ALI POURHEIDARI ν. FARZAD RAMINI κ.α., Αρ. Αγωγής: 2982 / 2007, 23 Ιανουαρίου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2009:A10 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Φιλίππου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2982 / 2007 Μεταξύ: ALI POURHEIDARI Ενάγοντος -Αιτητού και 1. FARZAD RAMINI 2. RAHIL GHOLAM ZADEH 3. F.R.F. PIZZA PIZZA CO LTD Εναγομένων - Καθ'ών η Αίτηση ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 23 Ιανουαρίου, 2009 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές - Εναγόμενους 1,2 και 3: κ. Ν. Δαμιανού Για τον Καθ΄ού η αίτηση - Ενάγοντα: κα Χάματσου για Παπαδόπουλος, Λυκούργος & Σία στην εκφώνηση της απόφασης ο κ. Παστός ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (σε αίτηση για ασφάλεια εξόδων ημερ. 20.10.2008) Στις 9.11.2007 ο ενάγοντας καταχώρησε γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα με το οποίο αξιώνει εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 γενικές αποζημιώσεις για παράβαση καθηκόντων ή/ και υποχρεώσεων του εναγομένου 1 ως διευθυντή και/ ή διοικητικού συμβούλου και/ ή εμπιστευματοδόχου και/ ή θεματοφύλακα και/ ή άλλως πως της εναγομένης 3, γενικές ή/και τιμωρητικές ή/και επαυξημένες αποζημιώσεις για απάτη ή/ και αδικαιολόγητο πλουτισμό των εναγομένων και για υπεξαίρεση σε βάρος της εναγομένης 3 των εναγομένων 1 και 2 και διάφορα απαγορευτικής και προστακτικής φύσης διατάγματα σε σχέση με περιουσία της εναγόμενης 3. Αργότερα και μετά την καταχώρηση της παρούσας αίτησης στις 6.11.2008 καταχωρήθηκε και η έκθεση απαιτήσεως. Με τη παρούσα αίτηση τους οι εναγόμενοι - αιτητές αξιώνουν την έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων: 1. Διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο ενάγοντας όπως δώσει ασφάλεια για τα έξοδα των εναγομένων - αιτητών ανερχόμενα σε Ευρώ € 3.000 ή οιονδήποτε άλλο ποσό ήθελε κρίνει το Δικαστήριο ή δια της παράδοσης ανέκλητης Τραπεζικής Εγγύησης που να εγγυάται την πληρωμή όλων των εξόδων των εναγομένων στην αγωγή σε περίπτωση απόρριψης της εντός 30 ημερών από της εκδόσεως του παρόντος διατάγματος. 2. Διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται η αναστολή κάθε περαιτέρω διαδικασίας στην παρούσα υπόθεση μέχρις ότου δοθεί τέτοια ασφάλεια από μέρους του ενάγοντα/ Καθ΄ού η Αίτηση. 3. Διάταγμα με το οποίο να απορρίπτεται η αγωγή εναντίον των εναγομένων/ αιτητών ή να θεωρείται σαν απορριφθείσα με έξοδα, σε περίπτωση που δεν δοθεί τέτοια ασφάλεια εξόδων εντός του χρόνου που θα καθορίσει το Δικαστήριο. Η αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.60 Θ.Θ. 1, Δ.48 Θ.Θ. 1,2,3 και 9 (
- t)ως και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η αρχική ένορκος δήλωση η οποία υπογράφεται από δικηγόρο του δικηγορικού γραφείου των εναγομένων - αιτητών με ημερομηνία 20.10.2008 και ακολούθως η συμπληρωματική της ίδιας δικηγόρου με ημερομηνία 20.11.2008 αποτελούν το πραγματικό υπόβαθρο της αίτησης. Σύμφωνα με τη παρ. 2 της πιο πάνω αρχικής ενόρκου δηλώσεως που παραπέμπει στη δικογραφία και σε ισχυρισμούς του ίδιου του ενάγοντος σε ένορκη του δήλωση ημερ. 9.11.2007 αυτός είναι από το Ιράν όπου και διαμένει, είναι δε μόνιμος κάτοικος εξωτερικού και όπως είναι η πληροφόρηση της ενόρκου δηλούσας από τον εναγόμενο 1 ο ενάγοντος δεν διαθέτει περιουσία στη Κύπρο. Καθίσταται έτσι φανερό ότι σε περίπτωση που η αγωγή του απορριφθεί ή και αποτύχει οι εναγόμενοι / αιτητές θα δικαιούνται σε ανάλογη απόφαση με διάταγμα για έξοδα εναντίον του ενάγοντα τα οποία δεν θα μπορούν να ανακτηθούν. Στη συνέχεια της αρχικής ενόρκου της δηλώσεως, στην οποία επισυνάπτεται και σχετικός προκαταρτικός κατάλογος εξόδων, υπολογίζει τα έξοδα στα αρχικά στάδια της διαδικασίας σε περίπου Ευρώ 3.000. Στη δε συμπληρωματική ένορκο δήλωση της στη παρ. 3 υποστηρίζει ότι οι εναγόμενοι 1 και 2 διαμένουν μόνιμα στη Λάρνακα όπου εργάζονται και ο εναγόμενος 1 είναι πολίτης του Ηνωμένου Βασιλείου Κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Περαιτέρω και προς ενίσχυση του ισχυρισμού περί του αναξιόχρεου του ενάγοντας επικαλείται και το γεγονός της ακάλυπτης επιταγής που εξέδωσε ο ενάγοντας προς όφελος του εναγομένου για ποσό Λ.Κ.28.000 η οποία παρέμεινε ακάλυπτη. Οι μετοχές της εναγομένης 3 εταιρείας δεν έχουν καμιά αξία εφόσον αυτή δεν ασκεί οποιανδήποτε δραστηριότητα και δεν έχει κανένα περιουσιακό στοιχείο. Πέραν της παράθεσης κάποιων πρόσθετων ισχυρισμών σε σχέση με την ουσία της διαφοράς και ότι λανθασμένα οι όποιες απαιτήσεις του ενάγοντας προσέλαβαν την παρούσα μορφή αγωγής, προβάλλει ότι δεν υπάρχει καν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εναγομένων 1 και 2 ακόμα και στη βάση των ισχυρισμών του ενάγοντα που παρατέθηκαν στην ένορκο του δήλωση στην ενδιάμεση αίτηση του ημερομηνίας 9.11.2007. Δεν καταλογίζεται τίποτε στην εναγομένη 2, ενώ η εναγομένη 3 και ουσιαστικά και δικονομικά δεν δικαιολογείται να είναι εναγόμενη αλλά και δεν μπορεί να επιτύχει η αγωγή εναντίον της. Για τούτο και ζητά όπως η αίτηση τους. Θα μπορούσα να συνοψίσω και κατατάξω στις εξής πέντε βασικές κατηγορίες τους δεκατέσσερις λόγους όπως απαριθμούνται στην ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως: 1. Ότι η αίτηση είναι νομικά και δικονομικά λανθασμένη και αντίθετη με τη νομοθεσία και την νομολογία καθώς όπως θα μπορούσε να συναχθεί από την ένορκο δήλωση που την υποστηρίζει δεν γίνεται επίκληση και του Θ. 5 της Δ.60, 2. η αγωγή ως παράγωγη εγείρεται από τον ενάγοντα εκ μέρους της εναγόμενης 3 της οποίας τα συμφέροντα επιδιώκει να διασφαλίσει και έτσι οι εναγόμενοι στερούνται ουσιαστικής υπεράσπισης ως αξιωματούχοι της εναγόμενης 3 εταιρείας παραβαίνοντας τα καθήκοντα εμπιστευτικότητας και καλής πίστης αφού καταχράστηκαν χρήματα της, 3. οι εναγόμενοι δεν έχουν επιδείξει καλό λόγο για τον οποίο να δικαιούνται την έκδοση του διατάγματος καθώς δεν απέδειξαν ότι θα έχουν δυσκολίες στην ανάκτηση των εξόδων τα οποία πιθανόν να τους επιδικασθούν και επιπλέον δεν απέδειξαν ότι ο ενάγοντας δεν έχει καλή και/ή ισχυρή υπόθεση και επομένως γίνεται καταχρηστικά, 4. δεν μπορεί να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα εφόσον ούτε οι εναγόμενοι 1 και 2 είναι μόνιμοι κάτοικοι Κύπρου, 5. ο υπολογισμός των εξόδων είναι υπερβολικός και δεν μπορεί να δικαιούνται πέραν του ποσού των Ευρώ €2.000. Η ένσταση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ. 1-4,8,9,Δ.60 Θ. 1-5, στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η ένσταση υποστηρίζεται με ένορκο δήλωση της Δικηγόρου Ειρήνης Βασιλείου η οποία υποστηρίζει πέραν των λόγων που παρέθεσα πιο πάνω ότι ο μόνος λόγος που ζητείται η ασφάλεια εξόδων από τους εναγόμενους - αιτητές είναι για να αποθαρρύνουν τον ενάγοντα από την προώθηση της αγωγής και για να φέρουν προσκόμματα στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του ενάγοντα και ως αποτέλεσμα της εναγομένης 3. Περαιτέρω, τα μοναδικά χρήματα που έχουν κατατεθεί στο λογαριασμό της εταιρείας προέρχονταν από προσωπικό λογαριασμό του ενάγοντος, τα οποία χρησιμοποίησαν για δικούς τους σκοπούς οι εναγόμενοι 1 και 2 και έτσι στερούνται ουσιαστικής υπεράσπισης. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι συνήγοροι των δύο πλευρών προχώρησαν με αγορεύσεις χωρίς να χρησιμοποιηθεί ο μηχανισμός που προβλέπουν οι Θεσμοί (βλ. Δ.39 Θ. 1) για αντεξέταση οποιασδήποτε από τις ενόρκως δηλούσες. Εκτός της επανάληψης των λόγων που επικαλούνται στα έγγραφα τους και επίκληση ισχυρισμών των μέχρι σήμερα καταχωρημένων δικογράφων τους αλλά και ισχυρισμών που προβλήθηκαν σε αιτήσεις και ενόρκους δηλώσεις που προηγήθηκαν, επικαλέστηκαν το νομοθετικό πλαίσιο που διέπει τέτοιας φύσης αιτήματα και νομολογία προς υποστήριξη των αντίστοιχων θέσεων τους στις οποίες θα κάμω αναφορά στη συνέχεια της απόφασης μου όπου αυτό χρειαστεί. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Δ.60 Κ.1 όπως έχει τροποποιηθεί διαλαμβάνει τα ακόλουθα σε μετάφραση: ¨Ο ενάγοντας (και, σε σχέση με ανταπαίτηση, η οποία δεν έχει απλώς τη φύση συμψηφισμού) ο εναγόμενος ο οποίος διαμένει συνήθως εκτός Κύπρου ή Κράτους - Μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης δύναται, σε οποιοδήποτε στάδιο της αγωγής, να διαταχθεί να δώσει ασφάλεια για έξοδα, έστω και αν διαμένει προσωρινά στη Κύπρο ή σε Κράτος - Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Νοείται ότι αλλοδαποί εργαζόμενοι με χαμηλό εισόδημα εξαιρούνται οποιασδήποτε διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων ¨. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Studland Holdings Limited and another v. Ευσταθίου και άλλης
(2003)(1 Γ) Α.Α.Δ. σελ. 1809 σε αναφορά στην Alahmari v. Alia Airline
(1990)1 A.A.Δ. σελ. 434 στη σελ. 436: ¨Δεν επιβάλλεται η έκδοση διαταγής για τα έξοδα οποτεδήποτε ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού. Το θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, όπως υποδηλώνει ο όρος " may" (δύναται) που απαντάται στο πλαίσιο της Δ.60 Κ.1 που ασκείται δικαστικά. Το ίδιο υποστηρίζεται και από την αγγλική πρακτική, όπως συνοψίζεται στους Halsbury's Laws of England (4th ed. Vol. 37 p.p. 384-385"). Το ότι το θέμα επαφίεται πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου έχει εξηγηθεί και στις πιο κάτω αποφάσεις: Hasham Enterprises v. The Ship " Rami" and Others
(1978)1 C.L.R. 195, World Shipping Corporation v. Vassiliko Cement Works Ltd
(1979)1 C.L.R. 242, Farah Hassan Ashour v. Claudia Maritime Co. Ltd
(1980)1 C.L.R. 64 και Sally Line Ltd v. Greenmar Navigation Ltd και άλλων
(1993)1 Α.Α.Δ. 633). Σύμφωνα με το Annual Practice 1958 σελ. 1885 o εναγόμενος έχει το βάρος να αποδείξει ότι ο ενάγοντας είναι πρόσωπο που διαμένει σε χώρα εκτός της δικαιοδοσίας και όχι απλά να καταδείξει ότι δεν διαμένει συνήθως σε αυτή τη χώρα. Στην υπόθεση Singh v. Πλοίου Alsalam Boccacio 98
(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. σελ. 1818, λέχθηκε ότι απλή αναφορά πως ο ενάγοντας δεν είναι κάτοικος Κύπρου δεν είναι αρκετή για την έγκριση του αιτήματος. Θα πρέπει ταυτόχρονα να καταδειχθεί ότι αν ο ενάγων αποτύχει στην αγωγή πιθανόν ο εναγόμενος να μην αποζημιωθεί στη δικαστική δαπάνη που θα υποστεί. Σε περίπτωση που αποδειχθεί η πιο πάνω προϋπόθεση, ότι δηλαδή ο ενάγων διαμένει συνήθως εκτός Κύπρου, οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου είναι οι ακόλουθοι δύο σύμφωνα με την Alhmari (πιο πάνω): (α) η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας και ιδίως ακίνητης (που δε μετακινείται εύκολα από την Κύπρο) και (β) η ισχύς της υποθέσεως του. Στην ίδια πιο πάνω υπόθεση Alhmari υποδεικνύεται ότι η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου δεν μπορεί να αγνοήσει την ισχύ της υπόθεσης αφού η ασφάλεια εξόδων παρέχεται ακριβώς προς όφελος του εναγομένου αν τελικά ήθελε επιτύχει. Στην υπόθεση Sally Line Ltd (πιο πάνω) ο Πογιατζής, Δ. αφού ανασκόπησε τη νομολογία, συνόψισε όλα τα δεδομένα ως εξής στις σελ. 637-638: ¨Από τη μελέτη των πιο πάνω αυθεντιών προκύπτει το συμπέρασμα ότι αν και ο άκαμπτος κανόνας όπως διατυπώθηκε από τον Άγγλο Δικαστή Lopes το 1894 στην υπόθεση Crozat v. Broglen
(1894)2 Q.B. 30, σύμφωνα με τον οποίο ο εναγόμενος δικαιούται σε ασφάλεια των εξόδων του οποτεδήποτε ενάγεται από αλλοδαπό ενάγοντα, έπαυσε να εφαρμόζεται, το Δικαστήριο συνήθως αποκλίνει υπέρ της έκδοσης διαταγής για παροχή ασφάλειας για τα έξοδα του εναγομένου αν ο ενάγων είναι αλλοδαπός και δεν έχει περιουσιακά στοιχεία στη Κύπρο δυνάμενα να εκποιηθούν για την κάλυψη των εξόδων του εναγομένου, εκτός αν ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης καθιστούν άδικη την έκδοση τέτοιας διαταγής. Είναι εντούτοις, πολύ καθαρό ότι η έκδοση της αιτούμενης διαταγής είναι πάντοτε προϊόν άσκησης διακριτικής και όχι δέσμιας εξουσίας από το Δικαστήριο.¨ Σε μεταγενέστερες αποφάσεις του το Ανώτατο Δικαστήριο όπως η Conway v. Ηλία
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. σελ.1653 και Χαραλαμπίδης v. Πέτρου κ.ά
(2003)1 (Γ) Α.Α.Δ. σελ. 1698 έθεσε την κρίση του Δικαστηρίου, κάτω από την αίρεση της προστασίας του δικαιώματος ενός διαδίκου για απρόσκοπτη προσφυγή στο Δικαστήριο, και αποφυγή έκδοσης διατάγματος εγγυοδοσίας αν αυτό απολήγει σε στέρηση αυτού του δικαιώματος. Σίγουρα ο σκοπός του δικονομικού αυτού δικαιώματος δεν τέθηκε για να τυγχάνει τέτοιας εκμετάλλευση από διαδίκους σε βαθμό καταχρηστικό και εκβιαστικό ως προς το δικαίωμα του κάθε πολίτη για την απρόσκοπτη προσφυγή του στη δικαιοσύνη για διεκδίκηση των αστικών του δικαιωμάτων, δικαιώματος κατοχυρωμένου συνταγματικά (Άρθρο 30.2) αλλά και από διεθνείς συνθήκες όπως αυτή της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών που κυρώθηκε από τον Νόμο 39/1962 (Άρθρο 6 Παρ.10). Για να τεθεί σε λειτουργία ο μηχανισμός της Δ.60 Κ. 1 πρέπει αρχικά να προσδιοριστεί κατά πόσο η ενάγουσα έχει τη συνήθη διαμονή της εκτός Κύπρου. Κατά συνέπεια θα εξετάσω πρώτα τον ισχυρισμό των αιτητών ότι ο καθ΄ού η αίτηση ενάγοντας είναι μόνιμος κάτοικος του εξωτερικού και μάλιστα χώρας μη μέλους, όπως έχει σήμερα διαμορφωθεί ο θεσμός, της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή με την οποία η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει συνάψει διακρατική συμφωνία με την οποία αμοιβαία οι πολίτες της να απαλλάσσονται από την υποχρέωση παροχής ασφάλειας εξόδων όταν προσφεύγουν σε δικαστήρια των χωρών αυτών. Τέλος, ούτε ότι ο ενάγοντας είναι αλλοδαπός εργαζόμενος με χαμηλό εισόδημα. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Στη συνέχεια θα γίνει μια προσπάθεια αναγωγής των πιο πάνω αρχών στα γεγονότα που χαρακτηρίζουν την παρούσα υπόθεση με σκοπό την εξαγωγή των συμπερασμάτων μου, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη τις εισηγήσεις των δύο πλευρών. Δεν αμφισβητείται το γεγονός ότι ο ενάγοντας δεν είναι κάτοικος Κύπρου αλλά είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού σε χώρα που δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και με την οποία η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει συνάψει συνθήκη αμοιβαίας απαλλαγής των πολιτών τους από την υποχρέωση τους - κάτι τέτοιο δεν τέθηκε ενώπιον μου - όπου στην κατάλληλη περίπτωση, θα τους επιβάλλεται να παρέχουν ασφάλεια για τα έξοδα δικαστικών διαδικασιών. Επίσης παρέμεινε αναμφισβήτητο γεγονός ότι ο ενάγοντας δεν διαθέτει οποιαδήποτε περιουσία στη Κυπριακή Δημοκρατία η οποία δύναται να αποτελέσει αντικείμενο εκτέλεσης προς ικανοποίηση εναντίον του απόφασης για τα έξοδα. Η αναφορά της ενόρκως δηλούσας ότι από πληροφορίες που έχει από τον εναγόμενο 1, ο ενάγοντας εκτός του ότι διαμένει μόνιμα στο εξωτερικό δεν διαθέτει οποιαδήποτε περιουσία στη Κύπρο είναι κατά την άποψη μου ικανοποιητικός προσδιορισμός αυτών των γεγονότων εφόσον δεν τέθηκε οτιδήποτε το διαφορετικό ενώπιον μου ούτε και αμφισβητήθηκε ο πιο πάνω ισχυρισμός με την αντεξέταση της ενόρκως δηλούσας. Τα πιο πάνω ουσιαστικά είναι και τα επιχειρήματα που προβάλλονται στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση. Επομένως οι δύο βασικές προϋποθέσεις που θέτει τόσο η δικονομία μας όσο και η νομολογία πληρούνται στη προκείμενη περίπτωση. Σε σχέση με το ζήτημα της ισχύος της υπόθεσης της μιας ή της άλλης πλευράς, δεν μπορεί να λεχθεί με βάσει το ενώπιον μου υλικό και στο στάδιο αυτό, εάν η μια ή η άλλη πλευρά έχει μεγάλη ή πολύ μεγάλη πιθανότητα επιτυχίας στην υπόθεση της ή ότι η ισχύς της υπόθεσης του ενάγοντος είναι τέτοια που επιβάλλει ή δεν επιβάλλει να παράσχει ασφάλεια για τα έξοδα και όλα αυτά λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός ότι δεν έχει μέχρι στιγμής καταχωρηθεί η Υπεράσπιση. Όπως και να έχει όμως το πράγμα θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη τα όσα υποστηρίζονται στις αιτήσεις ή ενόρκους δηλώσεις που τις υποστηρίζουν οι οποίες έχουν προηγηθεί και ευρίσκονται στο φάκελο της υπόθεσης (βλ. υπόθεση Sally Line Ltd (πιο πάνω), όπου οι εναγόμενοι ούτε δέχονται την απαίτηση του ενάγοντος και τουναντίον προβάλλουν μια διαφορετική διάσταση ως προς τα γεγονότα που περιβάλλουν τις μεταξύ τους σχέσεις και την όποια οικονομική διαφορά προέκυψε με την εμπλοκή και της εναγόμενης 3. Επομένως προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι το ζήτημα της ισχύος της υπόθεσης του ενάγοντος παραμένει ανοιχτό εφόσον εκείνο το οποίο συμβαίνει είναι η υποστήριξη εκ μέρους του μιας εκδοχής η οποία όμως φαίνεται αμφισβητείται και θα αντικρουστεί με την υπεράσπιση με την προβολή μιας διαφορετικής. Σε σχέση με τη δυνατότητα παροχής εκ μέρους του ενάγοντος ασφάλειας εξόδων, στην ένορκο δήλωση που στηρίζει την ένσταση δεν προβάλλεται οποιασδήποτε ισχυρισμός ότι θα ήταν αδύνατο εκ μέρους του να ανταποκριθεί. Η μοναδική αναφορά γι΄αυτό το ζήτημα γίνεται στη παρ. 6 της ενόρκου δηλώσεως, όπου όμως υποστηρίζεται ότι με την αίτηση τους οι αιτητές επιδιώκουν να αποθαρρύνουν τον ενάγοντα από την προώθηση της υπόθεσης του φέρνοντας προσκόμματα στη διεκδίκηση τους. Πέραν της γενικότητας αυτής της θέσης δεν γίνεται οποιαδήποτε επίκληση οικονομικής αδυναμίας για ανταπόκριση και συμμόρφωση του σε τυχόν διάταγμα. Σε σχέση με το ύψος του ποσού για το οποίο θα παρασχεθεί η ασφάλεια εξόδων λαμβάνονται υπόψη οι ακόλουθες αρχές: (α) το ύψος του ποσού ασφάλειας εξόδων είναι στην κρίση του Δικαστηρίου, (β) υπάρχει ευχέρεια έκδοσης από το Δικαστήριο σε μελλοντικό στάδιο νέας διαταγής παροχής ασφάλειας για πρόσθετο ποσό εξόδων οποτεδήποτε οι περιστάσεις το απαιτούν, και (γ) το ύψος του ποσού ασφάλειας εξόδων δεν πρέπει να είναι καταπιεστικό με την έννοια ότι απαγορεύει ουσιαστικά την προσφυγή στη δικαιοσύνη (βλ. Sally Line Ltd σελ. 639-640 (πιο πάνω) ¨... ασφάλεια για έξοδα αφορά εκείνα τα έξοδα που είναι δυνατό να εγκριθούν κατά τη ψήφιση καταλόγου εξόδων...¨) Η αγωγή χαρακτηρίζεται ως ¨παράγωγη¨, που όπως εξηγεί η ενόρκως δηλούσα πρόκειται για αγωγή που εγείρει μέτοχος που κατέχει μειοψηφικά το 49% των μετοχών εταιρείας την οποία επίσης ενάγει με σκοπό να κατοχυρώσει τα δικαιώματα της, διεκδικώντας εκ μέρους της αποζημιώσεις και προστακτικά διατάγματα για απάτη ή/και αδικαιολόγητο πλουτισμό εκ μέρους του μετόχου που πλειοψηφεί. Δεν θα με απασχολήσει ιδιαίτερα το όλο ζήτημα για τους ακόλουθους λόγους:
(1)Με την αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος των αιτητών άφησε να νοηθεί ότι θα αμφισβητηθεί εάν ο ενάγων έχει το δικαίωμα να ενεργεί εκ μέρους της εναγόμενης 3 την οποία εξάλλου και ενάγει,
(2)εάν ο ενάγων είναι μόνο ¨κατ΄όνομα ενάγων¨ τότε θα ενεργοποιείτο και πάλι η Διαταγή 60 Θ. 4* (βλ. Greener v. Kahn & Co,
(1906)2 Κ.Β. 50 και Annual Practice, 1958, σελ. 1888),
(3)Υπάρχει αμφισβήτηση του δικαιώματος εκ μέρους του ενάγοντος στην καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης και μάλιστα υπό την μορφή που προσέλαβε (βλ. παρ. 3 (β) και (γ) της συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως των αιτητών. Πρόκειται τελικά για ζητήματα τα οποία δεν θα πρέπει, κατά την άποψη μου, να απασχολήσουν το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης αλλά εφόσον αγγίζουν την ουσία της διαφοράς εφόσον προβληθούν αυτά θα τύχουν εξέτασης στο κατάλληλο στάδιο. * Δ.60 Θ.4: ¨Αν ήθελε φανεί ότι ένα πρόσωπο που ενάγει δεν είναι ο πραγματικός ενάγοντας αλλά ενάγει μόνον κατ΄όνομα για τα συμφέροντα άλλου, τότε από αυτό το πρόσωπο, σε οποιοδήποτε στάδιο της αγωγής μπορεί να ζητηθεί να δώσει ασφάλεια για τα έξοδα για λόγους ότι είναι αναξιόχρεος ή ότι είναι πτωχός¨. Δεν έχω αντιληφθεί, παρά την προσπάθεια που κατέβαλα, την επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε, σε σχέση με το ενδεχόμενο κάλυψης των εξόδων των εναγομένων σε περίπτωση που πετύχουν στην υπεράσπιση τους από περιουσία που ήθελε βρεθεί επ΄ονόματι της εναγόμενης 3 ή την οποία ήθελε αυτή αποκτήσει της οποίας μέτοχος στο 51% υπενθυμίζω είναι ο εναγόμενος 1. Οι εναγόμενοι προβάλλουν διά της συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως ότι είναι κάτοικοι Λάρνακας όπου και εργάζονται και ο εναγόμενος 1 επιπρόσθετα είναι και πολίτης του Ηνωμένου Βασιλείου που είναι κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν αντεξετάσθηκαν επί αυτών των ισχυρισμών τους και επομένως η θέση του ενάγοντος ότι και αυτοί είναι κάτοικοι εξωτερικού καταρρίπτεται. Το γεγονός ότι στη παράθεση του νομικού υποβάθρου της αίτησης δεν έχει συμπεριληφθεί ο Θ. 5* της Δ.60 κατά την άποψη μου δεν ενέχει οποιαδήποτε σημασία εφόσον αυτή ενεργοποιείται όταν το Δικαστήριο καταλήξει ότι θα πρέπει να εγκρίνει το αίτημα, εξάλλου παρά τη μη ρητή αναφορά σε αυτή τη διάταξη με τη παράγραφο 2 της αίτησης ζητείται η έκδοση διατάγματος αναστολής της διαδικασίας μέχρις ότου δοθεί η τυχόν εγκριθείσα ασφάλεια. Επομένως η οποιαδήποτε μη αναφορά στον συγκεκριμένο Θεσμό δεν ενέχει ιδιαίτερη σημασία και εν πάση περιπτώσει θα μπορούσε να αναχθεί σε απλή παρατυπία η οποία θεραπεύεται με τη Διαταγή 64 (βλ. Κωνσταντίνου κ.ά v. Νικολάου,
(2005)1 (Α) Α.Α.Δ. σελ. 634). Η μη έκδοση μιας τέτοιας διαταγής σε κάθε περίπτωση θα εξουδετέρωνε την οποιαδήποτε ισχύ ενός τέτοιου διατάγματος. * Δ.60 Θ.5: ¨Όταν το Δικαστήριο διατάσσει να δοθεί ασφάλεια εξόδων, μπορεί να αναστέλλει τη διαδικασία της αγωγής μέχρι να δοθεί τέτοια ασφάλεια και,, και στην περίπτωση που δεν δίδεται η ασφάλεια εντός του καθοριζόμενου χρόνου, μπορεί να απορρίψει την αγωγή¨ ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Με βάσει λοιπόν τις πιο πάνω αρχές και έχοντας υπόψη μου όλα τα δεδομένα όπως τέθηκαν ενώπιον μου και ειδικότερα τον προκαταρτικό κατάλογο που καταχωρήθηκε από τους αιτητές και τις παρατηρήσεις που καταγράφονται στην ένσταση και τις ανησυχίες της πλευράς του ενάγοντος, καταλήγω ότι το ποσό των Ευρώ €2.500 θα ήταν υπό τις περιστάσεις δίκαιο αφού αφαιρούνται διαδικασίες οι οποίες δεν έγιναν ή που δεν προβλέπονται από αυτές που έχουν καταγραφεί στον κατάλογο. Επομένως εκδίδεται διάταγμα όπως ο ενάγοντας παράσχει προς τους εναγόμενους ασφάλεια εξόδων για το ποσό των Ευρώ € 2,500. Αυτή θα πάρει τη μορφή κατάθεσης στο Δικαστήριο του ποσού σε μετρητά ή διά τραπεζικής εγγύησης για το ίδιο ποσό. Η ασφάλεια εξόδων θα παρασχεθεί εντός 45 ημερών από σήμερα, σε περίπτωση δε μη παροχής της εντός της πιο πάνω περιόδου, η αγωγή θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και θα απορριφθεί χωρίς άλλη διαδικασία με έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο σε βάρος του ενάγοντος. Η διαδικασία στην αγωγή θα αναστέλλεται για το εν λόγω χρονικό διάστημα των 45 ημερών ή μέχρις ότου παρασχεθεί η ασφάλεια εξόδων αν τούτο ήθελε γίνει πιο νωρίς. Τα έξοδα της παρούσας αιτήσεως επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων - αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της υπόθεσης . (Υπ.) ........... Χρ. Φιλίππου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο