ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΝΙΚΟΛΕΤΤΗ ν. COLIN GARY POWEIS ALEXANDER, Αρ. Αγωγής: 3040/ 06, 24 Μαρτίου, 2009

(1)Ότι η ενάγουσα ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο η ιδιοκτήτρια του οχήματος με αριθμούς εγγραφής CAL 449,

(2)ότι η ενάγουσα έχει καταβάλει Λ.Κ.30,00 για μεταφορά του οχήματος της με ρυμουλκό,

(3)ότι έχει καταβάλει Λ.Κ.50,00 για την εξασφάλιση της έκθεσης της αστυνομίας,

(4)ότι έχει πληρώσει Λ.Κ.100,00 τον εκτιμητή για την έκθεση του, και

(5)ο εναγόμενος φέρει αποκλειστική ευθύνη για την πρόκληση του δυστυχήματος. Η μαρτυρία της πλευράς της ενάγουσας: Η ενάγουσα που κλήθηκε και κατέθεσε ως μάρτυρας (Μ.Ε.1), ανέφερε ότι ανέθεσε στον κ. Χριστόφορο Τόφαρο την ετοιμασία έκθεσης εκτίμησης για το αυτοκίνητο της την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο προς Αναγνώριση Α΄ και όσα αφορούν το αυτοκίνητο της είναι καταγραμμένα σε αυτή την έκθεση. Η ίδια δεν γνωρίζει από εκτιμήσεις αυτοκινήτων αλλά εμπιστεύεται και δέχεται όσα ο κ. Τόφαρος κατέγραψε στην εκτίμηση του. Ο κ. Χριστόφορος Τόφαρος (Μ.Ε.2) αναφέρθηκε στα προσόντα του ως πτυχιούχος μηχανικός μηχανολόγος με ειδίκευση στις ζημιές επί αυτοκινήτων και ότι ασχολείται τα τελευταία 8 χρόνια με εκτιμήσεις τέτοιων ζημιών συνεργαζόμενος με διάφορες ασφαλιστικές εταιρείες και με δικηγόρους. Παρουσιάστηκε αρκετές φορές ενώπιον δικαστηρίων για να καταθέσει ως εμπειρογνώμονας εκτιμητής και δεν αμφισβητήθηκαν τα προσόντα του σε καμιά περίπτωση. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 την έκθεση που ετοίμασε για το επίδικο όχημα και εξήγησε με λεπτομέρειες τις πληροφορίες που είχε λάβει, τις πηγές από τις οποίες άντλησε τα στοιχεία που απαιτούνταν για την ετοιμασία της, τα εργαλεία που χρησιμοποίησε προς εξεύρεση συγκριτικών τιμών και τη μέθοδο ή μεθόδους που ακολούθησε για να καταλήξει στο συμπέρασμα του ότι η αξία του επίδικου οχήματος αμέσως πριν από το δυστύχημα ήταν Λ.Κ.2.700,

1. Σχολιάζοντας την εκτίμηση των ζημιών της άλλης πλευράς η οποία είχε τεθεί υπόψη του και στην οποία καθοριζόταν ως αξία του επίδικου αυτοκινήτου πριν από το δυστύχημα το ποσό των Λ.Κ.1.500,00, ανέφερε ότι αυτός ο υπολογισμός έγινε και αφορά όχι την αξία που είχε το επίδικο όχημα κατά τον επίδικο χρόνο αλλά την αξία που θα είχε το ίδιο αυτοκίνητο σήμερα. Το δυστύχημα είχε συμβεί στις 28.11.2004 και πήρε οδηγίες να επιθεωρήσει το όχημα της ενάγουσας και να ετοιμάσει εκτίμηση για τις ζημιές του στις 30.11.
2. Επιθεώρησε το όχημα την 1.12.
3. Ετοίμασε αναλυτική κατάσταση των εξαρτημάτων με τις τιμές τους. Η τιμή του αυτοκινήτου όταν αγοράστηκε καινούργιο το 1993 από την αντιπροσωπεία ήταν Λ.Κ. 8.000,
4. Ζήτησε και του έδωσαν από την αντιπροσωπεία την τιμή που θα είχε το αυτοκίνητο αν θα το πωλούσαν το
5. Εάν αυτό βρισκόταν σε καλή κατάσταση, όπως ήταν το επίδικο, του είπαν ότι θα το πωλούσαν στη τιμή των Λ.Κ.4.000,
6. Δεν αρκέστηκε όμως σε αυτό και ζήτησε και του έδωσαν τιμή και δύο μεταπωλητές μεταχειρισμένων αυτοκινήτων στη Λάρνακα, ο κ. Παξιόλας και ο κ. Κυριάκος Νικόλα οι οποίοι του είχαν πει ότι θα μπορούσαν να το πωλήσουν μεταξύ Λ.Κ.3.000,00 έως και Λ.Κ.3.500,
7. Αναγνώρισε όμως ότι οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων συνήθως υπερεκτιμούν την αξία των αυτοκινήτων τους οι δε μεταπωλητές βάζουν και κάποιο κέρδος έτσι που να μπορούν να διαπραγματευτούν την τιμή όταν βρεθεί ενδιαφερόμενος αγοραστής. Προς τούτο, έχοντας αυτά τα δεδομένα και με βάση την πείρα του, αφαίρεσε το ποσό των Λ.Κ.1.300,00 από την τιμή που του έδωσαν από την αντιπροσωπεία οπότε κατέληγε στο ποσό των Λ.Κ.2.700,00 με το οποίο συμφωνούσε και η επόμενη μέθοδος που ακολούθησε, ο υπολογισμός δηλαδή της τιμής του με βάση την απόσβεση της αξίας του οχήματος. Ο υπολογισμός αυτός θα μπορούσε να γίνει λαμβάνοντας υπόψη ως δεδομένα ότι το αυτοκίνητο αυτό αγοράστηκε καινούργιο στη τιμή των Λ.Κ.8.000,00, κάτω δηλαδή από τις Λ.Κ.10.000,00 και κυκλοφόρησε για 10 χρόνια. Με το που κυκλοφόρησε στο δρόμο και έλαβε αριθμούς εγγραφής έχασε αυτόματα από την αξία του Λ.Κ.500,
8. Έχοντας ως βάση πλέον την τιμή των Λ.Κ.7.500,00 και υπολογίζοντας ότι για κάθε επόμενο χρόνο έχουμε μείωση στη τιμή ενός τέτοιου αυτοκινήτου σε ποσοστό 10% υπολόγισε ως την αξία του επίδικου αυτοκινήτου κατά το χρόνο που συνέβη το δυστύχημα τις Λ.Κ.2.700,00 περίπου. Ένα άλλο μέσο ή εργαλείο από το οποίο σήμερα θα μπορούσε να εξαγάγει κάποιο συμπέρασμα και το οποίο επιβεβαιώνει την εκτίμηση του ήταν εφημερίδα αγγελιών πώλησης αυτοκινήτων και συγκεκριμένα η ¨Μοτοκίνηση¨ με ημερομηνία 9.01.2009 (Τεκμήριο 2), δηλαδή αγγελία η οποία δημοσιεύτηκε 4 και πλέον χρόνια μετά από το έτος που συνέβη το δυστύχημα, όπου παρόμοιο αυτοκίνητο διαφημιζόταν ότι επωλείτο στη τιμή των €2.500,00 (Λ.Κ.1.500,00). Με αυτή την αναφορά θέλησε να δείξει ότι η εκτίμηση που έκαμε ο εκτιμητής της άλλης πλευράς ανταποκρίνεται σε αξία που θα είχε ένα παρόμοιο αυτοκίνητο σήμερα 4 και πλέον χρόνια δηλαδή μετά από τον επίδικο χρόνο. Ανέφερε ότι είχε αποκομίσει προσωπική αντίληψη για την κατάσταση που βρισκόταν το επίδικο αυτοκίνητο πριν από το δυστύχημα εφόσον το επιθεώρησε αμέσως μετά που είχε συμβεί, είχε πληροφορηθεί ότι πριν την ενάγουσα ιδιοκτήτης του ήταν ο πατέρας της που της το είχε πωλήσει για το ποσό των Λ.Κ.3.500,
9. Ήταν σε πολύ καλή κατάσταση και για 10 χρόνια που βρισκόταν σε κυκλοφορία είχε διανύσει 75.000 χιλιόμετρα, δηλαδή κατά μέσο όρο 7.500 χιλιόμετρα το χρόνο, γεγονός που φανερώνει κατά την άποψη του, ότι γινόταν μια πολύ περιορισμένη χρήση του οχήματος. Έλαβε επίσης υπόψη στην τελική του εκτίμηση ότι οι κατασκευαστές του αυτοκινήτου, η Nissan, είναι μια πολύ αξιόπιστη κατασκευάστρια εταιρεία. Σχολιάζοντας περαιτέρω την εκτίμηση της άλλης πλευράς ανέφερε ότι αυτή έγινε το 2006 και είναι ένας από τους λόγους που εκτιμήθηκε το επίδικο αυτοκίνητο σε χαμηλότερη τιμή γιατί πιθανόν να χρησιμοποιήθηκαν δεδομένα του 2006, όταν πλέον είχε αλλάξει το φορολογικό σύστημα καινούργιων εισαγόμενων αυτοκινήτων. Το 2004 για αυτοκίνητα αυτής της κλάσης καταβαλλόταν ακόμα φόρος Λ.Κ.1.800,00 ενώ το 2006 μειώθηκε κατά 75%, δηλαδή θα καταβαλλόταν φόρος μόνο κάτι περισσότερο από Λ.Κ.500,
10. Από την άλλη ενώ στη δική του εκτίμηση κάνει αναλυτική αναφορά σε τιμές εξαρτημάτων του επίδικου οχήματος, ο συνάδελφος του δεν έκαμε τέτοια ανάλυση. Τελικά μόνο οι 4 πλαϊνές πόρτες του αυτοκινήτου θα μπορούσαν να πωληθούν ως μεταχειρισμένα εξαρτήματα προς Λ.Κ.50,00 η κάθε μια καθώς όλα τα υπόλοιπα εξαρτήματα είχαν σπάσει. Επομένως η εναπομείνασα αξία του αυτοκινήτου ως ολοκληρωτικά καταστραφέντος είναι 10% επί της αξίας που θα είχε αμέσως πριν την καταστροφή του, που είναι επίσης μια άλλη αποδεκτή μέθοδος εκτίμησης ενός τέτοιου αυτοκινήτου. Ως προς αυτό δε το ζήτημα, σχολιάζοντας την εκτίμηση της άλλης πλευράς που καθορίζει ως εναπομείνασα αξία το ποσό των Λ.Κ.300,00, ανέφερε ότι αυτή θα πρέπει να υπολογίστηκε σε ποσοστό 20% πάνω στην εκτιμηθείσα αξία του πριν το δυστύχημα αντί σε ποσοστό 10% που είναι παραδεκτό ποσοστό στον κλάδο των εκτιμητών για τέτοιες περιπτώσεις. Ο μάρτυρας αντεξετάστηκε επί μακρόν. Ανέφερε ότι όποια μέθοδο εκτίμησης ακολουθήσει κάποιος, από τις γνωστές που εφαρμόζονται, και στις οποίες έκαμε αναφορά, η διαφορά μεταξύ τους είχε ελάχιστη απόκλιση ±5% επί της τιμής στην οποία καταλήγει. Επανέλαβε ότι η τιμή στην οποία κατέληξε βασιζόμενος στις τιμές που πήρε από την αντιπροσωπεία και τους μεταπωλητές δηλαδή τις Λ.Κ.2.700,00 προήλθε μετά από αφαίρεση που έκαμε ο ίδιος εφόσον με βάση την πείρα του η μεν αντιπροσωπεία προσδίδει κάποια υπεραξία σε αυτοκίνητα της εταιρείας τους, οι δε μεταπωλητές προσδοκούν κάποιο κέρδος και συνήθως η τιμή που δίδουν είναι πιο ψηλή για να έχουν περιθώριο έκπτωσης κατά τη διαπραγμάτευση πώλησης τους. Ανέφερε ότι ούτε οι τιμές πώλησης αυτοκινήτων που διαφημίζονται σε εφημερίδες δεν ακολουθούνται από τους εκτιμητές κατά 100%, χωρίς όμως αυτές να παραγνωρίζονται ως ένα χρήσιμο εργαλείο στην αναζήτηση της πραγματικής αξίας ενός αυτοκινήτου. Συνήθως οι τιμές που αναγράφονται στις αγγελίες έχουν περιθώριο διαπραγμάτευσης περίπου Λ.Κ.100,
11. Ο λόγος που παρουσίασε εφημερίδα του 2009 όπου βρήκε συγκριτική αξία ήταν γιατί δεν φύλαγε εφημερίδες παλαιότερων ετών. Σχολίασε διάφορες αγγελίες πώλησης παρόμοιων αυτοκινήτων στις εφημερίδες οι οποίες κατατέθηκαν και σημειώθηκαν ως Τεκμήρια 2,3 και
12. Σε σχέση με τα συγκριτικά αυτοκίνητα του τεκμηρίου 3 (¨Μοτοκίνηση¨ με ημερομηνία 31.12.2004), αφού έκαμε αναφορά στο κάθε ένα ξεχωριστά σχολιάζοντας τα στοιχεία ή πληροφορίες που παρέχονταν, κατέληξε ότι δεν ήταν αρκετά για να τα συγκρίνει με το επίδικο εφόσον για το 1ο δεν αναφέρονταν στοιχεία όπως τα χιλιόμετρα του, ποια ήταν η κατάσταση του, αν είχε αγοραστεί στη Κύπρο ως καινούργιο ή ήταν εισαγόμενο μεταχειρισμένο, δεν αναφέρει για air condition που εάν υπήρχε όπως και άλλα έξτρα θα αναγράφονταν καθώς αυτά χρεώνονταν ως έξτρα κατά την αγορά του όταν είχε γίνει το
13. Για το 2ο ότι δεν αναφέρει τιμή και πρόκειται για coupe αυτοκίνητο με δύο πόρτες και κατά συνέπεια μη συγκρίσιμο και για το 3ο αναφέρονται κάποια έξτρα και ότι ήταν σε καλή κατάσταση και ότι είχε διανύσει 10.000 χιλιόμετρα περισσότερα από το επίδικο. Το όχημα δε του Τεκμηρίου 4 (¨Μοτοκίνηση¨ με ημερομηνία 16.01.2009) επίσης δεν αναφέρει εάν αγοράστηκε καινούργιο στη Κύπρο ή είναι εισαγόμενο μεταχειρισμένο, δεν αναγράφει την κατάσταση του και τα χιλιόμετρα του και πρόκειται για τιμή του 2009, δηλαδή 4 και πλέον χρόνια μετά από το δυστύχημα. Το επίδικο είχε αγοραστεί καινούργιο στη Κύπρο, ανήκε προηγουμένως μόνο σε ένα ιδιοκτήτη και μάλιστα τον πατέρα της ενάγουσας, το είχε επιθεωρήσει αμέσως μετά το δυστύχημα και βρήκε ότι αυτό βρισκόταν σε καλή κατάσταση προ του δυστυχήματος, είχε όλα τα έξτρα και δεν είχε πολλά χιλιόμετρα όπως είχε εξηγήσει και στην κυρίως εξέταση του. Ισχυρίστηκε ότι όταν το επίδικο αυτοκίνητο είχε αγοραστεί το 1993 από τον πατέρα της ενάγουσας ως καινούργιο, η αντιπροσωπεία χρέωνε πολλά έξτρα και το επίδικο αυτοκίνητο είχε όλα τα έξτρα του. Ανέφερε ότι το air condition του επίδικου αυτοκινήτου δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εξάρτημα διότι είχε υποστεί ζημιά η κοντέσα του συνεπεία της σύγκρουσης στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου και ήταν ασύμφορο να αφαιρεθεί και να επιδιορθωθεί. Το ίδιο συνέβαινε και με τα διάφορα άλλα εξαρτήματα του αυτοκινήτου τα οποία πλαστικά ως επί το πλείστον, είχαν όλα υποστεί κάποια ζημιά που καθιστούσε ασύμφορη την αφαίρεση τους. Αρνήθηκε υποβολή ότι ένα καινούργιο αυτοκίνητο για ιδιωτική χρήση χάνει από την αρχική του αξία τον 1ο χρόνο κυκλοφορίας του σε ποσοστό 20% και σε ποσοστό 15% για τον 2ο χρόνο και για κάθε επόμενο χρόνο. Αντ΄αυτού ανέφερε ότι είναι τα αυτοκίνητα που προορίζονται για δημόσια χρήση που χάνουν μεταξύ 15% -25% επί της αξίας τους κάθε χρόνο. Σχολίασε ότι εάν τα καινούργια αυτοκίνητα που προορίζονταν για ιδιωτική χρήση, έχαναν από την αξία τους τα ποσοστά που εισηγήθηκε ο συνήγορος υπεράσπισης, τότε ο κόσμος δεν θα αγόραζε καινούργια αυτοκίνητα αλλά θα προτιμούσε τα μεταχειρισμένα. Ένα καινούργιο αυτοκίνητο, κατά την άποψη του, κρατά τα 3/5 της αξίας του τα πρώτα πέντε χρόνια της κυκλοφορίας του. Δεν συμφώνησε με εισήγηση ότι θα έπρεπε να είχε χρησιμοποιήσει άλλη μέθοδο εφόσον όπως είναι γνωστό τον Νοέμβριο του 2003 το φορολογικό καθεστώς των αυτοκινήτων άλλαξε. Ισχυρίστηκε ότι τα αυτοκίνητα που ήδη υπήρχαν προς πώληση (stock) των αντιπροσωπειών πριν την αλλαγή του φορολογικού καθεστώτος εξακολουθούσαν να πωλούνται με το παλιό φορολογικό καθεστώς και επιβαλλόταν ο δασμός σε αυτά όπως αυτός ίσχυε πριν την εφαρμογή του νόμου. Τον Νοέμβριο του 2004 υπήρχαν ακόμα παρόμοια αυτοκίνητα και δεν ήταν πιο φτηνά λόγω αλλαγής του φορολογικού τους καθεστώτος. Δεν απέκλεισε την περίπτωση και εκείνη την περίοδο, όπως συνηθίζεται να γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, να γίνονταν προσφορές αυτοκινήτων κυρίως αυτών που θα άλλαζε το μοντέλο τους, τα οποία πωλούνται συνήθως μέχρι και Λ.Κ.500,00 πιο φτηνά με σκοπό να απαλλαχτούν από αυτά οι αντιπροσωπείες τους. Σε καμιά όμως περίπτωση δεν είχαν επηρεαστεί οι τιμές αυτών των αυτοκινήτων κατά το 2004 με την αλλαγή που επήλθε στο φορολογικό καθεστώς των καινούργιων αυτοκινήτων. Σε σχέση με τις τιμές των αυτοκινήτων που δημοσιεύονται στις αγγελίες ανέφερε ότι μπορεί οι ιδιοκτήτες τους να τις διαπραγματεύονται και να τις κατεβάζουν μέχρι και Λ.Κ.100,00 όχι όμως περισσότερο. Επέμενε ότι δεν υπήρχαν οποιαδήποτε εξαρτήματα τα οποία θα μπορούσαν να πωληθούν εφόσον το κόστος αφαίρεσης τους και τα εργατικά που θα απαιτούνταν καθιστούσε οικονομικά ασύμφορη την αφαίρεση τους εφόσον η αξία τους ήταν μηδαμινή. Οι πόρτες τουναντίον, είχαν την αξία που τους προσέδωσε εφόσον για την αφαίρεση τους αρκεί να ξεβιδωθούν μόνο δύο βίδες από την κάθε μια και δεν απαιτείται ιδιαίτερος κόπος ή σπατάλη χρόνου (εργατικά) για να αφαιρεθούν. Σε υποβολή ότι κατά τον επίδικο χρόνο υπήρχε μεγάλη προσφορά μεταχειρισμένων ιαπωνικών οχημάτων και ότι κάποιος θα μπορούσε να βρει παρόμοιο αυτοκίνητο στη τιμή των Λ.Κ.1.500,00, ανέφερε ότι ταυτόχρονα παρουσιάστηκε και μεγάλη ζήτηση, γι΄αυτό και οι ίδιες οι αντιπροσωπείες καινούργιων οχημάτων εκείνη την περίοδο εισήγαγαν και μεταχειρισμένα αυτοκίνητα για να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό. Κατά την επανεξέταση του σχολίασε ότι τα αυτοκίνητα των αγγελιών που παρουσίασε η Υπεράσπιση, εάν αυτά είχαν εισαχθεί ως μεταχειρισμένα, πιθανόν να ήταν και 3-4 χρόνια πιο παλιά από ότι έδειχναν οι αριθμοί εγγραφής τους. Η μαρτυρία της πλευράς του εναγόμενου: Ο κ. Γεώργιος Τζιηρκαλλής (Μ.Υ.) κλήθηκε ως ειδικός εμπειρογνώμονας εκτιμητής αυτοκινήτων από την Υπεράσπιση. Τα προσόντα του δεν αμφισβητήθηκαν από την πλευρά της ενάγουσας. Ανέφερε ότι δεν είναι αποκλειστικός εκτιμητής για τη συγκεκριμένη Ασφαλιστική Εταιρεία που κάλυπτε τις ζημιές του επίδικου αυτοκινήτου. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του η οποία σημειώθηκε ως Τεκμήριο
14. Ανέφερε ότι το όχημα το είχε επιθεωρήσει στις 10.11.2006 περίπου δύο χρόνια μετά το δυστύχημα και ήταν εγκαταλειμμένο κάπου στο Δασάκι Άχνας. Υποστήριξε ότι η αξία του οχήματος πριν το δυστύχημα δηλαδή τις 28.11.2004 ήταν Λ.Κ.1.500,00 και η εναπομείνασα αξία του μετά το δυστύχημα ήταν Λ.Κ.300,00 και όταν το είχε δει ο ίδιος μετά από δύο χρόνια αυτή ήταν Λ.Κ.100,
15. Εξήγησε και αυτός τις μεθόδους εκτίμησης που ακολούθησε που ήταν να συλλέξει στοιχεία από την αγορά, να ανατρέξει σε εφημερίδες για αγγελίες πώλησης παρόμοιων αυτοκινήτων και τη μέθοδο της απόσβεσης της αξίας. Όποια μέθοδο και αν ακολουθούσε κατέληγε ότι η αξία του αυτοκινήτου ήταν περίπου ή ίδια. Σχολίασε και αυτός τις αγγελίες των εφημερίδων όπως αυτές του Τεκμηρίου 3 που είχε ημερομηνία 31.12.2004, όπου υπάρχουν 3 αυτοκίνητα προς πώληση που ήταν παρόμοια με το επίδικο εκ των οποίων το 1ο αναφέρει ως τιμή το ποσό των Λ.Κ.1.500, το 2ο δεν αναφέρει καμιά τιμή και το 3ο αναφέρει ως τιμή το ποσό των Λ.Κ.2.
16. Ανέφερε ότι στη διαπραγμάτευση μπορείς να αγοράσεις ένα αυτοκίνητο που διαφημίζεται σε εφημερίδα κατά 10% -20% πιο φτηνό. Η αξία ενός παρόμοιου αυτοκινήτου σήμερα δεν μπορεί να υπερβαίνει τα €1.500 και αυτό το γνωρίζει καλά καθώς είχε επιδείξει προσωπικό ενδιαφέρον για κάποιο συγκεκριμένο αυτοκίνητο και του το άφηναν για €1.
17. Ανέφερε ότι το ένα από τα αυτοκίνητα που διαφημίζονται στο Τεκμήριο 3 είχε έξτρα όπως air condition και power point και όλα τα καινούργια αυτοκίνητα 16 αλόγων που πωλούνταν καινούργια, όταν είχε αγοραστεί και το επίδικο, είχαν όλα τα έξτρα τους. Υποστήριξε ότι όλα τα καινούργια αυτοκίνητα μετά τον 1ο χρόνο κυκλοφορίας τους χάνουν από την αξία τους ποσοστό 20%, ακολούθως τον 2ο χρόνο χάνουν από την αξία τους ποσοστό 15-20% ανάλογα πάντοτε με το αυτοκίνητο. Τον Νοέμβριο του 2003 είχε αλλάξει το φορολογικό καθεστώς για την εισαγωγή καινούργιων αυτοκινήτων και αυτή η πολιτική επηρέασε την αξία και του επίδικου αυτοκινήτου. Ο ίδιος υπολόγισε την απόσβεση του αυτοκινήτου πάνω στη τιμή που διαμορφώθηκε μετά τη μείωση των δασμών. Δέχθηκε ότι ένα αυτοκίνητο coupe είναι πιο ακριβό από ένα saloon. Είχε καταλήξει στην εναπομείνασα αξία (salvage value) των Λ.Κ.300,00 λαμβάνοντας υπόψη την αξία πώλησης και των ανταλλακτικών. Στην αντεξέταση του επανέλαβε ότι είχαν περάσει δύο χρόνια από το δυστύχημα όταν είχε επιθεωρήσει το επίδικο αυτοκίνητο καθώς μόλις τότε είχε πάρει σχετικές οδηγίες από την ασφάλεια. Υποστήριξε όμως ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να επιθεωρήσει ένα αυτοκίνητο ακόμα και μετά από δύο χρόνια που έχει υποστεί δυστύχημα έστω και εάν αυτό είναι ολοκληρωτικά καταστραμμένο ακόμα και εάν είναι εγκαταλειμμένο, αρκεί να μην έχουν αλλοιωθεί οι ζημιές του. Παραδέχθηκε ότι στην εκτίμηση ενός αυτοκινήτου έχουν σημασία και τα χιλιόμετρα που έχει διανύσει και συμφώνησε ότι το επίδικο είχε 75.000 χιλιόμετρα, ήταν ηλικίας δέκα χρόνων και κατά συνέπεια αυτό διένυε κατά μέσο όρο 7.500 περίπου χιλιόμετρα το χρόνο. Παραδέχθηκε ότι υπάρχει διαφορά στην αξία ενός αυτοκινήτου όταν αυτό διανύει μόνο 7.500 χιλιόμετρα το χρόνο από ένα αυτοκίνητο που διανύει πολύ περισσότερα χιλιόμετρα μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα. Παραδέχθηκε ότι το επίδικο αυτοκίνητο είχε όλα τα έξτρα και ότι τα αυτοκίνητα που διαφημίζονται στο Τεκμήριο 3 δεν έχουν φωτογραφίες. Επανέλαβε ότι όλα τα παρόμοια αυτοκίνητα με το επίδικο που ήταν της ίδιας ιπποδύναμης, πωλούνταν με τα έξτρα τους όπως μεταλλική μπογιά, υδραυλικό τιμόνι, ηλεκτρικά παράθυρα και air condition. Δεν είχε ρωτήσει στην αντιπροσωπεία εισαγωγής αυτών των αυτοκινήτων για την αξία του αλλά είχε ρωτήσει μεταπωλητές μεταχειρισμένων όπως κάποιον από την Φοίβος Μότορς στη Λευκωσία και ρώτησε και κάποιο Πορτέσιη που αγοράζει παλιά ή χτυπημένα αυτοκίνητα για τα εξαρτήματα τους. Κατά την άποψη του δεν χρειαζόταν να ρωτήσει στην αντιπροσωπεία των αυτοκινήτων που εισήγαγε το επίδικο αυτοκίνητο για να λάβει υπόψη του την τιμή που θα του έδιδαν από εκεί. Ισχυρίστηκε ότι όσοι διαφημίζουν στις εφημερίδες αυτοκίνητα προς πώληση συνήθως ρίχνουν την τιμή τους κατά 10 - 20% όταν επιδειχθεί ενδιαφέρον, καθώς επιθυμούν να τα ξεφορτωθούν το συντομότερο. Ακόμα και μεταπωλητές αυτοκινήτων διαφημίζουν στις εφημερίδες αυτοκίνητα που επιθυμούν να τα πωλήσουν γρήγορα. Ανέφερε ότι όταν επιθεώρησε το επίδικο αυτοκίνητο κατάλαβε αμέσως και ήταν φανερό ότι είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά (total loss) γι΄αυτό και δεν θεώρησε σκόπιμο να το εξετάσει με λεπτομέρεια και να καταγράψει με λεπτομέρεια τις ζημιές που υπέστη, κάτι τέτοιο θα ήταν περιττό, θα ήταν χάσιμο χρόνου που θα συνεπαγόταν επιπλέον έξοδα. Επέμενε στο συμπέρασμα του για την αξία του αυτοκινήτου όπως την κατέγραψε στην έκθεση του με απόκλιση ±10%. Το επίδικο όχημα ήταν κατασκευής 1992 αλλά γράφτηκε και κυκλοφόρησε στις 21.05.
18. Θεωρεί ότι οι εφημερίδες που διαφημίζουν πωλήσεις αυτοκινήτων είναι πολύ καλό εργαλείο για μια εκτίμηση και ο ίδιος δίδει έμφαση σε αυτές τις αγγελίες καθώς ¨τα γραπτά πάντα μένουν¨. Υποστήριξε ότι κανένας δεν θα πρόσφερε για το επίδικο αυτοκίνητο πριν το δυστύχημα Λ.Κ.2.500,00 ή Λ.Κ. 2.700,00 εφόσον δεν ήταν τιμή της αγοράς για το συγκεκριμένο τύπο και μάρκα αυτοκινήτου εκείνη την εποχή. Επέμενε ότι ένα καινούργιο αυτοκίνητο χάνει από την αξία του 20% τον πρώτο χρόνο, ενώ με το που θα λάβει αριθμούς εγγραφής χάνει αυτόματα 10% της αξίας του ανάλογα πάντοτε με το μοντέλο του. Τον 2ο χρόνο χάνει από την αξία του ακόμα 20%. Αρνήθηκε υποβολή ότι την εναπομείνασα αξία του (salvage value) την υπολόγισε σε ποσοστό 10% επί της αξίας που είχε αμέσως πριν το δυστύχημα και επέμενε ότι πήρε τιμή από τον Πορτέσιη. Χαρακτήρισε ως μέτρια την κατάσταση του αυτοκινήτου πριν το δυστύχημα και αυτό λαμβάνοντας υπόψη ότι όταν το επιθεώρησε ήταν ήδη εγκαταλειμμένο για δύο χρόνια. Στην ίδια εκτίμηση θα κατέληγε ακόμα και αν την έκανε το 2004 και αρνήθηκε ότι είναι με δεδομένα του 2006 που κατέληξε στις αξίες που αναφέρει στην έκθεση του. Τέλος, αρνήθηκε υποβολή ότι δεν ακολούθησε ορθή μέθοδο κατά την εκτίμηση του ή ότι έλαβε υπόψη του λανθασμένα στοιχεία και ότι σκοπός της εκτίμησης του ήταν για να μειώσει την αξία του επιδίκου αυτοκινήτου έτσι που η ασφαλιστική εταιρεία που εκπροσωπούσε να πληρώσει μικρότερη αποζημίωση. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι στις αγορεύσεις τους έκαμαν αναφορά στη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από τους δύο εκτιμητές, η αξιολόγηση της οποίας θα κρίνει και την επίδικη διαφορά. Ο καθένας εισηγήθηκε ότι θα πρέπει να γίνει πιστευτός ο εκτιμητής της πλευράς του και να απορριφθεί η μαρτυρία του εκτιμητή της άλλης πλευράς. Προς τούτο έκαμαν συγκεκριμένες αναφορές σε σημεία επί της μαρτυρίας τους τα οποία ανάλογα βοηθούσαν κατά την άποψη τους, είτε τη μια είτε την άλλη πλευρά. Όπου χρειαστεί στη συνέχεια της απόφασης μου θα κάμω αναφορά σε επισημάνσεις που έγιναν από τους ευπαίδευτους συνηγόρους. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Είχα την ευκαιρία να δω, να ακούσω και να παρακολουθήσω με προσοχή τους εμπειρογνώμονες μάρτυρες που παρουσίασαν οι δύο πλευρές των οποίων η μαρτυρία είναι και η καθοριστική για την επίλυση της επίδικης διαφοράς. Πέραν όμως των γνώσεων τους επί του ειδικού θέματος για το οποίο κλήθηκαν να καταθέσουν παρακολούθησα τον τρόπο που απαντούσαν στις διάφορες ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, την αμεσότητα και την ευθύτητα με την οποία απαντούσαν, το καλό μνημονικό τους και γενικά τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα (βλ. C&A Pelekanos Assoc. Ltd v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. σελ. 1273, στις σελ. 1280-1281). Λαμβάνω περαιτέρω υπόψη τα όσα λέχθηκαν στην Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506 ότι δηλαδή η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Συνέκρινα και αντιπαρέβαλα μεταξύ τους τις προφορικές μαρτυρίες και τις παραδοχές τους σε συσχετισμό με την έγγραφη μαρτυρία που παρουσίασαν την οποία διεξήλθα με προσοχή. Ο τρόπος αξιολόγησης της μαρτυρίας ενός εμπειρογνώμονα και η βαρύτητα που προσδίδεται σε μια τέτοια μαρτυρία έχει επεξηγηθεί σε πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην πρόσφατη υπόθεση Κουρής v. Δημητρίου κ.ά. Π.Ε. 252/2006 ημερ. 17.09.2008 συνοψίστηκε ως εξής η αντίκριση μιας τέτοιας μαρτυρίας από την Παπαδοπούλου, Δ.: ¨Είναι καλά νομολογημένο ότι εμπειρογνώμονες μάρτυρες δεν αντιμετωπίζονται από το Δικαστήριο κατά διαφορετικό τρόπο από τους άλλους μάρτυρες. Η μαρτυρία τους αξιολογείται στη βάση των ίδιων αρχών. Οι εμπειρογνώμονες εφοδιάζουν το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια, τα οποία θα του επιτρέψουν να ελέγξει την ορθότητα των συμπερασμάτων τους και να διαμορφώσει τη δική του ανεξάρτητη κρίση. Η μαρτυρία οποιουδήποτε πραγματογνώμονα εισάγεται υπό την αίρεση της απόδειξης του πραγματικού της υπόβαθρου με τον τρόπο που αποδεικνύεται κάθε άλλο γεγονός (βλ. Constantinides (Akinita) Ltd v. Mavrogenis

(1983)1 C.L.R. 389). Έχοντας λοιπόν όλα τα πιο πάνω κατά νουν, αισθάνομαι ότι είμαι έτοιμος για την αξιολόγηση της μαρτυρίας και για την κατάληξη μου σε ευρήματα και συμπεράσματα αναφορικά με την επίδικη διαφορά. Είναι καλά καθιερωμένο ότι το κανονικό ύψος των αποζημιώσεων είναι το ποσό κατά το οποίο η αξία ενός πράγματος έχει μειωθεί συνεπεία ενός αστικού αδικήματος (βλ. Livingsone v. Rawyards Coal Co.

(1880)5 App. Cas. 25,39 . Σύμφωνα με την νομολογία αν το αντικείμενο καταστραφεί εντελώς το ύψος των αποζημιώσεων είναι η αγοραία αξία του αντικειμένου που καταστράφηκε κατά τον χρόνο και τόπο της καταστροφής. Στην υπόθεση The Ironmaster

(1859)Swab. 441, υπόθεση Ναυτοδικείου, αποφασίστηκε ότι στην απουσία ξεκαθαρισμένης αγοραίας αξίας (clear market value), η καλύτερη μαρτυρία αναφορικά με την αξία είναι η γνώμη εκείνων που ήξεραν το σκάφος λίγο πριν το δυστύχημα, με δεύτερη καλύτερη μαρτυρία την γνώμη εκείνων που γνωρίζουν τα σχετικά με το αντικείμενο που καλούνται γενικά για να καταθέσουν¨. Είναι παραδεκτό ότι στη παρούσα υπόθεση το επίδικο αυτοκίνητο έχει καταστραφεί ολοκληρωτικά. Επομένως αυτό το ζήτημα δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω πλην του ζητήματος του καθορισμού της εναπομείνασας αξίας του επίδικου αυτοκινήτου για την οποία υπάρχει διάσταση η οποία αν και μικρή έχει τη σημασία της ως μια ένδειξη προσδιοριστική της αξίας ενός αυτοκινήτου πριν την πρόκληση της ζημιάς, σύμφωνα με μέθοδο που ακολουθείται από τους εκτιμητές, όπως υποστήριξε ο κ. Τόφαρος αλλά και την οποία δεν απέρριψε ο κ. Τζιηρκαλλής. Από τους δύο μάρτυρες εμπειρογνώμονες καταλήγω ότι η μαρτυρία του κ. Τόφαρου είναι η πειστική και πλησιάζει, κατά την άποψη μου σύμφωνα με τα υπάρχοντα δεδομένα στην αλήθεια για τους λόγους στους οποίους θα αναφέρω στη συνέχεια. Πέραν αυτού ο κ. Τόφαρος μου προκάλεσε θετική εντύπωση για την αμεσότητα του, τον αυθορμητισμό του, την ευρυμάθεια του σε σχέση με το αντικείμενο για το οποίο κλήθηκε να καταθέσει αλλά και με την πειστικότητα των επιχειρημάτων του τα οποία ήταν πάντοτε τεκμηριωμένα. Διέκρινα στον λόγο του ειλικρίνεια. Ο κ. Τζιηρκαλλής δεν μου προκάλεσε τέτοια θετική εντύπωση και είναι γεγονός ότι σε κάποιες περιπτώσεις δεν ήταν απόλυτα ειλικρινής. Αναφέρω το ζήτημα της πληροφόρησης που έλαβε από ¨κάποιον¨ όπως ανέφερε της Φοίβος Μότορς, το οποίο ενόψει της σύγχυσης που του προκλήθηκε κρίνω ότι ήταν εφεύρημα της στιγμής όπως επίσης και την προσωπική του εμπειρία με το ενδιαφέρον που επέδειξε για την τιμή ενός παρόμοιου αυτοκινήτου πρόσφατα το οποίο επίσης κρίνω ότι ήταν εφεύρημα της στιγμής με απώτερο σκοπό να προσδώσει περισσότερη αξία στην άποψη που εξέφραζε. Η επιθεώρηση του επίδικου αυτοκινήτου έγινε από τον κ. Τόφαρο αμέσως μετά το δυστύχημα, επομένως η αντίληψη που αποκόμισε για την κατάσταση που είχε αυτό πριν το δυστύχημα ανταποκρίνεται περισσότερο στην πραγματικότητα από ότι αυτή που διαπίστωσε ο κ. Τζιηρκαλλής που το επιθεώρησε μετά από δύο χρόνια και ενώ αυτό παρέμεινε καθ΄όλο αυτό το χρονικό διάστημα εγκαταλειμμένο σε κάποιο χωράφι. Επομένως δέχομαι τη θέση του κ. Τόφαρου ότι ήταν σε καλή κατάσταση πριν από το δυστύχημα και απορρίπτω αυτή του κ. Τζιηρκαλλή ότι ήταν μέτρια η κατάσταση του. Ένας επιπρόσθετος λόγος για την απόρριψη της θέσης του κ. Τζιηρκαλλή είναι η αναφορά του ότι εξ αυτού του λόγου, της καθυστέρησης της επιθεώρησης του και της εγκατάλειψης του καθ΄ όλο αυτό το χρονικό διάστημα, ακόμα και αυτή η εναπομείνασα αξία του μειώθηκε στις Λ.Κ.100,

1. Αυτή η παραδοχή του για τη μείωση της εναπομείνασας αξίας του αυτοκινήτου στο 1/3 αυτής που είχε αμέσως μετά το δυστύχημα, καταδεικνύει ακριβώς ότι δεν μπορούσε να αποκομίσει ακριβή εικόνα για την κατάσταση του αυτοκινήτου όπως ήταν δύο χρόνια πριν, όπως είχε υποστηρίξει. Ο κ. Τζιηρκαλλής δεν πήρε πληροφορίες για την τιμή ενός αυτοκινήτου όπως το επίδικο κατά το χρόνο του δυστυχήματος από την αντιπροσωπεία, σε αντίθεση με τον κ. Τόφαρο. Κρίνω ότι είναι σημαντική η ένδειξη που παίρνει ένας εκτιμητής από την αξία που προσδίδει μια εταιρεία που αντιπροσωπεύει μια μάρκα αυτοκινήτων, κάνοντας ακριβώς αυτό που έκαμε και ο κ. Τόφαρος, αφαιρώντας δηλαδή από την τιμή που του δίδουν, κάποιο ποσοστό που όπως είναι επόμενο βάζουν ως υπεραξία οι αντιπροσωπείες για να δείχνουν ότι δεν μειώνεται σημαντικά η αξία των οχημάτων που αντιπροσωπεύουν, αφαιρώντας επί πλέον και κάποιο ποσοστό κέρδους που είναι φυσικό και προσδοκούν να έχουν ως μεταπωλητές πλέον ενός αυτοκινήτου. Όμως, είχε επί πλέον και την ένδειξη που είχε πάρει από δύο μεταπωλητές μεταχειρισμένων αυτοκινήτων από τις οποίες και πάλι αφαίρεσε ένα λογικό ποσοστό κέρδους που αναμενόταν να έχουν με βάση την πείρα του και αυτό απαντά στο επιχείρημα της πλευράς της Υπεράσπισης για τον αυθαίρετο υπολογισμό και αφαίρεση εκ μέρους του. Για το ζήτημα των συγκριτικών που έχουν παρουσιαστεί θα έλεγα ότι εξετάζοντας αυτά που παρουσιάστηκαν ως συγκριτικά από τις εφημερίδες ¨Μοτοκίνηση¨ (Τεκμήρια 2, 3 και 4) βρίσκω ότι εκείνο που πλησιάζει περισσότερο με τον επίδικο είναι το 3ο στη σειρά του Τεκμηρίου 3 ημερομηνίας 31.12.2004, το οποίο αφορά την ίδια μάρκα αυτοκινήτου, το ίδιο μοντέλο, της ίδιας ιπποδύναμης 16 αλόγων, ήταν κυπριακό δηλαδή είχε πωληθεί στη Κύπρο ως καινούργιο με αριθμό εγγραφής CAL όπως δηλαδή και το επίδικο, του οποίου η κατάσταση του διαφημίζεται ως άριστη και το οποίο είχε διάφορα έξτρα. Είχε διανύσει 85.000 χιλιόμετρα και προσφερόταν στην τιμή των Λ.Κ.2.000 λίγο μετά την καταστροφή του επίδικου. Έχοντας υπόψη τα υπόλοιπα στοιχεία που παραδέχθηκαν και οι δύο εκτιμητές ότι εξετάζουν όταν προβαίνουν στην εκτίμηση ενός αυτοκινήτου καταλήγω ότι το επίδικο θα είχε σίγουρα μεγαλύτερη αξία εφόσον έχουμε ως δεδομένο ότι είχε διανύσει 10.000 χιλιόμετρα λιγότερα και το κατείχε προηγουμένως ένας μόνο οδηγός ο πατέρας της ενάγουσας που της το είχε πωλήσει στην τιμή των Λ.Κ.3.500 και αυτό σύμφωνα και με τον Μ.Ε.2 τον κ. Τόφαρο βρισκόταν σε καλή κατάσταση όπως διαπίστωσε κατά την επιθεώρηση του τρεις ημέρες μετά το δυστύχημα. Επομένως αποδέχομαι τη θέση του κ. Τόφαρου ότι το επίδικο αυτοκίνητο είχε σίγουρα μεγαλύτερη αξία από αυτή που υποστηρίζει η Υπεράσπιση και μεγαλύτερη σίγουρα από το πιο πάνω συγκριτικό που διαφημιζόταν για Λ.Κ.2.000,
2. Για το ζήτημα του ύψους του δασμού που επιβαλλόταν για το επίδικο αυτοκίνητο, είναι αναμφισβήτητο ότι όταν αγοράστηκε αυτό, του είχε επιβληθεί ο δασμός των Λ.Κ.1.800,00 που ίσχυε τότε όπως ανέφερε ο κ. Τόφαρος. Ο κ. Τζιηρκαλλής όπως παραδέχθηκε δεν υπολόγισε στην αξία του αυτοκινήτου τον δασμό εφόσον πλέον όταν είχε συμβεί το δυστύχημα είχε μειωθεί ήδη από τις 24.11.2003 με τον Ν. 175

(1)/

1. Δέχομαι όμως επί αυτού όσα υποστήριξε ο κ. Τόφαρος εφόσον δεν υπήρξε αντίκρουση αυτής της μαρτυρίας του ή υποβολή αντίθετης θέσης, ότι αυτοκίνητα του τύπου και της κλάσης του επίδικου πωλούνταν ακόμα και το 2004 με τον ψηλό δασμό που ίσχυε πριν την μείωση του εφόσον υπήρχαν αυτοκίνητα στις αποθήκες των εταιρειών επί των οποίων θα έπρεπε να καταβαλλόταν εκείνος ο δασμός. Δεν θα πρέπει επίσης να μας διαφεύγει ότι έχουμε να κάμουμε με μεταχειρισμένο αυτοκίνητο για το οποίο είχε επιβληθεί δασμός του ύψους που αναφέρθηκε και όχι για ένα καινούργιο αυτοκίνητο ή αυτοκίνητο για το οποίο είχε καταβληθεί μειωμένος δασμός. Η εισήγηση της Υπεράσπισης είναι να συγκριθούν δύο ανόμοια πράγματα γεγονός όμως το οποίο δεν θα οδηγούσε σε δίκαιη αντιμετώπιση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι η μαρτυρία του κ. Τόφαρου (Μ.Ε.) είναι πιο τεκμηριωμένη και πλησιάζει περισσότερο προς την πραγματική αξία που είχε το επίδικο αυτοκίνητο της ενάγουσας αμέσως πριν το δυστύχημα. Έχοντας περαιτέρω υπόψη την κάπως πιο ψηλή τιμή που συνήθως διαφημίζεται ένα αυτοκίνητο σε εφημερίδα την οποία παραδέχθηκαν και οι δύο εκτιμητές και λαμβάνοντας υπόψη και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του επίδικου, όπως έχουν καταγραφεί πιο πάνω, το γεγονός ότι η εκτίμηση του κ. Τόφαρου μπορεί να έχει απόκλιση ±10% και αποδεχόμενος ότι η απόκλιση είναι προς τα κάτω, καταλήγω ότι η αξία του επίδικου αυτοκινήτου πριν το δυστύχημα ήταν Λ.Κ.2.300,00 (€3.929,78σ.). Καταλήγω ότι η μαρτυρία του κ. Τόφαρου σε σχέση με την εναπομείνασα αξία του επίδικου αυτοκινήτου, εφόσον δεν έχει καταδειχθεί ότι πέραν των τεσσάρων πόρτων, υπάρχει αξία για οποιοδήποτε άλλο χρήσιμο εξάρτημα από το αυτοκίνητο ότι αυτή ήταν πράγματι Λ.Κ.200,
2. Η αξία αυτή επίσης συνάδει κατά προσέγγιση με το ποσό που υπολογίζεται σύμφωνα με παραδεκτή μέθοδο για τον υπολογισμό της, δηλαδή 10% επί της αξίας που είχε περίπου το αυτοκίνητο πριν αυτό καταστραφεί. Έτσι ο υπολογισμός της σε Λ.Κ.300,00 από τον κ. Τζιηρκαλλή κρίνεται ως υπερβολικός. Η ενάγουσα δικαιούται επίσης τα ποσά που έχουν συμφωνηθεί και δηλωθεί ως παραδεκτά και αφορούν τις υπόλοιπες ζημιές που έχει υποστεί συνεπεία του δυστυχήματος που ανέρχονται συνολικά σε Λ.Κ. 180,00 (€307,55σ.) και που αναλυτικά είναι Λ.Κ.30,00 (€ 51.26) για την μεταφορά του οχήματος της από τη σκηνή του δυστυχήματος, Λ.Κ.50,00 (€85,43) για την εξασφάλιση της αστυνομικής έκθεσης και Λ.Κ.100,00 (€170,86σ.) για τα έξοδα του εκτιμητή της. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Με όσα προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω καταλήγω ότι η ενάγουσα δικαιούται απόφασης για το ποσό των Λ.Κ. 2.100,00 (€3.588,06σ.) για τη ζημιά που υπέστη το αυτοκίνητο της και Λ.Κ.180,00 (€307,55σ.) για το σύνολο των υπόλοιπων συμφωνηθέντων ζημιών, σύνολο Λ.Κ.2.280,00 (€3.895,61σ.). Το πιο πάνω ποσό θα φέρει νόμιμο τόκο από την ημέρα του δυστυχήματος δηλαδή την 28.11.2004 μέχρι εξοφλήσεως. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγόμενου όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπογρ.)........ Χρ, Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο