Boniecki Dariusz ν. Μιχάλης Χαλλούμας Υιοί Λτδ, Αρ. Αγωγής: 3276/06, 29 Μαΐου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2009:A70 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3276/06 Μεταξύ: Boniecki Dariusz, από την Λάρνακα Ενάγοντα - και - Μιχάλης Χαλλούμας & Υιοί Λτδ, από την Λάρνακα Εναγομένων -και-
- Sakyrco Constructions Ltd
- Sakyrco Development Ltd Τριτοδιαδίκων Αίτηση ημερομηνίας 11.11.2008 για τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράσπισης των Τριτοδιαδίκων αρ.1 Ημερομηνία: 29 Μαΐου 2009 Εμφανίσεις: Για τον Τριτοδιάδικο αρ.1 - Αιτητή: Ο κ. Μακρίδης για Λ. Παπαφιλίπου & Σία (Για να ακούσει απόφαση η κα. Ελευθερίου). Για τον ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση: Ο κ. Φούλιας για Παπαλλή και Σωτηρίου (Για να ακούσει απόφαση ο κ. Φούλιας). ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο ο ενάγοντας αξιώνει εναντίον των εναγομένων Γενικές και Ειδικές Αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και υλικές ζημιές που κατ' ισχυρισμό υπέστη συνεπεία εργατικού ατυχήματος το οποίο επεσυνέβη κατά ή περί την 22.12.2005 στη Πύλα, ενώ ο ίδιος ασκούσε τα καθήκοντα του ως εργοδοτούμενος των εναγομένων, οι οποίοι απέτυχαν, όπως λέγει, να παράσχουν σ' αυτόν ασφαλές σύστημα εργασίας. Ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ενώ εργαζόταν σε χώρο εργοταξίου και βρισκόταν πάνω σε «σκαλωσιές» τοποθετώντας κεραμίδια στη στέγη ανεγειρόμενης κατοικίας, η «σκαλωσιά» υποχώρησε με αποτέλεσμα ο ίδιος να πέσει στο έδαφος από ύψος 7 μέτρων κτυπώντας σοβαρά στο αριστερό ισχίο. Οι εναγόμενοι στην Έκθεση Υπεράσπισης τους αρνούνται τους ισχυρισμούς του ενάγοντα και ισχυρίζονται ότι αποκλειστικά υπεύθυνος για τον τραυματισμό του ήταν ο ίδιος ο ενάγοντας ο οποίος επέδειξε αμέλεια κατά την διεξαγωγή της εργασίας του. Προβάλλουν επίσης την θέση ότι το όλο έργο βρισκόταν υπό τον έλεγχο και/ή την ευθύνη άλλης εταιρείας (Sakyrco Constructions Ltd ή/και Sakyrko Development Ltd) η οποία είχε την ευθύνη της τοποθέτησης και διατήρησης των σκαλωσιών και ότι οι ίδιοι ήσαν απλώς υπεργολάβοι. Οι εναγόμενοι πρόσθεσαν ως τριτοδιάδικο αρ.1 στην αγωγή την εταιρεία Sakyrco Constructions Ltd και ως τριτοδιάδικο αρ.2 την εταιρεία Sakyrco Development Ltd. Οι τριτοδιάδικοι αρ.1 και αρ.2 καταχώρησαν κοινή Υπεράσπιση, στην οποία αρνούνται τους ισχυρισμούς των εναγομένων. Ισχυρίζονται ότι οι εταιρείες G. Hassapis & Sons Ltd και G. N. Hassapis Bros Ltd, ανέθεσαν στους τριτοδιαδίκους αρ.1 ως εργολάβους, την κατασκευή του οικοδομικού συγκροτήματος γνωστού ως PYLA VILLAGE, στο χωριό Πύλα της επαρχίας Λάρνακας. Οι τριτοδιάδικοι αρ. 1 ανέθεσαν με την σειρά τους την κατασκευή του εν λόγω οικοδομικού συγκροτήματος στους εναγομένους οι οποίοι ανέλαβαν την εκτέλεση του έργου ως υπεργολάβοι των τριτοδιαδίκων αρ.
- Είναι περαιτέρω θέση των τριτοδιαδίκων ότι την πλήρη ευθύνη για το σύστημα εργασίας που θα ακολουθείτο καθώς επίσης και την γενική εποπτεία του χώρου και των εργοδοτουμένων την είχαν οι εναγόμενοι. Οι τριτοδιάδικοι ισχυρίζονται επίσης ότι ο ενάγοντας ήταν εργοδοτούμενος των εναγομένων. Με την υπό κρίση αίτηση οι τριτοδιάδικοι αρ. 1 επιδιώκουν την τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράσπισης των, με την προσθήκη αμέσως μετά την παράγραφο 3 της Υπεράσπισης, των ακόλουθων νέων παραγράφων: «
- Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά οι Τριτοδιάδικοι 1 ισχυρίζονται ότι το εν λόγω ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική και/ή στην μεγάλου βαθμού συντρέχουσα αμέλεια του Ενάγοντα. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΑΜΕΛΕΙΑΣ ΕΝΑΓΟΝΤΑ α) Ο Ενάγων επεχείρησε να σκαρφαλώσει ή /και ανεβεί στην στέγη της οικοδομής ή/και στο ικρίωμα δια των εξωτερικών κάγκελων του ικριώματος, πράγμα το οποίο ήταν επικίνδυνο ή/και ανασφαλές ή/και αχρείαστο, εφόσον ο Ενάγων μπορούσε ή/και έπρεπε να πετύχει πρόσβαση στη στέγη ή/και στο ικρίωμα από το εσωτερικό μέρος της οικοδομής ή/και το εσωτερικό κλιμακοστάσιο. β) Ο Ενάγων δεν έλαβε οποιαδήποτε ή/και επαρκή μέτρα για την δική του ασφάλεια ή/και ενήργησε με τρόπο αφελή ή/και αντικανονικό ή/και βεβιασμένο ή/και επικίνδυνο. γ) Ο Ενάγων απέτυχε ή/και παρέλειψε να χρησιμοποιήσει το ικρίωμα κατά τον συνήθη ή/και ενδεδειγμένο τρόπο με τον οποίο το χρησιμοποιούσαν οι υπόλοιποι εργαζόμενοι ή/και εργάτες στο εργοτάξιο. δ) Γενικά ο Ενάγων παρέλειψε ή/και απέτυχε να επιδείξει τη δέουσα επιμέλεια και προσοχή.
- Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά οι Τριτοδιάδικοι 1 ισχυρίζονται ότι το ικρίωμα ή/και σκαλωσιά που χρησιμοποίησε ο Ενάγοντας ήταν απόλυτα ασφαλής και/ή κατασκευασμένη σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα ασφαλείας και/ή ότι ουδέποτε υποχώρησε και ότι το εν λόγω ατύχημα δεν οφείλεται για οποιονδήποτε λόγο στην κατάσταση του ικριώματος αλλά στην αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια του Ενάγοντα ή/και των Εναγομένων/εργοδοτών του ως ανωτέρω περιγράφεται». Η αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.25 Θ.1-4, Δ.48 Θ.1,2
(1)2
(2)και
(9)και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εκτίθενται σε Ένορκη Δήλωση του Νίκου Αβρααμίδη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο Λ. Παπαφιλίππου & Σία, δικηγόρων των τριτοδιαδίκων αρ.1. Ο Ενόρκως Δηλών αναφέρει ότι σε πρόσφατη επικοινωνία που είχε με εκπρόσωπο των τριτοδιαδίκων αρ.1, περιήλθε στην αντίληψη του ότι η "σκαλωσιά" για την οποία γίνεται λόγος στα δικόγραφα δεν υποχώρησε και ότι ο λόγος της πτώσης του ενάγοντα ήταν η αντικανονική χρήση του ικριώματος από αυτόν ο οποίος αντί να πετύχει πρόσβαση στη στέγη της οικοδομής και στο ικρίωμα από το εσωτερικό μέρος της οικοδομής, επεχείρησε να σκαρφαλώσει σ' αυτό από την εξωτερική πλευρά του ικριώματος με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία του και να πέσει στο κενό. Είναι θέση του κ. Αβρααμίδη ότι οι προαναφερόμενοι ισχυρισμοί δεν περιλαμβάνονται στο «υφιστάμενο» δικόγραφο των τριτοδιαδίκων αρ.1 και ως εκ τούτου είναι αναγκαίο να προστεθούν, προκειμένου να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα επίδικα θέματα. Ισχυρίζεται τέλος ότι η ανάγκη για την αιτούμενη τροποποίηση προέκυψε πρόσφατα και ότι δεν υπήρξε οποιαδήποτε καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος. Τόσο οι εναγόμενοι όσο και οι τριτοδιάδικοι αρ.2 δεν έφεραν ένσταση στην αίτηση. Ο ενάγοντας όμως ήγειρε ένσταση για τους εξής λόγους, όπως αυτοί προβάλλονται στην γραπτή ένσταση που καταχώρησε. "Α. Δεν προβλέπεται δικονομικά ή/και από οποιοδήποτε Διάταγμα ή οδηγίες του Δικαστηρίου η δυνατότητα του τριτοδιαδίκου να προβάλει στην Υπεράσπιση του στην Έκθεση Απαίτησης του εναγομένου ισχυρισμούς και λεπτομέρειες αμέλειας του ενάγοντα. Β. Ισχυρισμοί περί αμέλειας του ενάγοντα δεν επιτρέπεται να προβληθούν στην Υπεράσπιση του Τριτοδιαδίκου στην Έκθεση Απαίτησης του Εναγόμενου καθότι η διαδικασία Τριτοδιαδίκου αφορά αποκλειστικά απαίτηση συνεισφοράς του εναγόμενου από τον τριτοδιάδικο, διαφορετικά οι ισχυρισμοί αυτοί θα παρέμεναν αναπάντητοι από τον ενάγοντα. Γ. Η αίτηση για τροποποίηση είναι καταχρηστική και σε περίπτωση που επιτραπεί θα επηρεάσει δυσμενώς τα συμφέροντα του ενάγοντα. Δ. Η αίτηση δεν στηρίζεται στους σωστούς δικονομικούς θεσμούς ή/και δεν προβλέπεται στους δικονομικούς θεσμούς. Ε. Η ζητούμενη τροποποίηση είναι περιττή καθότι ισχυρισμοί για αμέλεια του ενάγοντα προβάλλονται στην Υπεράσπιση των εναγομένων. ΣΤ. Η επίδικη αίτηση καταχωρήθηκε με μεγάλη καθυστέρηση. Ζ. Οι Τριτοδιάδικοι δεν έδωσαν επαρκείς λόγους που να δικαιολογούν την καθυστέρηση τους να υποβάλουν νωρίτερα την επίδικη αίτηση." Η ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της Άντρης Ανδρέου, υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων του ενάγοντα η οποία, όπως λέει, είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη από τον τελευταίο να προβεί στην ένορκη δήλωση εφόσον ο ενάγοντας ζει και εργάζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι η θέση, μεταξύ άλλων, της ενόρκως δηλούσης ότι δεν πρέπει να επιτραπεί η αιτούμενη τροποποίηση, καθότι τούτο θα επηρεάσει τον ενάγοντα «ο οποίος δεν θα έχει δικαίωμα να απαντήσει στους ισχυρισμούς των τριτοδιαδίκων αρ.1» εφόσον η διαδικασία τριτοδιαδίκου (όπως προβλέπεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας) προβλέπει ανταλλαγή δικογράφων μόνο μεταξύ εναγομένου και τριτοδιαδίκου και αφορά «αποκλειστικά την απαίτηση για συνεισφορά που ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι έχει εναντίον του τριτοδιαδίκου και δεν προβλέπεται στην εν λόγω διαδικασία να εκδικάζονται θέματα που αφορούν απευθείας τον ενάγοντα και τον τριτοδιάδικο». Προβάλλει επίσης ότι «η τροποποίηση που προωθούν οι τριτοδιάδικοι αρ.1 είναι περιττή, αφού ισχυρισμοί για αμέλεια του ενάγοντα προβάλλονται στην Υπεράσπιση των εναγομένων». Τέλος προσθέτει ότι παρατηρείται υπερβολική καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος και ότι η συμπεριφορά των τριτοδιαδίκων αρ.1 «φανερώνει ότι δεν σέβονται την δικαστική διαδικασία» και συνεπώς το υπο κρίση αίτημα αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Οι αρχές που διέπουν τα της τροποποίησης δικογράφων έχουν εκτεθεί και αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου με τη δέουσα σαφήνεια. (SABA & CO (T.M.P) v. T.M.P. Agents
(1994)1 ΑΑΔ 426, Ταξί Κυριάκος Λτδ. ν. Ανδρέα Παύλου
(1995)1 ΑΑΔ 560, Astor Manufacturing & Exporting Co κ.α. ν. A.G. Leventis κ.α.
(1993)1 ΑΑΔ 726). Κλασσική απόφαση που δείχνει την λεγόμενη τάση φιλελευθεροποίησης των τροποποιήσεων δικογράφων είναι η απόφαση στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 ΑΑΔ 934. Όπως χαρακτηριστικά είχε λεχθεί εκεί, αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα. Διευκρινίζοντας ή περιορίζοντας τη γενικότητα με την οποία είχε αποδοθεί η πιο πάνω αρχή, το Ανώτατο Δικαστήριο παρατήρησε στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Ανδρέα Παύλου (ανωτέρω) πως όσο φιλελεύθερη και αν δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση στο θέμα τροποποίησης δικογράφων, το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Ότι γνώμονας για την άσκηση αυτής της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, είναι το σύνολο των περιστατικών και όχι μόνο το επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο. Για παράδειγμα, σε εκείνη την υπόθεση κρίθηκε πως ορθά απορρίφθηκε αίτημα τροποποίησης που υποβλήθηκε κατά την ημερομηνία ακρόασης, εφόσον κατά τη δικάσιμο που είχε οριστεί το 1988 είχε υποβληθεί αίτημα για αναβολή έτσι ώστε να γίνει διάβημα τροποποίησης, η υπόθεση ανεβλήθη παρά την ένσταση της άλλης πλευράς, με οδηγίες να υποβληθεί αίτηση τροποποίησης εντός δύο μηνών, αλλά αίτηση δεν υποβλήθηκε ούτε απασχόλησε ξανά το θέμα παρά μόνο όταν κατά το 1990 η υπόθεση επαναορίστηκε ξανά για ακρόαση. Η θεμελιακή αρχή την οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του, στην άσκηση της διακριτικής του εξουσίας σ' αυτού του είδους τις αιτήσεις, τέθηκε με σαφήνεια στην απόφαση Περικτιόνη Χρίστου ν. Ανδρέα Στυλιανού Αζά
(1992)1 ΑΑΔ
- Στην υπόθεση αυτή καταχωρήθηκε αίτηση τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, ούτως ώστε να συνάδει η Έκθεση Απαίτησης με την προσκομισθείσα μαρτυρία. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση τόνισε ότι εν πρώτοις δεν είναι νομικά επιλήψιμη η επιδίωξη τροποποίησης για να συνάδει η προσαχθείσα μαρτυρία με το δικόγραφο του διαδίκου. Στη σελίδα 707 της απόφασης αναφέρονται χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: "Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις, είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής." Στην υπόθεση Geto Tracing Import - Export Ltd v. Το Πλοίο Μ/V Vladimir Vaslyayev, Αγ. Ναυτοδικείου αρ. 56/93, ημερ. 30.9.1993, λέχθηκε πως: "Ο κυρίαρχος λόγος που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη για να επιτρέψει τροποποίηση, είναι να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους να θέσουν ενώπιον του τις πραγματικές επίδικες διαφορές." Ειδικότερα για το θέμα του παράγοντα χρόνου στην υποβολή αιτήματος τροποποίησης θα παραθέσω όσα εύστοχα είχαν λεχθεί στην απόφαση στην υπόθεση Astor Manufacturing & Exporting Co κ.α. (ανωτέρω). "Ο παράγοντας χρόνος είναι σχετικός. Δεν είναι όμως εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας. Το ίδιο ισχύει για τον κάθε ένα από τη σειρά των παραγόντων που η νομολογία καθιέρωσε ως διαδραματίζοντας ρόλο. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται αφού συνυπολογιστούν τα σχετικά στο πλαίσιο των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης". Για το ίδιο θέμα της καθυστέρησης, σημαντική είναι και η απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Federal Bank of Lebanon v. Ν. Σιακόλα, Πολ. Έφεση 10341, ημερ. 19.1.
- Το Εφετείο επιβεβαίωσε ότι η μακρά εκκρεμότητα μιας αγωγής δεν μπορεί να επενεργήσει απόλυτα σαν κώλυμα στην έγκριση αιτήματος τροποποίησης δικογράφου, αλλά αποτελεί παράγοντα ο οποίος επαυξάνει την ανάγκη για ταχύτερη προώθηση της διαδικασίας. Ότι, δε, η έννοια της καθυστέρησης στην υποβολή του αιτήματος προϋποθέτει βέβαια τη δυνατότητα έγκαιρης ενέργειας και για να συνιστά κώλυμα θα πρέπει να μην είναι καλόπιστη. Αναφορικά με το θέμα της παροχής εξήγησης για την καθυστέρηση που διαπιστώνεται στην υποβολή αιτήματος τροποποίησης, και με αυτό ασχολήθηκε το Εφετείο στην υπόθεση SABA & CO (T.M.P) v. T.M.P Agents (ανωτέρω). Όπως λέχθηκε, η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης, ποικίλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Μια καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης δεν θα πρέπει να απορριφθεί επειδή, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή. Από τα ανωτέρω προκύπτει πως ο παράγοντας καθυστέρηση εξετάζεται σε συνάρτηση με τους ουσιαστικότερους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο και βασικά σαν συνισταμένη τυχόν επηρεασμού των δικαιωμάτων του καθ΄ου η αίτηση. Τούτων λεχθέντων επανέρχομαι στην υπό κρίση αίτηση. Η Διαδικασία Τριτοδιαδίκου αντλεί την προέλευση της από την Δ.16 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών, των οποίων οι βασικές πρόνοιες είναι όμοιες με τις πρόνοιες της δικής μας Δ.
- Η διαδικασία αυτή δημιουργήθηκε στην Αγγλία με τον Νόμο Judicature Act 1873 και θεωρήθηκε ότι ήταν μια διαδικασία ανάλογη με αγωγή, που καταχωρείτο από τον εναγόμενο σε υπάρχουσα αγωγή ενώπιον του τριτοδιαδίκου. Ο εναγόμενος σε τέτοια περίπτωση εθεωρείτο ενάγων και ο τριτοδιάδικος εναγόμενος. Επομένως, η Ειδοποίηση Τριτοδιαδίκου υπέχει μορφή αγωγής του εναγομένου εναντίον του τριτοδιαδίκου (βλ. McCheane V. Jyles
(1902)1Ch.D.287). Μετά την επίδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, ο τριτοδιάδικος καθίσταται διάδικος στην αγωγή αυτή και έχει τα ίδια δικαιώματα σχετικά με την υπεράσπιση του ως εάν να είχε εναχθεί με κανονική αγωγή από τον εναγόμενο. Ο τριτοδιάδικος όμως, δεν είναι εναγόμενος στην υφιστάμενη αγωγή του ενάγοντα εναντίον του εναγομένου, εκτός εάν ο ενάγων αποφασίσει και τον καταστήσει συνεναγόμενο. Η Διαδικασία Τριτοδιαδίκου είναι εντελώς ξεχωριστή και ανεξάρτητη διαδικασία από την προϋπάρχουσα αγωγή (βλ. Stott. v. West Yorkshire Road Car Co. [1971] 3 All E.R. 534, Annual Practice 1958, σελ. 381 κ.ε.). Σκοπός της Διαδικασίας Τριτοδιαδίκου είναι η αποφυγή πολλαπλότητας αγωγών, η αποφυγή εξόδων, η δέσμευση του τριτοδιαδίκου με το αποτέλεσμα αγωγής μεταξύ ενάγοντος και εναγομένου και η δυνατότητα απόφασης επί του θέματος που σχετίζεται με την διαδικασία τριτοδιαδίκου αμέσως μετά την απόφαση στην αγωγή, για να μην είναι αναγκασμένος ο εναγόμενος να περιμένει να αποδείξει την αξίωση του εναντίον του τριτοδιαδίκου με άλλη αγωγή ενώ ο ενάγων θα έχει την ευκαιρία να εκτελέσει την απόφαση εναντίον του (Ανδρέας Νικήτα v. Medcon Construction Limited κ.α. 1 ΑΑΔ 643). Στην προκειμένη περίπτωση ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι το ατύχημα το οποίο επεσυνέβη, συνεπεία του οποίου τραυματίστηκε, οφείλετο στην αποκλειστική αμέλεια των εναγομένων και/ή των υπαλλήλων και/ή των αντιπροσώπων τους. Οι εναγόμενοι από την πλευρά τους ισχυρίζονται ότι το ατύχημα οφείλετο στην αποκλειστική ή σε μεγάλο βαθμό συντρέχουσα αμέλεια του ενάγοντα. Η Διαδικασία Τριτοδιαδίκου ναι μεν αφορά αποκλειστικά απαίτηση για συνεισφορά του εναγομένου εναντίον του τριτοδιαδίκου, ανεξάρτητη και αυτόνομη από την αγωγή, πλήν όμως το θέμα της ευθύνης του κάθε διαδίκου και του καταμερισμού της, είναι θέμα που θα συνεκδικαστεί στα πλαίσια της αγωγής. Σε περίπτωση που η κατάληξη του Δικαστηρίου είναι ότι ο ενάγοντας είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το ατύχημα, και η αγωγή απορριφθεί, τούτο θα έχει σαν αποτέλεσμα και την απαλλαγή των τριτοδιαδίκων. Εάν δε το Δικαστήριο καταλήξει ότι ο ενάγοντας ευθύνεται εν μέρει για το ατύχημα συνακόλουθα η τυχόν ευθύνη των τριτοδιαδίκων ενδεχομένως να περιοριστεί. Ως εκ τούτου οι τριτοδιάδικοι έχουν δικαίωμα να προβάλουν στην Υπεράσπιση τους ισχυρισμούς οι οποίοι στόχο έχουν την απαλλαγή ή τον περιορισμό της τυχόν ευθύνης τους. Ισχυρισμούς δηλαδή οι οποίοι αποτελούν μέρος της υπερασπιστικής γραμμής που θα ακολουθήσουν κατά την δίκη. Στο σημείο αυτό υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.25 θ1, το Δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει τέτοιες τροποποιήσεις δικογράφων οι οποίες είναι αναγκαίες ώστε να εκδικαστούν όλα τα επίδικα θέματα που εγείρονται μεταξύ των διαδίκων. Το κυρίαρχο στοιχείο, κατά την εξέταση τέτοιων αιτήσεων, είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. Νομολογιακά έχει λεχθεί ότι τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί, ασχέτως του εάν επιδείχθηκε αμέλεια ή καθυστέρηση από διάδικο, εάν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. (Βλ. Ιωάννης Νικολάου v. Ι. Ζωής Μιλτιάδους κ.α. Πολιτική Έφεση αρ. 96/2006, ημερ. 27.7.2007). Η θέση του κ. Φούλια (συνηγόρου του ενάγοντα) ότι η συμπερίληψη στην Έκθεση Υπεράσπισης των τριτοδιαδίκων αρ.1 ισχυρισμών περί συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα, συνιστά κατάχρηση των διαδικασιών του Δικαστηρίου λόγω του ότι ο ενάγοντας δεν θα μπορεί να απαντήσει στους ισχυρισμούς αυτούς, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Είναι καλά γνωστό ότι κάτω από τις συμφυείς εξουσίες του, το Δικαστήριο έχει τη διακριτική ευχέρεια να συμπληρώνει τον εαυτό του ως Δικαστήριο ορθά και αποτελεσματικά και να ρυθμίζει τις ενώπιον του διαδικασίες ώστε να παρεμποδίζει κατάχρηση τους με απώτερο σκοπό την διασφάλιση της δίκαιης δίκης (Βλ. Τζενάρο Περέλλα v. Διευθυντή των Φυλακών
(1995)1 ΑΑΔ, Re Beogradska D.D.
(1996)1 AAΔ 911, Ηλίας Ηλία (αρ.3)
(1995)1 ΑΑΔ 786, Παπόρης Vs. Maskinjabriken "Sio" A/S,
(1996)1Β ΑΑΔ 1037). Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχω διαπιστώσει να υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας εκ μέρους των τριτοδιαδίκων αρ.1 - αιτητών. Ισχυρισμοί περί συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα προβάλλλονται ήδη στην Έκθεση Υπεράσπισης των εναγομένων, στους οποίους ο ενάγοντας έχει ήδη απαντήσει στη καταχωρηθείσα Απάντηση του. Το τελευταίο θέμα που θα εξετάσω είναι κατά πόσον οι τριτοδιάδικοι αρ.1 - αιτητές, καθυστέρησαν αδικαιολόγητα να υποβάλουν το αίτημα τους. Επαναλαμβάνω ότι το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας λαμβάνει υπόψη και τον παράγοντα καθυστέρηση. Ο παράγοντας αυτός όμως δεν είναι καθοριστικός αλλά συνυπολογίζεται με όλους τους άλλους παράγοντες που η νομολογία καθιέρωσε. Στην υπόθεση Ιωάννης Νικολάου v. Ζωής Μιλτιάδους κ.α (ανωτέρω), λέχθηκε πως όπου δεν προκαλείται ζημιά ακόμη και η μη πλήρης αιτιολογηθείσα καθυστέρηση δεν μπορεί να στερεί τον διάδικο του δικαιώματος να αποφασίζονται όλα τα επίδικα θέματα που εγείρει. Το ουσιωδέστερο, τονίστηκε, είναι να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους ώστε να κριθούν όλες οι πραγματικές διαφορές μεταξύ τους. Στην προκειμένη περίπτωση κρίνω πως δεν υπήρξε καθυστέρηση εκ μέρους των τριτοδιαδίκων αρ.1 - αιτητών στην υποβολή του αιτήματος τους. Η υπόθεση δεν έχει αχθεί ακόμη σε ακρόαση και δεν βρίσκω ότι θα προκληθεί μεγάλη καθυστέρηση στην εκδίκαση της, εάν επιτραπεί η αιτουμένη τροποποίηση. Συνοψίζοντας όλα όσα έχουν λεχθεί πιο πάνω, δεν έχω πεισθεί ότι θα δημιουργηθεί αδικία στην πλευρά του ενάγοντα εάν εγκριθεί το αίτημα των τριτοδιαδίκων αρ.1 - αιτητών. Κρίνω ότι θα πρέπει να δοθεί στην πλευρά τους το δικαίωμα να προβάλουν τη θέση τους ώστε να δοθεί στο Δικαστήριο η ευκαιρία να απονείμει δικαιοσύνη υπό το φως πληρέστερων στοιχείων. Συνεκτιμώντας όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, βρίσκω ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις και ότι θα πρέπει να ασκήσω την διακριτική μου εξουσία υπέρ της παραχώρησης διατάγματος τροποποίησης. Όσον αφορά τα έξοδα ο κανόνας είναι ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα. Εν προκειμένω δεν βρίσκω να υπάρχει κανένας καλός λόγος που να δικαιολογεί όπως το Δικαστήριο παρεκκλίνει από τον κανόνα. Δια ταύτα επιτρέπεται η τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράσπισης των τριτοδιαδίκων αρ.1, ως η αίτηση. Η τροποποιημένη Έκθεση Υπεράσπισης να καταχωρηθεί εντός 20 ημερών από σήμερα. Να ακολουθηθούν οι θεσμοί για τα περαιτέρω. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται προς όφελος των τριτοδιαδίκων αρ.1 και σε βάρος του ενάγοντα. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να πληρωθούν στο τέλος της δίκης. Δεν εκδίδεται καμμία διαταγή για έξοδα όσον αφορά τους εναγόμενους και τους τριτοδιαδίκους αρ.2. (Υπ.) ..................... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο