Γιώργου Αντωνίου ν. Αντώνη Σάββα, Αρ. Αγωγής: 857/06, 31.3.2009

(341)για το ποσό των £1.500,00. Σύνολο εκτελεσθείσας εργασίας £19.045,00, πλέον Φ.Π.Α. Καταλήγοντας, ισχυρίζεται ότι ο εναγόμενος, έναντι των παραπάνω ποσών του κατέβαλε το ποσό των £9.000,00, ενώ, μολονότι τον έχει οχλήσει επανειλημμένα να τον ξοφλήσει, αυτός αμελεί και/ή αρνείται να συμμορφωθεί. Ο εναγόμενος, με την υπεράσπισή του, ενώ παραδέχεται τη σχέση που του αποδίδει ο ενάγοντας με το τεμάχιο 341 και ότι του κατέβαλε το ποσό των £9.000,00, αρνείται όλους τους βασικούς ισχυρισμούς του που συνθέτουν την εναντίον του απαίτηση και προβάλλει την εξής υπεράσπιση: Η επίδικη συμφωνία του με τον ενάγοντα ήταν γραπτή, έγινε στην Πάφο την 1η.7.2005 και μεταξύ άλλων, διαλάμβανε τα ακόλουθα: Ο ενάγοντας θα έκανε ισοπέδωση και επιχωμάτωση στο τεμάχιο 341, έναντι του ποσού των £600,00, πλέον Φ.Π.Α., ενώ θα έκτιζε και τοίχο αντιστήριξης, έναντι του ποσού των £7.220,00, πλέον Φ.Π.Α. Ο εν λόγω τοίχος «θα είχε μήκος 330 τ.μ. και θα κτιζόταν με τετράγωνη πέτρα διαμέτρου 2 Χ 2,5 και βάθος 50 cm ύψος». Ο ενάγοντας θα έκανε και φόλιασμα της πέτρας με μπετόν. Οι εργασίες του ενάγοντα θα αποπερατώνονταν κατά την 30η.11.2005 και μέχρι τότε, ο εναγόμενος θα έπρεπε να του καταβάλει το ποσό της αμοιβής του. Οι εργασίες του ενάγοντα θα εκτελούνταν ικανοποιητικά και/ή με πάσα επιμέλεια, ο οποίος θα επιδείκνυε τον ανάλογο επαγγελματισμό και επιμέλεια υπό τις περιστάσεις, έτσι ώστε το αποτέλεσμα να ήταν ικανοποιητικό. Ισχυρίζεται ο εναγόμενος στην παράγραφο 5, ότι, ο ενάγοντας, κατά παράβαση των συμφωνηθέντων: «... δεν εξετέλεσε τις εργασίες που είχε αναλάβει και/ή δεν εξετέλεσε τις εν λόγω εργασίες σύμφωνα με τις συμφωνηθείσες προδιαγραφές και/ή ικανοποιητικά και/ή με την ανάλογη επιμέλεια και επαγγελματισμό που έπρεπε να επιδείξει και/ή δεν χρησιμοποίησε τα αναγκαία υλικά για τον σκοπό αυτό και/ή δεν ακολούθησε τον ενδεδειγμένο υπό τις περιστάσεις τρόπο. Πέρα από αυτά ο εναγόμενος ισχυρίζεται ότι το αποτέλεσμα των εργασιών που εξετέλεσε ο ενάγοντας δεν είναι ικανοποιητικό και/ή είναι πολύ χαμηλού επιπέδου σε σημείο που καθιστούν τη λύση προβληματική. Λεπτομέρειες: α) Μη ικανοποιητική εξυγίανση του εδάφους θεμελίωσης. β) Σε αρκετά σημεία (σημεία με μεγάλο υψόμετρο) τοποθέτηση των λίθων κατά τρόπο που καθιστούν την κατασκευή ασταθή. γ) Επιχωμάτωση με ακατάλληλα χώματα (άργιλοι) επικίνδυνα λόγω καθιζήσεων - διογκώσεων. Ανεπαρκής συμπίεση χωμάτων κατά την επιχωμάτωση. δ) Παντελής έλλειψη αντιπλημμυρικών έργων. Δεν έχουν ληφθεί τα κατάλληλα μέτρα για σωστή απορροή των όμβριων υδάτων προς το παρακείμενο αργάκι με αποτέλεσμα την πιθανή εκτεταμένη διάβρωση του εδάφους. ε) Η γενική ποιότητα των εργασιών κυμάνθηκε σε χαμηλά επίπεδα και η αποτελεσματικότητα των μέτρων αντιστήριξης που λήφθηκαν κρίνεται ανεπαρκής λόγω της απουσίας επιστημονικής τεκμηρίωσης και επίβλεψης.» Σύμφωνα πάντοτε με τον εναγόμενο και τους δικογραφημένους ισχυρισμούς του, το κόστος εργασιών που εκτέλεσε ο ενάγοντας, σύμφωνα με την εκτίμηση του πολιτικού του μηχανικού ανέρχεται στο ποσό των £7.500,00, πλέον Φ.Π.Α. Ισχυρίζεται ακόμη, ότι η όλη εργασία που εκτέλεσε ο ενάγοντας είναι ακατάλληλη, οπότε ο τοίχος αντιστήριξης θα πρέπει να κατεδαφιστεί και επανακατασκευαστεί. Το συνολικό κόστος για το σκοπό αυτό, σύμφωνα με την εκτίμηση του πολιτικού του μηχανικού εκτιμάται στις £18.000,00, πλέον Φ.Π.Α. Το ποσό αυτό, καθώς και το ποσό των £375,00 που ισχυρίζεται ότι κατέβαλε στον ενάγοντα, πέραν της συνολικής αξίας της εκτελεσθείσας εργασίας, αξιώνει εναντίον του δυνάμει ανταπαίτησης. Δυο είναι κατά τη γνώμη μου τα βασικά επίδικα θέματα που καλούμαι να επιλύσω. Το πρώτο, αφορά στο αν η επίδικη συμφωνία μεταξύ των διαδίκων ήταν προφορική και σύμφωνα με την εκδοχή του ενάγοντα, ως προς το περιεχόμενό της ή γραπτή και σύμφωνα με την εκδοχή του εναγόμενου, επίσης, ως προς το περιεχόμενό της. Το δεύτερο, που συναρτάται με το πρώτο, αφορά στο ερώτημα κατά πόσο οι διάδικοι εκτέλεσαν τις συμβατικές υποχρεώσεις που ανέλαβαν ο ένας έναντι του άλλου. Είναι αυτονόητο, πως, από τη λύση που θα δοθεί στα παραπάνω επίδικα θέματα, θα κριθεί και η τύχη τόσο της αγωγής όσο και της ανταπαίτησης. Κατά την ακροαματική διαδικασία έδωσαν μαρτυρία οι διάδικοι, ο πολιτικός μηχανικός Χρυσόστομος Ιταλός (Μ.Ε.2) ο συνάδελφός του Κυριάκος Κακογιάννης (Μ.Υ.1) και η σύζυγος του εναγόμενου Μαίρη Ηλία (Μ.Υ.3). Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της μαρτυρίας και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν γραπτών αγορεύσεων. Ό,τι έχει λεχθεί καταγράφηκε και ασφαλώς λαμβάνεται υπόψη. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους διαδίκους καθώς και τους τρεις μάρτυρες, ενώ κατέθεταν ενόρκως ενώπιόν μου. Αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη συμπεριφορά, αντιδράσεις, αναφορές και ισχυρισμούς τους λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο γνώσης τους αναφορικά με τα διαδραματισθέντα στον ουσιώδη χρόνο. Ειδικά για τους δύο πολιτικούς μηχανικούς, οι οποίοι κατά κύριο λόγο κατέθεσαν ως πραγματογνώμονες, λαμβάνω υπόψη και τα εξής: καθώς έχει νομολογηθεί ο πραγματογνώμονας εφοδιάζει το δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια που θα του επιτρέψουν να καταλήξει στη δικαστική του κρίση (βλ.Pouris and another v. The Republic

(1983)2 C.L.R. 170 και Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R. 1). Περαιτέρω, ότι η εκτίμηση της μαρτυρίας των πραγματογνωμόνων, ενώ δε διαφέρει από την εκτίμηση άλλων μαρτύρων, η στάση τους στο εδώλιο, δεν έχει τόση σημασία για τη διαπίστωση της αξιοπιστίας τους, παρότι παραμένει ένα από τα στοιχεία για την αξιολόγηση της γνώμης τους (βλ. Joyce v. Yeomans

(1981)2 All E.R. 2, Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμπους

(1989)1 Α.Α.Δ. 289 κ.ο.κ.). Επισημαίνεται τέλος, ότι οι κανόνες που διέπουν τη μαρτυρία πραγματογνωμόνων είναι ίδιοι με τους κανόνες που διέπουν τη μαρτυρία όλων των άλλων μαρτύρων. Και κάτι ακόμη. Έχω κατά νου, ότι κατά το στάδιο αξιολόγησης της μαρτυρίας, μπορώ να βασιστώ σε μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα η οποία συγκεντρώνει τα απαραίτητα στοιχεία αξιοπιστίας και να την απορρίψω κατά τα λοιπά. Είμαι βέβαιος, ότι ο ενάγοντας, επί της ουσίας ανάφερε στο δικαστήριο την αλήθεια. Καθ' όλη τη διάρκεια της μαρτυρίας του, ήταν άμεσος, σταθερός και απαντούσε σ' όλες τις ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν με φυσικότητα και χωρίς περιστροφές. Μολονότι αντεξετάστηκε από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του εναγόμενου κατέστη αδύνατο να κλονιστεί η αξιοπιστία του σ' οποιοδήποτε σημείο. Έπειτα, η εκδοχή του, σε ουσιαστικές πτυχές της υπόθεσης ενισχύεται ουσιωδώς είτε ακόμη επιβεβαιώνεται από τη μαρτυρία τόσο των δύο πολιτικών μηχανικών (Μ.Ε. 2 και Μ.Υ.1 ) όσο και από τη μαρτυρία του εναγόμενου. Σε γενικές γραμμές, τέλος, η εκδοχή του είναι και πιο λογική από την αντίστοιχη του εναγόμενου. Ακολουθεί ότι η μαρτυρία του γίνεται δεκτή στο σύνολό της. Το σκεπτικό, αναλυτικά, θα παρατεθεί στη συνέχεια κατά το στάδιο αξιολόγησης της μαρτυρίας άλλων μαρτύρων, συμπεριλαμβανομένου του εναγόμενου, αφού, εξ αντικειμένου, με τη μαρτυρία του εναγόμενου αντιπαραβάλλεται κατά κύριο λόγο η μαρτυρία του ενάγοντα. Ακριβώς αντίθετη είναι η γνώμη μου για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία του εναγόμενου, για τον οποίο, θα πρέπει να επισημάνω και το γεγονός, ότι, μολονότι τόσο αυτός όσο και ο ενάγοντας ήσαν παρόντες στο δικαστήριο από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας μέχρι και το τέλος της, σε αντίθεση με τον ενάγοντα που κατάθεσε πρώτος, ως μάρτυρας, αυτός, είχε την ευκαιρία να ακούσει όλη τη μαρτυρία που παρουσίασε ο ενάγοντας, καθώς και τη μαρτυρία του πολιτικού μηχανικού Κυριάκου Κακογιάννη, ο οποίος κατάθεσε προς όφελός του και ακολούθως να καταθέσει ο ίδιος, γεγονός που του έδωσε τη δυνατότητα να οχυρώνεται πίσω από μερικούς από τους ισχυρισμούς του εν λόγω μάρτυρα, προκειμένου να τεκμηριώσει δικούς του ισχυρισμούς είτε ακόμη να προβάλλει μερικούς από τους ισχυρισμούς του συγκεκριμένου μάρτυρα, ως δικούς του. Για όλους τους παραπάνω λόγους και όχι μόνο, η μαρτυρία του εναγόμενου, στο βαθμό και την έκταση που δε συνάδει με τη μαρτυρία του ενάγοντα και γενικά με τη μαρτυρία που θα γίνει αποδεκτή στη συνέχεια, απορρίπτεται ω αναξιόπιστη και ψευδής. Ούτε και μου διαφεύγει, ότι αρκετοί από τους βασικούς του ισχυρισμούς, δεν τέθηκαν στον ενάγοντα, προκειμένου να του δοθεί η ευκαιρία, αν μη τι άλλο, να τους σχολιάσει. Ισχυρίστηκε ο εναγόμενος, ότι η συμφωνία που συνήψε με τον ενάγοντα ήταν γραπτή και ότι πρόκειται για το τεκμήριο

1. Ακολουθούν μερικοί από τους λόγους για τους οποίους το εν λόγω έγγραφο, μολονότι υπαρκτό, αποκλείω να υπογράφτηκε οποτεδήποτε από τον ενάγοντα και κατ' επέκταση, να αποτέλεσε την επίδικη συμφωνία που συνήψε με τον εναγόμενο. Με αυτή, ο ενάγοντας, φέρεται να ανέλαβε να κτίσει 330 τ.μ. τοίχο αντιστήριξης, με τετράγωνη πέτρα, διαμέτρου 2μ. πλάτος Χ 2,5 βάθος και 0,50μ. ύψος, για το συνολικό ποσό των £7.220,00, πλέον Φ.Π.Α.˙ επιπλέον, θα έκανε και φόλιασμα της πέτρας με μπετόν. Επί του ιδίου θέματος, η εκδοχή της ενάγοντα είναι ότι η συμφωνία του με τον εναγόμενο ήταν να κατασκευάσει το συγκεκριμένο τοίχο, προς £55,00 το τ.μ., πλέον Φ.Π.Α., χωρίς αναφορά στο συνολικό του εμβαδό. Το πρώτο που παρατηρώ είναι το εξής: με δεδομένο ότι είτε προφορική ήταν η επίδικη συμφωνία είτε γραπτή, ούτε εκπονήθηκαν μα ούτε και υλοποιήθηκαν αρχιτεκτονικά σχέδια ή οποιαδήποτε τεχνική μελέτη σε σχέση με τον υπό κατασκευή τοίχο αντιστήριξης, διερωτώμαι πως ήταν δυνατό για τους διαδίκους, να προσδιορίσουν εκ προοιμίου το συνολικό του εμβαδόν, όταν, της συγκεκριμένης κατασκευής, αποτελεί κοινό έδαφος, ότι θα έπρεπε να προηγηθούν εκσκαφή και επιχωμάτωση. Το επιχείρημα ενισχύεται, αν ληφθεί υπόψη και η διαφωνία μεταξύ των δυο πολιτικών μηχανικών (Μ.Ε. 2 και Μ.Υ. 1) για το συνολικό εμβαδό του κατασκευασθέντος τοίχου, που δεν είναι και ευκαταφρόνητη. Πόσο μάλλον, όταν ο σχετικός υπολογισμός θα γινόταν πάνω σε υποθετική βάση και από ανθρώπους οι οποίοι, εξ αντικειμένου, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχουν τις αναγκαίες γνώσεις που έχει ένας πολιτικός μηχανικός σε σχέση με το θέμα. Ο ισχυρισμός του ενάγοντα ότι η επίδικη συμφωνία προέβλεπε για το ποσό των £55,00 το τ.μ., πλέον Φ.Π.Α. συνάδει απόλυτα και με την αντίστοιχη εκδοχή των δύο πολιτικών μηχανικών, οι οποίοι κατέθεσαν ένας για κάθε διάδικο και κοστολόγησαν τον επίδικο τοίχο, με αναφορά στον ουσιώδη χρόνο, μεταξύ £55,00 και £60,00 το τ.μ.. Έπειτα, αν διαιρεθεί το ποσό των £7.220,00, που κατά τους ισχυρισμούς του εναγόμενου και σύμφωνα με το τεκμήριο 1 αποτελεί τη συμφωνημένη αμοιβή του ενάγοντα για την κατασκευή των 330 τ.μ. τοίχου αντιστήριξης, με τα εν λόγω μέτρα, προκύπτει το ποσό των £21,87 ανά τ.μ.. Με την προσθήκη και του Φ.Π.Α, το ποσό αυτό ανέρχεται στις £25,
2. Τίθεται το ερώτημα, λαμβάνοντας υπόψη, όχι μόνο τη μαρτυρία του ενάγοντα, επί του προκειμένου, αλλά, ιδιαίτερα τη μαρτυρία του Κυριάκου Κακογιάννη, πολιτικού μηχανικού που κατέθεσε υπέρ του εναγόμενου, με ποια λογική ο ενάγοντας θα συμφωνούσε να εκτελέσει τη συγκεκριμένη εργασία με τόσο χαμηλό κόστος ή αμοιβή. Έπειτα, διερωτώμαι και για το εξής: αφού οι διάδικοι, υποτίθεται συμφώνησαν επακριβώς το συνολικό εμβαδό του υπό κατασκευή τοίχου αντιστήριξης (330 τ.μ.) δε θα ήταν πιο λογικό, η τιμή κατασκευής ανά τ.μ. να ήταν στρογγυλοποιημένη; Πώς κατέληξαν είτε στο ποσό των £21,87 (χωρίς το Φ.Π.Α.) είτε στο ποσό των £25,16 (με το Φ.Π.Α.); Ούτε ότι η επίδικη συμφωνία διαλάμβανε ότι ο τοίχος αντιστήριξης θα κατασκευαζόταν με τετράγωνη πέτρα συγκεκριμένων διαστάσεων μπορώ να δεχθώ, για λόγους που έχουν αναφέρει και αποδέχομαι, τόσο ο ενάγοντας όσο και ο πολιτικός μηχανικός Χρυσόστομος Ιταλός, χωρίς να του υποβληθεί ότι η εκδοχή του γύρω από το θέμα είναι εσφαλμένη. Ούτε και μου διαφεύγει ότι και ο Κυριάκος Κακογιάννης που κατάθεσε υπέρ του εναγόμενου και ήταν τόσο απόλυτος σε πλείστα τόσα άλλα θέματα για τα οποία κατέθεσε, επί του προκειμένου, περιορίστηκε να δηλώσει άγνοια σ' όλες τις σχετικές ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν. Ειδικότερα: Ο ενάγοντας, απαντώντας σε σχετική ερώτηση που του υποβλήθηκε από το δικηγόρο του, προέβαλε τη θέση ότι οι πέτρες με τις οποίες θα κατασκεύαζε τον επίδικο τοίχο, εκ του φυσικού τους είναι σε ορισμένα μεγέθη. Ο Χρυσόστομος Ιταλός, απαντώντας στην ερώτηση αν ως ειδικός που πήγε και είδε τον επίδικο τοίχο, η ποιότητα των εργασιών του ενάγοντα είναι ικανοποιητική απάντησε ως εξής: «Οι τοίχοι αυτοί χτίζονται από φυσικές άμορφες πέτρες, οι οποίες χτίζονται άμορφα χωρίς να επεξεργάζονται. Οι πέτρες έχουν επιφάνεια όχι λεία. Σ' αυτήν την περίπτωση, χρησιμοποιήθηκαν μεγάλοι ογκόλιθοι, όχι πέτρες μικρές .» Τέλος, ο Κυριάκος Κακογιάννης, μολονότι δήλωσε άγνοια απαντώντας σε αριθμό μερικών ερωτήσεων που του υποβλήθηκαν από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του ενάγοντα, συναφώς με το ίδιο θέμα, εντούτοις, από την απάντηση που έδωσε σε δυο από αυτές, ενισχύει μάλλον και αυτός την εκδοχή του ενάγοντα. Ειδικότερα: Ερωτηθείς αν οι πέτρες με τις οποίες χτίστηκε ο επίδικος τοίχος είναι φυσικές ή επεξεργασμένες, απάντησε ως εξής: «Επεξεργασμένες κατά κάποιο τρόπον. Έτσι βγαίνουν από το λατομείο». Η αμέσως επόμενη ερώτηση που του υποβλήθηκε ήταν αν οι συγκεκριμένες πέτρες βγαίνουν από το λατομείο με ακανόνιστο σχήμα ή τετράγωνες. Απάντησε πως δε γνωρίζει. Το ίδιο απάντησε και όταν στη συνέχεια ρωτήθηκε εάν σύμφωνα και με την πείρα του μπορούν να βγουν από το λατομείο τέτοιες πέτρες, με συγκεκριμένες διαστάσεις. Όμως, στην αμέσως επόμενη ερώτηση και, συγκεκριμένα, αν στις δουλειές που έκανε ο ίδιος, είδε να είναι όλες οι πέτρες με ίδιες και συγκεκριμένες διαστάσεις, απάντησε αρνητικά. Και κάτι ακόμη που δημιουργεί και σύγχυση, συν τοις άλλοις, με αναφορά στο σχήμα της πέτρας, που κατά τους ισχυρισμούς του εναγόμενου θα χρησιμοποιούσε ο ενάγοντας κατά το χτίσιμο του τοίχου αντιστήριξης. Σύμφωνα με την παράγραφο 3(γ) της υπεράσπισης, ο τοίχος θα είχε μήκος 330 τ.μ. και θα χτιζόταν με τετράγωνη πέτρα, διαμέτρου 2 Χ 2,5 και βάθος 0,50 μ. ύψος. Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί τετράγωνη μια πέτρα με τις συγκεκριμένες διαστάσεις. Έπειτα, διερωτώμαι τα 330 τ.μ. τι αντιπροσωπεύουν˙ το μήκος του τοίχου ή το εμβαδόν του; Εάν ισχύει το πρώτο, τότε, με δεδομένο ότι κατά τον Κυριάκο Κακογιάννη και την έκθεση του (βλ. το τεκμήριο 3) το ύψος του τοίχου κυμαίνεται από 1 μ. μέχρι 4,5 μ., το εμβαδό του πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερο από τα 330 τ.μ.. Όμως, σε τέτοια περίπτωση, ο ισχυρισμός του Κυριάκου Κακογιάννη (στην έκθεση του πάλι) ότι ο τοίχος είναι μήκους 100 περίπου μέτρων, καταρρίπτεται μόνο γι' αυτό το λόγο. Εάν ισχύει το δεύτερο, τότε, είναι προφανές, ότι ο ενάγοντας έχει πρόβλημα με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς του. Το ίδιο ισχύει και για τα 50 c.m., για τα οποία αιωρείται ακόμη το ερώτημα κατά πόσο αφορούν το βάθος της πέτρας ή το ύψος της. Πάντως, στην παράγραφο 3(γ) της υπεράσπισης αναφέρονται και τα δύο. Η σύγχυση επιτείνεται, με αντιπαραβολή των πιο πάνω με το αντίστοιχο μέρος του τεκμηρίου
3. Ακολουθεί τώρα παράθεση του σκεπτικού μου να απορρίψω την εκδοχή του εναγόμενου σε σχέση με το τι έλαβε χώρα μεταξύ του και του ενάγοντα κατά την εκτέλεση των εργασιών του δεύτερου. Σ' αυτά τα πλαίσια, θα δοθεί περαιτέρω αιτιολογία και ως προς το ποια θεωρώ ότι ήταν η συμφωνημένη αμοιβή του ενάγοντα για τη συνολική εργασία που ανέλαβε να εκτελέσει βάσει της συμφωνίας που συνήψε με τον εναγόμενο. Μια πρώτη-βασική διαπίστωση είναι ότι στον ενάγοντα, τίποτα απ' όσα ανάφερε ο εναγόμενος σε σχέση με τον τρόπο που τοποθετούσε τις πέτρες κατά το χρόνο κατασκευής του τοίχου αντιστήριξης έχει υποβληθεί, για να του δοθεί η ευκαιρία είτε να σχολιάσει είτε να προβάλει και αυτός τους δικούς του ισχυρισμούς. Έπειτα, δεν μπορώ να δεχθώ ότι ένας λογικός άνθρωπος που διαπίστωσε από την πρώτη στιγμή όσα απέδωσε ο εναγόμενος στον ενάγοντα, σε σχέση με τον τρόπο που διεξήγαγε τις εργασίες του, σε κάθε περίπτωση, κατά παράβαση των συμφωνηθέντων, αντί να αξιώσει αμέσως πλήρη συμμόρφωση προς αυτά ή να καταγγείλει τη σύμβαση, ανέχεται να ολοκληρωθούν οι εργασίες του επικίνδυνα και αντισυμβατικά, του καταβάλλει με το παραπάνω το συμφωνημένο τίμημα αμοιβής του, με απόδειξη (βλ. το τεκμήριο 7) επί της οποίας αναγράφεται έναντι λογαριασμού αντί εξόφλησης και όλα αυτά, επειδή ο ενάγοντας ήταν τόσο καλός άνθρωπος και θα επέστρεφε στον τόπο εργασίας, ουσιαστικά για να κατεδαφίσει και κατασκευάσει εκ νέου τον επίδικο τοίχο. Θεωρώ αναγκαίο να αναφερθώ ειδικά στο σχετικό μέρος της μαρτυρίας του εναγόμενου αντιπαραβάλλοντας την ασφαλώς και με όσα υποτίθεται είχε συμφωνήσει με τον ενάγοντα δυνάμει του τεκμηρίου
4. Για να επαναλάβω, σύμφωνα με το τεκμήριο 1, ο ενάγοντας συμφώνησε ότι για την κατασκευή του τοίχου αντιστήριξης θα χρησιμοποιούσε πέτρες που θα είχαν βάθος 2,5μ. Ισχυρίστηκε ο εναγόμενος στην κυρίως εξέταση, ότι όταν ο ενάγοντας άρχισε να τοποθετεί τις πρώτες πέτρες, ο ίδιος διαφώνησε, καθότι δεν τις τοποθετούσε με τον τρόπο που είχαν συμφωνήσει. Καθώς έχει αναφέρει, αυτό που θα έπρεπε να είναι το βάθος ήταν το ύψος, με αποτέλεσμα το βάθος του τοίχου να είναι πολύ μικρό, 0.40μ. με 0,50 μ. Μετά από αυτό, πρόσθεσε, του είπε να σταματήσει τη δουλειά και να φύγει. Η απάντηση του ενάγοντα ήταν η εξής: «...άτε ρε αδέλφι, να χαρείς και έφερα τόσες πέτρες εδώ και θα ήταν δύσκολο, θα του στοίχιζε να τη μετακινήσει ή να την πάρει σε άλλη δουλειά και μην ανησυχείς, την επόμενη φορά θα τη βάλω να έχει βάθος όπως συμφωνήσαμε.». Ειλικρινά, διερωτώμαι πως ήταν δυνατό να τοποθετηθούν μια σειρά από πέτρες, βάθους μέχρι 0,50 μ. και αυτές που θα τοποθετούνταν πάνω σ' αυτές να είχαν βάθος 2.5 μ.. Και τούτο, ως θέμα κοινής λογικής και όχι κατ' ανάγκη πραγματογνωμοσύνης. Στην επόμενη σειρά, ισχυρίστηκε ο εναγόμενος, που ήταν επί τόπου, ο ενάγοντας συνέχισε να τοποθετεί τις πέτρες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Είχε φθάσει στο μισό ύψος του τοίχου, διαφώνησαν ριζικά και του είπε να φύγει. Ο ενάγοντας του τηλεφώνησε και του είπε ότι θα πάει να φέρει μεγάλες πέτρες, καθότι δεν υπήρχαν εκεί , 3,5 μ. βάθος και δεν θα είχε κανένα πρόβλημα. Αντ' αυτού, μετά από μια βδομάδα πήγε μια μέρα χωρίς να του το πει και τέλειωσε τη δουλειά. Όταν πήγε ο ίδιος εκεί, ο ενάγοντας είχε φύγει και άφησε ένα αλλοδαπό εργάτη, ο οποίος οδηγούσε ένα τρακτέρ και έριχνε χώμα να σκεπάσει τις πέτρες, τις οποίες είδε ο ίδιος να είναι τοποθετημένες και πάλι με το λάθος τρόπο και χειρότερα ακόμη, αφού είχε πέτρες που το βάθος τους ήταν 0,20 μ. Μετά, τηλεφώνησε στον ενάγοντα και διαμαρτυρήθηκε. Όταν του είπε ότι θα του κινήσει αγωγή, ο ενάγοντας του είπε τα εξής: «.... οϊ αδέλφι να χαρείς, ο λόγος που έφυα βιαστικά ήταν διότι τα μηχανήματα που χρησιμοποίησε ήταν του αδελφού του, γιατί τα δικά του βρίσκονταν στον Πύργο Τυλληρίας και μου υποσχέθηκε ότι μόλις τελειώσει από τον Πύργο τη δουλειά που είχε, θα έφερνε εκεί τα δικά του μηχανήματα και νέες πέτρες, για να διορθώσει τη δουλειά που έκανε». Και ενώ ο ίδιος τον περίμενε να πάει να διορθώσει τη δουλειά, μέσα στο Γενάρη, του είπε ότι πήγε μαζί με τον αδελφό του και μέτρησαν ξανά τον τοίχο και ο αδελφός του διαπίστωσε ότι τα μέτρα ήταν πολύ περισσότερα απ' ό,τι είχαν συμφωνήσει. Καταλήγοντας, ισχυρίστηκε ότι εκτός από την αρχή που τοποθετούσε ο ενάγοντας τις πέτρες, το μεγαλύτερο όγκο εργασίας τον είχε κάνει ο αδελφός του. Δε νομίζω να χρειάζεται να προσθέσω οτιδήποτε άλλο, για να καταδείξω πόσο παράλογα είναι όσα ισχυρίστηκε ο εναγόμενος για να μπορούν να γίνουν πιστευτά, εκτός από τα εξής: Ο εναγόμενος, που κάθε άλλο παρά αφελής άνθρωπος μου φάνηκε, από τη συνολική του παρουσία καθ' όλη τη διάρκεια της δίκης, διερωτώμαι πως ήταν δυνατό, όταν ο ενάγοντας από την πρώτη στιγμή που διαφώνησαν με αφορμή τον τρόπο που τοποθετούσε τις πέτρες και του είπε να φύγει, του είπε ότι ήταν δύσκολο, θα του στοίχιζε να τις μετακινήσει, να τις πάρει σε άλλη δουλειά και να μην ανησυχεί, αφού η επόμενη σειρά θα είχε βάθος 3,5 μ., να τον αφήσει να ολοκληρώσει τον τοίχο με τον ίδιο και χειρότερο τρόπο, επειδή, του είπε, δήθεν, ότι όταν θα τέλειωνε τη δουλειά στον Πύργο Τυλληρίας θα έφερνε νέες πέτρες για να διορθώσει τη δική του δουλειά. Έπειτα, προκύπτει και το εξής: τελικά, ποιός κατασκεύασε τον τοίχο, ο ενάγοντας, ο αδελφός του ή και οι δύο; Εάν η θέση του εναγόμενου ότι εκτός από την αρχή, το μεγαλύτερο όγκο εργασίας είχε κάνει ο αδελφός του είναι ορθή, τότε, πώς δικαιολογούνται όλες αυτές οι αντεγκλήσεις και στιχομυθίες μεταξύ ενάγοντα και εναγόμενου; Και πότε, για να επαναλάβω, τέθηκαν όλα αυτά στον ενάγοντα είτε για να τα αντικρούσει αν ήθελε είτε απλώς για να τα σχολιάσει; Η απάντηση είναι ουδέποτε. Το ίδιο ισχύει και για το κατ' ισχυρισμό του επεισόδιο που έγινε το Γενάρη του 2006 όταν πήγαν να μετρήσουν τον επίδικο τοίχο, όπου, μεταξύ άλλων φέρει τον ενάγοντα και τον αδελφό του να του επιτίθενται, προκειμένου να τον εξαναγκάσουν να τους δώσει μια επιταγή για το ποσό των £5.000,
5. Κανένας από τους λόγους που ανάφερε ο εναγόμενος, προκειμένου να αιτιολογήσει το γεγονός ότι παρά τα όσα καταλογίζει στον ενάγοντα για την ποιότητα της εργασίας του, εντούτοις, του κατέβαλε με το παραπάνω την αμοιβή του σε σχέση με αυτή είναι δυνατό να γίνει πιστευτός. Ειδικότερα: Όταν τέλειωσε ο τοίχος, ανάφερε κάποια στιγμή, δεν ήταν ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα. Ωστόσο, αιτιολόγησε το γεγονός ότι παρόλα αυτά έκανε πληρωμές, επειδή του τηλεφωνούσε ο ενάγοντας και τον εκλιπαρούσε, καθότι είχε οικονομικό πρόβλημα, ως επίσης και γιατί το μεγαλύτερο όγκο εργασιών είχε κάνει ο αδελφός του και δεν του είχε δώσει τίποτα και τον έχει κάθε λίγο στο κεφάλι του. Λίγο παρακάτω, απέδωσε το γεγονός ότι έκαμε πληρωμή μετά το πέρας των εργασιών του ενάγοντα, μολονότι δεν ήταν ικανοποιημένος, στο γεγονός ότι ο ενάγοντας ήταν τόσο καλός, που δεν άνοιγε το στόμα του να πει κάτι και να μη βάλει μπροστά το «ρε αδέλφι». Φυσικά, όταν στη συνέχεια ρωτήθηκε γιατί τότε δεν του κατέβαλε και το ποσό των £5.000,00 που του ζήτησε όταν έγινε το επεισόδιο με τη συμμετοχή και του αδελφού του ενάγοντα, παρέπεμψε στο ποσό των £9.000,00 που ήταν η συμφωνία τους, καθώς έχει αναφέρει. Κατά την επόμενη δικάσιμο, κάποια στιγμή ισχυρίστηκε ότι το σημαντικότερο πράγμα που τον ενδιέφερε σε σχέση με τον τοίχο ήταν να μπουν σωστά οι πέτρες για να έχει στήριξη ο τοίχος και τα ποσά καθώς και το χόλιασμα του τοίχου με μπετόν. Κι' όμως, παρότι σύμφωνα πάντοτε με τους ισχυρισμούς του, ο τοίχος ήταν ετοιμόρροπος και ούτε χολιάστηκε με μπετόν κατέβαλε στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των £9.000,
6. Η μαρτυρία της συζύγου του εναγόμενου, περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τις συνθήκες που υπογράφτηκε το τεκμήριο
7. Με δεδομένο το εύρημα μου ότι ο ενάγοντας ουδέποτε υπέγραψε το συγκεκριμένο έγγραφο ή συμφώνησε με οτιδήποτε αναφέρεται σ' αυτό, η μαρτυρία της εν λόγω μάρτυρος στο σύνολό της, απορρίπτεται ως αναξιόπιστη και ψευδής. Δηλώνω ευθέως ότι θεωρώ πιο πειστική και αξιόπιστη τη μαρτυρία του Χρυσόστομου Ιταλού, πολιτικού μηχανικού, ο οποίος κατάθεσε ως μάρτυρας υπέρ του ενάγοντα (Μ.Ε.2) από την αντίστοιχη του συνάδελφού του Κυριάκου Κακογιάννη, ο οποίος κατάθεσε υπέρ του εναγόμενου (Μ.Υ.1). Χωρίς να σημαίνει ότι απορρίπτω πλήρως την εκδοχή του δεύτερου, εντούτοις, ιδιαίτερα όπου αυτή συγκρούεται με την εκδοχή του πρώτου, για λόγους που θα παραθέσω στη συνέχεια, θεωρώ πως μπορώ να βασιστώ με ασφάλεια στην εκδοχή του πρώτου. Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι η μαρτυρία του Χρυσόστομου Ιταλού, σε μεγάλο βαθμό παρέμεινε αναντίλεκτη. Έπειτα, και σε επίπεδο προσόντων, θεωρώ ότι με βάση όσα διαθέτει ο καθένας από τους δυο, ο Χρυσόστομος Ιταλός, διαθέτει περισσότερα απ' ό,τι ο Κυριάκος Κακογιάννης. Ειδικά σε σχέση με το λόγο για τον οποίο κλήθηκε από τον ενάγοντα να του παράσχει τις υπηρεσίες του, μολονότι το αποτέλεσμα της δουλειάς του αντιμετωπίστηκε κάπως υποτιμητικά από τον Κυριάκο Κακογιάννη, εντούτοις, θεωρώ ότι κατάφερε να με εφοδιάσει με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια που θα μου επιτρέψουν να καταλήξω στα αναγκαία συμπεράσματα, κάτι που δεν ισχύει για τον Κυριάκο Κακογιάννη. Παρότι μάρτυρας του ενάγοντα, σε καμία περίπτωση διέγνωσα εκ μέρους του πρόθεση να τον ευνοήσει, κάτι που δυστυχώς, σε μερικές περιπτώσεις, διέγνωσα σε σχέση με τον Κακογιάννη, έστω κι αν, σε κάποιο βαθμό και αυτός, με όσα ανάφερε εκθέτει τον εναγόμενο. Ο Κυριάκος Κακογιάννης, επιπλέον, εντελώς αδικαιολόγητα, υπήρξαν στιγμές που εκδήλωσε και κάποιο εκνευρισμό και προέβαλε θέσεις και ισχυρισμούς από τα οποία αναδυόταν και κάποια δόση ειρωνείας. Στη συνέχεια θα παρατεθούν και διάφοροι άλλοι λόγοι για τους οποίους θεωρώ ασφαλέστερο να βασιστώ στην εκδοχή του Ιταλού παρά του Κακογιάννη, εκεί όπου μεταξύ τους υπάρχει σύγκρουση ως επίσης και γιατί δεν μπορώ να βασιστώ καθόλου σε μέρος της μαρτυρίας του Κακογιάννη ακόμη και στην περίπτωση που για ό,τι αυτή σχετίζεται, δεν έχω τη θέση του Ιταλού, αλλά, του ενάγοντα ή καθόλου άλλη μαρτυρία. Ακολουθούν μερικοί από τους λόγους για τους οποίους δέχομαι την μαρτυρία του Χρυσόστομου Ιταλού και απορρίπτω αυτή του Κυριάκου Κακογιάννη είτε με αντιπαραβολή της προς την πρώτη είτε οπουδήποτε αυτό συμβαίνει. Ο Χρυσόστομος Ιταλός ανάφερε στο δικαστήριο ότι του ζητήθηκε από τον ενάγοντα να εκτιμήσει το κόστος του επίδικου τοίχου αντιστήριξης. Για το σκοπό αυτό επισκέφθηκε το χώρο και τον επίδικο τοίχο, πήρε φωτογραφίες και μετρήσεις των διαστάσεών του και με αυτά υπολόγισε την επιφάνεια του τοίχου. Σε σχέση με τις μετρήσεις και υπολογισμούς του ετοίμασε σχετική έκθεση (βλ. το τεκμήριο 2). Ο μάρτυρας, που υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσής του απάντησε σε αριθμό ερωτήσεων του δικηγόρου του ενάγοντα, με αναφορά στο περιεχόμενο του τεκμηρίου 2 και αντεξετάστηκε από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του εναγόμενου, τόσο σε σχέση με την έκθεση του όσο και επί διαφόρων άλλων πτυχών της υπόθεσης. Δέχομαι την εκδοχή του μάρτυρα σε σχέση με το συνολικό εμβαδό του επίδικου τοίχου (319,32 τ.μ.) πρώτο, επειδή αυτή παρέμεινε αναντίλεκτη και δεύτερο, επειδή το σχετικό του συμπέρασμα, που αποτελεί το αποτέλεσμα σχετικών μετρήσεων στις οποίες προέβηκε ο ίδιος, επί τόπου, τεκμηριώνεται πλήρως στην έκθεσή του, αφού, πέραν όσων αναφέρει σ' αυτή ότι έλαβε υπόψη για σκοπούς υπολογισμού επισυνάπτει και διάγραμμα κάτοψης του επίδικου τοίχου, γεγονός το οποίο αντανακλά τόσο την ποιότητα και ορθότητα της εργασίας του όσο και πόσο σοβαρά ανέλαβε να τη διεκπεραιώσει. Το γεγονός ότι η εργασία του μάρτυρα επί του προκειμένου αμφισβητήθηκε από το συνάδελφο του Κυριάκο Κακογιάννη δεν αναιρεί τις παραπάνω διαπιστώσεις μου. Καθώς ήδη έχει αναφερθεί, ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε επί της συγκεκριμένης πτυχής, έπειτα, ο Κυριάκος Κακογιάννης, που ειρήσθω εν παρόδω, δεν έχει παρουσιάσει κανένα σχέδιο στο δικαστήριο, που να τεκμηριώνει ή επιβεβαιώνει οποιεσδήποτε από τις αναφερόμενες στη δική του έκθεση διαπιστώσεις (βλ. το τεκμήριο 3) με κάθε σεβασμό στα προσόντα και την εν γένει εμπειρογνωμοσύνη του, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι θεωρεί λανθασμένη την έκθεση του Χρυσόστομου Ιταλού σε σχέση με το εμβαδό του τοίχου, επειδή έκαμε κι αυτός έκθεση που είναι διαφορετική. Δε νομίζω να είναι με αυτό τον τρόπο που ένας εμπειρογνώμονας θα πρέπει να προσπαθεί να πείσει ένα δικαστήριο να δεχθεί τη γνώμη του απ' ό,τι κάποιου άλλου, επίσης ειδικού. Ούτε και κατανοώ γιατί ο μάρτυρας αντιμετώπισε τόσο απαξιωτικά την έκθεση του συναδέλφου του, όπως, όταν για παράδειγμα, ερωτηθείς από το δικηγόρο του εναγόμενου τι έχει να πει για τη μελέτη (έκθεση) του Χρυσόστομου Ιταλού, απάντησε ως εξής: «Η έκθεση του συναδέλφου δε μας λέει τίποτα τεχνικό, απλώς γίνεται καταμέτρηση του εμβαδού του τοίχου, η οποία πιστεύω ότι είναι και λανθασμένη». Και τούτο, καθώς ήδη έχει αναφερθεί γιατί έκαμε και αυτός την ίδια έκθεση. Ομολογώ πως δεν έχω αντιληφθεί τι το τεχνικό λέει η έκθεση του Κακογιάννη ή πόσο τεχνικό είναι, το να ισχυρίζεται ότι όταν αναφέρει στην έκθεσή του ότι ο επίδικος τοίχος αντιστήριξης είναι μήκους 100 περίπου μέτρων, αυτό μπορεί να είναι και 105μ. Εν πάση περιπτώσει, ο γενικός και αόριστος ισχυρισμός του ότι η έκθεση του είναι καθ΄ ολοκληρία τεχνική, χωρίς οτιδήποτε άλλο, δεν την καθιστά τέτοια. Ο μάρτυρας, μολονότι, προκλήθηκε από τον δικηγόρο του ενάγοντα, ουσιαστικά, να τεκμηριώσει τον παραπάνω ισχυρισμό του, δεν το έπραξε. Απεναντίας, απαντώντας σε σχετική ερώτηση είπε τα εξής: «Με τη μέτρηση που έκαμα εγώ βρήκα 270, διερωτώμαι ο δικός του εκτιμητής πώς μέτρησε. Με αχτίνες λέιζερ; Η έκθεση μου είναι καθ' ολοκληρία τεχνική.» Προτού υπεισέλθω αναλυτικότερα σε μερικούς από τους λόγους για τους οποίους θεωρώ πως δεν μπορώ να βασιστώ σε πλείστα όσα αναφέρονται από τον Κυριάκο Κακογιάννη στην έκθεσή του θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω σε ποιο βαθμό αμφισβητήθηκε ο συνάδελφος του Χρυσόστομος Ιταλός, για ό,τι ανέφερε στο δικαστήριο συμπεριλαμβανομένου και του περιεχομένου της έκθεσης του. Προκύπτει από το περιεχόμενο των ακόλουθων υποβολών που του έγιναν: η πρώτη, ήταν ότι η ποιότητα των εργασιών του ενάγοντα κυμάνθηκε σε χαμηλά επίπεδα. Όσο γενική ήταν η υποβολή, εξίσου γενική και λογική ήταν και η απάντηση του μάρτυρα, σύμφωνα με την οποία «όχι έτσι χτίζονται αυτοί οι τοίχοι». Με τη δεύτερη, του υποβλήθηκε ότι οι τιμές που πήρε για να κοστολογήσει τον επίδικο τοίχο είναι σημερινές και όχι του 2005 (ουσιώδης χρόνος). Ο μάρτυρας εξήγησε γιατί ουσιαστικά είναι οι ίδιες οι σχετικές τιμές τα τελευταία 3 χρόνια και η εκδοχή του, επί του προκειμένου, όχι μόνο ενισχύει τον ενάγοντα που προέβαλε τη θέση, ότι η συμφωνία του με τον εναγόμενο διαλάμβανε κατασκευή του επίδικου τοίχου προς £55,00 το τ.μ., αλλά, επιβεβαιώνεται και από τον Κακογιάννη, σύμφωνα με τον οποίο, οι εν λόγω τιμές κυμαίνονται από £55,00 μέχρι £60,00 το τ.μ. Η τελευταία υποβολή προς το μάρτυρα είναι άμεσα σχετική με τις μετρήσεις του και όχι με ο,τιδήποτε άλλο. Σύμφωνα με αυτή, η έκθεση του είναι ελλειπής, καθότι δεν έλαβε υπόψη το πλάτος του τοίχου. Καθώς έχει αναφέρει ο μάρτυρας, που διαφώνησε «. έτσι μετρούμε τους τοίχους, για σκοπούς κοστολόγησης, μετρούμε την επιφάνεια, δηλαδή, δε μετρούμε όγκο.» Ισχυρίζεται ο Κυριάκος Κακογιάννης στην έκθεσή του, ότι η γενική ποιότητα των εργασιών του ενάγοντα κυμάνθηκε σε χαμηλά επίπεδα και η αποτελεσματικότητα των μέτρων αντιστήριξης που λήφθηκαν κρίνεται ανεπαρκής, λόγω της απουσίας επιστημονικής τεκμηρίωσης και επίβλεψης. Ακολούθως, παραθέτει μερικά σημεία που κατά τη γνώμη του καθιστούν τη λύση προβληματική. Αν υποτεθεί ότι η απουσία επιστημονικής τεκμηρίωσης είναι συνυφασμένη με την απουσία επίβλεψης, τότε πώς μπορεί είτε το ένα είτε το άλλο να χρεώνονται στον ενάγοντα, όταν, ούτε ο εναγόμενος ισχυρίστηκε ότι η συμφωνία που κατά τους ισχυρισμούς του συνήψε με τον ενάγοντα προέβλεπε και επίβλεψη του έργου; Ούτε ισχυρίστηκε ποτέ ο εναγόμενος ότι υπήρχε επιβλέπων μηχανικός κατά την εκτέλεση των εργασιών του ενάγοντα, που του έδινε οδηγίες και ότι αυτός απέστη των οδηγιών του. Ούτε σχέδια εκπονήθηκαν ούτε οποιαδήποτε μελέτη και το γεγονός αυτό, αποτελεί ακόμη ένα λόγο για τον οποίο θεωρώ ότι η επίδικη συμφωνία είναι σύμφωνα με την εκδοχή του ενάγοντα. Το μόνο που θέλω να πω για το πρώτο σημείο που παραθέτει στην έκθεση του ο μάρτυρας, που κατά τη γνώμη του καθιστά τη λύση προβληματική («μη ικανοποιητική εξυγίανση του εδάφους θεμελίωσης») είναι ότι η επίδικη συμφωνία, που ήταν μια απλή και χωρίς λεπτομέρειες συμφωνία, διαλάμβανε απλώς ότι ο ενάγοντας θα ισοπέδωνε το χωράφι του εναγόμενου το οποίο αποτελείτο από 3 αναβαθμίδες σε μια και θα κατασκεύαζε τον επίδικο τοίχο αντιστήριξης για να συγκρατεί το χώμα του χωραφιού μετά την ισοπέδωση. Με λίγα λόγια, ο ενάγοντας έκαμε ακριβώς ό,τι του ζητήθηκε και ό,τι συμφώνησε με τον εναγόμενο να κάνει. Το δεύτερο σημείο που παραθέτει ο μάρτυρας, είναι ότι σε αρκετά σημεία - με μεγάλο υψόμετρο - οι πέτρες τοποθετήθηκαν κατά τρόπο που καθιστούν την κατασκευή ασταθή. Επί του προκειμένου, παραπέμπω στη μαρτυρία του Χρυσόστομου Ιταλού, η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη. Το τρίτο σημείο, που κατά το μάρτυρα, καθιστά τη λύση προβληματική είναι ότι η επιχωμάτωση έγινε με ακατάλληλα χώματα (άργιλοι) επικίνδυνα, λόγω καθιζήσεων - διογκώσεων. Έπειτα, έγινε ανεπαρκής συμπίεση κατά την επιχωμάτωση. Αντί οποιουδήποτε άλλου σχολίου ή απάντησης, παραπέμπω στην ίδια την έκθεση του μάρτυρα, σύμφωνα με την οποία, ο επίδικος τοίχος κατασκευάστηκε για να αντιστηρίξει υπερκείμενα χώματα, με σκοπό το τεμάχιο του εναγόμενου να ισοπεδωθεί σε ένα ενιαίο υψόμετρο. Διερωτώμαι ειλικρινά, πως θα γινόταν επιχωμάτωση με «κατάλληλα χώματα» όταν ο τοίχος έγινε για να αντιστηρίξει τα υπερκείμενα χώματα, τη στιγμή που, είτε με βάση την εκδοχή του ενάγοντα είτε με βάση την εκδοχή του εναγόμενου, τα μόνα χώματα που χρησιμοποιήθηκαν για την όλη εργασία, εκτός από τα υπερκείμενα, ήταν 15 φορτηγά κατά το πρώτο και 10 περίπου κατά το δεύτερο, χωρίς να έχω μαρτυρία και για το σκοπό που τα μετέφερε στο μέρος ο εναγόμενος. Σε σχέση με το τελευταίο σημείο που παραθέτει ο μάρτυρας περιορίζομαι να δηλώσω το εξής: ο ενάγοντας, κατ' απαίτηση του εναγόμενου προέβη σε ισοπέδωση του τεμαχίου του και του έδωσε τέτοια κλήση, κατά τρόπο ώστε τα όμβρια ύδατα να ρέουν προς το εσωτερικό του τεμαχίου (προς τα μέσα) και όχι προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση. Δε θεωρώ καθόλου πειστικό τον τρόπο καθώς και τη λογική με τα οποία ο Κυριάκος Κακογιάννης προέβη σε κοστολόγηση των εργασιών του ενάγοντα, ιδιαίτερα, με συσχετισμό τους με το κόστος κατεδάφισης και επανακατασκευής του επίδικου τοίχου, μολονότι, απ' όσα ήδη έχουν αναφερθεί είναι σαφές, ότι, με δεδομένο ότι έχω αποδεχθεί τη μαρτυρία του ενάγοντα καθώς και του Ιταλού, αποτελεί στοιχείο αδιάφορο το πόσο κοστολογεί ο Κακογιάννης είτε το ένα είτε το άλλο. Ο μάρτυρας, ενώ εντελώς αυθαίρετα κοστολογεί τις εργασίες εκσκαφών και επιχωματώσεων του ενάγοντα σε £750,00 δεν έχω αντιληφθεί πως κοστολογεί τα χωματουργικά, που προφανώς συνδέονται αποκλειστικά με την κατεδάφιση και επανακατασκευή του τοίχου σε £1.000,
8. Για να το πω πιο απλά, ενώ κοστολογεί τις εργασίες ισοπέδωσης του τεμαχίου του εναγόμενου, από τρεις αναβαθμίδες σε μια καθώς και τις επιχωματώσεις σε £750,00 κοστολογεί τις αναγκαίες χωματουργικές εργασίες που κατά τη γνώμη του θα πρέπει αν γίνουν, προκειμένου να κατεδαφιστεί και επανακατασκευαστεί ο επίδικος τοίχος, σε £1.000,00, όταν οι εργασίες αυτές, κατά τον ίδιο, συνίστανται στην αφαίρεση των χωμάτων κοντά στον τοίχο! Το ίδιο ισχύει και για τον ισχυρισμό του -επίσης αυθαίρετος- ότι το συνολικό κόστος κατασκευής του τοίχου εκ μέρους του ενάγοντα ανέρχεται σε £6.750,00, δηλαδή, σε £25,00 το τ.μ. και τούτο, με δεδομένο, συν τοις άλλοις, ότι ο ενάγοντας μετέφερε από τη Λεμεσό τις πέτρες που χρησιμοποίησε για το συγκεκριμένο σκοπό, αλλά, το κόστος επανατοποθέτησης τους εκτιμάται στις £11.600.00, τη στιγμή μάλιστα, που σύμφωνα πάντοτε με τον Κακογιάννη, θα χρησιμοποιηθεί και μεγάλη ποσότητα υφιστάμενων ογκόλιθων με κατάλληλη επεξεργασία. Και για ποια επεξεργασία κάνει λόγο ο μάρτυρας, όταν σε αριθμό ερωτήσεων που του υποβλήθηκαν από τον κ. Βασιλειάδη, δήλωσε άγνοια; Εντελώς αυθαίρετη και χωρίς ίχνος επιστημονικής τεκμηρίωσης είναι και η αναφορά του στο κόστος κατεδάφισης του τοίχου, ιδιαίτερα, με συσχετισμό του με το ποσό που κοστολογεί το συνολικό κόστος κατασκευής του τοίχου. Η λογική του πράγματος, λέει, ότι δεν μπορεί το κόστος αγοράς και μεταφοράς της πέτρας από ένα σημείο σε κάποιο άλλο (από τη Λεμεσό στην Τσάδα) καθώς και της κατασκευής ενός τοίχου, όπως του επίδικου, να είναι κατά τι μόνο μεγαλύτερο από το κόστος κατεδάφισης του συγκεκριμένου τοίχου. Χωρίς να χρειάζεται να προσθέσω οτιδήποτε άλλο είναι σαφές ότι ο μάρτυρας ενώ από τη μια επιχείρησε να εκμηδενίσει την ποιότητα και το κόστος εργασίας του ενάγοντα, από την άλλη, στην προσπάθειά του να βοηθήσει τον εναγόμενο προέβη σε υπερβολική κοστολόγηση των εργασιών που κατά τη γνώμη του απαιτείται να γίνουν, για σκοπούς επανακατασκευής του επίδικου τοίχου με τον ορθό τρόπο. Κατ' ακολουθία όλων όσων ανάφερα βρίσκω ότι τα πραγματικά γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση είναι τα εξής: Ο ενάγοντας που ασχολείται με χωματουργικές εργασίες και με το χτίσιμο πέτρας με δικούς του εκσκαφείς και φορτηγά, στον ουσιώδη χρόνο συνήψε προφορική συμφωνία με τον εναγόμενο, δυνάμει της οποίας ανέλαβε να του ισοπεδώσει το τεμάχιο 341 που βρίσκεται στην τοποθεσία «Πικρόνερα» στην Τσάδα, κατά τρόπο ώστε οι τρεις αναβαθμίδες από τις οποίες αποτελείτο να γίνουν μια. Η εν λόγω συμφωνία διαλάμβανε και το κτίσιμο ενός τοίχου αντιστήριξης (πετρότοιχου) προς £55,00 το τ.μ., πλέον Φ.Π.Α. Στην τιμή αυτή περιλαμβανόταν η αγορά και μεταφορά της πέτρας, το κτίσιμο της καθώς και χόλιασμα (φόλιασμα, κατά τον εναγόμενο), του τοίχου με χαλίκι. Για την ισοπέδωση συμφωνήθηκε το ποσό των £1.500,00, πλέον Φ.Π.Α. Ο ενάγοντας άρχισε τις παραπάνω εργασίες αρχές Αυγούστου, 2005 και τις ολοκλήρωσε περί το τέλος του ίδιου μήνα,
9. Το συνολικό εμβαδόν του τοίχου που κατασκεύασε ανέρχεται σε 319,32 τ.μ. Το συνολικό ποσό για τις εργασίες του ανέρχεται σε £19.045,00, πλέον Φ.Π.Α., ως ακολούθως: £1.500,00 για την ισοπέδωση του τεμαχίου του εναγόμενου και 319 τ.μ. τοίχος αντιστήριξης Χ £55,00 το τ.μ. = £17.545,
10. Σύνολο £19.045,00, πλέον Φ.Π.Α. Ο εναγόμενος έναντι του ποσού αυτού του κατέβαλε σε τρεις δόσεις το συνολικό ποσό των £9.000,00, οπότε παραμένει υπόλοιπο το ποσό των £10.455.00, πλέον Φ.Π.Α., επί του ποσού των £19.045,00 (£2.856,75). Οφείλει δηλαδή στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των £12.901,
11. Ο ενάγοντας, θεωρώ ότι εκτέλεσε ικανοποιητικά την αναληφθείσα εργασία βάσει της συμφωνίας που συνήψε με τον εναγόμενο και εκπλήρωσε πλήρως τις συμβατικές του υποχρεώσεις έναντί του. Όλοι οι ισχυρισμοί του εναγόμενου στο βαθμό που αντίκεινται στους ισχυρισμούς του ενάγοντα, οι οποίοι συνθέτουν είτε την υπεράσπιση είτε την ανταπαίτησή του, δεν γίνονται αποδεκτοί και κατά συνέπεια απορρίπτονται. Εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου για το ποσό των €22.043,95 (£12.901,75), πλέον νόμιμο τόκο. Η ανταπαίτηση απορρίπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα, με δεδομένη την συνεκδίκαση των εκατέρωθεν απαιτήσεων, αυτά, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή (ένα σετ εξόδων) και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και σε βάρος του εναγόμενου. (Υπ.) ................. Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./Λ.Κ./X.K. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο