Επί τοις αφορώσι τον Αντώνη Κόμπο, Αρ. Αίτησης: 40/08, 4 Δεκεμβρίου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2009:A120 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Δικαιοδοσία Πτωχεύσεων Ενώπιον: Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 40/08 Επί τοις αφορώσι τον Αντώνη Κόμπο, Ευαγόρου 92, Παραλίμνι Οφειλέτη Αίτηση ημερ. 19.11.09 για απόρριψη και/ή αναστολή της περαιτέρω διαδικασίας Ημερομηνία: 4 Δεκεμβρίου, 2009 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή/Χρεώστη: κ. Καλλένος Για τους Καθ΄ων η αίτηση/Πιστωτές: κα Αγρότη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση αίτηση ο Αιτητής/Χρεώστης εξαιτείται από το Δικαστήριο διάταγμα και/ή απόφαση που να απορρίπτει και/ή να αναστέλλει ολοσχερώς την περαιτέρω διαδικασία στην εκδίκαση της κυρίως αίτησης με την οποία οι πιστωτές εξαιτούνται όπως εκδοθεί διάταγμα παραλαβής. ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΟΣ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Η αίτηση βασίζεται στα Άρθρα 3, 4, 5, 6, 11, 90, 93 και 97 του Περί Πτωχεύσεως Νόμου ΚΕΦ. 5, στους Κανονισμούς 2, 4, 7, 16, 44, 46, 47, 50, 60, 71, 187 και 188 των Περί Πτωχεύσεων Κανονισμών, στη Δ.48 θθ1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στη συμφυή δικαιοδοσία και εξουσίες του Δικαστηρίου και στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης. Υποστηρίζεται δε από Ένορκο Δήλωση του Χρεώστη στην οποία αναφέρονται βασικά τα εξής: Η αίτηση πτώχευσης ενώ καταχωρήθηκε στις 18.4.08 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας εντούτοις δεν φαίνεται να υπογράφηκε από την ενόρκως δηλούσα ενώπιον του Πρωτοκολλητή στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας αφού η αίτηση φαίνεται να υπογράφηκε στις 18.4.08 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Η αίτηση πτώχευσης ως έχει τροποποιηθεί δεν υποστηρίζεται από Ένορκο Δήλωση καθότι η Ένορκος Δήλωση φέρει ημερομηνία 18.4.08, ημερομηνία δηλαδή προγενέστερη σχεδόν κατά ένα χρόνο από την τροποποιημένη αίτηση ημερ. 10.4.09 με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να βεβαιώνει γεγονότα τα οποία προστέθηκαν αργότερα. Η τροποποιημένη αίτηση υπογράφηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στις 9.4.09 και κατατέθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας από πρόσωπο άλλο εκτός της ενόρκως δηλούσας στις 10.4.09. Ο χρόνος που έχει παρέλθει από την καταχώρηση της αίτησης για έκδοση διατάγματος παραλαβής, ήτοι από τις 18.4.08 μέχρι και σήμερα, δεν συνιστά, απλώς, παράβαση του γράμματος του Κανονισμού 60 αλλά και του όλου πνεύματος του και του σκοπού της πτώχευσης με αποτέλεσμα να απέχει κατά πολύ από το εύλογο χρονικό διάστημα που θα έπρεπε να δαπανείται για την εκδίκαση αίτησης πτώχευσης σύμφωνα με τα συνταγματικά θέσμια. Εν πάση περιπτώσει οι πολλές αναβολές και για διάστημα κατά πολύ μεγαλύτερο των επτά ημερών αποτελούν κατάχρηση και/ή υπέρβαση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Η αίτηση καταχωρήθηκε καταχρηστικώς με μόνο σκοπό την άσκηση πίεσης στο πρόσωπο του Χρεώστη για την είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους γι΄ αυτό και οι Πιστωτές δεν ενδιαφέρονται για το πόσος χρόνος έχει παρέλθει από την καταχώρηση της αίτησης τους, μιας και ο πραγματικός τους σκοπός δεν είναι να προφυλάξουν την περιουσία του Χρεώστη και/ή τους άλλους πιστωτές τους αλλά να τον εκβιάσουν ούτως ώστε να τους εξοφλήσει κατά προτεραιότητα. ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΡΚΟΣ ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ Στην αίτηση κατεχωρήθη ένσταση η οποία βασίζεται στα Άρθρα 3-6, 87, 90 και 93 του ΚΕΦ. 5, στους Κανονισμούς 2, 4, 7, 16, 18, 44, 46, 47, 50, 59, 60, 63, Δ.48 θθ 1-4, 8 και 9 και Δ.57 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο Σύνταγμα, στην Πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στις γενικές αρχές του Νόμου και Νομολογία. Ως λόγοι ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι: Ø Η αίτηση είναι νομικά και τυπικά αστήρικτη και/ή αδικαιολόγητη. Ø Οι ισχυρισμοί για ακυρότητα της αίτησης είναι αβάσιμοι και/ή αποτελούν θέμα το οποίο μπορεί μόνο να εξεταστεί στα πλαίσια της κυρίως αίτησης πτώχευσης. Εν πάση δε περιπτώσει η αίτηση πτώχευσης, ως έχει τροποποιηθεί, πληροί τις πρόνοιες του Περί πτωχεύσεως Νόμου και Κανονισμών. Ø Ο αιτητής κακόπιστα δεν αποκάλυψε και/ή απέκρυψε τα όλα γεγονότα που αφορούν την παρούσα αίτηση και/ή την ισχυριζόμενη καθυστέρηση. Ø Ο αιτητής εμποδίζεται από το να επικαλείται καθυστέρηση στην εκδίκαση της αίτησης πτώχευσης καθότι ευθύνεται γι΄ αυτή. Ø Ο έλεγχος της άσκησης των αρμοδιοτήτων και/ή της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου στα πλαίσια της εκδίκασης της αίτησης πτώχευσης αποτελεί εξουσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ø Το Δικαστήριο άσκησε τη δικαιοδοσία του σύμφωνα με το γράμμα και πνεύμα του Νόμου και/ή των εξουσιών του. Ø Ο ισχυρισμός για κατάχρηση διαδικασίας και καταπίεση του αιτητή είναι αβάσιμος. Ø Η παρούσα αίτηση υποβάλλεται κακόπιστα με σκοπό την πρόκληση περαιτέρω ταλαιπωρίας και εξόδων των πιστωτών και για πρόκληση περαιτέρω καθυστέρησης στην εκδίκαση της αίτησης πτώχευσης. Η ένσταση συνοδεύεται από Ένορκο Δήλωση της κας Ανδρούλλας Σολωμού η οποία βρίσκεται στην υπηρεσία των πιστωτών. Έχει δε, εν περιλήψει, ως εξής: · Η αίτηση πτώχευσης καταχωρήθηκε νομότυπα και έγινε αποδεκτή από το Πρωτοκολλητείο του Δικαστηρίου. Εν πάση περιπτώσει το θέμα της εγκυρότητας της εγέρθηκε ξανά από το Χρεώστη στα πλαίσια εκδίκασης της αίτησης τροποποίησης και το Δικαστήριο αποφάσισε ότι αυτό το θέμα εξετάζεται στα πλαίσια της εκδίκασης της αίτησης πτώχευσης. · Ο χρόνος που έχει παρέλθει από την καταχώρηση της αίτησης πτώχευσης είναι εύλογος σε βαθμό που να δικαιολογείται η συνέχιση της εκδίκασής της. · Η καθυστέρηση μέχρι την εκδίκαση της αίτησης πτώχευσης είναι δικαιολογημένη αφού αυτή προέκυψε από την τροποποίηση της εν λόγω αίτησης, η οποία έγινε καλόπιστα. Αντιθέτως, ο Χρεώστης, από την αρχή της εκδίκασης της αίτησης πτώχευσης, επέδειξε με τη συμπεριφορά του τόσο στην προώθηση της αρχικής του ένστασης όσο και της τροποποιημένης του ένστασης καθυστέρηση για την οποία ευθύνεται ο ίδιος. Απόδειξη της πρόθεσης του για καθυστέρηση της διαδικασίας είναι το γεγονός ότι μια μέρα πριν την ακρόαση της αίτησης πτώχευσης καταχώρισε την υπό κρίση αίτηση για απόρριψη. · Το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να αποφασίσει κατά πόσο οι αναβολές που δόθηκαν μέχρι σήμερα στα πλαίσια της εκδίκασης της αίτησης πτώχευσης αποτελούν υπέρβαση της δικαιοδοσίας του. · Ο ισχυρισμός του Χρεώστη ότι η αίτηση πτώχευσης αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. · Ο ισχυρισμός του Χρεώστη για δήθεν καταπίεση του και εκβιασμό του είναι αβάσιμος, αδικαιολόγητος και πρέπει να απορριφθεί αφού δεν έχει αποδείξει, ούτε υπάρχει από την πλευρά των πιστωτών κανένα στοιχείο δόλου ή οιασδήποτε εξασφάλισης πλεονεκτημάτων προς όφελος τους και σε βάρος του Χρεώστη και άλλων πιστωτών του. ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ Κατά την εκδίκαση της υπό εξέταση αίτησης αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Ο κ. Καλλένος εκ μέρους του Χρεώστη υποστήριξε ότι στην αίτηση πτώχευσης η καθυστέρηση που έχει σημειωθεί είναι αδικαιολόγητη λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της διαδικασίας σε αιτήσεις αυτού του είδους όπου ο σκοπός είναι η προστασία της περιουσίας του Χρεώστη έναντι των Πιστωτών του. Γι΄ αυτό, όπως επεσήμανε ο συνήγορος, προβλέπονται στο σχετικό Νόμο, μικρές χρονικές προθεσμίες. Υποστήριξε δε ότι μετά την παρέλευση περιόδου 18 μηνών από της υποβολής της αίτησης πτώχευσης η διαδικασία έχει καταστεί άνευ αντικειμένου και το να εκδοθεί διάταγμα παραλαβής, θα αποτελεί υπέρβαση της εξουσίας τους Δικαστηρίου. Πρόσθεσε δε ότι αν επιληφθεί το Δικαστήριο της αίτησης πτώχευσης ο χρόνος που παρήλθε δεν δικαιολογείται, ούτε συμβαδίζει με τις πρόνοιες του Κανονισμού 60 των Πτωχευτικών Κανονισμών. Ο κ. Καλλένος επικαλέστηκε τις πρόνοιες του Άρθρου 6
(3)του ΚΕΦ. 5 για να προχωρήσει το Δικαστήριο σε απόρριψη της αίτησης πτώχευσης, επισημαίνοντας ότι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να ασχοληθεί με το εάν οι αναβολές που δόθηκαν επανειλημμένα δίδονταν με ή χωρίς ένσταση από τις δύο πλευρές. Αποτελεί, όπως το έθεσε, κατάχρηση της διαδικασίας η χρονική περίοδος που παρήλθε. Επιπλέον υποστήριξε ότι δεν πληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις και εισηγήθηκε ότι υπήρξε παραβίαση του Κανονισμού 46
(1)των Πτωχευτικών Κανονισμών λόγω του ότι δεν υπεγράφη η αίτηση από το πρόσωπο που την υπέβαλε στην παρουσία του Πρωτοκολλητή, όπως επίσης και το γεγονός ότι η Ένορκος Δήλωση που την υποστηρίζει είναι προγενέστερη από την ημερομηνία της τροποποιημένης αίτησης. Η κα Αγρότου εκ μέρους των Πιστωτών στη δική της αγόρευση υποστήριξε ότι καθόσον αφορά την εγκυρότητα της αίτησης πτώχευσης ο Κανονισμός 46
(1)δεν προνοεί ότι η υπογραφή της από το πρόσωπο που την υποβάλλει θα πρέπει να γίνεται στην παρουσία του Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου στο οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Επίσης, ανέφερε ότι είναι νομολογημένο πως δεν είναι αναγκαίο σε αίτηση πτώχευσης η Ένορκος Δήλωση να φαίνεται ότι καταχωρήθηκε μετά από την αίτηση αφού εκείνο που χρειάζεται είναι η Ένορκος Δήλωση να επιβεβαιώνει το περιεχόμενο της αίτησης. Πρόσθεσε, ακόμη, ότι, όταν εκδοθεί διάταγμα τροποποίησης δικογράφου, το δικόγραφο θεωρείται ότι περιλαμβάνει εξαρχής οποιεσδήποτε τροποποιήσεις και, συνεπώς, η Ένορκος Δήλωση θεωρείται ότι επιβεβαιώνει την αλήθεια όλων των ισχυρισμών που περιέχονται στην αίτηση πτώχευσης έστω και αν οι ισχυρισμοί αυτοί εισήχθηκαν μετά από τροποποίηση. Όσον αφορά το χρόνο που έχει παρέλθει από της καταχώρησης της αίτησης πτώχευσης η κα Αγρότου υποστήριξε τις ακόλουθες τρεις θέσεις: Πρώτον - η αναβολή της αίτησης πτώχευσης δεν έγινε κατά παράβαση του Κανονισμού 60 αλλά στα πλαίσια του Κανονισμού 63 και/ή δυνάμει της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ασκώντας τις εξουσίες του δυνάμει του Άρθρου 93 του ΚΕΦ. 5 και ήταν δικαιολογημένη. Δεύτερον - το ζητούμενο είναι κατά πόσο το χρονικό διάστημα εκδίκασης της αίτησης πτώχευσης είναι εύλογο ή όχι και όχι η τυχόν παράβαση του Κανονισμού 60. Εν πάση περιπτώσει ο χρόνος που παρήλθε είναι εύλογος λαμβάνοντας υπόψη τα περιστατικά της υπόθεσης, την πολυπλοκότητα της υπόθεσης και τη συμπεριφορά του Χρεώστη. Ειδικότερα σε σχέση με το τελευταίο, ο Χρεώστης ευθύνεται για την καθυστέρηση τόσο στην προώθηση της ένστασης του, η οποία έγινε 5 μήνες μετά την καταχώρηση της αίτησης πτώχευσης όσο και στην καταχώρηση της τροποποιημένης του ένστασης, η οποία έγινε 6 μήνες μετά την τροποποιημένη αίτηση. Ακόμη και η καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης μόλις μια μέρα πριν την ακρόαση της αίτησης πτώχευσης είναι ενδεικτική της συμπεριφοράς του. Τρίτον - λόγω της συμπεριφοράς του ο Χρεώστης εμποδίζεται από το να επικαλείται καθυστέρηση με σκοπό την απόρριψη της αίτησης πτώχευσης. Τέταρτον - το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να αποφασίσει κατά πόσο έχει προβεί σε κατάχρηση ή υπέρβαση της ίδιας του της δικαιοδοσίας. Ακόμη η κα Αγρότου υποστήριξε ότι ο Χρεώστης πέραν του γενικού και αόριστου ισχυρισμού του περί δήθεν προσπάθειας εκβιασμού του διά της αιτήσεως πτώχευσης δεν έχει παραθέσει οποιοδήποτε στοιχείο ή μαρτυρία που να αποδεικνύει δόλο ή αθέμιτη εξασφάλιση χρημάτων ή πλεονεκτημάτων από την πλευρά των πιστωτών. Τέλος, η ευπαίδευτη συνήγορος τόνισε ότι η υπό κρίση αίτηση υποβάλλεται κακόπιστα και επεσήμανε ότι ο Χρεώστης απέκρυψε από το Δικαστήριο γεγονότα που αποδεικνύουν την καθυστέρηση από μέρους του στην εκδίκαση της υπόθεσης. Ενδεικτικό της κακοπιστίας του, τόνισε η κα Αγρότη, και της πρόθεσης του για περαιτέρω καθυστέρηση είναι και το γεγονός ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε μόλις την προηγούμενη της έναρξης της εκδίκασης της αίτησης πτώχευσης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται μεταξύ άλλων, και στα Άρθρα 6
(3)και 97 του Περί Πτωχεύσεως Νόμου ΚΕΦ. 5 που έχουν ως εξής: «6.-
(1)...............................
(2)..............................
(3)Το Δικαστήριο δύναται να αναβάλει την ακρόαση της αίτησης είτε με όρους είτε χωρίς όρους, για εξασφάλιση περαιτέρω αποδεικτικών στοιχείων, ή για οποιαδήποτε άλλη νόμιμη αιτία ή δύναται να απορρίψει την αίτηση με έξοδα ή χωρίς έξοδα, όπως το Δικαστήριο κρίνει δίκαιο.» (δική μου υπογράμμιση) «97. Το Δικαστήριο δύναται οποτεδήποτε, για επαρκή λόγο να εκδώσει διάταγμα αναστολής των διαδικασιών της αίτησης πτώχευσης είτε εντελώς είτε για περιορισμένο χρόνο, με τέτοιους όρους και τηρουμένων τέτοιων προϋποθέσεων ως το Δικαστήριο θεωρεί δίκαιο.» (δική μου υπογράμμιση) Το Άρθρο 97 του ΚΕΦ. 5 επιτρέπει την έκδοση διατάγματος αναστολής της διαδικασίας πτώχευσης αν καταδειχθεί επαρκής λόγος γι΄ αυτό. Όπως είναι διατυπωμένο το εν λόγω άρθρο εναποθέτει στους ώμους της πλευράς που αιτείται την έκδοση του διατάγματος το βάρος να αποδείξει την ύπαρξη τέτοιου λόγου για τον οποίο το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια. Εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου το κατά πόσο ο λόγος ο οποίος προβάλλεται είναι επαρκής. ΕΞΕΤΑΣΗ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ Προχωρώ να εξετάσω τα ζητήματα που εγείρονται από την υπό κρίση αίτηση και που κατά την άποψη του Χρεώστη/Αιτητή συνηγορούν υπέρ της απόρριψης και/ή αναστολής ολοσχερώς της περαιτέρω διαδικασίας στην εκδίκαση της αίτησης πτώχευσης. (Ι) ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ 46
(1)Ο Κανονισμός 46
(1)προνοεί ότι η αίτηση πτώχευσης «πρέπει να υπογραφεί από το πρόσωπο που υποβάλλει αυτή στην παρουσία Πρωτοκολλητή». Από το φάκελο της υπόθεσης προκύπτει ότι η τροποποιημένη αίτηση πτώχευσης υπεγράφη από το πρόσωπο που την υπέβαλε στην παρουσία της Πρωτοκολλητού του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στις 9.4.2009 και εν συνεχεία κατατέθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου στις 10.4.09 που είναι το αρμόδιο Δικαστήριο. Θα συμφωνήσω δε με τη θέση της κας Αγρότου ότι ο Κανονισμός 46
(1)δεν προνοεί ότι η υπογραφή από το πρόσωπο που υποβάλλει μια αίτηση πτώχευσης πρέπει να γίνεται στην παρουσία του Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου στο οποίο καταχωρείται η σχετική αίτηση. Κατά συνέπεια κρίνω ότι δεν υπήρξε παράβαση του Κανονισμού 46
(1). (ΙΙ) ΕΝΟΡΚΟΣ ΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ Όσον αφορά τον ισχυρισμό ότι η τροποποιηθείσα αίτηση πτώχευσης δεν υποστηρίζεται από Ένορκο Δήλωση καθότι η Ένορκος Δήλωση που τη συνοδεύει φέρει ημερομηνία 18.4.08, δηλαδή ημερομηνία προγενέστερη της 10.4.09 με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να βεβαιώνει γεγονότα τα οποία προστέθηκαν πολύ αργότερα, αναφορά πρέπει πρώτα να γίνει στον Κανονισμό 50
(1)σύμφωνα με τον οποίο διαλαμβάνεται ότι κάθε αίτηση πιστωτή πρέπει να πιστοποιείται με Ένορκο Δήλωση. Να αναφέρω, περαιτέρω, ότι, όπως είναι νομολογημένο, εκείνο που χρειάζεται για τους σκοπούς του σχετικού Κανονισμού είναι η ύπαρξη Ένορκος Δήλωσης η οποία να επιβεβαιώνει την πτωχευτική αίτηση[1]. Στην προκειμένη περίπτωση στην Ένορκο Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση πτώχευσης γίνεται γενική αναφορά από την ενόρκως δηλούσα ότι «οι διάφορες δηλώσεις εις την ρηθείσαν αίτησιν είναι εν γνώσει μου αληθείς». Λαμβάνοντας υπόψη τη βασική αρχή της νομολογίας ότι, όταν εκδοθεί διάταγμα τροποποίησης δικογράφου το δικόγραφο θεωρείται ότι περιλαμβάνει εξ αρχής τις οποιεσδήποτε τροποποιήσεις και το γεγονός ότι η Ένορκος Δήλωση που συνοδεύει την τροποποιημένη αίτηση πτώχευσης επιβεβαιώνει την αλήθεια των ισχυρισμών που περιέχονται στην αίτηση, τότε η ένορκη αυτή δήλωση θα πρέπει να θεωρηθεί ότι επιβεβαιώνει την αλήθεια όλων των ισχυρισμών της αίτησης πτώχευσης έστω και αν κάποιοι ισχυρισμοί εισήχθηκαν μετά που μεσολάβησε τροποποίηση της αίτησης πτώχευσης. (ΙΙΙ) ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΗΛΘΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΤΟΙΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ 60 ΚΑΙ/Η ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Ο Κανονισμός 60
(2)προνοεί ότι τόσο ο χρεώστης όσο και ο πιστωτής δύνανται να αιτηθούν περαιτέρω χρόνο για τους λόγους που εκτίθενται στον εν λόγω Κανονισμό, ο οποίος, όμως, χρόνος δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 7 ημέρες[2]. Στην υπόθεση Αίτηση Ιορδάνη Ιωάννου 5/2001,
(2001)1 ΑΑΔ 138 ο Έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Δ. Χ"Χαμπής επεσήμανε ότι ο Κανονισμός 60 σαφέστατα δεν επιτρέπει την αναβολή ακρόασης αίτησης πτώχευσης πέραν των επτά ημερών και τούτο χωρίς να παρέχει ανεξέλεγκτη άδεια προς το Δικαστήριο για αναβολή συνεχώς αίτησης πτώχευσης για διαστήματα έστω και περιοριζόμενα στις επτά μέρες. Όπως τονίσθηκε: «Ο Κανονισμός δεν είναι τυχαίος. Η αίτηση πτώχευσης είναι ένα τέτοιο διάβημα που πρέπει να εκδικάζεται συντομότατα εφόσον μάλιστα συναρτάται προς δοθείσα ειδοποίηση πτώχευσης τα δεδομένα της οποίας σχετίζονται άμεσα προς την έγκαιρη εκδίκαση της αίτησης». Ο Κανονισμός 63 προνοεί ότι: «Μετά την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία που ορίστηκε για την πρώτη ακρόαση αίτησης (νοουμένου ότι επιδόθηκε) δεν θα γίνεται καμμιά περαιτέρω αναβολή εκτός για τους λόγους που εκτίθενται στον Κανονισμό 60
(2)ή για κάποιο άλλο επαρκή λόγο που πρέπει να δηλώνεται στο πρακτικό, αλλά σε κάθε τέτοια περίπτωση, εκτός αν γίνει αναβολή, το Δικαστήριο είτε θα εκδώσει διάταγμα παραλαβής είτε θα απορρίψει την αίτηση». Στον Κανονισμό 63 έγινε αναφορά στην υπόθεση Αίτηση Χριστόδουλου Μεττή, 123/03,
(2003)1 ΑΑΔ στην οποία ο Έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μ. Κρονίδης απορρίπτοντας τον ισχυρισμό του αιτητή για παράβαση του Κανονισμού 60 λόγω αναβολής της ακρόασης της αίτησης πτώχευσης για περίοδο πέραν των 7 ημερών τόνισε ότι το Δικαστήριο με βάση τον Κανονισμό 63 δύναται να αναβάλει την εξέταση της αίτησης για αποχρώντα λόγο. Έκρινε δε σ΄ εκείνη την υπόθεση ότι οι αναβολές που είχαν δοθεί ήταν δικαιολογημένες «για να γίνει δυνατή η εκδίκαση και η έκδοση απόφασης στην ενδιάμεση αίτηση για τροποποίηση». Κατ΄ ακολουθία όλων των ανωτέρω είναι φανερό ότι το Δικαστήριο μπορεί με βάση τις πρόνοιες του Κανονισμού 63 να αναβάλει την εξέταση της αίτησης για αποχρώντα λόγο. Ο Κανονισμός 60 φαίνεται, με βάση την πιο πάνω νομολογία, να μην εκτείνεται και σε αναβολές για οδηγίες ή για άλλους λόγους, π.χ. διαδικαστικούς, για παράταση χρόνου καταχώρησης ένστασης κτλ αλλά σε αναβολές που αφορούν την ακρόαση της αίτησης πτώχευσης. Στην υπό κρίση αίτηση πτώχευσης υπήρξαν διάφορες αναβολές κυρίως ένεκα της αναγκαιότητας που προέκυψε για υποβολή αιτήματος τροποποίησης της και για να γίνει δυνατή η εκδίκαση και η έκδοση απόφασης στην ενδιάμεση αίτηση για τροποποίηση ημερ. 5.12.
- Δεν διαφεύγει, επίσης, της προσοχής του Δικαστηρίου ότι η πλευρά του χρεώστη συνέτεινε κατά πολύ με τη συμπεριφορά της στην πρόκληση καθυστέρησης όπως προκύπτει από αδιαμφισβήτητα γεγονότα του φακέλου της παρούσας υπόθεσης. Συγκεκριμένα ενώ η αίτηση πτώχευσης καταχωρήθηκε στις 21.4.08, ένσταση από το Χρεώστη κατεχωρήθη μόλις στις 15.9.08, δηλαδή μετά από παρέλευση 5 σχεδόν μηνών, αφού προηγήθηκαν επανειλημμένα αιτήματα για παράταση του χρόνου καταχώρησης της ένστασης. Περαιτέρω, ενώ η τροποποιημένη αίτηση πτώχευσης καταχωρήθηκε στις 10.4.09 ο Χρεώστης καταχώρησε την ένστασή του σ΄ αυτή μόλις στις 10.11.09, δηλαδή μετά από παρέλευση 7 μηνών και αφού πάλι προηγήθηκαν από πλευράς του επανειλημμένα αιτήματα προς το Δικαστήριο για παράταση του χρόνου καταχώρησης της ένστασης. Τέλος, ενώ η αίτηση πτώχευσης ήταν ορισμένη για ακρόαση στις 20.11.09, μόλις μία μέρα προηγουμένως, δηλαδή στις 19.11.09, ο Χρεώστης υπέβαλε την υπό εξέταση αίτηση για αναστολή και/ή απόρριψη της αίτησης πτώχευσης. Όσον αφορά τους λόγους των αναβολών της ακρόασης της αίτησης πτώχευσης προκύπτει από το φάκελο ότι την πρώτη φορά που ορίστηκε για ακρόαση στις 22.9.08 αναβλήθηκε με σκοπό την εξέταση της ανάγκης για τροποποίηση της αίτησης πτώχευσης, τη δεύτερη φορά στις 17.6.09 για να δοθεί χρόνος στο Χρεώστη να καταχωρήσει ένσταση στην τροποποιημένη αίτηση πτώχευσης και την τρίτη φορά στις 20.11.09 για να εξετασθεί η υπό κρίση αίτηση η οποία είχε υποβληθεί, όπως ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω, μία μέρα προηγουμένως, δηλαδή στις 19.11.
- Προκύπτει από τα πιο πάνω τι οι αναβολές αυτές δόθηκαν ούτως ώστε να συμπληρωθεί η δικογραφία της υπόθεσης και να είναι ολοκληρωμένη και έτοιμη για να μπορέσει να αρχίσει η ακρόαση της αίτησης πτώχευσης. Με βάση λοιπόν το πιο πάνω ιστορικό κρίνω ότι ο χρόνος που παρήλθε από της καταχώρησης της αίτησης πτώχευσης δεν είναι αδικαιολόγητος και/ή τέτοιος που να ξεπερνά τα όρια του εύλογου χρόνου. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω λέγω, σε συμφωνία με τα όσα τόνισε σχετικά η κα Αγρότου, ότι αναφορικά με τον ισχυρισμό του Χρεώστη ότι οι πολλές αναβολές και για διάστημα πέραν των επτά ημερών αποτελούν κατάχρηση και/ή υπέρβαση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, το παρόν Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να αποφασίσει κατά πόσο το ίδιο έχει προβεί σε κατάχρηση ή υπέρβαση της ίδιας του της δικαιοδοσίας. Ο έλεγχος των ενεργειών και/ή αποφάσεων των κατώτερων Δικαστηρίων έτσι ώστε αυτές να διατηρούνται αυστηρά μέσα στα πλαίσια δικαιοδοσίας που τους παρέχουν οι σχετικοί νόμοι και/ή με σκοπό τη θεραπεία τυχόν υπέρβασης και/ή κατάχρησης της αρμοδιότητας του αποτελεί εξουσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου την οποία ασκεί αποκλειστικά με βάση το Άρθρο 155 του Συντάγματος στα πλαίσια έκδοσης ενταλμάτων της φύσης μεταξύ άλλων, prohibition και certiorari[3]. (ΙV) KΑΤΑ ΠΟΣΟ Η ΑΙΤΗΣΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΔΙΟΤΙ ΕΓΙΝΕ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΠΙΕΣΗΣ ΣΤΟ ΧΡΕΩΣΤΗ ΚΑΙ/Η ΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ TOY Ο Χρεώστης στην παρα. 8 της Ενόρκου Δηλώσεως που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση ισχυρίζεται γενικά ότι οι πιστωτές καταχώρησαν την αίτηση πτώχευσης «με μόνο σκοπό την άσκηση πίεσης» στο πρόσωπο του «για την είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους» και ότι σκοπός τους δεν είναι να προφυλάξουν την περιουσία του ή και τους άλλους πιστωτές, αλλά να εκβιάσουν το χρεώστη ούτως ώστε να τους εξοφλήσει κατά προτεραιότητα. Πέραν όμως αυτού του γενικού ισχυρισμού ο Χρεώστης δεν έχει παραθέσει οποιαδήποτε στοιχεία και/ή γεγονότα ενώπιον του Δικαστηρίου τα οποία θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι η αίτηση πτώχευσης που καταχωρήθηκε από τους πιστωτές αποτελεί μοχλό πίεσης προς το χρεώστη για να αποπληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος του. Όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση Πετράκης ν. Κίμωνος
(2006)1 ΑΑΔ 1311 ένα τέτοιο θέμα αποτελεί θέμα γεγονότων και ότι εκεί όπου δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος συγκεκριμένου πιστωτή και εις βάρος του Χρεώστη και των άλλων Πιστωτών του η αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι έγινε για αθέμιτο σκοπό και/ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας έστω και αν έχει σαν συνεπαγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεονέκτημα για τον Πιστωτή. Η υπόθεση London Clubs Ltd κ.α. ν. Παπαδοπούλου
(2002)1 ΑΑΔ 1699 διακρίνεται γιατί εκεί οι Αιτητές/Πιστωτές είχαν καταχωρίσει συνολικά τέσσερεις ειδοποιήσεις πτώχευσης με σκοπό την είσπραξη μηνιαίων πληρωμών, γεγονός που κρίθηκε ότι αποτελούσε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθία όλων των πιο πάνω κρίνω ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε βάσιμος λόγος που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος απόρριψης και/ή αναστολής ολοσχερώς της περαιτέρω διαδικασίας στην εκδίκαση της αίτησης πτώχευσης. Ως αποτέλεσμα η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του Αιτητή-Χρεώστη και υπέρ των Καθ΄ων η αίτηση-Πιστωτών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ..................... Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΤ [1] Δέστε Σιάτης ν. Λοίζου (Αρ.2)
(1996)1 ΑΑΔ 226, 228. [2] «.και αν επιθυμείται από τον αιτούντα πιστωτή ή από τον οφειλέτη περαιτέρω χρόνος το Δικαστήριο δύναται, όταν ικανοποιείται ότι η παράταση του χρόνου δεν θα παραβλάψει το σύνολο των πιστωτών, παραχωρεί τέτοιο περαιτέρω χρόνο (σε κάθε περίπτωση δεν θα υπερβαίνει τις 7 ημέρες) ως θεωρεί σκόπιμο». [3] Δέστε Αίτηση Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αρ. 128/89
(1989)1 ΑΑΔ 648. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο