Σάββα Νικόλα Καλλικά ν. Ανδρέα Χριστοδούλου Ιωάννου κ.α., Αρ. Γεν. Αίτ. 256/07, 28.4.2009

(2)έχει καταστεί διάδικος ο Διευθυντή του Τμήματος κτηματολογίου και Χωρομετρίας. Η υπόθεση δεν αφορά διόρθωση λάθους εκ μέρους του Διευθυντή κτηματολογίου όπως φαίνεται από την αιτούμενη θεραπεία και λανθασμένα και αντικανονικά ανεγράφη το άρθρο 61 του κεφ. 224 στον τίτλο της υπόθεσης. Από το αιτητικό της αίτησης φαίνεται ότι αντικείμενο της υπόθεσης είναι η απόφαση του Διευθυντή ημερ. 17.10.2007 για επίλυση συνοριακής διαφοράς βάσει του άρθρου 58 του Κεφ. 224. Ο εφεσείοντας δεν αποτάθηκε στο Δικαστήριο για να εκδοθεί σχετικό διάταγμα ή να δοθούν σχετικές οδηγίες για συμπερίληψη του Διευθυντή ως διάδικου μέρους στην παρούσα υπόθεση ενώ από τους σχετικούς κανονισμούς τίθεται ως κανόνας η μη συμπερίληψη του διευθυντή ως διάδικου μέρους. Η αίτηση στηρίζεται στη Δ.9 Θ.10, Δ.48 Θ.1 - 3 και 9 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στο Κεφ. 224, στο κ.5

(2)των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Κανονισμών του 1956 και στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Σε αυτό το στάδιο θεωρώ σκόπιμο όπως σημειώσω κάποια στοιχεία τα οποία προκύπτουν από το φάκελο του Δικαστηρίου. Η παρούσα αίτηση-έφεση καταχωρήθηκε στις 16.11.07 και ο εφεσίβλητος αρ. 6 - αιτητής καταχώρησε ένσταση στις 19.6.08 στην οποία περιλαμβάνεται προδικαστική ένσταση ότι αντικανονικά, παράτυπα και παρά το νόμο έχει προστεθεί ως διάδικος ο διευθυντής του Κτηματολογίου και Χωρομετρίας. Στις 14.11.08 ο αιτητής καταχώρησε αίτηση με την οποία ζητούσε όπως το σημείο αυτό της προδικαστικής του ένστασης δικαστεί πριν την ακρόαση της αίτησης-έφεσης. Μετά την καταχώρηση ένστασης εκ μέρους του εφεσείοντα και αφού ακούστηκαν οι δύο πλευρές το Δικαστήριο στις 19.12.08 εξέδωσε απόφαση με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση. Το θέμα που εγείρεται τόσο με την προδικαστική ένσταση όσο και με την παρούσα αίτηση είναι το ίδιο και η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε από τον κ. Χ΄Κύρου και στις δύο περιπτώσεις βασίζεται στις ίδιες νομικές αρχές. Η διαφορά που εντοπίζεται είναι ως προς τη διαδικασία που ακολουθήθηκε για επίτευξη του ίδιο στόχου, ήτοι της διαγραφής του εφεσίβλητου 6. Το θέμα διαγραφής διαδίκου θα πρέπει να γίνεται έγκαιρα. Στην παρούσα υπόθεση η υπό εξέταση αίτηση καταχωρήθηκε στις 24.2.2009 μετά που η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση. Με βάση αυτά τα στοιχεία που προκύπτουν από το φάκελο της υπόθεσης θεωρώ ότι εγείρεται θέμα κατάχρησης της διαδικασίας εκ μέρους του εφεσίβλητου 6. Το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να αποτρέπει κατάχρηση των διαδικασιών. Αυτή η εξουσία έχει σύμφυτο χαρακτήρα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κάθε πρόσφορη περίπτωση για την περιφρούρηση της αποτελεσματικής λειτουργίας των δικαστικών διαδικασιών (Παπόρη ν. Maskinfabriken

(1996)1 A.A.Δ. 1037). Στο σύγραμμα Halsbury´s Laws of England 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγρ. 14, γίνεται αναφορά στη σύμφυτή εξουσία του Δικαστηρίου ως ακολούθως: «14. Inherent jurisdiction of the court........ The term "inherent jurisdiction" is not used in contradistinction to the jurisdiction of the court exercisable at common law of conferred on it by statute or rules of court, for the court may exercise its inherent jurisdiction even in respect of matters which are regulated by statute or rule of court .... it mast be distinguished from the exercise of judicial discretion, and it may be exercised even in circumstances governed by rules of court, The inherent jurisdiction of the court enables it to exercise

(1)control over process by regulating its proceedings, by preventing the abuse of process and by compelling the observance of process

(2)control over persons, as for example over minors and mental patients, and officers of the court, and

(3)control over the powers of inferior courts and tribunals. In sum, it may be said that the inherent jurisdiction of the court is a virile and viable doctrine, and has been defined as being the reserve or fund of powers, a residual source of powers, which the court may draw upon as necessary whenever it is just or equitable to do so, in particular to ensure the observance of the due process of law, to prevent improver vexation or oppression, to do justice between the parties and to secure a fair trial between them.» Στην υπόθεση Διευθυντή των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περέλλα

(1995)1 A.A.Δ. 217 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι΄ αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύνφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα· μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές και τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, ήτοι το καθυστερημένο στάδιο στο οποίο υποβάλλεται το αίτημα καθώς επίσης και το γεγονός ότι το ίδιο θέμα εγείρεται ως προδικαστική ένσταση εκ μέρους του αιτητή και αίτηση για εκδίκαση του θέματος πριν την ακρόαση της κυρίως αίτησης έχει απορριφθεί από το Δικαστήριο θεωρώ ότι η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και ως τέτοια θα πρέπει να απορριφθεί χωρίς να προχωρήσω στην εξέταση των επιμέρους λόγων ένστασης. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας της αίτησης-έφεσης επιδικάζονται εναντίον του εφεσίβλητου 6. (Υπ.) ............. Κ. Σταματίου Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο