση παρατίθενται αυτολεξεί η Έκθεση Απαίτησης (που καταχωρήθηκε εκ μέρους της ΣΠΕ Ξυλοφάγου), η Έκθεση Υπεράσπισης (που καταχωρήθηκε εκ μέρους των Αιτητών) καθώς επίσης και η Απάντηση στην Υπεράσπιση. Η ΣΠΕ Ξυλοφάγου με την Έκθεση Απαίτησης της αξίωνε εναντίον όλων των Αιτητών-Εφεσειόντων, ευθυνομένων αλληλεγγύως και/ή κεχωρισμένως: "(α) ΛΚ.30.414.48 με τόκο από 1.1.05 δυνάμει γραμματίου και/ή γραμματίου και/ή χρεωστικού ομολόγου και/ή δανείου και/ή γραπτής αναγνώρισης χρέους και/ή χρέους και/ή δυνάμει των Αρχών του αδικαιολογήτου πλουτισμού. Β. Νόμιμο Τόκο. Γ. Έξοδα και ΦΠΑ". Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες της Έκθεσης Απαίτησης οι Εφεσείοντες 1 και 2 με αίτηση τους ημερομηνίας 16.9.1999 αιτήθηκαν από την ΣΠΕ Ξυλοφάγου, την παραχώρηση σ' αυτούς δανείου ύψους ΛΚ.20.000= με σκοπό την εξόφληση άλλου δανείου και για επαγγελματικούς λόγους, προτείνοντας ως εγγυητές τους Εφεσείοντες 3, 4, 5 και
  15. Η αίτηση ενεκρίθη από την Επιτροπή της ΣΠΕ Ξυλοφάγου και το δάνειο παραχωρήθηκε στις 23.9.
  16. Ως αντάλλαγμα για την παραχώρηση του δανείου οι Εφεσείοντες αρ. 1 και αρ. 2 υπέγραψαν χρεωστικό γραμμάτιο και/ή γραμμάτιο συνήθους τύπου και/ή γραπτή συμφωνία αναγνώρισης χρέους, ως πρωτοφειλέτες. Οι Εφεσείοντες 3, 4, 5 και 6 εγγυήθηκαν, δια της υπογραφής των, την αποπληρωμή του δανείου. Το δάνειο θα αποπληρώνετο με ετήσιες δόσεις των ΛΚ.5.009.00 η κάθε μία. Η πρώτη δόση ήταν πληρωτέα την 23.9.
  17. Στις 30.12.2004 οι Εφεσείοντες όφειλαν, σύμφωνα με Κατάσταση Λογαριασμού που τηρούσε η ΣΠΕ Ξυλοφάγου, ΛΚ.30.414.
  18. Στην Υπεράσπιση που καταχώρησαν οι Εφεσείοντες παραδέχοντο ότι η διαφορά στη Διαιτητική διαδικασία αφορούσε την εξόφληση δανείου που παραχωρήθηκε στους Εφεσείοντες αρ. 1 και αρ. 2 (πρωτοφειλέτες) και τους εγγυητές τους, εφεσείοντες αρ. 3, 4, 5 και
  19. Αρνούντο όμως τους υπόλοιπους ισχυρισμούς της ΣΠΕ Ξυλοφάγου. Ήταν η θέση τους ότι δεν υπεγράφη οποιοδήποτε γραμμάτιο το οποίο να μπορεί να αναγνωριστεί ως νόμιμο και/ή έγκυρο και περαιτέρω ότι δεν ακολουθήθηκαν οι νενομισμένες διαδικασίες για την επικύρωση του δανείου το οποίο ήταν εικονικό. Προέβαλαν επίσης ότι ο κ. Αντώνης Μακαρίου - της Επιτροπής της ΣΠΕ Ξυλοφάγου - παραδέχθηκε στις 11.1.2005 ενώπιον του ίδιου του Διαιτητή κ. Γιώργου Έλληνα ότι το δάνειο είχε ζητηθεί για αγορά μετοχών στο ΧΑΚ και ότι ο ίδιος (Αντώνης Μακαρίου) συνεβούλευσε τους Εφεσείοντες αρ. 1 και αρ. 2 να ζητήσουν δάνειο για επαγγελματικούς σκοπούς. Στην Απάντηση στην Υπεράσπιση που καταχώρησε η ΣΠΕ Ξυλοφάγου, υπεστήριξε ότι το δάνειο παραχωρήθηκε νομότυπα και κανονικά και σύμφωνα με τις ισχύουσες, κατά την επίδικη περίοδο, διαδικασίες. Προέβαλε επίσης ότι από το ποσό του δανείου (ΛΚ.20.000) οι πρωτοφειλέτες κατέβαλαν ΛΚ.10.068.89 για εξόφληση άλλου χρέους προς την ΣΠΕ Ξυλοφάγου και ΛΚ.300= ως έξοδα δανείου. Ήταν η θέση της ΣΠΕ Ξυλοφάγου ότι η ίδια δεν γνώριζε και δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει πως διέθεσαν οι πρωτοφειλέτες το υπόλοιπο ποσό των ΛΚ.9.631.11 που τους δόθηκε. Ο Διαιτητής αφού άκουσε μαρτυρία και από τις δύο πλευρές επιλήφθηκε της ουσίας της διαφοράς και εξέδωσε απόφαση εναντίον όλων των Αιτητών-Εφεσειόντων, αλληλέγγυα και προσωπικά, σύμφωνα με την αξίωση της ΣΠΕ Ξυλοφάγου. Η επίδικη διαφορά παραπέμφθηκε σε Διαιτησία από τον Έφορο δυνάμει του άρθρου 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου Αρ. 22/
  20. Η διαδικασία ενώπιον του Διαιτητή αποκτά οιονεί δικαστικό χαρακτήρα εφόσον με βάση το άρθρο 52

(2)(β) του πιο πάνω Νόμου, διεξάγεται σύμφωνα με την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία περί Διαιτησίας δηλαδή το Κεφ. 4. Ο εν λόγω Νόμος (Κεφ. 4) δίνει, με τα άρθρα 19 και 20, την εξουσία στο Δικαστήριο να επαναπέμψει την υπόθεση πίσω στο Διαιτητή στην κατάλληλη περίπτωση για επανεξέταση ή για παραμερισμό της Διαιτητικής απόφασης, όπου ο Διαιτητής "επιδεικνύει κακή συμπεριφορά ή χειρίζεται κακώς την υπόθεση" σύμφωνα με την απόδοση που έγινε στην Ελληνική γλώσσα της φράσης στο Αγγλικό πρωτότυπο "has misconducted himself or the proceedings". Ως αποτέλεσμα δε εφαρμόζονται όλες οι αρχές φυσικής δικαιοσύνης (βλ. Τράπεζα Κύπρου v. Dynaco Ltd κ.α.
(1999)1 Β ΑΑΔ 717). Η παρούσα Αίτηση/Έφεση υποβλήθηκε δυνάμει του άρθρου 52
(4)του πιο πάνω Νόμου Αρ. 22/85 το οποίο προβλέπει ότι οποιοδήποτε πρόσωπο θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή, μπορεί μέσα σε 21 ημέρες να υποβάλει Έφεση στο Δικαστήριο. Το άρθρο 20
(2)του περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4 στο οποίο αναφέρθηκα προηγουμένως, καθορίζει την εξουσία του Δικαστηρίου να ακυρώσει μια Διαιτητική απόφαση. Συγκεκριμένα το άρθρο προβλέπει: "20
(2)Όταν ο διαιτητής ή ο επιδιαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφορά ή χειρίστηκε κακώς την υπόθεση ή όταν η διαιτησία διεξήχθηκε παράτυπα ή η διαιτητική απόφαση εκδόθηκε παράτυπα, το Δικαστήριο δύναται να ακυρώσει τη διαιτητική απόφαση". Είναι φανερό ότι το εδάφιο
(2)ανωτέρω, είναι γενικά διατυπωμένο και γι αυτό χρειάζεται να επεξηγηθούν οι έννοιες που περιλαμβάνονται σ' αυτό, ώστε να προσδιοριστούν καλύτερα τα καθήκοντα του Διαιτητή. Σύμφωνα με τις καλά εδραιωμένες από την νομολογία αρχές, το Δικαστήριο έχει πλατιά διακριτική ευχέρεια δυνάμει του άρθρου 20 να ακυρώσει την Διαιτητική απόφαση. Στον αγγλικό νόμο όπως έχω προαναφέρει, χρησιμοποιείται ο όρος "misconduct" για να περικλείσει τα όσα μπορεί να θεωρηθούν ως ανάρμοστα, παράτυπα ή παράνομα ή γενικά ως κακοί χειρισμοί εκ μέρους του Διαιτητή. Η φράση "has misconducted himself or the proceedings" έχει ερμηνευθεί σε σωρεία αποφάσεων και όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 2, σελ. 57-61, παρ. 125-127, η κακή ή λανθασμένη αυτή συμπεριφορά έχει ευρεία έννοια και καλύπτει περιπτώσεις από την λήψη δωροδοκίας μέχρι ένα απλό λάθος σε σχέση με την εξουσία που έχει δοθεί στον Διαιτητή μέσα από την συμφωνία παραπομπής της διαφοράς στη Διαιτησία. Καλύπτει επίσης και νομικό λάθος το οποίο εμφανίζεται στο ίδιο το κείμενο της Διαιτητικής απόφασης καθώς και θέματα που σχετίζονται με εγγενή αντιφατικότητα της απόφασης, λανθασμένη νομική εκτίμηση που θα πρέπει όμως να εμφανίζεται στην απόφαση ή ακόμη και εκεί που έχει προκύψει λάθος επί γεγονότων αλλά θα πρέπει, σε τέτοια περίπτωση το λάθος είτε να είναι παραδεκτό ή τουλάχιστον φανερό πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Καλύπτει επίσης περιπτώσεις όπου υπάρχουν γεγονότα τα οποία φανερώνουν ότι είναι αδύνατον να υπάρχει εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Διαιτητή (Russel on Arbitration, 18η έκδοση, σελ. 355) και την περίπτωση όπου ο Διαιτητής έχει λάβει υπόψη του, λανθασμένα, στοιχεία μαρτυρίας (Russel σελ. 235). Το Δικαστήριο δεν παραμερίζει μια διαιτητική απόφαση με ευκολία και θα πρέπει να καταδειχθεί ότι ο Διαιτητής έχει συμπεριφερθεί κακώς και εμπίπτει η συμπεριφορά του μέσα στην νομολογία που επιτάσσει τον παραμερισμό της διαιτητικής απόφασης (δέστε επίσης τις υποθέσεις Γαλάτης ν. Σωφρόνιος Σαββίδης
(1966)1 CLR 87 καθώς και Πανίκος Χαράκης Λτδ ν. The Official Receiver
(1978)1 CLR 15). Στο σύγγραμμα Russell on Arbitration, 19η έκδοση, στη σελίδα 428, αναλύεται ως εξής ο σκοπός της εξουσίας του Δικαστηρίου να ακυρώσει Διαιτητική απόφαση: "The term "misconduct" here would appear to be used in its widest sense, perhaps even including mistake (in law or fact) admitted by the arbitrator. The court has further an inherent power to set aside an award which is bad on its face: either as involving an apparent error in fact or law, or as not complying with the requirements of finality and certainty. The inherent power to set aside also extends to an award which exceeds the arbitrator´s jurisdiction and possibly to cases where fresh evidence has become available". Συνήθως μικρά λάθη δεν θεωρούνται ότι αποτελούν κακό χειρισμό εφόσον ένας από τους λόγους για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία είναι για να παρακαμφθούν οι τεχνικοί και αυστηροί κανόνες της διαδικασίας και του δικαίου της απόδειξης. Στην υπόθεση Τσιμεντοποιεία Βασιλικού ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(2001)1A ΑΑΔ 23 επιβεβαιώθηκε η αγγλική νομολογία ότι ένας από τους σκοπούς της διαιτησίας "είναι ο περιορισμός των ένδικων μέσων κατά της διαιτητικής απόφασης". Όμως το Δικαστήριο δεν διστάζει να επέμβει όπου εντοπίζει τέτοια λάθη, ιδιαίτερα παραβιάσεις των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης, τα οποία θεωρεί ότι επηρεάζουν την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Εξετάζοντας την Αίτηση επί της ουσίας της και έχοντας υπόψη την καταγραφή των λόγων που την στηρίζουν καθώς επίσης και τα όσα ανέφερε ο κ. Γιαλελής στην αγόρευση του, κρίνω ότι η απόφαση του Διαιτητή και η κατάληξη του δεν είναι με κανένα τρόπο λανθασμένη. Ο Διαιτητής εξέτασε την θέση των Εφεσειόντων (ότι το δάνειο παραχωρήθηκε για οποιοδήποτε άλλο σκοπό πλήν του σκοπού που αναγράφεται στην Αίτηση Παραχώρησης του και ότι το γραμμάτιο είναι προϊόν εικονικού δανείου) και την απέρριψε αφού κάτι τέτοιο, όπως αναφέρει στην Απόφαση του, δεν αποδείχθηκε από τους Εφεσείοντες. Ενώπιον του Διαιτητή κατέθεσαν όλοι οι Εφεσείοντες πλήν του Νικόλα Σπυρίδη ο οποίος είχε αποβιώσει από τις 28.1.2004. Ο Διαιτητής αξιολόγησε τη μαρτυρία τους και την απέρριψε ως αναξιόπιστη. Παρόλο που συνοπτικά κατέγραψε την αξιολόγηση αυτή, ανεφέρθη επαρκώς στους λόγους για τους οποίους δεν αποδέχθηκε την μαρτυρία τους. Γενικά μπορεί να λεχθεί ότι ο Διαιτητής προσήγγισε την μαρτυρία που προσήχθη τόσο από την ΣΠΕ Ξυλοφάγου όσο και από τους Εφεσείοντες, με βάση τους ορθούς δικονομικούς κανονισμούς και προέβη σε ορθή αξιολόγηση της. Παρόλο που ο κ. Γιαλελής δεν αναφέρθηκε στην αγόρευση του και δεν εξειδίκευσε τον λόγο Έφεσης υπ' αρ. 3 [ότι ο Διαιτητής ...... δεν ακολούθησε τους κανόνες περί μαρτυρίας η δε απόφαση του δεν βασίζεται σε γεγονότα που προέρχονται από μαρτυρία που είναι αποδεκτή (admissible)] θα έλεγα ότι, όπως αναφέρεται στον Russel σελ. 338, η κατ' ισχυρισμόν λανθασμένη λήψη μαρτυρίας δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο ένστασης μετέπειτα και λόγο ακύρωσης της Διαιτητικής απόφασης, αν ο διάδικος που εγείρει το θέμα, δεν αιτήθηκε από τον Διαιτητή την παραπομπή του θέματος με υπόμνημα στο Δικαστήριο κάτω από το S.21 του Arbitration Act 1950 (ή το άρθρο 27 του Κεφ. 4), ή αν ο Διαιτητής αρνείται, να ζητηθεί απ' αυτόν να αναβάλει την διαδικασία για να δοθεί χρόνος να γίνει αίτηση στο Δικαστήριο για σχετικό Διάταγμα παραπομπής της υπόθεσης στο Δικαστήριο. Στο σημείο αυτό θα έλεγα ότι στην Αίτηση/Έφεση αναφέρεται απλώς ένα γενικό παράπονο για τον τρόπο που αξιολογήθηκε η μαρτυρία χωρίς όμως παραπομπή στα όσα ειπώθηκαν ενώπιον του Διαιτητή. Ο κ. Γιαλελής δεν υπέδειξε συγκεκριμένα μέρη της μαρτυρίας τα οποία είτε κατεγράφησαν λανθασμένα από τον Διαιτητή είτε έγιναν αντιληπτά απ' αυτόν κατά διαφορετικό τρόπο από τον πραγματικό ή και ακόμη που αξιολογήθηκαν λανθασμένα και αντιφατικά. Αλλά ακόμη και εάν ο κ. Γιαλελής ενεργούσε με τον πιο πάνω τρόπο, το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να εξετάσει κατά πόσον η Διαιτητική απόφαση περιέγραφε ορθά ή όχι την δοθείσα μαρτυρία, εφόσον ο φάκελλος της Διαιτησίας με τα πρακτικά που ετηρούντο, δεν κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Η μη κατάθεση του φακέλλου είναι καταλυτική για την εξέταση του προαναφερόμενου θέματος. Η κατάληξη του Διαιτητή και τα ευρήματα του ότι το επίδικο δάνειο δεν παραχωρήθηκε για οποιοδήποτε άλλο σκοπό πλην του σκοπού που αναγράφεται στην Αίτηση παραχώρησης του, δεν είναι με κανένα τρόπο λανθασμένη εφόσον είναι γνωστό ότι από τα ίδια τα γεγονότα όπως αυτά καταγράφονται στην δικογραφία, μπορούν να εξαχθούν νομικά συμπεράσματα ακόμη και εάν δεν ζητείται η συγκεκριμένη νομική θεραπεία. Είναι αρκετό αν τα γεγονότα και τα ευρήματα του Δικαστηρίου (στην επίδικη υπόθεση του Διαιτητή), μπορούν να αποτελέσουν την βάση για την άντληση της νομικής εκείνης θεραπείας που είναι δίκαιο να αποδοθεί στις περιστάσεις της υπόθεσης (Στυλιανού ν. Παπακλεοβούλου
(1982)1 ΑΑΔ 542). Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί εικονικότητας του δανείου θα έλεγα ότι για να μπορούσε κάποιος εύστοχα να μιλήσει για εικονικότητα θα έπρεπε να υπήρχε μέσα από τα γεγονότα εμφανής καταστρατήγηση ενός νομοθετικού πλαισίου. Στην υπόθεση Λαική Κυπριακή Τράπεζα Χρηματοδοτήσεις Λτδ ν. Κώστα Κωνσταντίνου και άλλων, Πολιτική Έφεση 10783, ημερ. 26.9.2001, τόσο πρωτόδικα όσο και κατ' έφεση έγινε δεκτή η εισήγηση περί εικονικότητας επειδή καταστρατηγήθηκε το πνεύμα και το λεκτικό του Περί Ενοικιαγοράς Νόμου, δεδομένου ότι επιχειρήθηκε η συγκάλυψη δανείου με την υπογραφή εικονικής σύμβασης ενοικιαγοράς. Στην προκειμένη περίπτωση σύμφωνα με τα ευρήματα του Διαιτητή ο οποίος αποδέχθηκε την μαρτυρία της υπαλλήλου της ΣΠΕ Σωτηρούλλας Λουκά ότι ο σκοπός του δανείου της υπαγορεύθηκε από τον Αιτητή Νικόλα Σπυρίδη, το δάνειο και τα χρήματα δόθηκαν από την ΣΠΕ Ξυλοφάγου προς τους πρωτοφειλέτες Νικόλα Σπυρίδη και Μαρία Νικόλα, για τον σκοπό για τον οποίον τα ζήτησαν. Δεν εμπλέκεται στην εικόνα άλλη δικαιοπραξία. Εικονικότητα υπάρχει όταν οι συμβαλλόμενοι καταρτίζουν σύμβαση που δεν έχουν στην πραγματικότητα την ειλικρινή ή νόμιμη πρόθεση να καταρτίσουν είτε για να εξυπηρετήσουν αλλότρια κίνητρα είτε για να επιδιώξουν καταστρατήγηση ή παράκαμψη της νομοθεσίας. Ακόμη και εάν τα χρήματα του δανείου είχαν διατεθεί για την αγορά μετοχών στο ΧΑΚ, παρά το παράδοξο του τρόπου διαχείρισης και διάθεσης του δανείου μετέπειτα της λήψης του, αυτό δεν ισοδυναμεί με εικονικότητα της συναλλαγής, δεδομένου ότι οι πρωτοφειλέτες μπορούσαν να διαθέσουν το ποσό του δανείου κατά βούληση. Επαναλαμβάνω ότι η εικονικότητα θα πρέπει να εξάγεται νομικά από τα γεγονότα της ίδιας της συναλλαγής και τυχόν παρανομία θα πρέπει να συνάγεται από τα ίδια τα έγγραφα. Τέλος όσον αφορά την θέση των Εφεσειόντων, ότι ο Διαιτητής δεν έλαβε όλα τα μέτρα για να προσφερθούν οι κ.κ. Αντώνης Μακαρίου και Ανδρέας Κόκκινος για να αντεξεταστούν, δεν έχω να πω πολλά. Επαναλαμβάνω ότι τα πρακτικά της διαιτητικής διαδικασίας δεν κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τι διημείφθη κατά την πιο πάνω διαδικασία. Η μαρτυρία του Ανδρέα Κόκκινου (Μ.Α.7 της ΣΠΕ Ξυλοφάγου) ο οποίος, όπως αναφέρει ο Διαιτητής στην απόφαση του, αρνήθηκε να αντεξεταστεί και αποχώρησε από την διαδικασία παρά τις υποδείξεις τόσο του ιδίου όσο και του δικηγόρου της ΣΠΕ, δεν λήφθηκε υπόψη από τον Διαιτητή στο τέλος της ημέρας. Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία μάρτυρος που αρνείται να αντεξεταστεί ή να απαντήσεις σε ερωτήσεις, έχει περιορισμένη αποδεικτική αξία. Θα έλεγα όμως ότι οι Εφεσείοντες θα μπορούσαν οι ίδιοι να κλητεύσουν τα προαναφερόμενα πρόσωπα για να καταθέσουν ενώπιον του Διαιτητή. Ενόψει όλων των πιο πάνω κρίνεται ότι ο Διαιτητής ενήργησε εντός των πλαισίων εξουσίας του, δεν προέβη σε οποιοδήποτε νομικό λάθος είτε από πλευράς νομικής αξιολόγησης είτε από πλευράς δεκτότητας μαρτυρίας ούτε και παρουσιάστηκε να είχε πεπλανημένη αντίληψη επί των γεγονότων και γενικώς δεν έχει αποδειχθεί ότι έχει συμπεριφερθεί κατά τρόπο αντίθετο προς τη νομολογημένη έννοια της λανθασμένης ή κακής συμπεριφοράς που αποδίδεται στο άρθρο 20 του Κεφ. 4. Ως απαντάται στον Russell (ανωτέρω) σελ. 322, αν το υποτιθέμενο λάθος του Διαιτητή δεν εμφαίνεται επί του πρακτικού της απόφασης, τότε αυτή είναι ορθή. Το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει αν από το σκεπτικό της απόφασης δεν συνάγεται ότι ο Διαιτητής αποφάσισε λανθασμένα ή αν δεν παρουσιάζεται από το κείμενο κάποια λανθασμένη νομική προσέγγιση που απετέλεσε και τη βάση της απόφασης. Ως εκ τούτου η Αίτηση/Έφεση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των Εφεσειόντων-Αιτητών αφού δεν βρίσκω να υπάρχει κανένας καλός λόγος που να δικαιολογεί όπως το Δικαστήριο παρεκκλίνει από τον γνωστό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Δια ταύτα η Αίτηση/Έφεση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των Αιτητών/Εφεσειόντων και υπέρ των Καθ΄ων η Αίτηση/Εφεσιβλήτων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ..................... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ ΣΚ/ΜΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.