Δημήτρης Πολυχρονίδης ν. Philippa Davis, Αρ. Αγωγής: 3614/07, 6.4.09

(1999)1 ΑΑΔ 1114). Υπό το φως των πιο πάνω ο Αιτητής όφειλε να προσκομίσει μαρτυρία που να καταδεικνύει την αξία που είχε το μοτοποδήλατο του πριν το δυστύχημα και την τιμή στην οποία αυτό μπορούσε να πουληθεί μετά το δυστύχημα. Η διαφορά θα αποτελούσε το μέτρο της αποζημίωσής του. Καμία, όμως, τέτοια μαρτυρία δεν προσκόμισε. Από την προσκομισθείσα δε μαρτυρία προκύπτει με ευκρίνεια, ότι το ποσό των Λ.Κ.600,00 σεντ αξιώνεται ως το κόστος για την αγορά ενός μοτοποδηλάτου εις αντικατάσταση του καταστραφέντος. Μόνο που, όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε, τούτο δεν αποτελεί το μέτρο της αποζημίωσης στην υπό εξέταση περίπτωση. Σημειώνεται, ότι και αν ακόμα το κόστος για την αγορά ενός τέτοιου μοτοποδηλάτου αποτελούσε το μέτρο αποζημίωσης στην υπό εξέταση περίπτωση και, πάλι, δεν θα επιδίκαζα το αξιούμενο ποσό. Το εν λόγω ποσό αξιώνεται γενικά, αόριστα και, προδήλως, ως προϊόν υπολογισμού. Ο Αιτητής παρέλειψε να αναφέρει από πού αντλεί την πεποίθησή του αναφορικά με τον υπό αυτού προβληθέντα ισχυρισμό. Ούτε και προσκομίσθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία προσώπου με προσωπική γνώση της τιμής ενός μοτοποδηλάτου ιδίου ή παρόμοιου τύπου με το μοτοποδήλατο του Αιτητή ή άλλη αποδεκτή επί του προκειμένου μαρτυρία. Συνάγεται από τα πιο πάνω, ότι ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει την ζημιά του μοτοποδήλατου του. Ο Αιτητής ισχυρίζεται, επίσης, ότι συνεπεία του τραυματισμού του αναγκάσθηκε η σύζυγος του να μεταβεί από την Ελλάδα στην Κύπρο μαζί με τα δύο τους παιδιά για να τον επισκεφθούν και να τον βοηθήσουν στην συντήρησή του. Το ποσό που χρειάσθηκε να δαπανήσει για την διαμονή, διατροφή και διακίνηση της οικογένειάς του στην Κύπρο ο Αιτητής το εξασφάλισε, σύμφωνα με την μαρτυρία του, με δάνειο, για το οποίο ήταν αναγκασμένος να καταβάλλει και τόκους. Το συνολικό κόστος ξεπερνά το ποσό των Λ.Κ.1.500,00 σεντ. Το εν λόγω ποσό αξιώνεται με την παράγραφο 8(Γ) της Έκθεσης Απαίτησης υπό τον γενικό τίτλο «Λεπτομέρειες Ειδικών Ζημιών του Ενάγοντα». Κατ' αρχή, δεν υπάρχει σαφής και θετικός ισχυρισμός από τον Αιτητή, ότι συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος αυτός κατέστη ανίκανος να συντηρεί τον εαυτό του ή ότι είχε ανάγκη από βοήθεια τρίτων για την συντήρησή του και, επομένως, ότι η μετάβαση της οικογένειάς του από την Ελλάδα στην Κύπρο ήταν αναγκαία. Ο ισχυρισμός, ότι η οικογένειά του ήρθε στην Κύπρο για να τον βοηθήσει στην συντήρησή του, ο οποίος προβάλλεται στην παράγραφο 9.3 της ένορκής του δήλωσης, δεν ισοδυναμεί με ισχυρισμό, ότι αυτός κατέστη ανίκανος να συντηρεί τον εαυτό του ή ότι είχε ανάγκη από βοήθεια τρίτων για την συντήρησή του. Αλλά και αν ήθελε θεωρηθεί, ότι ο Αιτητής με την υπό αυτού προσαχθείσα μαρτυρία απέδειξε, ότι συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος κατέστη ανίκανος να συντηρεί τον εαυτό του δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία, που να καταδεικνύει, ότι τα έξοδα για την συντήρηση της οικογένειας του στην Κύπρο ήταν πιο πολλά παρά στην Ελλάδα ή ότι το αξιούμενο ποσό των Λ.Κ.1.500,00 σεντ αποτελεί την διαφορά αυτή. Συναφές με τα πιο πάνω, αλλά και το κυριότερο, κατά την κρίση μου, είναι, ότι από την προσκομισθείσα μαρτυρία δεν έχει καταδειχθεί, ότι ο Αιτητής δεν θα επωμιζόταν τα έξοδα για την συντήρηση της οικογένειάς του αν αντί η σύζυγος και τα παιδιά του ερχόντουσαν στην Κύπρο, αυτοί έμεναν στην Ελλάδα και, επομένως, ότι δεν θα επωμιζόταν έτσι και αλλιώς τα έξοδα για την διαμονή, διατροφή και διακίνηση της οικογένειάς του για την περίοδο που αυτή παρέμεινε στην Κύπρο ή για την περίοδο που ήταν εύλογα αναγκαίο υπό τις περιστάσεις η οικογένειά του να παραμείνει στην Κύπρο. Επομένως, δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί το πιο πάνω ποσό θα πρέπει να θεωρείται ανακτήσιμο. Περαιτέρω, είναι καθιερωμένη αρχή ότι οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρειες και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα. Η Νομολογία επιβάλλει σε διάδικο την υποχρέωση να αποδεικνύει την ζημία του με θετική μαρτυρία (Βλ. Ελισάβετ Ηρακλέους ν. Ρένου Πίτρου

(1994)1 ΑΑΔ 239, Ανδρέας Σπύρου ν. Άριστου Χ΄΄ Χαραλάμπους

(1989)1Ε ΑΑΔ 298, Λαζούρας ν. Σκυλλουριώτου

(1992)1 ΑΑΔ 168, Θεμιστοκλέους ν. Παρασκευά

(1992)1 ΑΑΔ 498, Aloupou and Another v. Hadjigeorghiou and Another

(1984)1 CLR 475 και Mc Gregor on Damages, 15η έκδοση, παράγραφος 23, σελ. 15). Στην υπόθεση Κούνουνα κ.α. ν. Κώστας Κυριάκου & Υιός Λτδ κ.α.

(2001)1 ΑΑΔ 2126 έγινε αναφορά στο πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση του Λόρδου Goddard στην Αγγλική υπόθεση Bonham-Carter v. Hyde Park Hotel Ltd

(1948)64 TLR 177, 178: «Plaintiffs must understand that if they bring actions for damages it is for them to prove their damage; it is not enough to write down the particulars and, so to speak, throw them at the head of the court, saying "this is what I have lost, I ask you to give me these damages". They have to prove it». Σε μετάφραση: «Οι ενάγοντες πρέπει να αντιληφθούν, ότι όταν κινούν αγωγές για αποζημιώσεις για ζημίες εναπόκειται σε αυτούς να αποδεικνύουν τις ζημίες τους. Δεν είναι αρκετό να εκθέτουν (στα δικόγραφά τους) τις λεπτομέρειες (ζημιών) και να ρίχνουν το βάρος, ας το πούμε έτσι, στο Δικαστήριο λέγοντας "αυτό είναι που έχω ζημιωθεί, ζητώ να μου επιδικάσεις αυτές τις ζημίες". Οφείλουν να τις αποδεικνύουν». Υπό το φως των πιο πάνω κρίνεται, ότι ακόμα και αν ήθελε θεωρηθεί, ότι τα έξοδα για την συντήρηση της οικογένειάς του στην Κύπρο συνιστά ανακτήσιμη υπό τις περιστάσεις ζημία, ο Αιτητής με το να αξιώνει ένα συνολικό ποσό δεν έχει συμμορφωθεί με το καθήκον που έχει για απόδειξη της ζημίας του με τον αυστηρό τρόπο που επιβάλλει η Νομολογία. Ούτος όφειλε να καταδείξει με θετική μαρτυρία πόσα δαπανήθηκαν από το δάνειο, που έκανε, όπως ισχυρίζεται, για την διατροφή της οικογένειάς του, πόσα για την διακίνησή της και πόσα για την διαμονή της. Αν και δεν αντιλαμβάνομαι γιατί δαπανήθηκε επιπλέον ποσό για την διαμονή των υπολοίπων μελών της οικογένειάς του. Αν αυτοί έμεναν σε διαφορετική στέγη - πράγμα που αντιβαίνει του πνεύματος της προσαχθείσας μαρτυρίας, αφού σκοπός της μετάβασης της οικογένειάς του στην Κύπρο ήταν η παροχή σε αυτόν βοήθειας για την συντήρησή του, όπως ισχυρίζεται - όφειλε να το αναφέρει αυτό ο Αιτητής. Καμία, όμως, αναφορά δεν υπάρχει προς αυτή την κατεύθυνση με αποτέλεσμα ο ισχυρισμός του για την αναγκαιότητα επιπλέον εξόδων για την διαμονή της οικογένειάς του στην Κύπρο εκ προοιμίου να μην κρίνεται πειστικός. Συνεπώς, δεν δέχομαι, ότι προέκυψαν οποιαδήποτε έξοδα για την διαμονή της οικογένειάς του στην Κύπρο. Τούτο αποτελεί επιπρόσθετο λόγο για να μην επιδικάσω το αξιούμενο ποσό των Λ.Κ.1.500,00 σεντ. Ο ισχυρισμός του Αιτητή για δαπάνη Λ.Κ.1.500 σεντ καθίσταται εν' όψει του πιο πάνω συμπεράσματός μου ακόμη ασθενέστερος. Όφειλε, επίσης, να αναφέρει για πόσο χρονικό διάστημα πλήρωνε, όπως ισχυρίζεται, για τα πιο πάνω κονδύλια, ώστε να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο, ότι το αξιούμενο υπό αυτού ποσό δεν προέκυψε για διάστημα πέραν αυτού που υπό τις περιστάσεις ήταν εύλογα απαραίτητο. Τέλος, όφειλε να αναφέρει λεπτομέρειες του ισχυριζόμενου δανείου, όπως, για παράδειγμα, το ύψος του και ο τόκος με τον οποίο χρεωνόταν, όπως ισχυρίζεται, ώστε να δύναται να ελεγχθεί από το Δικαστήριο πώς προέκυψε το ισχυριζόμενο ποσό των Λ.Κ.1.500,00 σεντ. Για όλους τους πιο πάνω λόγους θεωρώ, πως ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει το πιο πάνω κονδύλι. Κανένα ποσό δεν επιδικάζεται, επομένως, γι' αυτό. Τέλος, στην παράγραφο 9.1 της ένορκης του δήλωσης ο Αιτητής αναφέρει, ότι το επίδικο δυστύχημα του στέρησε και θα του στερεί στο μέλλον τις προσωπικές απολαύσεις της ζωής σε μεγάλο βαθμό, όπως χορό, κηπουρική, περπάτημα, μουσικές, αθλητικές και άλλες δραστηριότητες. Από την ιατρική μαρτυρία που προσκομίσθηκε, Τεκμήρια Ε1, Ε2 και Στ, προκύπτει, ότι ο Αιτητής υπέστη θλαστικό τραύμα στην αριστερή μετωπιαία χώρα, εκδορές στο πρόσωπο και ρωγμώδες κάταγμα αριστερά κροταφικά ή αιματοτύμπανο με απόκοτο μικρού βαθμού βαρηκοΐα τύπου αντιλήψεως, κυρίως, στο αριστερό αυτί. Δεν βλέπω, όμως, πώς οι πιο πάνω τραυματισμοί σχετίζονται ή επιδρούν αρνητικά στην εκτέλεση των πιο πάνω δραστηριοτήτων ή του στέρησαν ή θα του στερήσουν στο μέλλον και, μάλιστα, σε μεγάλο βαθμό, όπως ισχυρίζεται, την δυνατότητα να ασχολείται με αυτές. Συν τοις άλλοις, η ιατρική μαρτυρία, που παρουσιάσθηκε στην υπόθεση, δεν υποστηρίζει έναν τέτοιο ισχυρισμό. Συνάγεται, ότι ο αναφερόμενος ισχυρισμός δεν βρίσκει έρεισμα στην ιατρική μαρτυρία. Για όλους τους πιο πάνω λόγους αυτός δεν γίνεται αποδεκτός. Εκτός από την μαρτυρία που δεν αποδέχομαι και που πιο πάνω αναφέρεται η υπόλοιπη μαρτυρία είναι αποδεκτή. Εν' όψει της πιο πάνω αξιολόγησης καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Κατά την 14.3.07 και περί ώρα 9:45 π.μ. ο Ενάγοντας οδηγούσε το μοτοποδήλατό του με αριθμούς εγγραφής ΗΒΤ 136 στην Λεωφόρο Ποσειδώνος με ανατολική κατεύθυνση. Την ίδια στιγμή η Εναγόμενη οδηγούσε το αυτοκίνητό της με αριθμούς εγγραφής ΕΧΤ 337 επί της οδού Ιάσωνος με κατεύθυνση προς την Λεωφόρο Ποσειδώνος. Η οδός Ιάσωνος είναι κάθετη προς την Λεωφόρο Ποσειδώνος. Η Εναγόμενη πλησιάζοντας την ένωση των δύο οδών έστριψε αριστερά και εισερχόμενη στην Λεωφόρο Ποσειδώνος με ανατολική κατεύθυνση συγκρούσθηκε με το μοτοποδήλατο του Ενάγοντα. Το πλάτος της λωρίδας για οχήματα με κατεύθυνση αυτή του Ενάγοντα ήταν 7,30 μέτρα. Η σύγκρουση έγινε σε απόσταση 2,10 μέτρων από την δεξιά σύμφωνα με την πορεία του Αιτητή άκρια της εν λόγω λωρίδας. Συνεπεία της σύγκρουσης το μοτοποδήλατο του Ενάγοντα υπέστη ζημίες, ο δε ίδιος τραυματίσθηκε και μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Με την μεταφορά του στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου ο Ενάγοντας εισήχθη στην χειρουργική κλινική. Συνεπεία του δυστυχήματος υπέστη ωτόρροια αριστερά, θλαστικό τραύμα στην αριστερή μετωπιαία χώρα και πολλαπλές εκδορές στο πρόσωπο. Υπεβλήθη σε ακτινολογικό και τομογραφικό έλεγχο, ο οποίος κατέδειξε ρωγμώδες κάταγμα του αριστερού κροταφικού. Παραπέμφθηκε σε εξέταση από ειδικό ωτορινολαρυγγολόγο, ο οποίος διαπίστωσε αιματοτύμπανο αριστερά (κάταγμα βάσης κρανίου). Εξήλθε του Νοσοκομείου στις 18.3.07 και του συνεστήθη ανάπαυση για ένα μήνα. Επειδή παραπονείτο για εμβοές αριστερού ωτός και βαρηκοΐα αποτάθηκε στην ιατρό Ελένη Χαπέσιη, ιδιώτη ωτορινολαρυγγολόγο, η οποία και τον εξέτασε στις 28.9.07. Στις 4.10.07 η εν λόγω ιατρός τον υπέβαλε σε τυμπανογράφημα και ακουογράφημα τα αποτελέσματα των οποίων κατέδειξαν μικρού βαθμού βαρηκοΐα τύπου αντιλήψεως, κυρίως, στο αριστερό αυτί, η οποία ανέρχεται από 25 μέχρι 35 τοις εκατό. Του συνεστήθη φαρμακευτική αγωγή. Κατά τον ουσιώδη χρόνο ο Ενάγοντας εργαζόταν και από την εργασία αυτή λάμβανε μισθό μηνιαίως. Συνεπεία των τραυματισμών του από το επίδικο δυστύχημα αδυνατούσε να επιστρέψει στην εργασία του οπότε και απολύθηκε. Συνεπεία των πιο πάνω ο Ενάγοντας απώλεσε μισθό ενός μηνός. Η έννοια της αμέλειας, όπως καθορίσθηκε από τον Δικαστή Κωνσταντινίδη στη απόφαση της πλειοψηφίας στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου

(1991)1 ΑΑΔ 475 ως πραγματικού γεγονότος συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Η συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου, δηλαδή, με βάση την αντίληψη ενός συνηθισμένου οδηγού και όχι του ενεχόμενου οδηγού (Βλ. Μαρκαντώνης ν. Δημάκη

(1989)1 CLR 387) και ο προσδιορισμός του καθήκοντος ποικίλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Στην υπόθεση Αλεξάνδρου ν. Λεβέντη

(1996)1 ΑΑΔ 420 ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ Γ. Πικής, όπως ήταν τότε, εισήγαγε ένα ευρύτερο καθήκον των χρησιμοποιούντων τον δρόμο, το καθήκον της επιμέλειας για την ασφάλεια των άλλων η εκπλήρωση του οποίου τους καθιστά υπόλογους για αμέλεια: «Το καθήκον για επιμέλεια γεννάται αφότου η διακίνηση άλλων προσώπων καθιστά εξ' αντικειμένου μέριμνα του προσώπου που χρησιμοποιεί τον δρόμο την λήψη προφυλακτικών μέτρων για την προστασία της ασφάλειας τους». Αναφερόμενος στο κριτήριο της αμέλειας ανέφερε τα εξής: « . το κριτήριο της αμέλειας είναι καθολικό και απρόσωπο. Η αμέλεια κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού, ο οποίος χρησιμοποιεί τον δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν τον δρόμο». Σύμφωνα με τα ευρήματά μου ο Αιτητής οδηγούσε ευθεία και εντός της επιτρεπόμενης πορείας του. Προκύπτει, επίσης, από τα ευρήματά μου, ότι αυτός οδηγούσε στην δεξιά σύμφωνα με την πορεία του πλευρά της επιτρεπόμενης πορείας του. Η Εναγόμενη εισερχόμενη εντός της λεωφόρου από πάροδο είχε καθήκον και υποχρέωση να λάβει όλα τα απαραίτητα και ενδεικνυόμενα υπό τις περιστάσεις μέτρα, ώστε να εισέλθει από την πάροδο εντός του κύριου δρόμου με ασφάλεια. Αυτή παρέλειψε να εκπληρώσει το πιο πάνω καθήκον της με αποτέλεσμα εισερχόμενη εντός της λεωφόρου να ανακόψει την πορεία του μοτοποδηλάτου του Αιτητή και να συγκρουσθεί με αυτό στην δεξιά σύμφωνα με την πορεία του Αιτητή πλευρά της πορείας του και, συγκεκριμένα, σε απόσταση 2,10 μέτρα από την δεξιά σύμφωνα με την πορεία του Αιτητή άκρια της λωρίδας του. Υπό το φως των πιο πάνω κρίνεται, ότι η Εναγόμενη δεν οδηγούσε υπό τις περιστάσεις ως ένας σώφρων και συνετός οδηγός, αυτή δε φέρει αποκλειστική ευθύνη για το επίδικο δυστύχημα. Αναφορικά με το υπό παράγραφο 8(Β) της Έκθεσης Απαίτησης υπό τον τίτλο«Λεπτομέρειες Ειδικών Ζημιών του Ενάγοντα» αξιούμενο ποσό κρίνεται, ότι αυτό αποδείχθηκε με την απαιτούμενη από την Νομολογία βεβαιότητα και αυστηρότητα. Ο ισχυρισμός του Αιτητή, ο οποίος περιέχεται στην ένορκό του δήλωση, ότι από την εργασία του κέρδιζε το ποσό των Λ.Κ.750,00 σεντ μηνιαίως και ότι συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος απώλεσε μισθό ενός μηνός ήταν σαφής και θετικός. Η περίοδος για την οποία ο Αιτητής απώλεσε εισόδημα από την εργασία του συνάδει και με την προσαχθείσα στην υπόθεση ιατρική μαρτυρία, σύμφωνα με την οποία, συνεστήθη στον Αιτητή ενός μηνός ανάπαυση. Συνακόλουθα επιδικάζω το ισάξιο σε Ευρώ του ποσού των Λ.Κ.750,00 σεντ, ήτοι το ποσό των Ευρώ 1.281,45 σεντ ως απώλεια εισοδήματος. Στο άχαρο δικαστικό έργο της αποτίμησης του ανθρώπινου πόνου και ταλαιπωρίας σε χρήμα βοηθητική είναι η αναφορά σε αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, όπου επιδικάσθηκαν αποζημιώσεις για παρόμοιους όσο το δυνατόν τραυματισμούς και με ανάλογες συνέπειες. Η επί μέρους Νομολογία είναι σημαντική, ώστε να υπάρχει και συνέπεια και βεβαιότητα (Βλ. Σπύρος Μελής και Ελένη Λτδ v. Μαρίνου Σάββα

(2003)1 ΑΑΔ 590). Υπόψη πρέπει να λαμβάνεται η τάση της Νομολογίας για αύξηση των αποζημιώσεων σε σύγκριση με το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικάζονταν στο παρελθόν (Βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi

(1992)1 C.L.R. 789), τάση που αντανακλά την μεγαλύτερη ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου. Το ύψος των αποζημιώσεων είναι αλληλένδετο με τα ιδιαίτερα περιστατικά του κάθε τραυματισθέντα. Ισχύει η αρχή ότι στον τομέα των αποζημιώσεων ο ανθρώπινος πόνος και η δυσχέρεια αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη ευαισθησία. Η υγεία είναι ο κοινός παρονομαστής για την ευημερία του ανθρώπου. Οι αποζημιώσεις είναι το μέσο για την αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και την αντιμετώπιση των λειτουργικών δυσχερειών που επιφέρει ο τραυματισμός (Βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi, πιο πάνω). Δεν πρέπει, όμως, οι αποζημιώσεις να υπερβαίνουν το μέτρο του κοινωνικά παραδεχτού ή να αφήνεται η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων (Βλ. Μαυροπετρή v. Λουκά

(1995)1 ΑΑΔ 66). Στην υπόθεση Μαυροπετρή v. Λουκά

(1995)1 ΑΑΔ 66 υπογραμμίζεται η σταθερή άνοδος του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων. Παράλληλα τονίζεται ότι σταθερή είναι η αρχή του δικαίου ότι οι αποζημιώσεις πρέπει να είναι κοινωνικά παραδεκτές και ότι αυτές δεν πρέπει να υπερβαίνουν το μέτρο του κοινωνικά παραδεχτού. Η αποζημίωση για αστικά αδικήματα δεν έχει σκοπό την τιμωρία, αλλά την αποκατάσταση. Η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση δεν πρέπει να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων. Κατά την τελική του αγόρευση ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή εισηγήθηκε, ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να επιδικάσει ως γενικές αποζημιώσεις ένα ποσό της τάξης των Λ.Κ.20.000,00 σεντ ως αποζημίωση για πόνο, ταλαιπωρία και απώλεια ανέσεων. Στην υπόθεση Δήμος Λεμεσού ν. Ανδρέα Τομάζου, ανήλικου διά του πατρός και στενότερου αυτού φίλου, Χριστόφορου Τομάζου

(1999)1 ΑΑΔ 847 ο ενάγοντας ηλικίας μόλις έντεκα μηνών υπέστη σοβαρό τραύμα στα αυτιά όταν έπεσε από ειδικό έπιπλο, γνωστό ως «αλλάχτρα» στον βρεφοκομικό σταθμό του Δήμου Λεμεσού. Το παιδί, σύμφωνα με την ιατρική μαρτυρία της παιδιάτρου που το παρακολουθούσε πριν γίνει το δυστύχημα, ήταν ένα απόλυτα υγιές παιδί. Η εν λόγω ιατρός καθώς και ο ωτορινολαρυγγολόγος και ο ψυχίατρος που είχαν εξετάσει το βρέφος, διαπίστωσαν πως το παιδί είχε απώλεια ακοής. Ο ωτορινολαρυγγολόγος διέγνωσε σοβαρή βαρηκοΐα και στα δύο αυτιά, που απέδωσε σε κάταγμα της βάσης του κρανίου που επηρέασε τα όργανα της ακοής. Η απώλεια της ακοής του ενάγοντα είχε διαπιστωθεί και στην Αγγλία με ειδικά ακουολογικά όργανα, όπου μεταφέρθηκε από τους γονείς του μετά από εισήγηση του ωτορινολαρυγγολόγου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αφού καταλόγισε αποκλειστική ευθύνη στον Δήμο για την πρόκληση του ατυχήματος επιδίκασε στον ενάγοντα ποσό Λ.Κ.20.000,00 σεντ ως γενικές αποζημιώσεις. Κατ' έφεση το επιδικασθέν ποσό των Λ.Κ.20.000,00 σεντ κρίθηκε χαμηλό. Το Εφετείο δεν επενέβη, όμως, καθότι δεν υπήρχε αντέφεση. Στην υπό εξέταση περίπτωση η βαρηκοΐα, την οποία υπέστη ο Αιτητής συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος δεν είναι μεγάλου βαθμού και αφορά, κυρίως, το ένα αυτί. Λαμβανομένου υπόψη τούτου, από την μια, αλλά και του πόνου και της ταλαιπωρίας που αυτός υπέστη γενικότερα συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος, από την άλλη, όπως και του κάποιου βαθμού μειονεξίας και ταλαιπωρίας που θα συνοδεύει τον Αιτητή για ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του, αφού αυτός θα στερηθεί, έστω και σε κάποιο βαθμό, το ζωτικό και φυσικό τούτο χάρισμα, επιδικάζω ως γενικές αποζημιώσεις το ποσό των Ευρώ 17.000,00 σεντ. Αναφορικά με την επιδίκαση τόκου θα πρέπει να λεχθεί, ότι δεν παρατηρείται καθυστέρηση στην προώθηση της αγωγής. Γι' αυτό και στα πιο πάνω επιδικασθέντα ποσά θα επιδικάσω τόκο ως ακολούθως. Αναφορικά με την απώλεια του ενός μισθού, η ζημία αυτή είναι γνωστό, ότι προέκυψε ένα μήνα μετά το επίδικο δυστύχημα. Γι' αυτό και επί του ποσού των Ευρώ 1.281,45 σεντ θα επιδικάσω νόμιμο τόκο, ο οποίος θα αρχίζει ένα μήνα μετά το επίδικο δυστύχημα, ήτοι τόκο προς 8% ετησίως από 14.4.07 μέχρι 14.10.08 και τόκο προς 5,5% ετησίως από 15.10.08 μέχρι εξόφλησης. Αναφορικά με το επιδικασθέν ποσό των Ευρώ 17.000,00 σεντ θα επιδικάσω νόμιμο τόκο από την ημέρα του δυστυχήματος, ήτοι τόκο προς 8% ετησίως από 14.3.07 μέχρι 14.10.08 και τόκο προς 5,5% ετησίως από 15.10.08 μέχρι εξόφλησης. Στην υπόθεση Γεωργία Αθανασίου ν. Νίκου Τούλουπου

(2005)1 ΑΑΔ 31 ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Νικολάτος, ανέφερε τα ακόλουθα: «Εξετάσαμε με προσοχή όλα τα ενώπιόν μας στοιχεία και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι το πνεύμα των προνοιών της Δ.17 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, με βάση τις οποίες υποβάλλονται οι αιτήσεις για απόφαση λόγω μη καταχώρησης σημειώματος εμφανίσεως, όπως συνέβηκε στην προκείμενη περίπτωση, δεν δικαιολογεί την απόρριψη της ίδιας της αγωγής σε περίπτωση που ο ενάγοντας, στα πλαίσια αίτησης για απόφαση λόγω μη καταχωρήσεως σημειώματος εμφανίσεως, αποτύχει να αποδείξει είτε ολόκληρη του την αξίωση είτε μέρος της αξίωσής του. Αυτό που μπορεί να συμβεί είναι είτε η απόρριψη της αίτησης για απόφαση, εκεί όπου ο ενάγοντας αποτύχει παντελώς να αποδείξει την αξίωση του είτε η έκδοση απόφασης υπέρ του ενάγοντα, με βάση την αίτηση, για το ποσό που θα επιτύχει να αποδείξει και η απόρριψη του υπολοίπου μέρους της αίτησης αναφορικά με το ποσό που ο ενάγοντας αποτυγχάνει να αποδείξει». Υπό το φως των πιο πάνω η αίτηση πετυχαίνει μερικώς και ο Αιτητής δικαιούται σε απόφαση για τα ποσά που αυτός πέτυχε να αποδείξει. Το υπόλοιπο μέρος της αίτησης, που αφορά τα ποσά, τα οποία ο Αιτητής απέτυχε να αποδείξει υπό παραγράφους 8(Α) και (Γ) της Έκθεσης Απαίτησης, ήτοι για το συνολικό ποσό των Ευρώ 3.588,06 σεντ (Λ.Κ.2.100,00 σεντ) θα πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται. Συνακόλουθα εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγόμενης για το ποσό των Ευρώ 18.281,45 σεντ πλέον τόκο προς 8% ετησίως επί ποσού Ευρώ 17.000,00 σεντ από 14.3.07 μέχρι 14.10.08 και τόκο προς 5,5% ετησίως από 15.10.08 μέχρι εξόφλησης πλέον τόκο προς 8% ετησίως επί ποσού Ευρώ 1.281,45 σεντ από 14.4.07 μέχρι 14.10.08 και τόκο προς 5,5% ετησίως από 15.10.08 μέχρι εξόφλησης πλέον δικηγορικά έξοδα όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Π. Μιχαηλίδης, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο