YUSUF CAN ν. ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΣΑΡΤΟΥ, Αρ. Αγωγής 760/07, 7 ΜαΪου, 2009

(1)/08 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στο οποίο αναφέρονται τα ακόλουθα: «2. Το άρθρο 21 του βασικού νόμου τροποποιείται με την προσθήκη, αμέσως μετά το εδάφιο

(3)αυτού, του ακόλουθου νέου εδαφίου: "

(4)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις των άρθρων 61, 62, 63 και 64 σε περίπτωση που το Επαρχιακό Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εισήχθη ή καταχωρίστηκε η αγωγή δεν είναι κατά τόπο αρμόδιο, δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), μπορεί να παραπέμψει την αγωγή ή την υπόθεση στο αρμόδιο κατά τόπο Επαρχιακό Δικαστήριο."» Από τη φρασεολογία του άρθρου αυτού καταδεικνύεται ότι το θέμα του κατά πόσο είναι κατά τόπο αρμόδιο δικαστήριο, το δικαστήριο ενώπιον του οποίου ήχθη η αγωγή δεν επαφίεται στους συνηγόρους ως φαίνεται να εξέλαβαν οι δικηγόροι των διαδίκων αλλά στο Δικαστήριο (βλ. υποθέσεις Kyriakos Theofanous ν. Artemis Gerorghiou

(1969)1 C.L.R. 203, Stephanidou v. Pirgo

(1975)1 C.L.R. 100 Michaelidou ν. Gregoriou

(1988)1 C.L.R. 88) το οποίο πρώτα πρέπει να εκδώσει απόφαση με την οποία να κρίνει κατά πόσο είναι ή δεν είναι κατά τόπον αρμόδιο δικαστήριο και αφού κρίνει ότι δεν είναι κατά τόπο αρμόδιο Δικαστήριο τότε μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να παραπέμψει την υπόθεση στο κατά τόπο αρμόδιο Δικαστήριο. Με την αίτηση, ως έχει, δεν ζητείται από το Δικαστήριο να αποφασίσει πρώτα τούτο το θέμα και αφού το Δικαστήριο κρίνει ότι είναι κατά τόπο αναρμόδιο δικαστήριο, στη συνέχεια να ζητείται να ασκηθεί η διακριτική του ευχέρεια για να παραπέμψει την υπόθεση στο κατά τόπο αρμόδιο Δικαστήριο. Διαφαίνεται όμως ότι αυτή ήταν η πρόθεση των διαδίκων μερών. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι θέματα δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου είναι πρωταρχικής και κύριας σημασίας και το Δικαστήριο κέκτηται εξουσίας να τα εξετάσει αυτεπάγγελτα (ex proprio motu). Ακόμα στο θέμα της δικαιοδοσίας το κατώτερο Δικαστήριο έχει όχι μόνο εξουσία αλλά και καθήκον να το εξετάσει (βλέπε υπόθεση Άννα Γεωργίου ν. Γεωργίου Γεωργίου, Δευτερ. Οικογεν. Δικαστήριο, ΄Εφεση αρ. 118 ημερ. 19.10.2001). Στην υπόθεση Νίκος Δημητρίου ν. Τζηζέλας Δημητρίου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1153, 1161 ειπώθηκε ότι: «Η δικαιοδοσία είναι θέμα δημόσιας τάξης και το Δικαστήριο αυτεπάγγελτα δικαιούται και έχει καθήκον να εγείρει το θέμα και να αποφασίσει, γιατί απόφαση Δικαστηρίου που στερείται δικαιοδοσίας είναι άκυρη Central Co-operative Bank. ν. CY.E.N.S.

(1984)1 C.L.R. 435.» Στην υπόθεση Philippou v. Philippou

(1986)1 C.L.R. 689, στη σελίδα 698 αναφέρονται τα εξής: «The jurisdiction of the inferior Courts in this country must be traced in the statute establishing them. Trial and decision by an inferior Court on a matter on which it has no jurisdiction is a nullity. The question of jurisdiction is one for the Court, and it is our plain duty to decide whether there has been an absence of jurisdiction if satisfied that it is so. It is always the duty of the Court to take notice of a point which goes to the jurisdiction of the Court of trial - (R. V. Dennis

(1924)1 K.B. 867). Simpson and Another v. Crowle & Others

(1921)3 K.B. 243. Βλέπε επίσης Τάκης Ζαβρού ν. Ανδρέα Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447 και Βουνού ν. Βουνού

(1995)1 Α.Α.Δ. 168.» Στο Μέρος Χ του Συντάγματος και υπό τον τίτλο ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟ ΤΟΥΤΟ ΤΕΤΑΓΜΕΝΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ αναφέρεται στο άρθρο 152 εδάφιο 1 ότι: «Η δικαστική εξουσία, εξαιρουμένης της αιτουμένης κατά το έννατον μέρος υπό του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου και κατά την Δευτέρα παράγραφον του παρόντος άρθρου υπό των Δικαστηρίων των προβλεπομένων υπό κοινοτικού νόμου, ασκείται υπό του Ανωτάτου Δικαστηρίου και υπό κατωτέρων Δικαστηρίων τα οποία θα ιδρυθώσιν δια νόμου, τηρουμένων των διατάξεων του Συντάγματος.» Τα Επαρχιακά Δικαστήρια συνιστούν κατώτερα Δικαστήρια με την έννοια που αποδίδεται από το ως άνω άρθρο 152 του Συντάγματος και η δικαιοδοσία τους κατά τόπον ή καθ΄ ύλη και αρμοδιότητά τους καθορίζονται από το Νόμο 14/60 (βλ. Efthymiadou v. Zoudros

(1986)1 Α.Α.Δ. 341, Michaelides v. Gregoriou

(1988)1 Α.Α.Δ. 88 και Θεοχάρους ν. Παστελλή

(1999)1 Α.Α.Δ. 1614). Επομένως, έχοντας κατά νου και την πρόθεση των δύο πλευρών να εγείρουν θέμα κατά τόπο δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου τούτου, αυτεπάγγελτα θα εξετάσω το θέμα της κατά τόπο αρμοδιότητας του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου κρίνω ότι θα πρέπει να αγορεύσουν οι συνήγοροι επί του θέματος της κατά τόπο δικαιοδοσίας και το Δικαστήριο, εφόσον κρίνει και αποφασίσει ότι δεν έχει δικαιοδοσία ακολούθως να επιληφθεί του θέματος το οποίο ζητείται με την αίτηση. Ο κ. Κωνσταντίνου:- (Αγορεύει) Κύριε Πρόεδρε, η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε από τον ενάγοντα στις 28.03.2007 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας για τον λόγο ότι, ο ισχυρισμός του ενάγοντα είναι ότι η διάρρηξη της συμφωνίας μεταξύ των δύο μερών έλαβε χώρα στην πόλη της Λάρνακας, της επαρχίας Λάρνακας, ήταν ο κύριος λόγος που καταχωρήθηκε η υπόθεση στη Λάρνακα. Ο εναγόμενος στην Υπεράσπισή του έφερε μια προδικαστική ένσταση στην οποία αναφέρει ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας δεν είναι το κατά τόπο αρμόδιο δικαστήριο, γι΄ αυτό το λόγο έχουμε καταχωρίσει την παρούσα αίτηση στην οποία ζητούμε από το σεβαστό Δικαστήριο όπως αποφασίσει ποιο είναι το κατά τόπο αρμόδιο Δικαστήριο. Αν το σεβαστό σας Δικαστήριο κρίνει ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, υπό τις περιστάσεις, είναι το αρμόδιο για να εκδικάσει την παρούσα αγωγή, εφόσον ήτο και ο τόπος διαμονής του εναγόμενου κατά το ουσιώδη χρόνο της αγωγής, όπως παραπέμψει την υπόθεση στο αρμόδιο Δικαστήριο Λευκωσίας. Η κα Νικολάου:- (Αγορεύει) Εντιμότατε, όπως είπε και ο δικηγόρος της άλλης πλευράς, η αίτηση είναι για τους λόγους που έχει ήδη αναφέρει, έγινε προδικαστική ένσταση στην Υπεράσπισή μας κατά πόσο είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας αρμόδιο για τη συγκεκριμένη υπόθεση. ΄Εχει καταχωρηθεί και ένσταση στην αίτηση του κ. Κωνσταντίνου, η οποία έγινε με επιφύλαξη, είναι κατά πόσο ο εν λόγω νόμος, λόγω του ότι η τροποποίηση έγινε το 2008 και η αγωγή καταχωρήθηκε το 2007, κατά πόσο υπάρχει αναδρομική ισχύ. ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ. Ενώπιον:- Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 760/07 Μεταξύ: ΥUSUF CAN, από την Τουρκία, Ενάγοντα -και- ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΣΑΡΤΟΥ, από τη Λευκωσία, Εναγόμενου Ημερομηνία: 7 Μαϊου, 2009. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντα-αιτητή: Ο κ. Β. Κωνσταντίνου. Για εναγόμενο-καθ΄ ου η αίτηση: Η κα Νικολάου, εκ μέρους κ. Χρ. Παναγίδη. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο ενάγοντας, από την Τουρκία, αξιώνει εναντίον του εναγόμενου, από τη Λευκωσία, το ποσό των €40.000,- δυνάμει γραμματίου και/ή δυνάμει οφειλής και/ή γραμματίου συνήθους τύπου και/ή αναγνωρίσεως, το οποίο υπέγραψε ο εναγόμενος στις 29.08.2005 στην Ελλάδα, τόκους και έξοδα. Σύμφωνα με την παράγραφο 4 της έκθεσης απαίτησης, υπήρξε ρητός και/ή εξυπακουόμενος όρος ότι ο εναγόμενος θα εξοφλούσε το οφειλόμενο ποσό εντός δεκαπέντε

(15)ημερών από της υπογραφής του εν λόγω εγγράφου και σε περίπτωση μη πληρωμής του τούτο καθίστατο αμέσως απαιτητό και πληρωτέο με τόκο 8% ετησίως. Ο εναγόμενος έναντι της οφειλής του αυτής ουδέν ποσό κατέβαλε παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις του ενάγοντα. Εξ ου και η αγωγή. Πρώτ΄ απ΄ όλα να αναφέρω ότι η επιφύλαξη της κας Νικολάου, κατά πόσο έχει αναδρομική ισχύ ο Νόμος 118

(1)/08, δεν έχει έρεισμα καθότι η σχετική νομοθετική διάταξη είναι δικονομικού και όχι ουσιαστικού δικαίου. Στην υπόθεση C & K Kyriacou και Αδελφοί Λτδ. ν. Αντώνη Ιωάννου

(1990)1 Α.Α.Δ. 479, στην αναζήτηση της κατά τόπο δικαιοδοσίας από το πρωτόδικο δικαστήριο, γίνεται αναφορά ότι η βάση της αγωγής για προσδιορισμό του κατά τόπο αρμόδιου Επαρχιακού Δικαστηρίου, πήγαζε από διάρρηξη συμφωνίας και όχι από παράλειψη αποπληρωμής οφειλής με αποτέλεσμα να κριθεί ως ορθή η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου από το Ανώτατο Δικαστήριο αφού υπήρχαν τα πραγματικά γεγονότα περί τούτου. Στην υπόθεση SEVEGEP LTD. v. UNITED SEA TRANSPORT LTD. κ.α.

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 729, και δη στη σελίδα 732 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το ερώτημα απαντάται στην πρωτόδικη απόφαση όπου γίνεται διαπίστωση ότι δεδομένου ότι όλα τα σχετικά γεγονότα βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν υφίσταται κώλυμα στη διερεύνηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Υποδεικνύεται ότι η αρχή αυτή υιοθετήθηκε χωρίς επιφύλαξη από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Kyriakos Theofanous v. Artemis Georghiou

(1969)1 C.L.R. 203. Τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου είναι εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση. Στην προκειμένη περίπτωση περιέχονται στην έκθεση απαίτησης..» Στην υπόθεση Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ. κ.ά. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.ά.

(1991)1 Α.Α.Δ. 225, 229 ειπώθηκαν τα πιο κάτω: «΄Ο,τι προκύπτει από τη νομολογία είναι ότι η επίλυση θέματος προδικαστικά και, γενικότερα, η επίλυση θέματος έξω από το πλαίσιο της δίκης - το φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση των γεγονότων και τον καθορισμό των δικαιϊκών τους συνεπειών - αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Δικαιολογείται, συνεπώς, η επίκληση της Διάταξης 27 εφόσο το ζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Τα γεγονότα, άλλωστε, τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου είναι, όπως υποδεικνύεται στη Sevegep Ltd. v. United Sea Transport Ltd. and Others

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 729, εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση και αποκλειστική πηγή αναζήτησης τους είναι η έκθεση απαιτήσεως» Στην υπόθεση SAFARINO SHOES INDUSTRY & TRADING COMPANY LTD. v. ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΥΠΟΔΗΜΑΤΩΝ Ε. ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ ΛΤΔ.

(1991)1 Α.Α.Δ. 1059, 1063 αναφέρεται ότι: «Τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται από τη δικογραφία (βλ. μεταξύ άλλων Γεώργιος Παπαγεωργίου ν. Λούη Κλεόπα (Investments Services Ltd.)

(1991)1 A.A.Δ. 24, Homeros Th. Courtis and Others v. Panos K. Iasonides

(1970)1 C.L.R. 180 και Christakis Loucaides v. C.D.Hay and Sons Ltd.

(1971)1 C.L.R. 134). Τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν το αγώγιμο δικαίωμα είναι εκείνα τα οποία συγχρόνως στοιχειοθετούν και τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου (βλ. Sevegep Ltd, v. United Sea Transport Ltd. and Another

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 729).» Στην υπόθεση Μιχαήλ Μούρτζινος ν. Global Cruises S.A.

(1992)1 A.A.Δ. 1160 αναφέρθηκαν τα εξής: «Η απόφαση ως προς την ύπαρξη ή την ανυπαρξία δικαιοδοσίας δεν μπορεί παρά να είναι το αποτέλεσμα της αντιπαραβολής των επίδικων θεμάτων προς τις νομοθετικές πρόνοιες που καθορίζουν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Ως δικαιοδοσία εννοούμε την εξουσία του Δικαστηρίου, όπως αυτή καθορίζεται από το δικαιοδοτικό Νóμο, να επιλαμβάνονται θεμάτων που εγείρονται ενώπιόν του γι΄ απόφαση σύμφωνα με τους δικονομικούς κανόνες (βλ. Central Co-operative Bank v. CY.E.M.S.

(1984)1 C.L.R. 435). ΄Ενας είναι ο δικονομικός τρόπος προσδιορισμού των επίδικων θεμάτων. Τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται με τις γραπτές προτάσεις και όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Sevegep Ltd. v. United Sea Transport Ltd. κ.α.

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 729, τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου είναι εκείνα που συνθέτουν την απαίτηση, αποκλειστική πηγή αναζήτησης της οποίας είναι η έκθεση απαίτησης (βλ. επίσης Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ. ν. Γενικός Εισαγγελέας Δημοκρατίας κ.α.

(1991)1 Α.Α.Δ. 225, Safarino Shoes Industry and Trading Company Ltd. v. Bιομηχανία Υποδημάτων Ε. Σταυρινού Λτδ.

(1991)1 Α.Α.Δ. 1059).» Τα ίδια λέχθηκαν και στην υπόθεση Lebois Hotel Management Ltd. v. Καλλιόπης Μπάντσιου

(1994)1 Α.Α.Δ. 634. Στην υπόθεση Κωστάκη Πουγιούκα και άλλης ν. Ευαγόρα Θρασυβούλου

(1998)1 Α.Α.Δ. 2014, 2021, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Theofanous v. Georghiou

(1969)1 C.L.R. 203, 205, óσον αφορά το θέμα της κατά τόπον δικαιοδοσίας ο γενικός κανόνας είναι ότι όπου δεν καθορίζεται ρητά ή εξυπακουόμενα από τη σύμβαση ο τόπος πληρωμής είναι καθήκον του οφειλέτη να αναζητήσει τον δανειστή με σκοπό να τον πληρώσει στον τόπο της διαμονής του ή της επιχειρηματικής του δραστηριότητας, αν οι τόποι αυτοί είναι στην Κύπρο.» Σχετική επί αυτού του θέματος είναι και η υπόθεση Stefanidou v. Pirgoti

(1975)1 C.L.R. 100, 102. Στην υπόθεση Σάββα Παντελή ν. Ανδρέα Θεοχάρους

(1999)1 Α.Α.Δ. 1614, 1618 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Γνώμονας για το δικαιοδοτικό θέμα στην περίπτωση μπορούσε να ήταν μόνο οι ισχυρισμοί του εφεσείοντα στην έκθεση απαίτησης..» Στην υπόθεση Παναγιώτη Μιχαηλίδη Μωσαϊκά Λτδ. ν. Ανδρέα Σιακαλή

(2001)1 Α.Α.Δ. 1324, αφού καταγράφεται το άρθρο 21

(1)(α)(β) του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και παραθέτει το άρθρο 49 του περί Συμβάσεων Νόμου Κεφ. 149, αναφέρονται τα εξής στη σελίδα 1328: «Είναι δεδομένο από την ερμηνεία του πιο πάνω άρθρου ότι αν δεν έχει συμφωνηθεί ρητά ο τόπος πληρωμής τότε θεωρείται ο τόπος που διεξάγει τις εργασίες του ο δανειστής. Εάν όμως έχει συμφωνηθεί τότε ο τόπος πληρωμής είναι αυτός που συμφωνήθηκε. Στην παρούσα υπόθεση υπάρχει ρητή παραδοχή του διευθυντή των εφεσειόντων ότι συμφωνήθηκε ως τόπος πληρωμής το χωριό Ψευδάς συγχρόνως με την παράδοση των εμπορευμάτων. Και αυτό πράγματι εφάρμοσαν οι διάδικοι αφού στις τρεις πρώτες περιπτώσεις αμέσως με την παράδοση εξοφλείτο επί τόπου, στον Ψευδά, το τιμολόγιο. Πέραν τούτου, οι εφεσείοντες επεδίωξαν την πληρωμή των καθυστερημένων, επισκεπτόμενοι επανειλημμένα το χωριό Ψευδάς και την κατοικία του εφεσίβλητου. Στην έκθεση υπεράσπισης ρητά και με τις αναγκαίες λεπτομέρειες αναφέρεται η προδικαστική ένσταση ότι τόσο η συμφωνία όσο και η παράδοση των εμπορευμάτων και η εξόφληση του τμήματος συμφωνήθηκε και επραγματοποιείτο στο χωριό Ψευδάς. Η Απάντηση των εφεσειόντων αναφέρεται μόνο στον τόπο πληρωμής. Εκ τούτου συνάγεται ότι οι εφεσείοντες συμφωνούν ότι η συμφωνία συνομολογήθηκε στο χωριό Ψευδάς. Τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν το αγώγιμο δικαίωμα όπως προσδιορίζονται από τη δικογραφία είναι εκείνα τα οποία συγχρόνως στοχειοθετούν και τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου (βλ. Σαφαρίνο Λτδ. ν. Σταυρινού Λτδ.

(1991)1 Α.Α.Δ. 1059). Οι αρχές που αναφέρονται πιο πάνω υιοθετήθηκαν και επαναλήφθηκαν στην υπόθεση Εύρος Χριστοφόρου κ.α. ν. PANEUROPIAN INSURANCE CO. LTD

(2002)1 Α.Α.Δ. 1644. Αφού αναφέρθηκε και καταγράφηκε το νομοθετικό δικαιοδοτικό πλαίσιο των Επαρχιακών Δικαστηρίων ΄Αρθρο 21

(1)(α)(β) Νόμος 14/60 και η ερμηνεία της «βάσης της αγωγής» στο άρθρο 2 του ίδιου Νόμου στη σελίδα 1650 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Στην παρούσα υπόθεση δεν έχει καθορισθεί ο τόπος πληρωμής της οφειλής στο επίδικο γραμμάτιο. Σε τέτοια περίπτωση ο οφειλέτης υπέχει υποχρέωση να αναζητήσει τον πιστωτή για να τον πληρώσει στον τόπο της εργασίας του ή της διαμονής του. Αυτός ο κανόνας έχει διατυπωθεί αρχικά στη Theofanous v. Georghiou

(1969)1 C.L.R. 203, 205, 206 και υιοθετήθηκε στη C & K Kyriacou και Αφοι Λτδ. ν. Ιωάννου

(1990)1 Α.Α.Δ. 479, 481, 482.» Τέλος στην υπόθεση INTERAMERICAN INSURANCE CO. LIMITED v. ΄Αντρης Μακρίδου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1529 καταγράφεται με τον πιο καθαρό τρόπο το θέμα το οποίο τώρα το Δικαστήριο εξετάζει. Ο ΄Εντιμος Δικαστής Νικολάου στη σελίδα 1534 αναφέρει τα εξής: «Αναπόφευκτα, η ανάληψη δικαιοδοσίας από το δικαστήριο στηρίζεται κατ΄ αρχάς στους διατυπωθέντες ισχυρισμούς με τους οποίους προσδιορίζονται τα επίδικα θέματα. Από την πλούσια επ΄ αυτού νομολογία αρκεί η αναφορά στη Sevegep Ltd. V. United Sea Transport

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 729 όπου λέχθηκε στη σελίδα 732 ότι: "Τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου είναι εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση. Στην προκειμένη περίπτωση περιέχονται στην έκθεση απαιτήσεως." Δεν ακολουθεί όμως εξ αυτού ότι οι εκ των υστέρων διαπιστώσεις του Δικαστηρίου είναι πάντοτε άνευ σημασίας. Εξαρτάται από το τι προβλέπει η δικαιοδοτική νομοθετική διάταξη. ΄Οπου ορίζονται προϋποθέσεις με την έννοια των σταθερών δεδομένων, το κατά πόσο πληρούνται παραμένει ζήτημα ανοικτό μέχρι τέλους της υπόθεσης και αν τότε προκύψει αρνητική απάντηση, η υπόθεση ναυαγεί λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας.» Αφού εξέτασα τους ισχυρισμούς που προβάλλονται στην Έκθεση Απαίτησης, κρίνω ότι η θέση του κ. Κωνσταντίνου, ότι η διάρρηξη της συμφωνίας επήλθε στη Λάρνακα, που προφανώς στηρίζεται στην παράγραφο 6 της ΄Εκθεσης Απαίτησης και σχετίζεται με την επιστολή που έστειλε κατόπιν οδηγιών του ενάγοντα δεν μπορεί να ευσταθίσει και απορρίπτεται, αφού παρελθούσης ως ισχυρισμός του ενάγοντα της προθεσμίας πληρωμής θα έπρεπε ο εναγόμενος να αναζητήσει τον ενάγοντα και να το εξοφλήσει, πράγμα που δεν έπραξε. ΄Εχοντας υπόψη ότι ο ενάγοντας είναι από την Τουρκία, ο εναγόμενος διαμένει στη Λευκωσία, το γραμμάτιο υπογράφηκε στην Ελλάδα, κρίνω ότι οι τοποθεσίες αυτές δεν σχετίζονται με το Δικαστήριο Λάρνακας. Ως εκ τούτων, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας είναι κατά τόπο αναρμόδιο να εκδικάσει την υπόθεση. ΄Εχοντας όμως κατά νου τους ισχυρισμούς που φαίνονται στην ΄Εκθεση Απαίτησης, και δη την παράγραφο 2 αλλά και τον τίτλο της αγωγής, και το άρθρο 21

(1)(β) του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, αφού ο εναγόμενος διαμένει στη Λευκωσία, κρίνω ότι κατά τόπο αρμόδιο Δικαστήριο είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Εξασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια που μου παρέχεται δυνάμει του άρθρου 2 του Νόμου 118

(1)/08, η υπόθεση παραπέμπεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο