ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΡΟΠΟΥΛΛΗΣ ως διαχειριστή της περιουσίας της ΡΕΑΣ ΞΑΝΘΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ν. ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΑΗΛ ΠΗΛΙΔΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1956/2004, 29 Οκτωβρίου 2009

(1)/96 Ενάγοντας -και-

1. ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΑΗΛ ΠΗΛΙΔΗΣ
2. ΜΥΡΙΑΝΘΗ ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ Εναγόμενοι Αίτηση ημερ. 5.10.09 για παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης 29 Οκτωβρίου 2009 Εμφανίσεις: Για τους αιτητές: κ. Ι.Φράγκος Για τους Καθ΄ ων η αίτηση: κα Γ. Ζαχαρίου ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση επιζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης. Η αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.35 Θ.2, Δ.48 Θ.2 και Δ.57 Θ.2 Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει της αίτηση τα γεγονότα έχουν ως ακολούθως: Α. Στις 25.8.09 εκδόθηκε απόφαση με την οποία απορρίφθηκε η υπό ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή. Β. Ενημερώθηκε σχετικά ο ενάγοντας για την έκδοση της απόφασης και πληροφορήθηκε ότι μπορεί να καταχωρήσει έφεση στην πιο πάνω απόφαση εντός έξι εβδομάδων. Γ. Ο ενάγοντας έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους του να καταχωρήσουν έφεση στις 28.9.
3. Δ. Την υπόθεση την χειρίζονται δυο δικηγόροι. Λόγω φόρτου εργασίας και των δυο δεν κατέστη δυνατό να προχωρήσουν στη συνάντηση και καταχώρηση της έφεσης. Οι λόγοι ένστασης μετά που αποσύρθηκαν κάποιοι απ΄ αυτούς και συνοψίζοντας τους έχουν ως ακολούθως:
4. Η αίτηση δεν αποκαλύπτει λόγο ο οποίος να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
5. Η αίτηση υποβλήθηκε καθυστερημένα χωρίς οποιαδήποτε δικαιολογία.
6. Η αίτηση είναι καταχρηστική και καταστρατηγούνται τα δικαιώματα των καθ΄ ων η αίτηση.
7. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση μεταξύ άλλων αναφέρεται: Α. Υπήρξε κωλυσιεργία του ενάγοντα να δώσει οδηγίες στους δικηγόρους του για την ετοιμασία της έφεσης ενώ του ήταν γνωστές οι προθεσμίες. Β. Ο φόρτος εργασίας οποιουδήποτε δικηγόρου δεν αποτελεί λόγο για παράταση της προθεσμίας. Γ. Δεν εξηγείται η αδυναμία καταχώρησης της έφεσης από την λήψη των οδηγιών του ενάγοντα. Δ. Οι λόγοι της καθυστέρησης δεν αποτελούν βάσιμη δικαιολογία για παράταση του χρόνου και τέλος, Ε. Σε περίπτωση που κριθεί το αίτημα θα πληγούν ανεπανόρθωτα τα Συνταγματικά δικαιώματα των εναγομένων και το δικαίωμα τους για λήξη της εκκρεμοδικίας και θα προκληθεί αδικία και ανεπανόρθωτη ζημιά. Η Δ.35 Θ2 προβλέπει τη δυνατότητα παράτασης της προθεσμίας και μπορεί να εγκριθεί είτε από το Πρωτόδικο Δικαστήριο είτε από το Ανώτατο Δικαστήριο, οπότε κατ΄ εφαρμογή της Δ.35 Θ19 η σχετική αίτηση θα πρέπει σε πρώτο στάδιο να υποβληθεί στο Πρωτόδικο Δικαστήριο (βλ. Κωστούλλου και άλλη ν. Λοίζου και άλλου, Π.Ε. 11374/ημερ.19.3.2004). Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την παράταση χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας. Βλ. Χοππη ν. Παναγή

(1993)1 ΑΑΔ σελ.143 και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.ά.

(2000)1 ΑΑΔ 7 στην οποία επισημάνθηκε ότι ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται αφενός οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια πολυσύνθετη και πολυδιάστατη συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα της κάθε υπόθεσης. Η προθεσμία που τίθεται για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με τη τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με δικαστική απόφαση και το δημόσιο στη τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος (βλ Χοππη ν. Παναγή, ανωτέρω και στις εκεί αναφερόμενες αυθεντίες). Ο διάδικος δεν μπορεί κατά κανόνα να προβάλλει το λάθος, αμέλεια ή παράλειψη του δικηγόρου του για να πετυχαίνει την παράταση προθεσμιών ή την αναγέννηση δικαστικών διαδικασιών. Θα αποτελούσε ένα εύσχημο τρόπο υπερφαλάγγισης των δικονομικών διατάξεων από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα αυτά εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης και συνακόλουθα το κύρος της (βλ. Βαρδιάνος ν. Richards Π.Ε.9112/ημερ.14.4.1998). Στην πιο πάνω υπόθεση παρασχέθηκε στον εφεσείοντα κάθε ευκαιρία να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου έγκαιρα τόσο το θέμα τροποποίησης όσο και το περίγραμμα αγόρευσης του. Δεν το έπραξε ούτε και όταν ζήτησε και του χορηγήθηκε άλλη μακρά παράταση 30 ημερών και μάλιστα από το χρόνο που εκδόθηκε το διάταγμα παράτασης. Και τα δυο χρονοδιαγράμματα όχι μόνο δεν τηρήθηκαν αλλά δεν δόθηκε καμιά βάσιμη δικαιολογία για ικανοποίηση του αιτήματος. Στην υπόθεση Ευαγόρου ν. Lapertas Fisheries Ltd κ.ά., Π.Ε.77/ημερ.21.12.2005, στη σελ.3 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με τη νομολογία, το σφάλμα του δικηγόρου δε συνιστά, κατά κανόνα, λόγο παράτασης των προθεσμιών. Μπορεί, όμως, κατ΄ εξαίρεση, το σφάλμα να συγχωρεθεί, εφόσον δεν προκαλείται σοβαρή δυσμένεια στην άλλη πλευρά· όλως ιδιαίτερα όταν το σφάλμα οφείλεται όχι σε αμέλεια, αλλά σε εσφαλμένη ερμηνεία ή θεώρηση θεσμικών κανόνων. Τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης διαδραματίζουν κυριαρχικό ρόλο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. (Βλ., μεταξύ άλλων, Βαρδιάνος ν. Richards

(1998)1 ΑΑΔ 698 και Evand Promotions Ltd κ.ά. ν. Rutman (Αρ.1)

(1998)1 AAΔ 92). Στην υπόθεση Ευαγόρου ανωτέρω, ο δικηγόρος των εναγομένων αποφάσισε κατόπιν οδηγιών που του δόθηκαν έγκαιρα να εφεσιβάλει την απόφαση. Τελούσε υπό τη λανθασμένη εντύπωση ότι η προθεσμία για καταχώρηση έφεσης ήταν 42 αντί 14 ημέρες με αποτέλεσμα να καταχωρήσει εκπρόθεσμα την έφεση. Αντιλήφθηκε το σφάλμα του μετά από 9 σχεδόν μήνες αφού μελέτησε το περίγραμμα αγόρευσης του εφεσίβλητου. Το περίγραμμα του παραδόθηκε στις 28.4.2005. Στις 10.5.2005 καταχώρησε στο Ε.Δ. Λεμεσού αίτηση για παράταση της προθεσμίας η οποία απορρίφθηκε στις 21.7.2005 με αποτέλεσμα να καταχωρήσει στις 12.8.2005 νέα αίτηση. Θεωρήθηκε ότι δεν επέδειξε ασύγγνωστη ολιγωρία. Για περίοδο 9 μηνών περίπου σχεδόν τελούσε υπό την εσφαλμένη εντύπωση ότι εφεσίβαλε εμπρόθεσμα την απόφαση. Όταν μετά τις 28.4.2005 διαπίστωσε το σφάλμα του, καταχώρησε στις 10.5.2005 στο Πρωτόδικο Δικαστήριο αίτηση για παράταση της προθεσμίας, μετά την απόρριψη της στις 21.7.2005, υπέβαλε στις 12.8.2005 νέα αίτηση. Παρήλθαν 22 ημέρες που ενέπιπταν στη περίοδο των δικαστικών διακοπών. Κρίθηκε πως δεν επηρεάζονταν τα δικαιώματα του ενάγοντα - καθ΄ ου η αίτηση με αποτέλεσμα το αίτημα να εγκριθεί και να παραταθεί ο χρόνος καταχώρησης έφεσης. Στην προκειμένη περίπτωση στις 25.8.09 εκδόθηκε απόφαση με την οποία η αγωγή απορρίφθηκε με έξοδα υπέρ των εναγομένων και εναντίον του ενάγοντα. Στις 5.10.09 καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση με την οποία επιζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης. Οι δικηγόροι του ενάγοντα τον πληροφόρησαν ότι μπορεί να καταχωρήσει έφεση στην πιο πάνω απόφαση εντός έξι εβδομάδων χωρίς να καθορίζεται ο ακριβής χρόνος της πιο πάνω ενημέρωσης. Στις 29.9.09 δηλαδή πριν τη λήξη της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης, ο ενάγοντας έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους του να καταχωρήσουν έφεση. Μετά από παρέλευση έξι ημερών και ειδικότερα στις 5.10.09 καταχωρείται η παρούσα αίτηση. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση λόγω φόρτου εργασίας και των δυο δικηγόρων δεν κατέστη δυνατό η σύνταξη και η καταχώρηση της έφεσης. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω δεν θεωρώ ότι επιδείχθηκε ασύγγνωστη ολιγωρία από μέρους του αιτητή. Από την άλλη δεν διαβλέπω πως η παράταση της προθεσμίας επηρεάζει δυσμενώς καθ΄ οιονδήποτε τρόπο τους εναγόμενους. Δεν διαφαίνεται οποιαδήποτε σοβαρή δυσμένεια στους καθ΄ ων η αίτηση στην περίπτωση που το αίτημα εγκριθεί. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω και ασκώντας την διακριτική μου ευχέρεια κρίνω ότι στην προκειμένη περίπτωση δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος. Συνακόλουθα εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παρατείνεται η προθεσμία καταχώρησης έφεσης κατά της απόφασης ημερ. 25.8.09 για περίοδο πέντε ημερών από σήμερα. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του καθ΄ ου η αίτηση και εναντίον του αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.): ...................... Η. Γεωργίου, Ε.Δ. /ΕΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο