Εθνική Γενικών Ασφαλειών (Κύπρου) Λτδ ν. L Loucas Insurance Agency Consultants Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής 2296/2009, 30.9.2009

(1990)1 Α.Α.Δ 704 και Philippou -v- Philippou

(1986)1 C.L.R. 689.) Για υποστήριξη της αίτησης καταχωρήθηκαν δύο ένορκες δηλώσεις του Γιώργου Φωτίου, Διευθύνοντα Σύμβουλου της Ενάγουσας. Εξηγά ότι όλοι οι διάδικοι δραστηριοποιούνται στον τομέα των ασφαλιστικών εργασιών. Με συμφωνία ημερομηνίας 12.9.2007 συμφωνήθηκε όπως οι εναγόμενοι συνεργαστούν με την ενάγουσα ως περιφερειακοί διευθυντές και διαμεσολαβητές. Η ενάγουσα ενοικίασε από την εναγομένη 1 το γραφείο αρ. 103 στην πολυκατοικία Λειβαδιώτη το οποίο θα λειτουργούσε ως υποκατάστημα της ενάγουσας. Πράγματι άρχισε να λειτουργεί σαν τέτοιο. Σε κάποιο στάδιο οι εναγόμενοι διατάχθηκαν από το Δικαστήριο να παραδώσουν το γραφείο σε τρίτο πρόσωπο. Τότε η Ενάγουσα για να δώσει την ευκαιρία στους εναγόμενους να συμμορφωθούν με το διάταγμα δέχθηκε τη μεταφορά του υποκαταστήματος προσωρινά σε άλλο γραφείο στην ίδια πολυκατοικία. Σύμφωνα με επιστολή που παρουσιάστηκε σαν τεκμήριο 4 η ενάγουσα αποδέχθηκε την αποδέσμευση των εναγομένων και τον τερματισμό του ενοικιαστηρίου υπό την προϋπόθεση ότι οι εναγόμενοι θα συμμορφώνονταν με το διάταγμα του δικαστηρίου για παράδοση του υποστατικού στο τρίτο πρόσωπο. Σημειώνεται εδώ η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι το διάταγμα επιδόθηκε και στον ίδιο, με την ιδιότητα του διευθυντή της ενάγουσας, όπως φαίνεται και από τα τεκμήρια 3 και 4 στην ένορκη του δήλωση. Στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του ο κ. Φωτίου υποστηρίζει πως υπήρχε ρητή συμφωνία ότι η κατοχή του γραφείου θα επιστρεφόταν στην Ενάγουσα μόλις το τρίτο πρόσωπο το εγκατέλειπε. Υποστηρίζει ότι οι εναγόμενοι πράγματι ανέκτησαν την κατοχή του γραφείου, το ανακαίνισαν και τον Φεβρουάριο του 2009 παρέδωσαν ξανά την κατοχή στην ενάγουσα. Στις 17.7.2009 ο εναγόμενος 2 τερμάτισε τη συνεργασία του με την ενάγουσα. Η ενάγουσα δέχθηκε τον τερματισμό και ζήτησε να της παραδοθεί η κατοχή του γραφείου, αλλά οι εναγόμενοι αμφισβήτησαν ότι υπήρχε ενοικίαση προς την ενάγουσα. Πρόθεση τους είναι, σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα, να συνεργαστούν με άλλη ασφαλιστική εταιρεία χρησιμοποιώντας το επίδικο γραφείο, ενώ δικαίωμα κατοχής του χώρου έχει η ενάγουσα. Λέγει ακόμα ότι οι εναγόμενοι παρακινούν πελάτες της ενάγουσας να μη συνεργάζονται πλέον με αυτή. Η κατοχή του χώρου όπου προηγουμένως στεγαζόταν το υποκατάστημα της ενάγουσας τους διευκολύνει σε αυτή την ενέργεια και αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα θα υπάρχει ανεπανόρθωτη ζημιά στην εμπορική φήμη κα πελατεία της ενάγουσας. Είναι η θέση του ότι η έκδοση των διαταγμάτων επαναφέρει την κατάσταση πραγμάτων που ίσχυε πριν από την παραβίαση των συμφωνηθέντων. Ο ενόρκως δηλών αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου των ενόρκων του δηλώσεων. Επέμενε στις αρχικές του θέσεις. Δέχθηκε όμως ότι όταν συμφωνήθηκε η παράδοση του γραφείου 103 σε τρίτο πρόσωπο για σκοπούς συμμόρφωσης προς δικαστικό διάταγμα, δεν ήταν γνωστό πότε ή εάν οι εναγόμενοι θα ανακτούσαν την κατοχή του. Και ότι κατά το διάστημα που η ενάγουσα χρησιμοποιούσε άλλο γραφείο στην ίδια πολυκατοικία το ενοίκιο που κατέβαλλε ήταν για εκείνο το άλλο γραφείο και όχι για το γραφείο

1. Δέχθηκε επίσης ότι η ενάγουσα προσπάθησε να ενημερώσει τους πελάτες της στη Λάρνακα ότι στο εξής θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν από άλλα γραφεία. Προσφέρθηκαν μάλιστα και κάποια κίνητρα υπό μορφή έκπτωσης στα ασφάλιστρα. Για υποστήριξη της αίτησης έχει προβεί σε ένορκη δήλωση και ο Αλέξης Αντωνιάδης, τεχνικός στο τμήμα μηχανογράφησης της ενάγουσας, ο οποίος το Σεπτέμβριο του 2007 εγκατέστησε τεχνικό εξοπλισμό για την επικοινωνία με τα κεντρικά συστήματα της ενάγουσας στο γραφείο
2. Μερικές εβδομάδες αργότερα μετέφερε τον εξοπλισμό σε άλλο γραφείο στο ίδιο κτίριο και στις 30 και 31 Μαρτίου 2009 ξανά στο γραφείο
3. Από πλευράς εναγομένων καταχωρήθηκε ένσταση με την οποία αμφισβητείται η ύπαρξη των προϋποθέσεων για την έκδοση προσωρινού διατάγματος και αποδίδεται στην ενάγουσα η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του εναγομένου
4. Ο ενόρκως δηλών αναφέρεται στη συνεργασία των μερών, την ενοικίαση του υποστατικού στην ενάγουσα και την έκδοση διαταγμάτων για την παράδοση της κατοχής σε τρίτο πρόσωπο. Υποστηρίζει ότι όταν προέκυψε το ζήτημα της παράδοσης κατοχής η ενάγουσα αποδέσμευσε την εναγόμενη 1 από τις υποχρεώσεις της και δήλωσε ότι και η ίδια δεν θα είχε οποιαδήποτε απαίτηση. Σαν αποτέλεσμα η ισχύς της σύμβασης ενοικίασης τερματίστηκε και ουδέποτε υπήρξε νέα σύμβαση ή παράδοση, εκ νέου, της κατοχής στην Ενάγουσα. Λέγει ακόμα ότι από τον Ιούλιο 2009 υπήρχε διαπραγμάτευση για τη μετακίνηση του υποκαταστήματος της ενάγουσας σε άλλα γραφεία. Υποστηρίζει ότι η εναγομένη 1, όταν πλέον απέκτησε ξανά την κατοχή του γραφείου, το ανακαίνισε πλήρως κα ότι δε θα είχε λόγο να κάνει κάτι τέτοια αν υπήρχε σε ισχύ ενοικίαση προς την ενάγουσα. Η διατήρηση του διατάγματος θα είχε σαν αποτέλεσμα την έξωση της εναγομένης 1 από το γραφείο το οποίο της ανήκει και την απώλεια της επαγγελματικής της στέγης, με όλες τις συνέπειες. Αντεξεταζόμενος ο ενόρκως δηλών δέχθηκε ότι για κάποιο διάστημα μετά την ανάκτηση της κατοχής του γραφείου 103 αυτό χρησιμοποιήθηκε περιστασιακά και για εξυπηρέτηση πελατών της ενάγουσας παράλληλα με το άλλο γραφείο, κυρίως, όπως είπε, λόγω προβλημάτων με την ηλεκτροδότηση του άλλου γραφείου. Διαπιστώνεται ότι αποτελεί κοινό έδαφος η συνεργασία των διαδίκων, η διακοπή της σε μεταγενέστερο στάδιο καθώς και η ενοικίαση του γραφείου 103 στην εναγομένη
5. Υπάρχει διαφωνία ως προς το τι συμφωνήθηκε όταν προέκυψε η ανάγκη παράδοσης του γραφείου σε τρίτο πρόσωπο και ως προς τη συνέχιση της ενοικίασης όταν η κατοχή ανακτήθηκε από την εναγομένη
6. Υπάρχει επίσης διαφωνία ως προς τις επιπτώσεις σε περίπτωση που δεν διαταχθεί η παράδοση της κατοχής στην ενάγουσα. Στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας το δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε τελικά ευρήματα για αμφισβητούμενα γεγονότα. Το ορθό πλαίσιο για την επίλυση της ουσίας της διαφοράς είναι η εκδίκαση της κυρίως αγωγής. Θα πρέπει συνεπώς να αποφευχθεί η διατύπωση τέτοιων ευρημάτων, εκτός στον βαθμό που αυτό είναι εντελώς απαραίτητο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου σε σχέση με τα αιτούμενα διατάγματα. Η αίτηση της ενάγουσας βασίζεται κατά κύριο λόγο στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/
7. [1] Οι προϋποθέσεις για την έκδοση διαταγμάτων αυτής της φύσης με βάση το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 εξετάσθηκαν εκτενώς στη νομολογία [2]. Ο αιτητής θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι: α. Υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. β. Υπάρχει πιθανότητα ότι δικαιούται σε θεραπεία. γ. Θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι η έκδοση του διατάγματος θα ήταν μέτρο δίκαιο και πρόσφορο υπό τις περιστάσεις. Για την ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης είναι αρκετό ο αιτητής να δείξει την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης. Στη βάση των ισχυρισμών που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, έστω και χωρίς να έχει καταχωρηθεί Έκθεση Απαίτησης, φαίνεται ότι πράγματι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, ο αιτητής πρέπει να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Θα πρέπει δηλαδή να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας. Αυτό, όμως, που απαιτείται, υστερεί κατά πολύ του μέτρου απόδειξης σε αστικές υποθέσεις, δηλαδή την απόδειξη με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Χωρίς να υπεισέλθω σε λεπτομερή ανάλυση η οποία θα απαιτούσε την διατύπωση κάποιων ευρημάτων καταλήγω στο συμπέρασμα ότι για κάποιες τουλάχιστον από τις βάσεις αγωγής που επικαλείται η ενάγουσα υπάρχει όντως το ενδεχόμενο να δικαιούται σε θεραπεία. Η τρίτη προϋπόθεση ως προς την οποία θα πρέπει να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο είναι ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Σε σχέση με αυτό το σημείο από πλευράς ενάγουσας προβλήθηκαν κάποιοι γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί περί του ενδεχομένου να πληγεί η εμπορική φήμη και πελατεία της ενάγουσας. Οι ισχυρισμοί αυτοί συνδέονται κατά κύριο λόγο με τις δραστηριότητες των εναγομένων και μόνο περιθωριακά με την κατοχή του συγκεκριμένου υποστατικού, υπολείπονται δε κατά πολύ από του να ικανοποιήσουν για την αναγκαιότητα διατήρησης των διαταγμάτων σε ισχύ. Και αν όμως είχε ικανοποιηθεί και αυτή η προϋπόθεση και πάλι μια σειρά λόγων θα οδηγούσε στην κατάληξη ότι η διατήρηση των διαταγμάτων σε ισχύ μέχρι την εκδίκαση της αγωγής δεν θα ήταν εύλογη υπό τις περιστάσεις. Σημειώνεται ότι η φύση του διατάγματος που απαιτεί την παράδοση της κατοχής είναι επιτακτική. Πρόκειται για προστακτικό διάταγμα. Η εξουσία έκδοσης τέτοιων διαταγμάτων ασκείται με φειδώ και μόνο σε ξεκάθαρες υποθέσεις, όπου δεν υπάρχει πραγματική αμφιβολία ότι ο αιτητής θα δικαιούται και στο τελικό στάδιο την επιζητούμενη θεραπεία. Εδώ φαίνεται να υπάρχει πραγματική αμφιβολία ότι η σύμβαση ενοικίασης στην οποία βασίζεται η ενάγουσα εξακολουθούσε να βρίσκεται σε ισχύ και μετά την υλοποίηση των όσων αναφέρονται στο τεκμήριο 4 επί της αρχικής ένορκης δήλωσης για υποστήριξη της αίτησης [3]. Μια σύμβαση μπορεί να καταρτισθεί είτε γραπτώς είτε προφορικά, εκτός αν υπάρχει διαφορετική νομοθετική πρόνοια. Σε περίπτωση σύμβασης για τη μίσθωση ακινήτου για περίοδο πέραν του ενός έτους ο περί Συμβάσεων Νόμος Κεφ. 149 επιβάλλει συγκεκριμένες προϋποθέσεις μεταξύ των οποίων είναι ότι η σύμβαση πρέπει να καταρτισθεί εγγράφως, διαφορετικά δεν είναι έγκυρη (βλ. άρθρο 77

(1)). Σύμβαση η οποία απαιτείται από το νόμο να είναι γραπτή μπορεί να καταργηθεί εξ ολοκλήρου με μεταγενέστερη προφορική σύμβαση. Δεν μπορεί όμως να τροποποιηθεί με προφορική σύμβαση. Οποιαδήποτε σύμβαση που τροποποιεί τους όρους πρέπει να ικανοποιεί τις τυπικές προϋποθέσεις που ο νόμος θέτει για την αρχική σύμβαση. Διαφορετικά με την τροποποίηση της σύμβασης προφορικά θα μπορούσαν να καταστρατηγηθούν οι πρόνοιες του νόμου ότι η σύμβαση πρέπει να είναι γραπτή. Εδώ προβάλλεται ουσιαστικά ο ισχυρισμός ότι αντίθετα με το περιεχόμενο του τεκμηρίου 4 είχε συμφωνηθεί προφορικά να παραδοθεί ξανά το υποστατικό στην ενάγουσα και μάλιστα σε απροσδιόριστο χρόνο αφού δεν ήταν γνωστό πότε ο τρίτος στην κατοχή του οποίου θα περιέρχετο το γραφείο θα το εγκατέλειπε. Δεν υπάρχει ισχυρισμός για αναβίωση της αρχικής σύμβασης ούτε και τίθεται σαν βάση αγωγής η ύπαρξη οποιασδήποτε άλλης σχέσης πέραν αυτής που προκύπτει από τη σύμβαση ημερομηνίας 13.9.

1. Ένας άλλος παράγοντας που θα καθιστούσε άδικη την διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ είναι ότι με βάση το ενοικιαστήριο έγγραφο Τεκμήριο 1 η αρχική περίοδος ενοικίασης θα έληγε στις 30.9.
2. Υπάρχει βέβαια όρος για ανανέωση ανά διετία αλλά χωρίς να καθορίζεται το ενοίκιο ή κάποιος μηχανισμός για τον καθορισμό του, παρά μόνο ότι αυτό θα «συμφωνείται μεταξύ του Ενοικιαστή και του Ιδιοκτήτη». Υπάρχει αβεβαιότητα για βασικό όρο της σύμβασης ενοικίασης και είναι άγνωστο αν αυτή θα είχε ανανεωθεί και μετά τις 30.9.
3. Συνεπώς δε θα ήταν δίκαιο να δοθεί ενδιάμεση θεραπεία η οποία θα έθετε την ενάγουσα σε καλύτερη θέση από αυτή στην οποία θα βρισκόταν αν δεν γινόταν η ισχυριζόμενη παράβαση σύμβασης. Στο σημείο αυτό μπορεί να σχολιαστεί και η θέση του διευθυντή της ενάγουσας ότι αυτή θα είχε καταστεί θέσμιος ενοικιαστής. Τέτοιο ζήτημα δεν μπορεί να απασχολήσει αφού η δικογραφημένη θέση της ενάγουσας στηρίζεται σε παράβαση της σύμβασης ενοικίασης ημερομηνίας 13.9.
4. Άλλο στοιχείο που συνηγορεί υπέρ της απόρριψης της αίτησης είναι ότι η Ενάγουσα παραλείπει να προωθήσει την αγωγή, αφού παρά τη λήξη της σχετικής προθεσμίας δεν έχει μέχρι σήμερα καταχωρήσει την Έκθεση Απαίτησης της. Η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας δεν είναι αυτοσκοπός αλλά είναι συνυφασμένη με τη δυνατότητα ο ενάγων να εξασφαλίσει ανάλογη θεραπεία κατά τη δίκη. Η παράλειψη προώθησης της αγωγής μπορεί να αποτελέσει λόγο για την ακύρωση διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς (Βλ. Goodys Evagorou Ltd -v- Lani Restaurants Ltd

(1998)1Γ ΑΑΔ 1572, Louis Vuitton -v- Δέρμοσακ Λτδ

(1992)1 ΑΑΔ 1453). Εδώ παρατηρείται, μέχρι σήμερα, καθυστέρηση περίπου ενάμιση μήνα στην καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης, και η καθυστέρηση συνεχίζεται. Υπό τις περιστάσεις θα ακύρωνα το διάταγμα και για αυτό τον λόγο. Σαν αποτέλεσμα το διάταγμα που εκδόθηκε στις 4.8.2009 ακυρώνεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων κι εναντίον της ενάγουσας όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή. Φοίβος Ν. Ζωμενής Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] "32

(1)Τηρουμένου οποιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστηρίον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδει απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές ή προστακτικόν) . εις πάσας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία. Νοείται ότι παρεμπίπτον διάταγμα δεν θα εκδίδηται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασίας, ότι υπάρχει πιθανότης ο ενάγων να δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι, εκτός εάν εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικός διάταγμαν θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθεί δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον». [2] Βλ.. ενδεικτικά Odysseos -v- Pieris Estates

(1982)1 CLR 557, Acropol Shipping -v- Rossis

(1976)1 CLR 38, Jonitexo -v- Adidas

(1984)1 CLR 263, National Bank of Greece -v- Motovia

(1987)1 CLR 303, Κ.Ο.Τ. -ν- Θεωρή

(1989)1 (Ε) ΑΑΔ 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου -ν- Χ"Βασίλη

(1989)1 (Ε) ΑΑΔ 152, Cyprus Sulphur & Copper Co -v- Παρλαράμα Λτδ

(1990)1 ΑΑΔ 1051, ABP Holdings -v- Κιταλίδη

(1994)1 ΑΑΔ 964. [3] '.σας αναφέρω ότι η εταιρεία αποφάσισε ότι δε θα έχει από εσάς οποιαδήποτε απαίτηση και/ή θα αποδεχτεί την αποδέσμευση και/ή τερματισμό του εν λόγω ενοικιαστηρίου εγγράφου, εάν και εσείς αποφασίσετε τη παράδοση της κατοχής του επιδίκου υποστατικού.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο