ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ EFIMAR TRADING LIMITED ΓΙΑ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ Γ.Ε.Λ. Αρτοποιεία Λτδ., Αρ. Αίτησης: 108/2008, 28 Απριλίου,2009

(1),214

(1)& 333 ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ EFIMAR TRADING LIMITED ΓΙΑ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ Γ.Ε.Λ. Αρτοποιεία Λτδ. Ημερομηνία: 28 Απριλίου,2009 Για την Αιτήτρια: κ. Χριστοφόρου για Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ Για την Κθ΄ής η Αίτηση: κ. Χρ. Πουτζιουρής ------------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Με αίτηση της η αιτήτρια εταιρεία EFIMAR TRADING LIMITED ως πιστωτής επιδιώκει την έκδοση διατάγματος διάλυσης της καθ΄ής η αίτηση εταιρείας Γ.Ε.Λ. Αρτοποιεία Λτδ. Η αίτηση έχει ως νομικό υπόβαθρο τις ακόλουθες διατάξεις του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113: Άρθρα 203,209,211(e),212 (a),(b),(c),213

(1),214

(1)&

1. Η καθ΄ής η αίτηση συστάθηκε την 23.08.2006 σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 και φέρει αριθμό εγγραφής
2. Το εγγεγραμμένο της γραφείο σύμφωνα με το αρχείο του Εφόρου Εταιρειών βρίσκεται στην Αραδίππου της Επαρχίας Λάρνακας. Το ονομαστικό της κεφάλαιο είναι Λ.Κ.1.000,00 διαιρεμένο σε 1.000 συνήθεις μετοχές ονομαστικής αξίας Λ.Κ.1.00 η κάθε μια. Σκοποί της εταιρείας μεταξύ άλλων είναι: α. Η παρασκευή αρτοζαχαροπλαστικών προϊόντων και (β) η πώληση και/ ή διάθεση ειδών αρτοποιείου. Η αιτήτρια εξασφάλισε δικαστική απόφαση εναντίον της καθ΄ης η αίτηση σύμφωνα με την οποία οφείλει σε αυτή € 21.786,80σ. με τόκο 9% από 7.03.07 μέχρι εξοφλήσεως πλέον €756,06σ. έξοδα με τόκο 8% από 28.08.2007 μέχρι εξοφλήσεως, έξοδα εντάλματος κινητών €56,38 και έξοδα επίδοσης €7.69σ. Το ένταλμα κινητής περιουσίας επεστράφη ανεκτέλεστο. Η αιτήτρια επέδωσε στις 13.06.2008 ειδοποίηση δυνάμει του Άρθρου 212 προς την καθ΄ής η αίτηση με την οποία απαιτούσε την πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους της εντός τριών εβδομάδων από της επιδόσεως της, διαφορετικά θα προχωρούσε με αίτηση εκκαθάρισης της από το Δικαστήριο. Η καθ΄ής η αίτηση έκτοτε παρέλειψε να ανταποκριθεί με οποιονδήποτε τρόπο. Γι΄αυτό τεκμαίρεται ότι είναι αναξιόχρεα και ότι αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της και γι΄αυτό και αιτείται όπως εκδοθεί διάταγμα διάλυσης της ή οποιοδήποτε άλλο διάταγμα κριθεί ως δίκαιο και πρέπων. Επί πλέον ζητεί όπως της επιδικασθούν τα έξοδα της αίτησης. Η αίτηση καταχωρήθηκε την 12.09.2008 και υποστηρίζεται από ένορκο δήλωση του κ. Λάκη Σαββίδη με ημερομηνία 10.09.
3. Η προγενέστερη υπογραφή της ενόρκου δηλώσεως από την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης είναι βασικός λόγος ένστασης, όπως το έθεσε ο ευπαίδευτος συνήγορος της καθ΄ής η αίτηση, ζήτημα το οποίο θα με απασχολήσει ως πρωταρχικό ζήτημα στη συνέχεια της απόφασης μου. Ο κ. Λ. Σαββίδης που είναι ένας εκ των διευθυντών της αιτήτριας και εξουσιοδοτημένος να προβεί στην εν λόγω ένορκο δήλωση, υιοθετεί πλήρως τα γεγονότα της αίτησης ως ορθά και αληθινά ως γνώστης τους ο ίδιος ή από όσα πληροφορείται. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο Α, πιστό αντίγραφο της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με ημερομηνία 4.10.2007 στην αγωγή 8733/2007σύμφωνα με την οποία η καθ΄ ής η αίτηση οφείλει στην αιτήτρια τα πιο πάνω αναφερόμενα ποσά, ως Τεκμήριο Β, αντίγραφο της ειδοποίησης του δικαστικού επιδότη για την επιστροφή ανεκτέλεστου του εντάλματος εκποίησης κινητών και ως Τεκμήριο Γ, την ένορκη δήλωση επίδοσης της ειδοποίησης σύμφωνα με το Άρθρο
4. Γι΄ αυτούς τους λόγους ισχυρίζεται ότι η καθ΄ής η αίτηση εταιρεία είναι αναξιόχρεη και ότι δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις οφειλές της και ιδιαίτερα όσα οφείλει στην αιτήτρια. Η αίτηση ορίστηκε αρχικά για τις 16.10.2008 και επιδόθηκε στον Έφορο Εταιρειών στις 19.09.2008 και στην καθ΄ής η αίτηση στις 10.10.
5. Στις 15.10.2008 με επιστολή προς τον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας η αιτήτρια τον πληροφορούσε ότι θα εμφανιζόταν και θα πρόβαλλε ένσταση. Ακολούθησε στη συνέχεια ο ορισμός της αίτησης σε διάφορες ημερομηνίες για διάφορους λόγους. Στις 19.11.2008 καταχωρήθηκε η ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως όπου προβάλλονται οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης: α. Η ένορκος δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για διάλυση της καθ΄ής η αίτηση η οποία φέρει ημερομηνία 10.09.2008 (φαίνεται εκ παραδρομής γράφτηκε 12.09.2008), δεν επιβεβαιώνει και δεν υποστηρίζει την αίτηση για διάλυση της εταιρείας η οποία φέρει ημερομηνία 12.09.
6. β. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που προβλέπει ο νόμος και οι κανονισμοί για διάλυση της καθ΄ής η αίτηση εταιρείας. γ. Η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη ή και σε μη ορθή νομική βάση. δ. Ο αιτητής με την αίτηση του για διάλυση της καθ΄ής η αίτηση εταιρείας παραλείπει να εξειδικεύσει τη βάση της αίτησης του ή και δεν προσδιορίζει σε ποια από τις επιμέρους πρόνοιες του άρθρου 212 βασίζεται. ε. Η έκδοση εντάλματος για την εκποίηση της κινητής περιουσίας της εταιρείας, ενώ είχε γίνει κατάσχεση κινητής περιουσίας της καθ΄ής η αίτηση εταιρείας, επιστράφηκε για το λόγο ότι μετά από τρεις δημόσιους πλειστηριασμούς δεν υποβλήθηκε καμία προσφορά, όπως αναφέρεται στο Τεκμήριο Β που επισυνάπτεται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για διάλυση της εταιρείας. στ) Η αιτήτρια δεν επέδωσε νομότυπα την απαίτηση πληρωμής προς την καθ΄ής η αίτηση εταιρεία. ζ) Η καθ΄ής η αίτηση εταιρεία δεν είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. η) Η καθ΄ής η αίτηση εταιρεία δεν αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της εφόσον έχει κινητή περιουσία, εργάζεται και έχει εισοδήματα. Θ) Η καθ΄ής η αίτηση εταιρεία δεν στερείται κινητής περιουσίας. Ι) Η αίτηση για διάλυση της καθ΄ής η αίτηση εταιρείας είναι καταχρηστική, κακόπιστη και καταπιεστική. κ) Η αίτηση για διάλυση της καθ΄ής η αίτηση εταιρείας σκοπεί αποκλειστικά και μόνο στην καταπίεση της για να εισπράξει η αιτήτρια το εξ αποφάσεως χρέος ολόκληρο και εφ΄άπαξ. λ) Η αίτηση για διάλυση της καθ΄ής η αίτηση δεν στηρίζεται νομικά και ουσιαστικά. μ) Υπό τις περιστάσεις δεν είναι λογικό και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα διάλυσης της καθ΄ής η αίτηση. Η ένσταση στηρίζεται στην ένορκο δήλωση του κ. Νίκου Ζαχαρίου διευθυντή της καθ΄ής η αίτηση εταιρείας που δηλώνει εξουσιοδοτημένος να προβεί σ΄αυτή. Υποστηρίζει τα ίδια ακριβώς γεγονότα τα οποία έχω καταγράψει πιο πάνω και συνιστούν τους λόγους ένστασης τα οποία γνωρίζει ο ίδιος ή από ό,τι πληροφορείται και μετά από νομική συμβουλή. Κατατέθηκαν ως τεκμήρια 1 και 2 οι δημοσιεύσεις σε καθημερινή εφημερίδα παγκύπριας κυκλοφορίας και στην Επίσημη Εφημερίδα οι οποίες έγιναν σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου δηλαδή 15 ημέρες πριν την ημερομηνία της ακρόασης της αίτησης. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προχώρησαν με αγορεύσεις χωρίς την παράθεση προφορικής μαρτυρίας. Αναφέρθηκαν στις νομοθετικές διατάξεις που διέπουν τις αιτήσεις αυτής της φύσης όπως και σε σχετική νομολογία, υποστηρίζοντας η κάθε πλευρά τις απόψεις της. Όπου κριθεί αναγκαίο θα αναφερθώ ειδικότερα σε αυτές στη συνέχεια της απόφασης μου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Πιστωτής εταιρείας του οποίου το χρέος έχει καταστεί πληρωτέο και που δεν μπορεί να εξασφαλίσει πληρωμή, δικαιούται ex debito justitiae να ζητήσει διάταγμα εκκαθάρισης της εταιρείας έστω και αν αυτή βρίσκεται κάτω από εκούσια εκκαθάριση. Αυτό ισχύει ακόμα και όπου η εταιρεία έχει υποβάλει έφεση ενάντια στην απόφαση δυνάμει της οποίας δημιουργήθηκε το χρέος ή αν η εταιρεία έχει άλλη απαίτηση εναντίον του πιστωτή η οποία είναι το αντικείμενο δικαστικής ή άλλης διαδικασίας (βλ. Γ. Κακογιάννη, Κυπριακό Εταιρικό Δίκαιο, έκδοση 2001, σελ. 164). Η αγγλική νομολογία είναι καθοδηγητική πάνω στο θέμα αφού οι σχετικές διατάξεις του Αγγλικού Companies Act. 1948 ταυτίζονται με αυτές του Κεφ.
7. Το Άρθρο 211 (ε) (στ) του Κεφ. 113 είναι πιστή μετάφραση του Άρθρου 222 (e) (f) του πιο πάνω αγγλικού νόμου. Η οφειλή προς τον πιστωτή θα πρέπει να είναι συγκεκριμένη και αναμφισβήτητη (βλ. In re Loukos Manufactures Ltd αίτηση προνομιακών ενταλμάτων με ημερομηνία 30.11.1998 και Re Bryant Investment Co Ltd

(1974)2 All E.R. 672). Το δικαίωμα πιστωτή να ζητήσει την διάλυση της εταιρείας δίδεται από το άρθρο 211 (ε) του Κεφ. 113, στο οποίο ορίζεται ότι εταιρεία μπορεί να διαλυθεί αν είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Ειδικά κριτήρια ανικανότητας καθορίζονται στο Άρθρο 212 όπου τεκμαίρετε, μεταξύ άλλων, αφερεγγυότητα στην περίπτωση που η εταιρεία παραλείψει να πληρώσει το χρέος της με την παρέλευση τριών εβδομάδων ή να το εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή από την ιδιόχειρη αξίωση πληρωμής προς αυτή από τον πιστωτή (βλ. Άρθρο 212 (α) του Κεφ. 113). Η διαδικασία ρυθμίζεται από τα άρθρα 213 & 214 του Κεφ. 113. Σύμφωνα με το άρθρο 213.1, η αίτηση υποβάλλεται με αναφορά (petition). Κατά την ακρόαση το δικαστήριο μπορεί να αναβάλει την αίτηση με ή χωρίς όρους, να εκδώσει συντηρητικό ή άλλο διάταγμα ή να απορρίψει την αίτηση (Άρθρο 214.1 του Κεφ. 113). Σύμφωνα με το Άρθρο 213

(1): ¨Αίτηση στο Δικαστήριο για εκκαθάριση εταιρείας γίνεται με αίτηση που υποβάλλεται, τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου αυτού, είτε από την εταιρεία είτε από οποιονδήποτε πιστωτή ή πιστωτές (περιλαμβανομένων οποιωνδήποτε ενδεχόμενων ή μελλοντικών πιστωτή ή πιστωτών), συνεισφορέα ή συνεισφορέων ή από όλους ή οποιουσδήποτε από τα μέρη εκείνα, μαζί ή ξεχωριστά:.¨ Στην υπόθεση GIP Constructions Ltd v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. σελ. 11 λέχθηκε ότι, η αδυναμία πληρωμής χρεών δεν εξαντλείται στις περιπτώσεις του άρθρου 212, το οποίο δεν περιορίζει την γενικότητα του άρθρου 211 (ε). Το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μαρτυρία και να εκδώσει διάταγμα διάλυσης αν πιστοποιήσει αφερεγγυότητα της εταιρείας δυνάμει του άρθρου 211(ε) και χωρίς να συντρέχουν οι ειδικές προϋποθέσεις του άρθρου

1. Κρίνω σκόπιμο να ασχοληθώ πρωταρχικά με το ζήτημα που έθεσε η πλευρά της καθ΄ής η αίτηση και το οποίο προβάλλεται και ως λόγος ένστασης, ότι δηλαδή η ένορκος δήλωση δεν υποστηρίζει την αίτηση εφόσον η υπογραφή της προηγήθηκε αυτής της καταχώρησης της αίτησης. Είναι γεγονός ότι η ένορκος δήλωση που συνοδεύει την αίτηση υπογράφτηκε ενώπιον του Πρωτοκολλητή του Ε.Δ. Λευκωσίας δύο ημέρες πριν την καταχώρηση της αίτησης στο Ε.Δ. Λάρνακας, υπογράφτηκε στις 10.09.2008 και η αίτηση καταχωρήθηκε στις 12.09.
2. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των Stavros Hotels Appartments Ltd κ.ά. (Αρ. 2)

(1994)1 Α.Α.Δ. σελ. 836 η οποία αφορούσε διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος, στη σελ. 839 λέχθηκαν τα ακόλουθα: ¨Αποκαλύπτεται υπέρβαση της δικαιοδοσίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου για τους πιο κάτω λόγους: 1. Το διάταγμα εκδόθηκε πάνω στη βάση ένορκης δήλωσης που υπεγράφη περισσότερο από ένα μήνα πριν από την καταχώριση της αγωγής και βέβαια, της αίτησης για την έκδοση του. Περιέχει η ένορκη δήλωση ισχυρισμούς ως προς τις ενδεχόμενες επιπτώσεις συναρτημένες προς την πορεία και την κατάληξη αγωγής ανύπαρκτης και εμφανίζει πρόσωπα ως ενάγοντες και ως εναγόμενους που δεν είχαν αυτή την ιδιότητα τότε. Η αναφορά από τους αιτητές στη Δ.39 Θ. 3 των Θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας σύμφωνα με την οποία κάθε ένορκη δήλωση θα τιτλοφορείται ¨in the cause or matter in which it is sworn¨ (βλ. συναφώς και τις ερμηνευτικές διατάξεις των Θεσμών ως προς τους όρους αυτούς), είναι σχετική. Στους Halsbury´s Laws of England,4η έκδοση, Τόμος 24, παράγραφος 1059, (βλ. επίσης Annual Practice

(1958)Tόμος 1, σελ. 922) αναφέρεται νομολογία σύμφωνα με την οποία, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει παρεμπίπτον διάταγμα παρά το ότι ο όρκος δόθηκε πριν από την έκδοση του κλητηρίου, με την προσθήκη όμως πως το Δικαστήριο, σε τέτοια περίπτωση, απαιτεί ανάληψη υποχρέωσης για επανόρκιση και κατάθεση νέας ένορκης δήλωσης. Και εφόσον αναγνωριζόταν τέτοια δυνατότητα εδώ, δεν υπήρχε το υπόβαθρο, δεν ασκήθηκε διακριτική εξουσία από το πρωτόδικο Δικαστήριο, και δεν διασφαλίστηκε η εν καιρώ ένταξη της απαραίτητης μαρτυρίας στο πλαίσιο της αγωγής¨. Εφόσον στη Κύπρο δεν έχουν θεσπιστεί διαδικαστικοί κανονισμοί που να ρυθμίζουν τη διαδικασία σε αιτήσεις αυτής της φύσης και στην απουσία τέτοιων ειδικών ρυθμίσεων εφαρμοστέοι είναι οι Θεσμοί Πολιτικοί Δικονομίας (βλ. σχετικά Bedros Karaoglanian &Son Ltd v. Hagop Karaoglanian & Another

(1976)J.S.C. 1875 (απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ημερ. 25.10.74) και K.M.C. Motors Ltd v. Jorephanco Trading and Contracting Company

(1984)1 A.A.Δ .σελ. 390). Σύμφωνα με την Δ.39 Θ.3: ¨Κάθε ένορκος δήλωση τιτλοφορείται αναφορικά με την αιτία ή το θέμα στο οποίο γίνεται¨. Κατά συνέπεια, δεν είναι δυνατή η χρήση ένορκης δήλωσης που έγινε πριν από την ημερομηνία καταχώρισης της συγκεκριμένης αγωγής στην οποία επιδιώκεται η χρήση της. Στην υπόθεση Σιάτης v. Λοϊζου (Αρ. 2)

(1994)1 Α.Α.Δ. σελ. 226 η οποία αφορούσε αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής όπου φαίνεται ότι η αίτηση και η ένορκος δήλωση υπογράφτηκαν την ίδια μέρα, δηλαδή 7.10.92 και καταχωρίστηκαν την επόμενη σχολιάστηκε ότι σίγουρα τα σχετικά έγγραφα μπορούν να καταχωριστούν και πρωτοκολληθούν ταυτόχρονα. Εκείνο το οποίο χρειάζεται είναι η ένορκος δήλωσης να επιβεβαιώνει τη πτωχευτική αίτηση. Στην υπόθεση Βαβέλ Μπουτίκ Λτδ

(1995)1 Α.Α.Δ. σελ. 947 η οποία επίσης αφορούσε προσωρινό διάταγμα, σχολιάστηκε το ίδιο ζήτημα. Στην υπόθεση αυτή πέραν την ύπαρξης και άλλου αποδεικτικού υλικού, υπήρξε νέα ένορκη δήλωση όπου ο ίδιος μάρτυρας υιοθέτησε και επανέλαβε το περιεχόμενο της δήλωσης του που είχε προηγηθεί, επομένως διαφοροποιήθηκε από όσα λέχθηκαν στην Stavros Hotel Appartments Ltd κ.ά. (Αρ.2) πιο πάνω (βλ. επίσης σχόλια στην Ιωάννου κ.ά.

(1999)1 Α.Α.Δ. σελ. 1341). Στην υπόθεση Nicolaou Bros Tourist Enterprises Ltd

(1999)1 A.A.Δ. σελ. 201 η οποία αφορούσε διαδικασία οριστικοποίησης προσωρινού διατάγματος και όπου σε αίτηση Certiorari αποφασίστηκε από τον Καλλή, Δ. στη σελ. 212 εξετάζοντας τον τέταρτο λόγο ακύρωσης της απόφασης του πρωτόδικου δικαστηρίου με την οποία κρίθηκε πως με την νέα Δ.64 είχε εξουσία να θεωρήσει την σχετική παράλειψη ως απλή παρατυπία που δεν οδηγεί σε ακυρότητα και αυτό αφού κρίθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι: ¨ εφόσον η ενόρκως δηλούσα υιοθέτησε ενόρκως κατά την ακρόαση της αίτησης τα όσα αναφέρονται στην εν λόγω ένορκη δήλωση οιαδήποτε παρατυπία υπήρχε έχει εξαληφθεί έστω και αν η επαναόρκιση δεν έγινε με τη μορφή ένορκης δήλωσης¨. Στην αίτηση όμως για έκδοση προνομιακού εντάλματος κρίθηκε ότι: ¨Στη παρούσα περίπτωση δεν εγείρεται θέμα εφαρμογής της νέας Δ.64, αλλά θέμα εξέτασης της εγκυρότητας διατάγματος με βάση γεγονότα που - εσφαλμένα - προσκομίστηκαν κατά τη διαδικασία οριστικοποίησης του προσωρινού διατάγματος. Ακολουθεί πως ο σχετικός λόγος ακύρωσης ευσταθεί. Το επίδικο διάταγμα ακυρώνεται και γι΄αυτό το λόγο (υπέρβαση δικαιοδοσίας λόγω νομικού σφάλματος)¨. Ρητά αναφέρεται στην πιο πάνω απόφαση ότι: ¨ Λόγω της υπογραφής της ένορκης δήλωσης πριν από την καταχώριση της αγωγής κατά το χρόνο της έκδοσης του επίδικου προσωρινού διατάγματος η ένορκη δήλωση δεν μπορούσε να ληφθεί υπόψη. Ακολουθεί πως το επίδικο διάταγμα είχε εκδοθεί στην απουσία του απαραίτητου πραγματικού βάθρου¨. Τέλος, θα παραθέσω σχετικά αποσπάσματα από την υπόθεση PERPETTI S.P.A v. LOUNIC CONFECTIONERY LTD

(2000)1 (B) A.A.Δ. σελ. 960, στην οποία με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος της καθ΄ής η αίτηση, όπου και πάλι το ζήτημα εκεί είχε αποφασιστεί σε υπόθεση που αφορούσε την μη οριστικοποίηση προσωρινού διατάγματος: ¨Η πρωτόδικος δικαστής με αναφορά στη νομολογία και τις αυθεντίες που διέπουν το θέμα αποφάσισε ότι η προχρονολογημένη ένορκη δήλωση ... δεν αποτελούσε στοιχείο μαρτυρίας που θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη κατά την έκδοση του παρεμπίπτοντος διατάγματος και συνεπώς το διάταγμα εκδόθηκε χωρίς να υπάρχει το αναγκαίο πραγματικό υπόβαθρο.¨ και στη συνέχεια: ¨Η παραπάνω προσέγγιση φαίνεται ότι έχει επιδοκιμασθεί και από το Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου (βλ. Re Stavros Hotel Appartments Ltd & Others και Re ΒΑΒΕΛ ΜΠΟΥΤΙΚ ΛΤΔ (πιο πάνω). ....¨Η έκδοση του παρεμπίπτοντος διατάγματος έγινε στη βάση ένορκης δήλωσης η οποία κατά τα προλεχθέντα δεν αποτελούσαν το πραγματικό υπόβαθρο για τη χορήγηση των θεραπειών που είχαν ζητηθεί.¨ Παρόλο ότι το ζήτημα της υπογραφής της ένορκης δήλωσης πριν από την καταχώρηση της αίτησης υπήρξε λόγος ένστασης εντούτοις, όταν το Δικαστήριο πριν την ακρόαση της έθεσε το ζήτημα στον συνήγορο που εκπροσώπησε την αιτήτρια σε εκείνο το στάδιο, αυτός ανέφερε ότι παρόλα αυτά η πλευρά τους επιθυμούσε να προχωρήσει η ακρόαση της υπόθεσης με αγορεύσεις. Επομένως δεν λήφθηκε οποιοδήποτε διορθωτικό μέτρο της πιο πάνω ανακολουθίας ούτε και εκφράστηκε τέτοια πρόθεση με αναφορά σε εξαιρετικές περιστάσεις. Στην πραγματικότητα το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του ένορκο δήλωση και αυτή που είναι καταχωρημένη, από το λεκτικό της φαίνεται ότι εισάγει μαρτυρία και γεγονότα τα οποία δεν παρουσιάζονται επί του σώματος της αίτησης και επί των οποίων θα μπορούσε το Δικαστήριο να βασιστεί εξετάζοντας την ουσία της αίτησης και επί της οποίας θα μπορούσε να στηριχθεί για να αποφασίσει για το βάσιμο της. Επομένως, κατά την άποψη μου, αντιβαίνει στη Δ.48 Θ. 1 εφόσον με βάσει τις πρόνοιες του Κανονισμού αυτού κάθε αίτηση γίνεται γραπτώς και υποστηρίζεται με ένορκη δήλωση εφόσον τα γεγονότα στα οποία βασίζεται δεν φαίνονται στα βιβλία ή τα πρακτικά του Δικαστηρίου. Για το λόγο αυτό το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει την αίτηση των εναγόντων γιατί δεν υποστηρίζεται από γεγονότα ή τουλάχιστον ουσιώδη γεγονότα δεν αναφέρονται στο σώμα της αίτησης έτσι που ενδεχόμενα θα μπορούσαν ίσως να εξεταστούν, αλλά αυτά συμπληρώνονται στην ένορκο δήλωση η οποία καταχωρήθηκε με τον πιο πάνω περιγραφόμενο τρόπο. Επομένως η αίτηση όπως έχει προωθηθεί δεν έχει καθόλου πιθανότητα επιτυχίας. Ανασκοπώντας λοιπόν την πιο πάνω νομολογία που υπάρχει επί του θέματος και τις σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις, η πιο πάνω κατάληξη μου, ήταν αναπόφευκτη. Ενόψει δε ακριβώς αυτής μου της κατάληξης κρίνω ότι δεν απαιτείται οποιαδήποτε περαιτέρω εξέταση οποιουδήποτε άλλου θέματος το οποίο εγείρεται ως λόγος ένστασης με την ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως της καθ΄ής η αίτηση. Εξέταση οποιουδήποτε άλλου θέματος θα ήταν ανακόλουθη για το Δικαστήριο εφόσον έχω αποφασίσει ότι ενώπιον μου δεν υπάρχουν γεγονότα τα οποία να υποστηρίζουν την αίτηση (βλ. PERPETTI S.P.A. (πιο πάνω). Σαν αποτέλεσμα της πιο πάνω κατάληξης μου η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος της αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπογρ.) ......... Χρήστος Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο