ΑΝΔΡΕΑ ΕΥΖΩΝΑ κ.α. ν. .COLIN WALKER κ.α., Αρ. Αγωγής: 1446/09, 29.4.2009

(2)να μεταβιβάσει, ή πωλήσει και/ή με οποιονδήποτε τρόπο αποξενώσει το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής KRT734 μέχρι εκδίκασης της παρούσας αγωγής». Η αίτηση βασίζεται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)στο άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6 και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48 θ.θ.1 μέχρι

1. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η αίτηση εκτίθενται στη συνημμένη ένορκη δήλωση του ενάγοντα, το περιεχόμενο της οποίας παρατίθεται αυτούσιο: «Ο πιο κάτω υπογεγραμμένος Ανδρέας Εύζωνας εκ Πάφου ορκίζομαι και λέγω τα εξής:
2. Είμαι ο ενάγοντας Νο.

(1)στην αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο και γνωρίζω προσωπικά όλα τα γεγονότα της υπόθεσης.

1. Οι ενάγοντες είναι οι ιδιοκτήτες και/ή δικαιούχοι μιας έπαυλης η οποία ευρίσκεται επί της Λεωφ. Μαραθώνος στην Χλώρακα φέροντας τον αριθμό Νο.4 και η οποία είναι πλήρως εξοπλισμένη, και με όλο τον αναγκαίο εξοπλισμό με μεγάλο κήπο και πισίνα.
2. Οι ενάγοντες δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 14/8/2009 ενοικίασαν την πιο πάνω αναφερόμενη έπαυλη στους εναγόμενους για περίοδο ενός έτους έναντι του μηνιαίου ενοικίου των €950= το οποίο σύμφωνα με το ενοικιαστήριον έγγραφον θα πληρώνεται προκαταβολικά την 1η ημέρα κάθε μήνα.
3. Σύμφωνα με το ενοικιαστήριον έγγραφον οι εναγόμενοι έχουν υποχρέωση με δικά τους έξοδα να συντηρούν και διατηρούν σε καλή κατάσταση την πισίνα, τους κήπους, να πληρώνουν τα τέλη άρδευσης, των κήπων, τα τέλη νερού, ηλεκτρικού ρεύματος, τα τέλη σκυβάλλων, τέλη κοινοτικών υπηρεσιών και γενικά οποιαδήποτε τέλη επιβαλλόμενα για την έπαυλη. Επίσης έχουν υποχρέωση να διατηρούν την ενοικιασθείσαν περιουσία, τα έπιπλα και τον εξοπλισμό της σε καλή κατάσταση ευθυνόμενες για τις ζημιές τις οποίες ήθελε προξενήσουν.
4. Οι εναγόμενοι παρά τις οχλήσεις των εναγόντων κατά παράβαση του ενοικιαστηρίου εγγράφου τους δεν επλήρωσαν το ενοίκιο του μηνός Απριλίου 2009 το οποίο είναι €950= και εξακολουθούν να το οφείλουν. Αφού ανέβαλλαν την πληρωμήν του ενοικίου, αφενός ανέφεραν στους ενάγοντες στις 24/4/2009 ότι θα εγκαταλείψουν την έπαυλη και θα μεταβούν τέλος του μηνός Απριλίου στο εξωτερικό και ότι δεν πρόκειται να πληρώσουν το ενοίκιο ούτε τις οποιεσδήποτε ζημιές έχουν προξενήσει ούτε και τις μελλοντικές ζημιές που θα προκύψουν από την παράβαση του εγγράφου καθ' ότι δήθεν δεν έχουν χρήματα.
5. Όπως φαίνεται από τα ανωτέρω οι εναγόμενοι επί του παρόντος οφείλουν το ενοίκιο Απριλίου 2009 που ανέρχεται σε €950= και διάφορες ζημιές οι οποίες δεν έχουν ακόμη εκτιμηθεί.
6. Η εναγόμενη

(2)ως με επληροφόρησε ο σύζυγος της εναγόμενος

(1)είναι ιδιοκτήτρια ενός μεταχειρισμένου αυτοκινήτου με αριθμό εγγραφή KRT 734, και όπως μου ανεφέρθηκε θα το πωλήσουν και θα μεταβούν στο εξωτερικό και ότι αγόρασαν και τα σχετικά εισιτήρια.

1. Εξ' όσων κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω και όπως με επληροφόρησαν οι εναγόμενοι δεν έχουν άλλη περιουσία.
2. Εξ' όσων κάλλιον γνωρίζω και προσωπικά πληροφορούμαι οι εναγόμενοι εδήλωσαν στους ενάγοντες ότι τέλος του μηνός Απριλίου 2009 θα αναχωρήσουν για την Μεγάλη Βρεττανία από την οποία κατάγονται.
3. Εξ' όσων κάλλιον γνωρίζω και αντιλαμβάνομαι και όπως ανέφεραν στους ενάγοντες, οι εναγόμενοι θα πωλήσουν το ειρημένο αυτοκίνητο και θα αναχωρήσουν για την πατρίδα τους, και σε τέτοια περίπτωση είναι σίγουρο ότι οι ενάγοντες θα στερηθούν το λαβείν τους.
4. Οι ενάγοντες έχουν πολύ καλή και γνήσια υπόθεση και η πιθανότητα επιτυχίας τους είναι πολύ μεγάλη.
5. Είναι πολύ επείγον να εκδοθεί το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα, διότι η εναγόμενη

(2)όταν πωλήσει το αυτοκίνητο της και μεταβεί στο εξωτερικό θα είναι πολύ δύσκολο και αν όχι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου προσωρινού διατάγματος.» Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)το οποίο περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο που διέπει την υπό κρίση αίτηση έχει τύχει εκτεταμένης ανάλυσης και ερμηνείας, σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Βλ. μεταξύ άλλων Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.ά.

(2002)1(Γ) A.A.Δ. 2015, AK International UK Ltd v. Πλοίου "Naime S" (Αρ.2)

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1456, Κύριλλου ν. Λάμπρου

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1528 και Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 225, από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:

(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση,

(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και

(3)Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσον είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (Βλ. επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ"Βασίλη

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ.» Σύμφωνα με την Κύριλλου, ανωτέρω: «Σε αιτήσεις για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 για να δημιουργηθεί το υπόβαθρο πάνω στο οποίο το Δικαστήριο στην ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας θα προχωρήσει να αποφασίσει υπέρ ή εναντίον της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Πρέπει να τονισθεί σε αυτό το στάδιο ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32». Για σκοπούς πληρέστερης αναφοράς στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου θεωρώ αναγκαίο να παρατεθούν και τα ακόλουθα: Σύμφωνα με την Odysseos, ανωτέρω, σε σχέση με την 1η προϋπόθεση, το σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την ακρόαση, δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης, με βάση τη δύναμη των εγγράφων προτάσεωνׁ με αναφορά στη 2η προϋπόθεση, η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις. Η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)απαιτεί από τον αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Τέλος, με αναφορά στην 3η προϋπόθεση επισημαίνεται ότι αυτή σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, υπό το φως των γεγονότων κάθε υπόθεσης. Σύμφωνα τώρα με την Κυτάλα κ.ά. ν. Χρυσάνθου κ.ά.

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 253, η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, ενώ στη Bacardi & Co. Ltd. v. Vinco Ltd.

(1996)1(B) A.A.Δ. 788, υπενθυμίζεται ότι γενικώς η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων. Ακολουθεί παράθεση των λόγων για τους οποίους θεωρώ ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, έχοντας υπόψη και τις παραπάνω αρχές: Μολονότι, με αναφορά στο περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης μπορεί να λεχθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, αν ληφθεί υπόψη το περιεχόμενο της προσαχθείσας προς υποστήριξη του σχετικού αιτήματος μαρτυρίας, έχω τη γνώμη πως από αυτή, δεν ικανοποιείται η 2η από τις τρεις βασικές προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος και τούτο γιατί, εξ αντικειμένου είναι αδύνατο οι εναγόμενοι να οφείλουν στους ενάγοντες το ενοίκιο του μηνός Απριλίου 2009 ή οποιοδήποτε άλλο ενοίκιο, όταν, κατά τον ενάγοντα και σύμφωνα με το περιεχόμενο της παραγράφου 3 της ένορκης του δήλωσης, το επίδικο ενοικιαστήριο έγγραφο - και κατ επέκταση η επίδικη σύμβαση - είναι ημερομηνίας 14.8.2009. Ούτε και νομιμοποιούμαι ασφαλώς να προβώ σε υποθέσεις ως προς το ποια είναι η πραγματική ημερομηνία της επίδικης σύμβασης, που σε κάθε περίπτωση είναι βέβαιο ότι δεν είναι η αναφερόμενη από τον ενάγοντα στην ένορκη του δήλωση. Οι ενάγοντες θα μπορούσαν και θεωρώ πως όφειλαν σε εφαρμογή και του κανόνα προσαγωγής της καλύτερης δυνατής μαρτυρίας, με δεδομένο ότι η βάση της αγωγής τους είναι γραπτή συμφωνία ενοικίασης, να τη θέσουν ενώπιόν μου, ιδιαίτερα, αν ληφθεί υπόψη η δραστικότητα της θεραπείας που επιζητούν με τη μονομερή τους αίτηση. Διερωτώμαι ειλικρινά γιατί δεν επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα η εν λόγω γραπτή συμφωνία, κάτι που αν συνέβαινε, όχι μόνο θα ήταν ασφαλέστερο για μένα, προκειμένου να εξακριβώσω μεγάλο μέρος των ουσιωδών γεγονότων τα οποία επικαλούνται οι ενάγοντες αλλά και να αντιληφθώ πότε συνάφθηκε η συμφωνία ενοικίασης. Έπειτα, θα πρέπει να επισημάνω και τα εξής: Οι ενάγοντες που επιδιώκουν την έκδοση του σχετικού διατάγματος, ουσιαστικά, για να μη στερηθούν το λαβείν τους, όπως αναφέρει ο ενάγοντας στην παράγραφο 10 της ένορκης του δήλωσης, το οποίο ανέρχεται σε €950,00, δεν παραθέτουν κανένα στοιχείο μαρτυρίας, αναφορικά με την αξία - έστω κατά προσέγγιση - του αυτοκινήτου της εναγόμενης, για το οποίο ζητούν την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος. Κι όμως είναι κάτι το οποίο όφειλαν να πράξουν, αφού ενδέχεται η αξία του εν λόγω οχήματος να είναι κατά πολύ μεγαλύτερη του ποσού της αξίωσης τους εναντίον των εναγόμενων, οπότε, σε τέτοια περίπτωση, ακόμη κι αν συνέτρεχαν οι τρεις βασικές προϋποθέσεις, κατά την άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας, δε θα θεωρούσα δίκαιο και εύλογο να εκδώσω το αιτούμενο διάταγμα (βλ. το σχετικό απόσπασμα από την Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή, ανωτέρω). Ο γενικός και αόριστος ισχυρισμός του ενάγοντα της παραγράφου 12 της ένορκης του δήλωσης, σύμφωνα με τον οποίο, εκτός κι αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, επειδή η εναγόμενη θα πωλήσει το αυτοκίνητό της και θα μεταβεί στο εξωτερικό, θα είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, σε καμιά περίπτωση ικανοποιεί την 3η προϋπόθεση για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, που είναι η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγοντας ανεπανόρθωτη ζημιά. Καθώς ήδη έχει αναφερθεί η 3η προϋπόθεση σχετίζεται με το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, υπό το φως των γεγονότων κάθε υπόθεσης. Σύμφωνα με την Odysseos, ανωτέρω, αν η επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ του ενάγοντα στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Και για να μη θεωρηθεί πως δεν έχω κατά νου, ότι ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλ. Παπαστράτης ν. Πιερίδης

(1979)1 Α.Α.Δ. 231) αλλά και διάφορα άλλα - μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά (βλ. Κυρισσάββα κ.ά. ν. Κύζη

(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245) επί του προκειμένου, αν ληφθούν υπόψη η φύση της αξίωσης των εναγόντων εναντίον των εναγόμενων και το ύψος της απαίτησής τους, είναι ολοφάνερο, ότι σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής, η επιδίκαση του ποσού των €950,00 μαζί με τους σχετικούς τόκους είναι αρκετή για πλήρη καταχώρηση των δικαιωμάτων τους. Επομένως, η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν είναι απαραίτητη, καταρχήν, γι αυτό το λόγο. Έπειτα και, αυτός είναι ακόμη ένας λόγος για τον οποίο θεωρώ ότι δεν έχει καταδειχθεί ανεπανόρθωτη ζημιά από τη μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος είναι και το γεγονός, ότι στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα, όπως και στην Ανδρέου ν. Colossos Signs Ltd, αγωγή 1/2007, Αναθεωρητική Δικαιοδοσία, απόφαση ημερομηνίας 16.5.2008, δεν περιέχεται κανένας ισχυρισμός, ότι η οικονομική κατάσταση των εναγόμενων είναι τέτοια, που θα τους στερήσει τη δυνατότητα να αποζημιωθούν από αυτούς, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής τους. Απεναντίας, ο ενάγοντας, με όσα αναφέρει στο τέλος της παραγράφου 5 της ένορκης του δήλωσης δε φαίνεται να δέχεται τον ισχυρισμό των εναγόμενων, πως δεν πρόκειται να τους πληρώσουν το επίδικο ενοίκιο κ.λ.π., επειδή δεν έχουν χρήματα (βλ. την καταληκτική φράση «. καθ' ότι δήθεν δεν έχουν χρήματα». Τέλος, δεν αντιλαμβάνομαι κατά ποια έννοια τα όσα ο ενάγοντας αναφέρει στις παραγράφους 9 και 10 της ένορκης του δήλωσης, καθιστούν σίγουρο ότι εκτός και αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, οι ενάγοντες θα στερηθούν το λαβείν τους. Το γεγονός και μόνο ότι τόσο η Κύπρος όσο και το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελούν κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς να χρειάζεται να επεκταθώ, θα έλεγα ότι αποτελεί ασφαλιστική δικλείδα, ότι οι ενάγοντες σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής τους έχουν τις ίδιες πιθανότητες σε επίπεδο έννομης προστασίας, να εισπράξουν το λαβείν τους είτε οι εναγόμενοι βρίσκονται στην Κύπρο είτε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Για όλους τους λόγους που έχουν αναφερθεί η αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. (Υπ.) ............... Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΑΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο