Peter Cyril Day κ.α. ν. Christiana Alexandrou Associates Ltd, Αρ. Αγωγής: 2306/04, 24 Νοεμβρίου 2009

(1993)1 A.A.Δ. 12: «θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων.» Στην προκειμένη περίπτωση πρέπει να επισημανθεί από την αρχή ότι η παρούσα αγωγή ουδέποτε εκδικάστηκε. Κανείς από τους διάδικους έχασε. Κανείς από τους διάδικους κέρδισε. Η πλευρά των εναγόντων επιχειρηματολόγησε ότι οι ενάγοντες πέτυχαν στο στόχο τους, πέτυχαν αυτό που ήθελαν να επιτύχουν με την αγωγή τους, την έκδοση ξεχωριστού τίτλου ιδιοκτησίας. Αντίθετα, η πλευρά των εναγομένων αντιτείνει ότι με την απόσυρση της αγωγής και, κατά συνέπεια, απόρριψη της οι εναγόμενοι αυτομάτως καθίστανται επιτυχόντες διάδικοι. Ισχυρίζεται, περαιτέρω, ότι οι εναγόμενοι ουδέποτε αρνήθηκαν την έκδοση των τίτλων ιδιοκτησίας αλλά ότι επικαλέστηκαν κάποιους λόγους στην Υπεράσπιση οι οποίοι, κατά την εισήγηση τους, θα οδηγούσαν στη δικαίωση τους. Θα συμφωνήσω με τη θέση της κας Ζαχαρίου ότι το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του οποιαδήποτε γεγονότα παραδεκτά τα οποία να βαρύνουν την πλάστιγγα υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς. Ούτε μπορεί το Δικαστήριο να προβαίνει σε εικασίες αναφορικά με το ποιος από τους δύο διαδίκους θα πετύχαινε στην παρούσα υπόθεση σε περίπτωση εκδίκασης της. Το γεγονός δε της έκδοσης ξεχωριστού τίτλου ιδιοκτησίας δεν αποδεικνύει ότι οι ενάγοντες έχουν δικαιωθεί στα όσα ισχυρίζονταν στην αγωγή τους σε βάρος των εναγομένων. Δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε πραγματικό υπόβαθρο για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εξεδόθη, τελικώς, τίτλος ιδιοκτησίας για την οικία των εναγόντων και για το κατά πόσο οι εναγόμενοι ευθύνονταν ή όχι για την καθυστέρηση που σημειώθηκε μέχρι την έκδοση του πρόσφατα στις 21.9.2009. Ούτε, κατά τη γνώμη μου, μπορεί το Δικαστήριο να λάβει υπόψη τα γεγονότα μιας άλλης αγωγής της υπ΄ αρ. 2307/04, για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας η οποία είναι ξεχωριστή και, επαναλαμβάνω, δεν έχει εκδικαστεί ποτέ. Δεν είναι δυνατό, ούτε νοητό για το Δικαστήριο να προβαίνει σε οποιαδήποτε εικασία για το πιθανό αποτέλεσμα σε περίπτωση που η παρούσα αγωγή εκδικάζετο και μάλιστα λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα μιας άλλης ξεχωριστής αγωγής επί τη βάση του ότι αφορά παρόμοια περίπτωση. Η κα Γ. Ζαχαρίου με έχει παραπέμψει στην αγγλική υπόθεση J.T. Stratford & Son Ltd v. Lindley and Others (No.2)

(1969)3 All E.R. 1122[1], στην οποία είχε εξασφαλιστεί προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα. Όσον αφορά τα έξοδα το Δικαστήριο είχε διατάξει να είναι ανάλογα με το αποτέλεσμα. Η αγωγή όμως ουδέποτε εκδικάστηκε γιατί κανείς από τους διαδίκους επιθυμούσε να συνεχίσει. Οι εναγόμενοι ζήτησαν την απόρριψη της αγωγής λόγω έλλειψης προώθησης και ζήτησαν όπως τα έξοδα επιδικαστούν σε βάρος των εναγόντων. Οι ενάγοντες ζήτησαν άδεια για να ζητήσουν απόσυρση της αγωγής με όρο να πληρωθούν τα έξοδα από τους εναγόμενους. Η απόφαση του Δικαστηρίου ήταν να δώσει άδεια στους ενάγοντες να αποσύρουν την αγωγή και κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της. Η αίτηση των εναγομένων έγινε κατ΄ επίκληση του Order 25, r.1

(5)το οποίο διαλαμβάνει ότι: «On an application by the defendants to dismiss the action . the Court may either dismiss the action on such terms as may be just or deal with the application as if it were as summons for directions.» Aπό την άλλη η αίτηση των εναγόντων για εξασφάλιση άδειας για απόσυρση έγινε κατ΄ επίκλιση του Order 21, r.3

(1)που διαλαμβάνει ότι: «. a party may not continue an action . without leave of the Court, and the Court . may order the action . to be discontinued . on such terms as to costs, the bringing of a subsequent action or otherwise as it thinks just.» Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από τη σελίδα 1124: «The plain fact is that, when the House of Lords made the order for "costs in the cause", they anticipated that the case would go to trial for adjudication on the merits. It was a case that was finely balanced. A slight turn in the evidence might make all the difference. So the House thought it right to make the costs of the interlocutory proceedings depend on who won or lost in the main action. But a situation has arisen which they never envisaged. Counsel for the plaintiffs has urged us to award the plaintiffs the costs because they would very probably have won if the action had been tried on its merits. I decline to go into that question. We cannot try the action at this stage. I put aside the respective merits of the dispute. I ask simply: what is to be done in a situation which the House of Lords did not envisage? I think that we should not dismiss the action under RSC, Ord 25 r 1

(5), for want of prosecution. I think that the court should give the plaintiffs leave under RSC, Ord 21 r 3

(1), to discontinue. That rule gives the court a wide discretion as to costs. It covers the costs which have been ordered to be "costs in the cause". In the new situation, we should deal with the costs as if they have been "costs reserved". Finding that neither side wishes to go on with this action, I think that the master and the judge exercised their discretion wisely in giving leave to discontinue on the footing that each side is to bear its own costs, including costs in the cause. The order should be that the action be discontinued, each side paying its own costs, including the costs in the cause. I would dismiss the appeals.» Στην πιο πάνω υπόθεση τονίστηκε ότι δεν θα ήταν πρακτικό να γίνει οποιοσδήποτε υπολογισμός των θεωρητικών πιθανοτήτων επιτυχίας αν οι διάδικοι προχωρούσαν σε εκδίκαση της υπόθεσης τους και της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να επιδικάσει έξοδα. Επίσης λέχθηκε ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι σύμφωνα με τους οποίους μία αγωγή μπορεί να απορριφθεί και πολλοί λόγοι για την απόρριψη της χωρίς να γίνεται αναφορά στην ουσία της αγωγής. Παραθέτω στο σημείο αυτό τη σχετική περικοπή από την απόφαση του Δικαστή Winn L.J., η οποία απαντάται στη σελίδα 1124: «I agree with all that has been said by Lord Denning MR, about the impracticability of any assessment of theoretical prospects of success had the parties gone to trial and about the breadth of discretion then available to the tribunal. It appears to me not to restrict our discretion to recognize, as I do, that their Lordships in the House of Lords must primarily have been ruling on what should be the result if there was a determination of the action on its merits. In order to give it value in the actual events - ut res magis valeat quam pereat - to avoid the most undesirable results from a public point of view of forcing people to litigate when they really have no desire to do so, it appears to me to be perfectly legitimate to give the ruling of their Lordships the specific additionally meaning that if this action were not ever determined on its merits then the result so far as costs are concerned was to be that which Lord Denning MR has pronounced and explained. It is as though it had been said-this is something which was tacit, not mentioned but left on one side-if the action is disposed of by one of those processes of dismissal which are far more numerous than one usually remembers, the ruling is not to take effect in its literal meaning, but is to be equivalent to an order referring the costs to be determined by the tribunal which dismisses the action. A glance at The Supreme Court practice, vol. 2, paras 2018-2021, makes it very plain that there are many ways in which an action can be dismissed and many reasons for the dismissal of an action, or other form of legal proceedings, without reference to merits.» (δικές μου υπογραμμίσεις). Η πιο πάνω υπόθεση, αν και έχει διαφορές με την υπό εξέταση περίπτωση, εντούτοις προσφέρει μια χρήσιμη κατεύθυνση για τον τρόπο που το Δικαστήριο μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια όταν μια υπόθεση δεν έχει προχωρήσει σε εκδίκαση και έχει αποσυρθεί. Έχοντας κατά νου όλα τα πιο πάνω πιστεύω ότι υπό τις περιστάσεις η πιο δίκαιη διαταγή, εφόσον η παρούσα αγωγή ουδέποτε εκδικάστηκε, είναι να επωμιστεί κάθε πλευρά τα έξοδα της και επομένως εκδίδω ανάλογη διαταγή. (Υπ.) .................. Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Δέστε επίσης Lay and others v. Drexler and others

(2007)All E.R. (D) 318, Re Walker Windsail Systems Ltd

(2006)1 All E.R. 272 και Official Receiver v. Doshi

(2007)BPIR 1135 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο