PC ORINOS LTD ν. CASA E CUCINA LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 2659/07, 20/1/2009

(2001)1ΑΑΔ (Β) 1342 το Ανώτατο Δικαστήριο πραγματεύεται τον πιο πάνω θεσμό. Στην απόφαση του αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα: «Kατά την άσκηση της διακριτικής εξουσίας για επαναφορά, την οποία παρέχει στο Δικαστήριο η Δ.17 θ. 10, εξουσία η οποία, όπως υποδείχθηκε στην Evans v. Bartlam

(1937)2 All E.R. 646, δεν εντάσσεται σε οποιαδήποτε στεγανά, το Δικαστήριο κατευθύνει την προσοχή του σε δύο κυρίως παράγοντες. Ο ένας αφορά το κατά πόσο έχει εξηγηθεί η καθυστέρηση στην καταχώριση εμφάνισης και στην υποβολή της αίτησης για παραμερισμό, με τρόπο ώστε να φαίνεται ότι η επαναφορά δεν αντιστρατεύεται την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Σε αυτό λαμβάνεται υπόψη τόσο η στάση του αιτητή όσο και η αναγκαιότητα οριστικής λήξης της αντιδικίας αφού interest repulicae ut sit finis litium. Ο άλλος παράγοντας αναφέρεται στο κατά πόσο καταδείχθηκε εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση στην απαίτηση». Επίσης στην υπόθεση Πεγιώτη v. Κωμοδρόμου,

(2003)1AAΔ (Γ) 1601 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Αποτελεί γεγονός ότι απαιτείται η αιτιολόγηση οποιασδήποτε καθυστέρησης εκ μέρους του εναγομένου να αποταθεί στο Δικαστήριο για παραμερισμό απόφασης που εκδίδεται στην απουσία του - (βλ. μεταξύ άλλων Mine & Quarry Serv. Ltd v. Γεωργίου

(1993)1 Α.Α.Δ.26). Δε συνιστά, όμως, τέτοια παράλειψη αυτοτελή ή ανεξάρτητο λόγο για την απόρριψη αίτησης για παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, όπου ο εξαιτούμενος τον παραμερισμό της αποκαλύπτει συζητήσιμη υπεράσπιση. Η καθυστέρηση μπορεί να αποτελέσει, αφ΄ ευατής, λόγο για παραμερισμό της απόφασης, όταν καθάπτεται της δικαστικής διαδικασίας προσλαμβάνουσα μορφή καταφρόνησής της». Έχω μελετήσει με προσοχή ολόκληρο το υλικό το οποίο ευρίσκεται ενώπιον μου. Κατ' αρχάς δεν τίθεται ζήτημα παραμερισμού της εκδοθείσας απόφασης ex debito justitiae καθότι πρόκειται για νομότυπα εκδοθείσα απόφαση. Σύμφωνα με τις ενόρκους δηλώσεις επιδόσεως, οι οποίες βρίσκονται στο φάκελο του δικαστηρίου το κλητήριο ένταλμα επιδόθη στους εναγομένους 2 και 3 δια της παραδόσεως του στον Ανδρέα Γιάγκου, ο οποίος είναι γιος και συγκάτοικος της εναγομένης 2 και αδελφός και συγκάτοικος του εναγομένου 3. Κατ' επέκταση θεωρώ ότι υπήρξε συμμόρφωση με την Δ.5 Θ.2

(1)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών. Οι αιτητές προβάλλουν ως δικαιολογία για την παράληψη τους να εμφανιστούν στην αγωγή το ότι δεν γνωρίζουν από δικαστικές διαδικασίες και παρά το ότι είχαν δει τα ονόματά τους στην αγωγή που τους επιδόθηκε, εντούτοις θεώρησαν ότι αυτό οφείλετο στο γεγονός ότι είναι μέτοχοι της εναγόμενης εταιρείας. Κατ' αρχήν είμαι της άποψης ότι η πάροδος των 8 μηνών από της έκδοσης της απόφασης και των 10 περίπου μηνών από της επίδοσης της αγωγής στους αιτητές μέχρι την καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μακρά ή υπέρμετρη καθυστέρηση. Είμαι της άποψης ότι η δικαιολογία που προβάλλουν οι αιτητές για την παράλειψη τους να εμφανιστούν στην αγωγή θα πρέπει να εξεταστεί σε συνδυασμό με τον ισχυρισμό τους ότι δεν είχαν συναλλαγές προσωπικά με την ενάγουσα εταιρεία. Ο ισχυρισμός τους ότι δεν ανέλαβαν προσωπική ευθύνη έναντι των εναγόντων δικαιολογεί κατά την άποψη μου τον εφησυχασμό τους ότι η αγωγή δεν τους αφορούσε προσωπικά, με αποτέλεσμα να μην εμφανιστούν στην αγωγή. Το γεγονός αυτό, συνδυαζόμενο με την θέση τους ότι δεν γνωρίζουν από δικαστικές διαδικασίες αποτελεί κατά την άποψη μου πειστική επεξήγηση της παράλειψης τους να εμφανιστούν στην αγωγή. Κάτω από τα δεδομένα τα οποία περιγράφω αμέσως πιο πάνω πιστεύω ότι η ως άνω συμπεριφορά των αιτητών δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων των εναγόντων. Δεν θα συμφωνούσα με τον ισχυρισμό της ενόρκου δηλώσεως, η οποία υποστηρίζει την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης ότι στόχος των αιτητών με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης είναι η καθυστέρηση της εκτέλεσης του εντάλματος κατάσχεσης κινητής περιουσίας, το οποίο εξεδόθη εναντίον τους. Το γεγονός ότι οι αιτητές κινητοποιήθηκαν μετά την έκδοση του εντάλματος κατάσχεσης κινητής περιουσίας δεν φανερώνει κατά την άποψη μου οποιαδήποτε κακοπιστία τους ή αδιαφορία. Αντίθετα καταδεικνύει, κατά την άποψη μου την άγνοια τους για την εναντίον τους εκδοθείσα απόφαση. Στην υπόθεση Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτης

(1997)1 ΑΑΔ 941 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η άνευ αποχρώντος λόγου παράλειψη του εναγομένου να εμφανιστεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρησή του να αποταθεί για τον παραμερισμό εκδοθείσας απόφασης, μπορεί βάσιμα να αποτελέσουν λόγο για την απόρριψη του αιτήματός του. Διαφορετικά, η πορεία της δικαστικής διαδικασίας και τα αποτελέσματά της θα αφήνονταν αιωρούμενα μέχρι την εκδήλωση της θέσης του εναγομένου, σε σχέση με την εναντίον του αγωγή.» Στην υπό εξέταση υπόθεση είμαι της άποψης ότι οι αιτητές έχουν δώσει επαρκή επεξήγηση για την μη εμφάνιση τους στην αγωγή με αποτέλεσμα η πάροδος του χρόνου από της έκδοσης της απόφασης μέχρι την καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης να μην θεωρείται αδικαιολόγητη. Στρέφομαι τώρα να εξετάσω κατά πόσο οι αιτητές έχουν αποκαλύψει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση. Όπως έχω ήδη αναφέρει, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, οι αιτητές ισχυρίζονται ότι πάντοτε ενεργούσε η εναγόμενη εταιρεία και οι ίδιοι δεν ανέλαβαν καμιά προσωπική υποχρέωση έναντι των εναγόντων. Δεν εργάζονται στην εναγόμενη εταιρεία και ούτε είχαν οποιαδήποτε επαφή με τους ενάγοντες ή με τους υπαλλήλους τους. Είμαι της άποψης ότι όλοι οι πιο πάνω ισχυρισμοί αποκαλύπτουν μία εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση. Στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης υπάρχει ισχυρισμός ότι οι εναγόμενοι 2 και 3 (αιτητές) είναι διευθυντές της εναγόμενης εταιρείας ενώ η εναγόμενη 2 είναι η μοναδική μέτοχοι της (βλ. Salomon v. Salomon

(1897)A.C 22). Φυσικά σύμφωνα με πάγια νομολογιακή αρχή η εταιρεία αποτελεί αυθύπαρκτη νομική οντότητα ξεχωριστή από τους διευθυντές και τους μετόχους της. Επιπλέον στην ίδια ένορκη δήλωση υπάρχει ισχυρισμός ότι ο εναγόμενος 3 έχει προσωπική ευθύνη έναντι της ενάγουσας εταιρείας καθότι ήταν το αρμόδιο πρόσωπο επικοινωνίας και /ή συνεργασίας αφού σ' αυτόν παραδίδονταν τα διάφορα προϊόντα και είναι αυτός που υπέγραψε τα σχετικά τιμολόγια. Είμαι της άποψης ότι οι ως άνω ισχυρισμοί από μόνοι τους δεν θα μπορούσαν κατά την άποψή μου να θεμελιώσουν οποιαδήποτε προσωπική ευθύνη του εναγομένου 3 έναντι των εναγόντων. Στο σημείο αυτό παρενθετικά θα ήθελα να αναφέρω ότι η κατάσταση λογαριασμού (statement of account) η οποία επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση η οποία κατεχωρήθη προς απόδειξη της αγωγής απευθύνεται μόνο προς την εναγόμενη εταιρεία. Πουθενά σ' αυτή δεν αναφέρονται τα ονόματα των αιτητών. Με βάση τα όσα αναφέρω πιο πάνω καταλήγω ότι οι αιτητές πέτυχαν να ικανοποιήσουν το δικαστήριο για την ύπαρξη εκ πρώτης όψεως συζητήσιμης υπεράσπισης. Όσον αφορά τους λόγους ένστασης είμαι της άποψης ότι κανένας από αυτούς δεν θα μπορούσε να πετύχει. Ειδικά δε όσον αφορά τον λόγο ένστασης ότι δεν κατεχωρήθη νομότυπα εμφάνιση έχω να αναφέρω ότι μετά την έκδοση απόφασης δεν θα μπορούσε να καταχωρηθεί εμφάνιση εκτός κατόπιν αδείας του δικαστηρίου. Κατάληξη μου είναι ότι οι αιτητές έχουν ικανοποιήσει και τις 2 προϋποθέσεις που έχουν ταχθεί από τη νομολογία για τον παραμερισμό απόφασης. Γι' αυτό και η απόφαση η οποία εξεδόθη εναντίον τους θα πρέπει να ακυρωθεί. Θα θέσω όμως ως όρο για την ακύρωσή της την πληρωμή όλων των εξόδων (της απόφασης και του εντάλματος κινητών) που δημιουργήθηκαν μέχρι την καταχώρηση της υπό εξέτασης αίτησης. Αναμφιβόλως οι ενάγοντες δεν θα μπορούσαν να επιβαρυνθούν τα ως άνω έξοδα για τον λόγο ότι δεν φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη για τη δημιουργία τους. Όσον αφορά τα έξοδα της αίτησης ενόψει του ότι η καταχώρηση της ήταν το αποτέλεσμα της παράλειψης των αιτητών να εμφανιστούν στην αγωγή πιστεύω ότι δικαιολογείται η απόκλιση από τον γενικό κανόνα ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα. Παρά την επιτυχία της αίτησης τα έξοδα θα βαρύνουν τους αιτητές. Θα είναι όμως πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παραμερίζεται η απόφαση η οποία εξεδόθη εναντίον των εναγομένων 2 και 3 υπό τον όρο ότι οι εναγόμενοι 2 και 3 θα πληρώσουν στους ενάγοντες ή /και στο δικηγόρο τους εντός 30 ημερών από σήμερα τα έξοδα που έχουν δημιουργηθεί μέχρι της καταχώρησης της υπό εξέταση αίτησης. Οι εναγόμενοι 2 και 3 να καταχωρήσουν την εμφάνιση και την υπεράσπιση τους στην αγωγή εντός 15 ημερών από της πληρωμής των ως άνω εξόδων. Στον φάκελο του δικαστηρίου να καταχωρηθεί αντίγραφο της απόδειξης εξόφλησης των δικηγορικών εξόδων. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων-καθ' ων η αίτηση και εναντίον των εναγομένων 2 και 3-αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. Τα έξοδα αυτά θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ......... Θ. Θωμά, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο