Κωνσταντίνου Λέβα ν. Α. ΤΣΟΚΚΟΣ ΗΟΤΕLS LTD, Αρ.Αγωγής: 955/05., 21  Ιανουαρίου, 2009

Κωνσταντίνου Λέβα ν. Α. ΤΣΟΚΚΟΣ ΗΟΤΕLS LTD, Αρ.Αγωγής: 955/05., 21 Ιανουαρίου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2009:A9 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ-ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ. Ενώπιον: Τ. Καρακάννα, Α.Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 955/

1. Μεταξύ: Κωνσταντίνου Λέβα, από τη Λευκωσία Ενάγοντα, κ α ι Α. ΤΣΟΚΚΟΣ ΗΟΤΕLS LTD. Εναγομένων. Αίτηση ημερομηνίας 13/11/08 για παράταση του χρόνου καταχώρησης Εφεσης. 21 Ιανουαρίου,
2. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για εναγόμενους-αιτητές: Ο κ. Γ. Πιττάτζης. Για ενάγοντα-καθ΄ου η αίτηση: Ο κ. Χ. Μιτσίδης και η κα Μιτσίδη. ENΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι αιτητές, Α.Τsokkos Hotels Ltd., ζητούν τις πιο κάτω θεραπείες: «Α. Αδεια ή και διάταγμα διεύρυνσης ή και παράτασης του χρόνου κατάθεσης Εφεσης κατά της πρωτόδικης απόφασης ημερ. 15/4/08 στην υπό άνω αριθμό και τίτλο υπόθεση σε 15 μέρες από την έκδοση τέτοιου διατάγματος ή άδειας ή και διατάγματος για κατάθεση τέτοιας αίτησης σε χρόνο μεγαλύτερο από τις 6 εβδομάδες που καθορίζουν οι θεσμοί. Β. Απόφαση ή και διάταγμα αναστέλλον την εκτέλεση της υπό άνω αριθμό και τίτλο απόφαση ημερομηνίας 15/4/2008 μέχρι να δικαστεί η αίτηση για παραχώρηση άδειας ή και έκδοση διατάγματος παράτασης ή και διεύρυνσης του χρόνου κατάθεσης έφεσης κατά της εν λόγω απόφασης ή και μέχρι την εκδίκαση της έφεσης που θα κατατεθεί.» Οι καθ΄ ων η αίτηση κατεχώρησαν ένσταση στην οποία ισχυρίζονται, μεταξύ άλλων, ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου στερείται δικαιοδοσίας να δικάσει την παρούσα αίτησης καθότι «. δικαιοδοσία για αιτήσεις για παράταση χρόνου καταχώρησης Εφεσης μετά τη λήξη της προνοούμενης προθεσμίας, έχει το Ανώτατο Δικαστήριο και ως εκ τούτου εκείνο είναι το αρμόδιο Δικαστήριο.» Το θέμα της δικαιοδοσίας είναι καθοριστικό για την έκβαση της υπόθεσης και ως εκ τούτου κρίνω σκόπιμο όπως το εξετάσω πρώτο. Η αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης της έφεσης στηρίζεται στη Διάταξη 35 Θεσμός 2 και στη Διάταξη 57 Θεσμός 2, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.35 Θ.2 προβλέπει ότι «
3. Subject and without prejudice to the power of the Court of Appeal under Order 57, rule 2, no appeal from any interlocutory order, or from an order, whether final or interlocutory, in any matter not being an action, shall be brought after the expiration of fourteen days, and no other appeal shall be brought after the expiration of six weeks, unless the Court of Judge, at the time of making the order or at any time subsequently, or the Court of Appeal shall enlarge the time. The said respective periods shall be calculated from the time that the judgment or order becomes binding on the intending appellant, or in the case of the refusal of an application, from the date of such refusal. Such deposit or other security for the costs to be occasioned by any appeal shall be made or given as may be directed under special circumstances by the Court of Appeal." Με βάση το πιο πάνω κείμενο προκύπτει ότι δικαίωμα παράτασης του χρόνου καταχώρησης έφεσης έχει τόσο το Επαρχιακό Δικαστήριο όσο και το Εφετείο. Στο πιο πάνω θεσμό δεν γίνεται ρητή πρόνοια, κατά πόσο το Δικαστήριο μπορεί να επιληφθεί αιτήσεως παράτασης του χρόνου η οποία καταχωρείται μετά τη λήξη της προθεσμίας που προβλέπεται, ήτοι των δεκατεσσάρων ημερών, σε περίπτωση ενδιάμεσου διατάγματος και έξι εβδομάδων σε περίπτωση τελικής απόφασης. Το συγκεκριμένο θέμα ρυθμίζεται από τις πρόνοιες της Δ.57 Θ.2, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, διαβάζουμε: "
4. A Court or Judge shall have power to enlarge or abridge the time appointed by these rules, or fixed by any order enlarging time, for doing any act or taking any proceeding, upon such terms (if any) as the justice of the case may require, and any such enlargement may be ordered although the application for the same is not made until after the expiration of the time appointed or allowed: provided that when the time for delivering any pleading or document or filing any affidavit, answer or document, or doing any act is or has been fixed or limited by any of these rules or by any direction or order of the Court or Judge, the costs of any application to extend such time and or any order made thereon shall be borne by the party making such application unless the Court of Judge shall otherwise order." Ο πιο πάνω θεσμός ρητά προβλέπει ότι το Δικαστήριο ή ο δικαστής έχει εξουσία να παρατείνει και ή σμικρύνει το χρόνο που προβλέπεται στους θεσμούς, η εξουσία του Δικαστηρίου επεκτείνεται και στις περιπτώσεις όπου η αίτηση για παράταση του χρόνου καταχωρείται μετά τη λήξη της προθεσμίας, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση. Διαβάζοντας τη Δ.35 Θ.2 προκύπτει αβίαστα ως ανέφερα και πιο πάνω, ότι η εξουσία για έκδοση διατάγματος παράτασης του χρόνου καταχώρησης της έφεσης έχει τόσο το Επαρχιακό Δικαστήριο όσο και το Εφετείο. Σε σχέση όμως με τις εξουσίες που παρέχονται από τη Δ.57 Θ.2, στα πλαίσια της Δ.35 Θ.2, κατονομάζεται μόνο το Εφετείο. Στην πρώτη πρόταση διαβάσουμε: «Subject and without prejudice to the power of the Court of Appeal under Order 57, rule 2 ." Στην Αγγλία, ισχύουν παρόμοιες πρόνοιες σε σχέση με τις εξουσίες του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης. Αρχικά, στον αντίστοιχο Αγγλικό Θεσμό συμπεριλαμβανόταν η πρόταση «Subject and without prejudice to the power of the Court of Appeal under Order 64, rule 7 .", που συναντούμε και στον Κυπριακό Θεσμό. Αργότερα ο Αγγλικός θεσμός τροποποιήθηκε και η συγκεκριμένη πρόνοια παραλείφθηκε. Στο Annual Practice του 1952[1] διαβάζουμε τα πιο κάτω, σχετικά με τις επιπτώσεις που είχε η διαγραφή της συγκεκριμένης φράσης: «Leave to Appeal after Time.- In 1909 the words "subject and without prejudice to the power of the Court of Appeal under Οr.64 r.7" were inserted at the beginning of this Rule. In spite of the omission of those words the discretion of the Court under the present Rule is perfectly free and the only question is whether upon the facts of any particular case it should be exercised." Ενόψει της διαγραφής της συγκεκριμένης πρότασης, εξουσία για παράταση του χρόνου στην περίπτωση που η αίτηση καταχωρείτo μετά τη λήξη της προθεσμίας είχε όχι μόνο το Εφετείο αλλά και τo κατώτερο Δικαστήριο. Aργότερα ο πιο πάνω Αγγλικός θεσμός τροποποιήθηκε εκ νέου, το 1958 προστέθηκε η φράση: «Without prejudice to the power of the Court of Appeal under Rule 7 of Order LXIV to enlarge the time prescribed by any provision of this Order», και διαμορφώθηκε ως ακολούθως[2]: «
5. Without prejudice to the power of the Court of Appeal under Rule 7 of Order LXIV to enlarge the time prescribed by any provision of this Order, the period for serving notice of appeal under Rule 4 of this order of for making application ex parte under paragraph