Ανδρέας Δημοσθένους υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Νεόφυτου Δημοσθένους ν. Christopher Sieroslawski, Αρ. Αγωγής:

(1), 5, 7 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/50, στον τροποποιητικό Νόμο 17

(1)/04 και στη Δ.48 Κ.9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμών. Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Ενάγοντα ημερομηνίας 4.3.2009 και τη συμπληρωματική του ιδίου ημερομηνίας 13.3.

1. Πολύ συνοπτικά στις ενόρκους του δηλώσεις ο Ενάγοντας αναφέρει ότι καταχώρησε την πιο πάνω Αγωγή υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα Νεόφυτου Δημοσθένους και αξιώνει αποζημιώσεις τόσο προς όφελος των εξαρτωμένων και/ή των νόμιμων κληρονόμων του όσο και προς όφελος της περιουσίας του. Ο θάνατος του αποβιώσαντα προκλήθηκε από θαλάσσιο δυστύχημα στις 13.7.2008 συνεπεία της αμέλειας και/ή παράβασης των εκ του Νόμου και/ή Κανονισμών καθηκόντων του Εναγομένου, ο οποίος ενώ οδηγούσε το ταχύπλοο σκάφος του χτύπησε και τραυμάτισε θανάσιμα τον Ενάγοντα στη θαλάσσια περιοχή της Πόλης Χρυσοχούς. Από πληροφορίες που πήρε από την κοινότητα σε πρόσφατη επίσκεψη του στο χωριό Περιστερώνα όπου βρίσκεται το ακίνητο που ζητείται η δέσμευση του, ο Εναγόμενος προσπαθεί να πωλήσει το ακίνητο του οποίου είναι συνιδιοκτήτης κατά το ½ μερίδιο, γιατί θα εγκαταλείψει την Κύπρο. Σύμφωνα με τον Ενάγοντα δεν υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη για το δυστύχημα οπότε σε περίπτωση αποξένωσης της πιο πάνω περιουσίας ο Εναγόμενος θα καταστήσει αδύνατη την ικανοποίηση της απόφασης που ενδεχόμενα εκδοθεί υπέρ του Ενάγοντα. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση καταχώρησε γραπτή ένσταση στην οποία προβάλλει επί λέξει τους εξής λόγους ένστασης: «Α. Δεν συντρέχουν με βάση την Ένορκη Δήλωση του Ενάγοντος ημερομηνίας 4/3/09 οποιεσδήποτε από τις προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 ώστε να δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και/ή το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ του Εναγόμενου και κατά της μονιμοποίησης του μονομερούς διατάγματος ημερομηνίας 16/3/
2. Β. Το μονομερές διάταγμα ημερομηνίας 16/3/2009 εκδόθηκε μονομερώς χωρίς να υπήρχε οτιδήποτε που να δικαιολογούσε την επίκληση του Άρθρου 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
3. Γ. Ο Ενάγων έχει υπέρμετρα καθυστερήσει την προώθηση της κυρίως υπόθεσης, τη στιγμή που το διάταγμα εκδόθηκε μονομερώς και παρά την ειδοποίηση προς τους δικηγόρους του Ενάγοντος να καταχωρήσουν την Έκθεση Απαίτησης ώστε ν΄ αποκρυσταλλωθούν οι οποιεσδήποτε αξιούμενες αποζημιώσεις, ο Ενάγων παραλείπει να καταχωρήσει την Έκθεση Απαίτησης και έτσι το Δικαστήριο αδυνατεί ν΄ απονέμει δικαιοσύνη. Δ. Η ακίνητη περιουσία που δεσμεύτηκε είναι υπέρμετρα μεγαλύτερη από την οποιαδήποτε αξιούμενη ζημία, παρόλο που δεν δίδονται οποιεσδήποτε λεπτομέρειες αναφορικά με τις αξιούμενες αποζημιώσεις. Ε. Ο Ενάγων είναι ένοχος απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων με αποτέλεσμα να στερήσει από το Δικαστήριο της ευχέρειας να ενημερωθεί πλήρως αναφορικά με όλα τα γεγονότα προτού εκδώσει το μονομερές διάταγμα στη βάση της αίτησης ημερομηνίας 4/3/
4. Στ. Η Ένορκη Δήλωση του Ενάγοντος ημερομηνίας 4/3/09 πάσχει καθότι κατά παράβαση της Δ.39 θ.2 δεν αποκαλύπτει την πηγή των πληροφοριών του σε σχέση με τον ουσιώδη ισχυρισμό που περιέχεται στην παράγραφο 4 της Ένορκης Δήλωσης του. Περαιτέρω, μιας και ο ίδιος ο Ενάγοντας/Αιτητής δεν είχε οποιαδήποτε άμεση γνώση των γεγονότων της 13/07/2008, όλοι οι αόριστοι ισχυρισμοί του πάσχουν για τον ίδιο λόγο.» Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Εναγόμενου ημερομηνίας 29.4.2009 στην οποία ισχυρίζεται ότι δεν σκοπεύει σε καμιά περίπτωση να εγκαταλείψει την Κύπρο εφόσον η Κύπρος αποτελεί τη μόνιμη κατοικία του από το
5. Η κατοικία της οποίας ζητείται η δέσμευση έχει καλυμμένη έκταση 360 τ.μ. και είναι κτισμένη πάνω σε γη έκτασης εκ 3.620 τ.μ. και η εκτιμημένη αξία της ανέρχεται σε €750.000 - €900.000 σύμφωνα με την εκτίμηση (Τεκμήριο 1). Ισχυρίζεται επίσης ότι δεν ευθύνεται για το θαλάσσιο δυστύχημα προβάλλοντας άλλοθι. Είναι εισήγηση του ότι η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί γιατί δεν υπάρχουν στοιχεία για την απαίτηση του Ενάγοντα εφόσον ούτε η Έκθεση Απαίτησης έχει καταχωρηθεί. Εν πάση περιπτώσει σύμφωνα με τον Εναγόμενο ο αποβιώσαντας δεν είχε εξαρτώμενους για να τίθεται θέμα αποζημιώσεων από μέρους του Ενάγοντα. Δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου καταχωρήθηκε ακόμη μια ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης αυτή του Ανδρέα Καπονίδη ημερομηνίας 8.5.2009, Κοινοτάρχη του χωριού Περιστερώνα στο οποίο διαμένει οικογενειακώς ο Εναγόμενος. Στην ένορκη του δήλωση ο κ. Καπονίδης βεβαιώνει ότι ο Ενάγοντας του ζήτησε να του υποδείξει την κατοικία του Εναγόμενου πράγμα που έκαμε, χωρίς σε καμιά περίπτωση να του αναφέρει ότι ο Εναγόμενος σκοπεύει να εγκαταλείψει την Κύπρο αφού πωλήσει το σπίτι του. Επίσης αναφέρει ότι ο Εναγόμενος έχει τρία παιδιά τα οποία φοιτούν σε δημόσιο ελληνικό σχολείο. Οι δικηγόροι των διαδίκων στις αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις αντίστοιχες θέσεις τους παραθέτοντας και σχετική νομολογία. Η μεν δικηγόρος των Αιτητών εισηγήθηκε την οριστικοποίηση του διατάγματος εφόσον πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που έθεσε η νομολογία. Από την άλλη ο δικηγόρος του Καθ΄ ού η Αίτηση ζήτησε την ακύρωση του διατάγματος κυρίως για τους λόγους ότι δεν έχει καταδειχθεί το κατεπείγον ώστε το Δικαστήριο να επιληφθεί της Αίτησης μονομερώς, δεν εξειδικεύεται η απαίτηση του Ενάγοντα εφόσον δεν έχει ακόμα καταχωρηθεί η Έκθεση Απαίτησης και υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας λόγω της υπέρμετρης καθυστέρησης στην καταχώρηση της Έκθεση Απαίτησης με αποτέλεσμα το ισοζύγιο της ευχέρειας να κλίνει υπέρ της ακύρωσης της ισχύος του επίδικου διατάγματος. Υπόβαλε τέλος ως επιπρόσθετο λόγο ακύρωσης του διατάγματος ότι δεν έγινε πλήρης αποκάλυψη ουσιαστικών γεγονότων της υπόθεσης όπως το ύψος της αξιούμενης αποζημίωσης και την πρόθεση του Εναγόμενου να πωλήσει την επίδικη κατοικία και να εγκαταλείψει την Κύπρο. Η Αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στο άρθρο 4

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.

1. Όπως είναι γνωστό το άρθρο 4 εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις όπου η περιουσία της οποίας ζητείται η δέσμευση συνιστά το αντικείμενο της αγωγής. Στη βάση της Οπισθογράφησης Απαίτησης, εφόσον δεν έχει ακόμα καταχωρηθεί η Έκθεση Απαίτησης, ζητούνται μόνο αποζημιώσεις εκ μέρους της περιουσίας των εξαρτώμενων και/ή νόμιμων κληρονόμων του αποβιώσαντα προερχόμενες από το θάνατο του. Συνεπώς είναι φανερό ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση. Η Αίτηση στηρίζεται επίσης στα άρθρα 5 και 9 του Κεφ.
2. Το άρθρο 5 εφαρμόζεται σε περιπτώσεις αγωγών που αφορούν χρέος ή αποζημιώσεις. Το Δικαστήριο σε τέτοια περίπτωση μπορεί να διατάξει τη δέσμευση ακίνητης περιουσίας του Εναγόμενου ή μέρους της που να είναι ικανή για την μελλοντική ικανοποίηση των απαιτήσεων του Ενάγοντα και εξόδων του σε περίπτωση που επιτύχει στην αγωγή του. Τα κριτήρια και προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να εκδοθεί διάταγμα δυνάμει του άρθρου 5 είναι τα εξής: (α) ο ενάγοντας να έχει καλή βάση αγωγής και (β) με την πώληση ή τη μεταβίβαση της περιουσίας σε τρίτο πρόσωπο να είναι πιθανό να εμποδιστεί ο Ενάγοντας στην ικανοποίηση απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Η Αίτηση βασίζεται τέλος στο άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60). Το άρθρο αυτό δίδει στο Δικαστήριο ευρείες εξουσίες να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα σε όλες τις υποθέσεις που θεωρεί ότι είναι δίκαιη ή πρόσφορη η έκδοση τους. Για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων στη βάση του άρθρου 32 θα πρέπει να ικανοποιηθούν οι εξής προϋποθέσεις: α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση. β) Η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας κατά την ακροαματική διαδικασία της αγωγής και γ) ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Κρίνω σκόπιμο να επιληφθώ κατά πρώτο του θέματος που ήγειρε ο δικηγόρος του Εναγόμενου στην αγόρευση του ότι δεν έχει καταδειχθεί το κατεπείγον της Αίτησης ώστε το Δικαστήριο να της επιληφθεί μονομερώς. Ο παράγοντας του χρόνου είναι πάντοτε σημαντικός στο μονομερές στάδιο της Αίτησης. Έχει νομολογηθεί ότι το υπαρκτό του επείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6 για να παρακαμφθεί ο κανόνας της φυσικής δικαιοσύνης και το δικαίωμα της άλλης πλευράς να ακουστεί πριν την έκδοση του διατάγματος (βλ. In re B.P. Cyprus Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 861, Τσιαντής ν. Hellenic Bank (Investments) Ltd

(2001)1 A.A.Δ. 2029, Zein κ.ά. ν. Καμπανέλλα Λτδ

(2000)1 Α.ΑΔ. 606 και Χατζηβασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd

(2004)203, 207). Στην Aίτηση της Εταιρείας Quantum Telecommunications Ltd για ένταλμα της φύσης certiorari

(2005)1 Α.Α.ΑΔ. 901, αναφέρθηκαν τα εξής σχετικά με την έκδοση διαταγμάτων ex parte στη σελίδα 913: «Η έκδοση διατάγματος ex parte δεν πρέπει να είναι ο κανόνας και ούτε καν το σύνηθες αλλά ούτε και η εξαίρεση, παρά μόνο η σπάνια εξαίρεση. Και τούτο διότι όχι μόνο, στο επίπεδο αρχών, συνιστά παρέκκλιση (αναγκαία όντως σε πολύ ειδικές περιπτώσεις) από τον κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης, αλλά και διότι, στο επίπεδο της εύρυθμης απονομής της δικαιοσύνης, δημιουργεί περιπλοκές και καθυστερήσεις στη διαδικασία, ιδιαίτερα αν το εκδιδόμενο διάταγμα δεν ορίζεται πολύ σύντομα για ακρόαση.» Ερχόμενη στα γεγονότα της παρούσας αίτησης ο Ενάγοντας στην παράγραφο 5 της συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης του αναφέρει ότι από πρόσφατη επίσκεψη του στο χωριό Περιστερώνα για να πάρει πληροφορίες για το ακίνητο του Εναγόμενου, πληροφορήθηκε από την κοινότητα ότι ο Εναγόμενος προσπαθεί να πωλήσει το ακίνητο γιατί θα φύγει από την Κύπρο. Από την άλλη, ο Εναγόμενος στην Ένορκη Δήλωση του αρνείται ότι έχει τέτοια πρόθεση, ο δε κοινοτάρχης στη δική του Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει επίσης την ένσταση, αρνείται ότι έδωσε οποιαδήποτε στοιχεία στον Ενάγοντα ή ότι ανέφερε ή πληροφορήθηκε ότι ο Εναγόμενος προτίθεται να εγκαταλείψει την Κύπρο. Εν κατακλείδι με την αναφορά του Ενάγοντα ότι από πρόσφατη επίσκεψη του στο χωριό Περιστερώνα πληροφορήθηκε από την κοινότητα, χωρίς να αναφέρεται ειδικά στον κοινοτάρχη, ότι ο Εναγόμενος προσπαθεί να πωλήσει το ακίνητο του γιατί θα εγκαταλείψει την Κύπρο, θεωρώ ότι η αίτηση ήταν κατεπείγουσα ώστε το Δικαστήριο να της επιληφθεί μονομερώς. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ούτε η πλευρά του Εναγόμενου αμφισβήτησε την επίσκεψη του Ενάγοντα στο χωριό που διαμένει ο Εναγόμενος, με βάση την ένορκη δήλωση του κοινοτάρχη. Ήταν η εισήγηση του δικηγόρου του Εναγόμενου ότι το προσωρινό διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί γιατί υπήρξε καθυστέρηση από μέρους του Ενάγοντα στην προώθηση της Αγωγής, με την παράλειψη του να καταχωρήσει την Έκθεση Απαίτησης μέχρι σήμερα. Έχω ανατρέξει στο φάκελο της υπόθεσης όπου διαφάνηκαν τα εξής: Ο Εναγόμενος καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης στις 27.3.2009 και ακολούθησε στις 29.4.2009 η καταχώρηση της ένστασης του στην παρούσα Αίτηση, αφού εν τω μεταξύ με την επιστολή του δικηγόρου του ημερομηνίας 24.3.2009 ζήτησε την έγκαιρη καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης για να γνωρίζει της αξιώσεις του Ενάγοντα. Μετά καταχωρήθηκε στις 14.5.2009 άλλη αίτηση από μέρους του Εναγόμενου για άδεια του Δικαστηρίου να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση και το Δικαστήριο αφού έκρινε ότι έπρεπε να επιδοθεί στην άλλη πλευρά την όρισε για επίδοση στις 26.5.2009 και μετά κατόπιν σχετικού αιτήματος του Εναγόμενου πάλι για επίδοση στις 28.5.2009. Τελικά στις 5.6.2009 εκδόθηκε διάταγμα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης που να συνοδεύει την ένσταση, ενώ η αίτηση για το προσωρινό διάταγμα ορίστηκε για ακρόαση στις 23.6.2009. Με βάση τα πιο πάνω σίγουρα η Έκθεση Απαίτησης δεν καταχωρήθηκε μέσα στην προθεσμία που προβλέπουν οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμοί. Όμως δεν βρίσκω η παράλειψη της καταχώρησης της Έκθεσης Απαίτησης έγκαιρα να έγινε σκόπιμα από τον Ενάγοντα και είχε κίνητρο τα όσα του καταλογίζονται. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ήδη ο Ενάγοντας προέβη σε διαβήματα για τροποποίηση του τίτλου του Κλητηρίου Εντάλματος και της Οπισθογράφησης της Απαίτησης με την αίτηση του ημερομηνίας 27.5.2009. Εν πάση περιπτώσει ο χρόνος που μεσολάβησε δεν μπορεί να θεωρηθεί υπό τις περιστάσεις ως υπέρμετρα μεγάλος και ασφαλώς δεν ήταν ο χρόνος που αφορούσαν οι υποθέσεις Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ

(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 και Goody´s Evagorou Ltd v. Lani Restaurants Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. στις οποίες έκαμε αναφορά ο δικηγόρος του Εναγόμενου στην αγόρευση του για να στηρίξει την εισήγηση του, τα γεγονότα των οποίων ήταν πολύ διαφορετικά με της παρούσας. Ειδικότερα στην τελευταία υπόθεση το προσωρινό διάταγμα ήταν ταυτόσημο με το αιτούμενο διάταγμα της Αγωγής και η τυχόν έκδοση του επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων. Συνεπώς η πιο πάνω εισήγηση για υπέρμετρη καθυστέρηση στην προώθηση της Αγωγής δεν με βρίσκει σύμφωνη και απορρίπτεται. Θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 5 του Κεφ. 6 ότι δηλαδή ο Ενάγοντας ενδεχομένως να εμποδιστεί στο να ικανοποιήσει την απαίτηση του αν δεν παρεμποδιστεί η αποξένωση της περιουσίας. Οι αρχές στη βάση των οποίων το Δικαστήριο αποφασίζει για την έκδοση ή όχι απαγορευτικού διατάγματος ερμηνεύτηκαν σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ άλλων και στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates & Others

(1982)1 Α.Α.Δ. 557. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση έχει επεξηγηθεί ότι ικανοποιείται με την κατάδειξη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. Το δεύτερο κριτήριο για την πιθανότητα ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία επιβάλλει όπως ο Ενάγων δείξει ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας, η οποία έχει επεξηγηθεί ως κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα. Απαιτείται η ένδειξη ορατού ενδεχόμενου επιτυχίας. Τα δύο αυτά κριτήρια είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα. Ενώ το πρώτο κριτήριο εξετάζεται σε σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, το δεύτερο κριτήριο συσχετίζει τη νομική θεμελίωση με το αποδεικτικό υλικό ενώπιον του Δικαστηρίου για την πραγματική θεμελίωση της Αγωγής. Η τρίτη προϋπόθεση ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εξετάζεται υπό το φως του ερωτήματος κατά πόσο η απονομή αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία κάτω από τα γεγονότα της υπόθεσης. Αφού ικανοποιηθούν τα τρία αυτά κριτήρια, το Δικαστήριο εξετάζει το ισοζύγιο της ευχέρειας. Έχοντας κατά νου τη μαρτυρία που δόθηκε με τις Ενόρκους Δηλώσεις που συνοδεύουν την Αίτηση σε συνάρτηση με την Οπισθογράφηση της Απαίτησης, αναμφίβολα καταδεικνύεται ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά την ακρόαση. Ο Ενάγοντας έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία από τα οποία καταδεικνύεται μια συζητήσιμη υπόθεση οπότε ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32

(1)του Νόμου 14/

1. Ο Ενάγοντας εδώ αξιώνει αποζημιώσεις με βάση το άρθρο 58 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου και η Αγωγή εγείρεται σύμφωνα με το εδάφιο ΙΙ του πιο πάνω Νόμου επ΄ ονόματι του διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα. Δεν βρίσκω οτιδήποτε το επιλήψιμο όσον αφορά τον τρόπο που προωθήθηκε η Αγωγή. Σχετική με το εν λόγω θέμα και τη δυνατότητα έγερσης της Αγωγής επ΄ ονόματι του διαχειριστή της περιουσίας αποβιώσαντα είναι η υπόθεση Πανίκκος Παπαμάρκου ν.
2. Ανδρέας Κωνσταντίνου και Κώστα Κωνσταντίνου υπό την ιδιότητα τους ως διαχειριστές της περιουσίας της αποβιωσάσης Αγγελίνας, Πολιτική Έφεση 218/06, ημερομηνίας 23.4.
3. Επιπλέον με βάση το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε με τις ενόρκους δηλώσεις ικανοποιείται και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32

(1)αλλά και η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 5 του Κεφ. 6. Δηλαδή ο Αιτητής έχει καταδείξει ότι υπάρχει πιθανότητα να δικαιούται στις αιτούμενες θεραπείες που ζητά με την Αγωγή του και ότι έχει καλή αιτία Αγωγής. Ο Ενάγοντας αναφέρεται σε θαλάσσιο δυστύχημα που προκάλεσε ο Εναγόμενος ενώ οδηγούσε το ταχύπλοο σκάφος του και από αμέλεια ή παράβαση των εκ του Νόμου και/ή Κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων του, χτύπησε και τραυμάτισε θανάσιμα τον αποβιώσαντα. Σ΄ αυτό το θανατηφόρο δυστύχημα βασίζονται οι αξιώσεις του Ενάγοντα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Εναγόμενος στη δική του ένορκη δήλωση παραδέχεται ότι τη συγκεκριμένη μέρα οδηγούσε το ταχύπλοο σκάφος του στην ίδια θαλάσσια περιοχή, αρνείται όμως ότι ενεπλάκη στο ισχυριζόμενο ή οποιοδήποτε ατύχημα, δίνοντας άλλοθι. Το Δικαστήριο ασφαλώς κρίνει και αποφασίζει πάνω στην ολότητα του μαρτυρικού υλικού που τίθεται ενώπιον του χωρίς να διαφεύγει της προσοχής του ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως η παρούσα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, έργο το οποίο εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά την ακρόαση της ουσίας της Αγωγής (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 A.Α.Δ. 263, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Polyford Holdings Ltd & άλλοι ν. Rosestage Enterprises Ltd

(1997)1(B) A.A.Δ. 1042). Με βάση τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου έχω ικανοποιηθεί ότι ο Ενάγοντας απέδειξε ότι έχει καλή αιτία ή βάση Αγωγής καθώς και ορατή πιθανότητα επιτυχίας ώστε να δικαιούται στις θεραπείες που ζητά. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 ότι δηλαδή θα πρέπει να αποδειχθεί δυσκολία ή αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση μη έκδοσης του διατάγματος, ουσιαστικά αντιστοιχεί με τη δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 5 του Κεφ. 6 να υπάρχει δηλαδή πιθανότητα να εμποδιστεί ο Ενάγοντας στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του. Ο δικηγόρος του Εναγόμενου στην αγόρευση του εισηγήθηκε ότι δεν ικανοποιείται ούτε η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 γιατί ο Ενάγοντας δεν αποκάλυψε την ακριβή πηγή της πληροφόρησης του για την ισχυριζόμενη πρόθεση του Εναγόμενου να αποξενώσει το ακίνητο του και να εγκαταλείψει την Κύπρο. Στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιεία "Λεωνίκ" Λίμιτεδ

(2001)1 Α.Α.Δ. αναφέρθηκε ότι δεν είναι αναγκαία η προσαγωγή μαρτυρίας για πράγματι πρόθεση του Εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι ο κίνδυνος να μην ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση, που ενδεχομένως θα εκδοθεί, αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία. Στην υπόθεση Σάββα ν. Τηλεμάχου

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2081 η αναφορά στην Ένορκη Δήλωση που συνόδευε την αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση προέβαινε σε ενέργειες για να πωλήσει το ακίνητο, σε συνάρτηση με μαρτυρία ότι η Καθ΄ ης η Αίτηση δεν είχε άλλη περιουσία ήταν ικανοποιητική για σκοπούς απόδειξης της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32. Όπως αναφέρθηκε επίσης στην υπόθεση Τσιολάκκης & άλλη ν. Στυλιανίδη

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 782 στη σελίδα 785, που αφορούσε επίσης αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα, εκείνο που απαιτείται είναι "η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία θέλει εκδοθεί υπέρ του Ενάγοντος." Σχετική επίσης είναι και η υπόθεση Παπαμιχαήλ ν. Παμπόρης Εργοληπτική Εταιρεία Λτδ

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 665 στην οποία αποφασίστηκε ότι η αναφορά στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση ότι χωρίς την έκδοση του ζητούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο ήταν επαρκής μαρτυρία που ικανοποιούσε και την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/

1. Στην προκειμένη περίπτωση μαρτυρία σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση περιέχεται στην παράγραφο 4 της αρχικής Ένορκης Δήλωσης του Ενάγοντα και στις παραγράφους 4, 5, 6 και 8 της συμπληρωματικής του Ένορκης Δήλωσης. Κατά συνέπεια κρίνω ότι η αναφορά στις Ενόρκους Δηλώσεις του Ενάγοντα ότι από πληροφορίες που εξασφάλισε από την κοινότητα Περιστερώνας, υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι ο Εναγόμενος προτίθεται να πωλήσει και/ή αποξενώσει το ακίνητο του οπότε σε τέτοια περίπτωση θα εμποδιστεί από του να ικανοποιήσει την υπέρ του τυχόν εκδοθησόμενη απόφαση, είναι επαρκής μαρτυρία για σκοπούς ικανοποίησης της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου
2. Ο δικηγόρος του Εναγόμενου εισηγήθηκε ότι το προσωρινό διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί και γιατί ο Ενάγοντας απέκρυψε ουσιώδη στοιχεία που έπρεπε να αποκάλυπτε ώστε το Δικαστήριο να μπορέσει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια ορθά και δίκαια. Αναφέρθηκε ειδικότερα στη μη αποκάλυψη του ύψους της αποζημίωσης που ζητά με την Αγωγή του εφόσον θα έπρεπε να έχει ξεκαθαρίσει το θέμα μέχρι την καταχώρηση της Αγωγής και τι πραγματικά συνέβη κατά την επίσκεψη του Ενάγοντα στο χωριό Περιστερώνα που διαμένει ο Εναγόμενος. Το ζήτημα της απόκρυψης γεγονότων και η σημασία της αναλύεται στην υπόθεση Σάββα ν. Τηλεμάχου (ανωτέρω). Το κρίσιμο στοιχείο που συνιστά και το κριτήριο, είναι η εξ αντικειμένου επιμέτρηση της σημασίας του γεγονότος που δεν έχει αποκαλυφθεί. Στην προκειμένη περίπτωση σχετική αναφορά με τις αξιώσεις του Ενάγοντα υπάρχει στην παράγραφο 6 της Ένορκης Δήλωσης του ότι το θανατηφόρο δυστύχημα προκάλεσε ανεπανόρθωτη ζημιά, απώλειες, πόνο, ταλαιπωρία και ειδικές ζημιές. Η μη εξειδίκευση στο στάδιο αυτό των αποζημιώσεων που ζητούνται και το ακριβές ποσό που αφορούν δεν είναι ουσιαστικά για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στην έκδοση του διατάγματος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το θέμα αυτό σχετίζεται με το εδάφιο 1 του άρθρου 5 του Κεφ. 6 ότι η περιουσία που θα δεσμευθεί με το παρεμπίπτον διάταγμα θα πρέπει να είναι ανάλογη με την αξίωση του Ενάγοντα μαζί με τα έξοδα. Με βάση τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε και τις αποζημιώσεις που ζητούνται στην κλίμακα που έχει καθορίσει ο Ενάγοντας εκδόθηκε παρεμπίπτον διάταγμα που δεσμεύει μόνο το 1/3 μερίδιο της επίδικης περιουσίας και όχι το ½ όπως ζητείτο με την αίτηση στη βάση της αξίας της περιουσίας που δηλώθηκε στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα. Εν πάση περιπτώσει ο Ενάγων δεν αναμένεται στο στάδιο αυτό να εξειδικεύσει αναλυτικά το κάθε ποσό της αποζημίωσης που ζητά με την Αγωγή του αλλά να δώσει μια γενική εικόνα όσον αφορά τις αξιώσεις του. Εξετάζοντας το όλο θέμα η εισήγηση για απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων δεν γίνεται δεκτή και απορρίπτεται. Διάσταση υπάρχει μεταξύ των διαδίκων όσον αφορά την αξία του ακινήτου που είναι το αντικείμενο του διατάγματος. Ο μεν Ενάγοντας αναφέρει γενικά στην ένορκη δήλωση του ότι το ½ μερίδιο επί του ακινήτου ανέρχεται σε €150.000 ο δε Εναγόμενος στη δική του ένορκη δήλωση ανεβάζει την αξία του όλου ακινήτου σε €750.000 - €900.000, επισυνάπτοντας προς τούτο και σχετική έκθεση εκτίμησης ως Τεκμήριο
3. Από τις δυο εκτιμήσεις προτιμώ την εκτίμηση από μέρους του Εναγόμενου που είναι πιο τεκμηριωμένη και αποκαλύπτεται η πηγή της πληροφόρησης του. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι με βάση τα στοιχεία του Τεκμηρίου 1 που επισυνάφθηκε στην ένορκη δήλωση του Εναγόμενου, η αξία του ακινήτου του Εναγόμενου κυμαίνεται μεταξύ €750.000 - €900.000 και όχι €300.000 όπως υπολογίζει ο Ενάγοντας. Συνεπώς κρίνω ότι το διάταγμα σε περίπτωση που αποφασιστεί η οριστικοποίηση του θα πρέπει να περιοριστεί στο 1/6 μερίδιο επί του ακινήτου. Παρέμεινε τέλος να εξεταστεί το θέμα του ισοζυγίου της ευχέρειας που με βάση όλα τα δεδομένα ενώπιον μου είναι κατάληξη μου ότι αυτό ευνοεί τον Αιτητή/Ενάγοντα. Σε περίπτωση μη οριστικοποίησης του ο Ενάγοντας διατρέχει σοβαρό κίνδυνο μη ικανοποίησης μιας ενδεχόμενης απόφασης υπέρ του ενώ ο Εναγόμενος από την άλλη δεν κατέδειξε ορατό κίνδυνο ανεπανόρθωτης ή άλλης ζημιάς για την οποία δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί από τον Ενάγοντα. Με τα διαθέσιμα ενώπιον μου στοιχεία έχει καταδειχθεί ότι πράγματι είναι δίκαιο και πρόσφορο να συνεχίσει να ισχύει το διάταγμα σε σχέση με το 1/6 μερίδιο εφ΄ όλου του ακινήτου ενόψει της πραγματικής αξίας του που έχω αποδεχθεί. Κατά συνέπεια το παρεμπίπτον διάταγμα ημερομηνίας 16.3.2009 οριστικοποιείται όπως έχει περιοριστεί στο 1/6 μερίδιο. Τα έξοδα της Αίτησης να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον του Καθ΄ ού η Αίτηση όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ................... Α. Πούγιουρου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής ΛΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο