Επί τοις αφορώσι τον Δημητράκη Ζήνωνα Πιερίδη, Αρ. Αίτησης: 141/09, 22 Σεπτεμβρίου 2009

(2), 6-9, 16, 17, 18, 27, 44-48, 59, 60, 63, 187 και 188 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών στη Δ.48 θ.θ. 1, 2, 3, 5, 7, 11 και 12 και Δ.57 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή στην οποία αναφέρει, βασικά, τα ακόλουθα: Είναι το πρόσωπο προς το οποίο επιδόθηκε στις 27.5.2009 η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση πτώχευσης με την οποία επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος παραλαβής αναφορικά προς την περιουσία του λόγω του ότι έχει κατ΄ ισχυρισμό διαπράξει πράξη πτώχευσης, ήτοι, μέχρι σήμερα δεν έχει συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις ειδοποίησης πτώχευσης και ότι ούτε έχει οιανδήποτε ανταπαίτηση, συμψηφισμό ή ανταξίωση η οποία να είναι ίση ή να υπερβαίνει το ποσό που αναφέρεται στην ειδοποίηση πτώχευσης. Στην ειδοποίηση πτώχευσης είχε καταχωρήσει αίτηση για παραμερισμό της λόγω του ότι είχε περιουσία που μπορεί να ικανοποιήσει την εξ αποφάσεως οφειλή και λόγω του ότι με την ειδοποίηση πτώχευσης οι Αιτητές καταχρώνται τη σχετική διαδικασία με μόνο σκοπό την άσκηση πίεσης επί του προσώπου του για την πληρωμή της εξ αποφάσεως οφειλής του. Κατόπιν ακρόασης της Αίτησης για παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης εκδόθηκε απόφαση στις 30.4.2009 με την οποία η Αίτηση απερρίφθη. Εναντίον της απόφασης στη διαδικασία της ειδοποίησης πτώχευσης έχει καταχωρηθεί έφεση. Όπως ο Αιτητής πληροφορείται από τους δικηγόρος του έχει καλή υπόθεση στην έφεση και συνεπώς σε περίπτωση που το Ανώτατο Δικαστήριο αποφανθεί υπέρ του τότε η παρούσα αίτηση πτώχευσης θα είναι άνευ αντικειμένου και συνεπώς άκυρη. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην Αίτηση καταχωρήθηκε ένσταση των πιστωτών η οποία βασίζεται στα Άρθρα 2, 4, 5, 6, 87, 90, 93 και 97 του περί Πτωχεύσεως Νόμου ΚΕΦ.5, στους Κανονισμούς 2-4, 5

(2), 6-9, 16, 17, 18, 27, 44-48, 59, 60, 63, 187 και 188 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, στη Δ.48 θ.θ. 1-4 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως λόγοι ένστασης εξειδικεύονται οι εξής: Η υπό εξέταση αίτηση είναι νομικά αβάσιμη και/ή παράτυπη και/ή αδικαιολόγητη. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν της Αίτηση δεν δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για αναστολή της εκκρεμούσας διαδικασίας στην παρούσα αίτηση πτώχευσης. Η υπό εξέταση αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Αλλότριος σκοπός της υπό εξέταση αίτησης είναι η παράταση χρόνου και παρεμπόδιση της έκδοσης διατάγματος πτώχευσης του χρεώστη-αιτητή. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για άσκηση των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος του αιτητή-χρεώστη. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Αδάμου Καφά, υπαλλήλου των Εναγόντων στην οποία, βασικά, αναφέρει ότι, με βάση συμβουλή που τυγχάνει από τη δικηγόρο των πιστωτών-καθ΄ ων η Αίτηση στην παρούσα αίτηση, η αίτηση αυτή είναι νομικά αβάσιμη και δεν υποστηρίζεται από γεγονότα που να αποκαλύπτουν καλό και εύλογο λόγο για την άσκηση των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αναστολής της πτωχευτικής διαδικασίας. Αναφέρει, επίσης, ότι ειλικρινά πιστεύει πως η υπό εξέταση αίτηση είναι καταχρηστική με μοναδικό σκοπό του χρεώστη να πετύχει παράταση χρόνου στην έκδοση διατάγματος πτώχευσης εκμεταλλευόμενος το χρόνο που θα παρέλθει μέχρι την έκδοση απόφασης από το Ανώτατο Δικαστήριο. ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ Κατά την ακρόαση της αίτησης αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις και εισηγήσεις τους. Ο κ. Στυλιανού για τον Αιτητή υποστήριξε ότι σε περίπτωση επιτυχίας στην έφεση που ασκήθηκε εναντίον της απόφασης στη διαδικασία της ειδοποίησης πτώχευσης δεν θα υπάρχει η πτωχευτική πράξη που επέτρεψε την καταχώρηση της παρούσας αίτησης πτώχευσης και ότι, επομένως, η αίτηση πτώχευσης θα είναι άνευ αντικειμένου. Από την άλλη, πρόσθεσε, σε περίπτωση που προχωρήσει η εκδίκαση της αίτησης πτώχευσης και εκδοθεί διάταγμα παραλαβής τότε όποιο και να είναι το αποτέλεσμα της έφεσης αυτή θα είναι άνευ αντικειμένου. Όσον αφορά τη νομική βάση της υπό εξέταση αίτησης ο κ. Στυλιανού επικαλέστηκε την πρόνοια του εδαφίου

(4)του Άρθρου 6 του ΚΕΦ. 5 υποστηρίζοντας ότι η περίπτωση είναι κατάλληλη για να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναστολή. Πρόσθεσε δε ότι οι αρχές που εφαρμόζονται στις περιπτώσεις αναστολής με βάση τη Δ.35 θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ισχύουν κατ΄ αναλογία και στην υπό εξέταση περίπτωση. Η κα Ε. Ανδρέου για τους Καθ΄ ων η Αίτηση-πιστωτές υποστήριξε ότι η αναστολή διαδικασίας πρέπει να δίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικές περιπτώσεις και μόνο όταν συντρέχουν λόγοι οι οποίοι πέραν από κάθε αμφιβολία καθιστούν αναγκαία την αναστολή. Αναφερόμενη δε στην υπό εξέταση αίτηση υποστήριξε ότι ο Αιτητής δεν έχει δείξει να συντρέχουν τέτοιοι λόγοι ή περιστάσεις. Επιπρόσθετα, η κα Ανδρέου τόνισε ότι το Δικαστήριο δεν εμποδίζεται να εξετάσει στα πλαίσια της εκδίκασης της αίτησης πτώχευσης τα όσα ισχυρίζεται ο Αιτητής και συνιστούν τους λόγους έφεσης στην έφεση που καταχώρησε εναντίον της ειδοποίησης πτώχευσης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται στο Άρθρο 6

(4)του περί Πτωχεύσεως Νόμου ΚΕΦ. 5 που έχει ως εξής: «

(4)Όταν η πράξη πτώχευσης στην οποία στηρίζεται η αίτηση είναι η μη συμμόρφωση προς ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή, παροχή ασφάλειας ή συμβιβασμό του εξ αποφάσεως χρέους ή ποσού που διατάχθηκε να πληρωθεί, το Δικαστήριο δύναται, αν το θεωρεί ορθό, να αναστείλει ή απορρίψει την αίτηση με τη δικαιολογία ότι εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης ή του διατάγματος.» Κυπριακή νομολογία που να αναφέρεται στο Άρθρο 6

(4)του ΚΕΦ. 5 δεν έχει εντοπισθεί κατά την έρευνα του Δικαστηρίου. Υπάρχει, ωστόσο, αγγλική νομολογία στην οποία έκανε παραπομπή ο κ. Στυλιανού και στην οποία προχωρώ να αναφερθώ στη συνέχεια. Η πρώτη απόφαση είναι η υπόθεση Ex-parte Heyworth, in Re Rhodes

(1884)14 Q.B.D. 49, στην οποία ερμηνεύθηκε η πρόνοια του Άρθρου 7

(4)του Αγγλικού νομοθετήματος Bankruptcy Act 1883, το οποίο έχει μεταγενέστερα καταργηθεί και η οποία πρόνοια είναι ταυτόσημη με το Άρθρο 6

(4)του ΚΕΦ. 5. Στην αγγλική αυτή υπόθεση αποφασίσθηκε ότι με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 7

(4)του Bankruptcy Act 1883 υπάρχει διακριτική ευχέρεια αναστολής αίτησης πτώχευσης η οποία στηρίζεται στη μη συμμόρφωση προς ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή εξ αποφάσεως χρέους όταν εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης επί της οποίας βασίζεται ο πιστωτής. Σχετική είναι η ακόλουθη περικοπή από την πιο πάνω απόφαση στις σελίδες 50-51 που έχει ως εξής: «.I can see no reason why it should not be the practice under the present Bankruptcy Act, when a petitioning creditor's debt was founded on a judgment (and I assume that the present appellant's debt is a judgment debt) and an appeal was pending from the judgment, it was a matter for the discretion of the registrar whether he would at once adjudicate the debtor a bankrupt, or stay the proceedings on the petition pending the appeal. In the present case the petitioning creditor's debt is an amount payable to him by the debtor by reason of certain proceedings in prohibition. Against the judgment or order under which that sum is payable an appeal is pending and a possible result of the appeal is that there may be no petitioning creditor's debt at all. . In the present case it appears to me that there is a substantial question raised by the appeal, and it is possible that on the hearing of the appeal the alleged debt may be got rid of altogether. .» (δική μου υπογράμμιση) Η δεύτερη απόφαση είναι η In re Flatau, ex-parte Scotch Whisky Distillers Limited

(1888)22 Q.B.D. 83 που και αυτή αφορούσε αίτηση πτώχευσης η οποία βασίζετο στη μη συμμόρφωση με ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή εξ αποφάσεως χρέους και είχε ασκηθεί από τον χρεώστη έφεση εναντίον της απόφασης. Και σ΄ αυτή την περίπτωση είχε ζητηθεί αναστολή της εκδίκασης της αίτησης πτώχευσης εκκρεμούσης της έφεσης κατά της απόφασης. Τονίστηκε στην εν λόγω υπόθεση ότι το Άρθρο 7

(4)του Bankruptcy Act 1883 δίδει ευχέρεια για αναστολή της εκδίκασης αίτησης πτώχευσης όταν η πράξη πτώχευσης επί της οποίας βασίζεται ο πιστωτής είναι μη συμμόρφωση προς ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή εξ αποφάσεως χρέους η οποία ευχέρεια για να ασκηθεί θα πρέπει ο αιτητής να δίδει επαρκή λόγο που να δικαιολογεί την αναστολή. Τονίστηκε δε ότι το γεγονός και μόνο ότι έχει ασκηθεί έφεση εναντίον της απόφασης δεν οδηγεί στην υποχρέωση αναστολής της εκδίκασης της αίτησης πτώχευσης μέχρι της εκδίκασης της έφεσης. Άλλως, όπως επισημάνθηκε, κάθε εξ αποφάσεως χρεώστης θα μπορούσε να αναστέλλει τη διαδικασία μιας αίτησης πτώχευσης η οποία στηρίζεται σε εξ αποφάσεως οφειλή για μήνες με το να καταχωρεί, απλώς, έφεση εναντίον της απόφασης η οποία συνιστά την εξ αποφάσεως οφειλή του χρεώστη. Παραθέτουμε στο σημείο αυτό σχετική περικοπή από τις σελίδες 84-85 της απόφασης: «LORD ESHER, M.R. The first point taken is, that the mere fact that an appeal against the judgment had been lodged made it the duty of the registrar to postpone the bankruptcy petition until after the appeal had been determined. If this be so, it will be in the power of every judgment debtor, if he sees that the Court of Appeal is full of business, to postpone the hearing of a bankruptcy petition founded on the judgment debt for months - it may be for years - by merely entering an appeal against the judgment. But sub-s. 4 of s. 7 really enacts the very contrary of that which is contended for. It provides in effect that, when an appeal against a judgment has been lodged, the registrar must take into consideration the circumstances of the case and say whether in the particular case the lodging of the appeal calls upon him either to postpone the hearing of the petition, or to dismiss it, for he has power to do that. In other words, sub-s. 4 gives the registrar a discretion, which, of course he must exercise judicially.» ΤΕΛΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Είναι φανερό τόσο από το λεκτικό του Άρθρου 6

(4)του ΚΕΦ. 5 όσο και από τα όσα επισημάνθηκαν στην πιο πάνω αγγλική απόφαση στα πλαίσια ερμηνείας αντίστοιχης με το Άρθρο 6

(4)νομοθετικής πρόνοιας ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια αναστολής αίτησης πτώχευσης όταν εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης που δημιούργησε το χρέος του χρεώστη και επί του οποίου στηρίχθηκε ο πιστωτής εκδίδοντας ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή αυτού του εξ αποφάσεως χρέους και στην οποία ειδοποίηση παρέλειψε ο χρεώστης να συμμορφωθεί με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί από τον χρεώστη πράξη πτώχευσης. Με βάση τα πιο πάνω η υπό εξέταση αίτηση δεν εμπίπτει εντός του πλαισίου εφαρμογής του Άρθρου 6

(4)του ΚΕΦ. 5, που ήταν και η μοναδική νομοθετική πρόνοια επί της οποίας στηρίχθηκε η πλευρά του χρεώστη κατά το στάδιο της εκδίκασης της υπό εξέταση αίτησης, όπως προκύπτει από τα πιο πάνω, εφόσον στην προκειμένη περίπτωση εκείνο που εκκρεμεί είναι έφεση κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ημερ. 30.4.2009 στην ειδοποίηση πτώχευσης και όχι έφεση εναντίον της εξ αποφάσεως οφειλής του χρεώστη. Ως αποτέλεσμα το Δικαστήριο αδυνατεί να εξετάσει θέμα αναστολής της αίτησης πτώχευσης επί τη βάσει αυτής της νομοθετικής διάταξης. Ανεξάρτητα από την πιο πάνω κατάληξη θα πρόσθετα, σε συμφωνία με την εισήγηση της πλευράς των Καθ΄ ων η Αίτηση-πιστωτών, ότι πλείστα ζητήματα τα οποία εγείρονται με βάση τους λόγους έφεσης που ασκήθηκε κατά της ειδοποίησης πτώχευσης μπορούν κάλλιστα να εξεταστούν στα πλαίσια της εκδίκασης της παρούσας αίτησης πτώχευσης χωρίς, επομένως, να δικαιολογείται η αναστολή της διαδικασίας αυτής είτε στη βάση οποιασδήποτε άλλης νομοθετικής πρόνοιας όπως π.χ. του Άρθρου 97 του ΚΕΦ. 5, είτε στη βάση των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Ως αποτέλεσμα η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του Αιτητή-Χρεώστη και υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση-Πιστωτών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΦΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο