CSG Neocleous Brothers Constructions Limited ν. Βερεγγάριας Π. Παπακόκκινου κ.α., Αρ. Αγωγής: 2098/08, 15 Οκτωβρίου 2009

(1)όπως αυτή τροποποιήθηκε στις 23.12.1999, προνοεί ότι η ένσταση η οποία καταχωρείται θα πρέπει αναφέρει το συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου ή στους συγκεκριμένους Διαδικαστικούς Κανονισμούς επί των οποίων βασίζεται και θα εξειδικεύει τους συγκεκριμένους λόγους της ένστασης. Στην υπό κρίση αίτηση οι καθ΄ων η αίτηση, δεν συμμορφώθηκαν με την Διαταγή 48 Θ4

(1), αφού στην ένσταση τους με ημερομηνία 28.9.2009 δεν εξειδίκευσαν τους λόγους της ένστασης, με αποτέλεσμα η ένσταση τους να καθίσταται παράτυπη. Στην υπόθεση Ανδρέα Σοφοκλέους ν.

1. Κωστάκη Ταβελούδη κα. Πολιτική Εφεση 10932 ημερομηνίας 28.1.2002 λέχθηκαν τα εξής: «Θα θέλαμε όμως με αυτή την ευκαιρία να θυμίσουμε τον επιτακτικό χαρακτήρα της νέας διάταξης αναφορικά με τον καθορισμό, στο σώμα της γραπτής ένστασης, των λόγων που την υποστηρίζουν και το συναφές καθήκον του συντάκτη της να τους εξειδικεύσει. Και θα προσθέταμε με την καθαρότητα, λιτότητα έκφρασης και περιεκτικότητα, που πρέπει να χαρακτηρίζουν τη νομική γραφή. Ας μη λησμονείται ότι ο συντάκτης της ένστασης δεν έχει μόνο καθήκον να πληροφορήσει τον αντίδικο του σε ποιούς ακριβώς λόγους έγκειται η ένσταση του, αλλά και ανάλογη υποχρέωση απέναντι στο δικαστήριο». Σχετική υπόθεση ως προς την μη συμμόρφωση με τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς είναι η υπόθεση Karl Heinz Wunderlich v. Ευθύβουλου Παναγιώτου, Πολιτική Έφεση 10196, 23.3.1999 στην οποία λέχθηκαν τα εξής «Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευτεί με τον τρόπο και τη διαδικασία που προβλέπεται από τη νέα Δ.
2. Έτσι μετά τη θέσπιση της νέας Δ.64 παρέχεται διακριτική ευχέρεια διάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων, τα οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα (βλ. Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκίνητων Οχημάτων κ.α

(1995)3 ΑΑΔ σελ. 334, Δημοκρατία ν. Lion Ins.Agency Ltd

(1995)3 AAΔ σελ. 338, 340 και Panayiotis Georgiou (Catering Ltd) κ.α ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 1516/19.7.96- απόφαση της Ολομέλειας) Ωστόσο πρέπει να υπομνησθεί πως η εξουσία που δίδεται στο Δικαστήριο από τη νέα Δ.64 είναι εξουσία για θεραπεία των παρατυπιών που αποτελούνται από παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς. Το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει θεμελιώδεις παραλείψεις». Ο σκοπός της Δ.64 είναι η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς, η οποία καθιστά την διαδικασία άκυρη και μη συμμόρφωση η οποία απλώς καθιστά την διαδικασία παράτυπη (βλ. Supreme Court Practice 1999 σελ.10). H Δ.64 έχει ερμηνευτεί σε σωρεία αποφάσεων (Βλ. Θαλλασινός v. Δημοκρατίας

(1995)3 ΑΔΔ σελ 255, Λοίζου v. Χαραλάμπους & Άλλου, Πολιτική Εφεση 8946, ημερ. 15.2.96). H νέα Δ.64 που τέθηκε σε ισχύ στις 24.2.1995 έχει ως εξής: 1.

(1)Η μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους παρόντες Κανονισμούς, αναφορικά με τον χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή τη φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε οποιοδήποτε στάδιο οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία και δεν θα καθιστά άκυρη τη διαδικασία, οποιοδήποτε βήμα στην διαδικασία, ή οποιοδήποτε έγγραφο, απόφαση ή διάταγμα σε αυτή.

(2)Τηρούμενης της παραγράφου

(3), το Δικαστήριο δύναται, εφόσον διαπιστωθεί τέτοια μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς, όπως προβλέπεται στην παράγραφο

(1), και υπό τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως, όπως κρίνει δίκαιο, να παραμερίσει εξ ολοκλήρου ή εν μέρει τη διαδικασία στην οποία επισυνέβη η μη συμμόρφωση, οποιοδήποτε διάταγμα σε αυτή, ή ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχουν οι παρόντες κανονισμοί, να επιτρέψει τέτοιες τροποποιήσεις, εάν χρειάζονται, και να εκδώσει τέτοιο διάταγμα, εάν χρειάζεται, αναφορικά με τη διαδικασία γενικά, όπως κρίνει πρέπον. Στην Θαλλασινός ν. Δημοκρατίας (πιο πάνω) κρίθηκε ότι με την νέα Δ.64 καταργείται η διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου. Εξισώνεται κάθε μορφή παρέκκλισης από τους Θεσμούς με αντικανότητα δυνάμενη να θεραπευτεί . Στην Κarl Heinz ( ανωτέρω) αναφέρθηκε ως κύριος λόγος όπως αυτός προκύπτει, από την απόφαση του Αγγλικού Εφετείου Metroinvest Ansalt and Others v. Commercial Union

(1985)1 W.L.R 513, 520 521, 522, κατά την μελέτη της Αγγλικής Δ.2 που αντιστοιχεί με την δική μας νέα Δ.64, που το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτική του ευχέρειας πρέπει να λάβει υπόψη για την παροχή θεραπείας είναι ο δυσμενής επηρεασμός (prejudice) της άλλης πλευράς λόγω της συγκεκριμένης παρατυπίας. Ακολουθώντας τις πιο πάνω αρχές όπως αυτές προκύπτουν μέσα από την Νομολογία, καταλήγω ότι η παρατυπία που έχει διαπιστωθεί είναι θεραπεύσιμη καθότι στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση έχουν εξειδικευτεί οι λόγοι της ένστασης και αριθμούνται ως 2 Α,Β,Γ και Δ, γεγονός το οποίο παρείχε την δυνατότητα να πληροφορηθούν οι αιτητές τους λόγους αυτής ενώ από την άλλη δεν τέθηκε και δεν έχω διαπιστώσει ότι συνεπεία της παράληψης των καθ΄ων η αίτηση προκλήθηκε οποιοσδήποτε δυσμενής επηρεασμός των δικαιωμάτων των αιτητών. Ως εκ τούτου ασκώντας την διακριτική μου ευχέρεια κρίνω ότι μπορεί να θεραπευτεί και εκδίδεται διάταγμα απαλλαγής της ένστασης από την παρατυπία. Σημειώνω όμως ότι τα όσα υποστηρίχθηκαν κατά το στάδιο των αγορεύσεων από την συνήγορο των καθ΄ων η αίτηση και δεν καλύπτονται από τους πιο πάνω λόγους δεν μπορούν να γίνουν αποδεχτά. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ Η Δ.57 Θ. 2 προβλέπει τα εξής: "Ένα δικαστήριο ή Δικαστής θα έχει την εξουσία να επεκτείνει ή να μείωση τον χρόνο που καθορίζεται από αυτούς τους κανονισμούς ή ορίζεται από οιονδήποτε διάταγμα επεκτάσεως του χρόνου για να γίνει κάτι ή να αρχίσει κάποια διαδικασία, υπό τοιούτους όρους (αν υπάρχουν) που το δίκαιο της περίπτωσης θα απαιτεί και οιαδήποτε τέτοια επέκταση του χρόνου μπορεί μετά την λήξη του χρόνου που ορίστηκε ή επετράπηκε νοουμένου ότι όταν ο χρόνος για την παράδοση οιουδήποτε δικογράφου ή εγγράφου ή καταχώρησης οιασδήποτε ενόρκου δηλώσεως, απαντήσεως ή εγγράφου ή τελέσεως οιασδήποτε πράξεως ή καθωριστεί οπό οιονδήποτε των κανονισμών ή από οιανδήποτε οδηγία η διάταγμα του Δικαστηρίου ή Δικαστού, τα έξοδα οιασδήποτε αιτήσεως για παράταση του τοιούτου χρόνου και οιουδήποτε διατάγματος θα καταβάλλονται από τον διάδικο που κάμνει την τοιαύτη αίτηση εκτός αν το Δικαστήριο η Δικαστής διατάξει διαφορετικά". Μέσα από την Νομολογία προκύπτουν οι ακόλουθες αρχές: Προεξέχουσα αρχή είναι ότι η εξουσία του Δικαστηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας (Loizou v. Konteatis

(1968)1 C.L.R. σελ. 291, 293 και Schafer v. Blyth

(1920)3 K.B 143). Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης. Ανάμεσα στα περιστατικά πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει (Λυρατζής ν. Χαραλάμπους κ.α

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. σελ. 193, Loizou (πιο πάνω), Cyprian Seaway Agencies v. Republic

(1981)C.L.R σελ. 271). Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Όπου ο νομοθέτης θέτει προθεσμίες για την λήψη διαδικαστικών μέτρων οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα το συμφέρον της δικαιοσύνης. Οι χρονικές προθεσμίες που καθορίζουν οι δικονομικοί κανόνες έχουν ως απώτερο σκοπό την όσο το δυνατό ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Εκεί όπου η αυστηρή εφαρμογή των χρονικών προθεσμιών μπορεί να αποβεί άδικη για ένα από τους διάδικους, οι δικονομικοί κανόνες παρέχουν την ευχέρεια παράτασης μίας χρονικής προθεσμίας νοουμένου ότι μία τέτοια παράταση είναι δικαιολογημένη κάτω από τις περιστάσεις (βλ. Τhas Maritime Co Ltd και Στέλιος Ρήγας κα Α.Α.Δ 1 (Α) σελ 643). Κάθε διάδικος μπορεί πριν από την πάροδο της προθεσμίας που καθορίζονται από του Δικονομικούς κανόνες αλλά και μετά από αυτή να υποβάλεει αίτηση για την παράταση της (βλέπε Eleftheriades and another v. Mavrellis and another

(1985)1 CLR 440) Προτού προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας της αίτησης θα πρέπει θα εξεταστεί το ζήτημα του δεδικασμένου που επικαλούνται οι καθ΄ων η αίτηση . Είχα την ευκαιρία να ανατρέξω και να μελετήσω την απόφαση του Δικαστηρίου που επικαλούνται οι καθ΄ων η αίτηση και διαπιστώνω ότι το Δικαστήριο ουσιαστικά κρίνει δικαιολογημένο το αίτημα των αιτητών (βλέπε σελ. 7 και 8 της απόφασης ημερομηνίας 3.7.2009) απορρίπτει όμως εν τέλει την αίτηση λόγω του λανθασμένου τίτλου της αίτησης και της ένορκης δήλωσης που την συνοδεύει καθώς και για το ότι στην αίτηση αναγράφεται ως διεύθυνση επίδοσης των αιτητών, η διεύθυνση του γραφείου του δικηγόρου τους στην Λευκωσία, αντί αυτή που αναγράφεται στο σημείωμα εμφάνισης στην Πάφο. Τα πιο πάνω το Δικαστήριο έκρινε ότι αποτελούν απλές παρατυπίες, οι οποίες θα μπορούσαν, υπό προϋποθέσεις να θεραπευτούν και αφού δεν τηρήθηκαν η αίτηση απορρίφθηκε για τους πιο πάνω τυπικούς λόγους. Εισηγούνται οι καθ΄ων η αίτηση ότι λόγω της πιο πάνω κατάληξης υπάρχει δεδικασμένο και τονίστηκε ότι η απόφαση ημερομηνίας 3.7.2009 δεν εφεσιβλήθηκε. Επίσης ότι κωλύονται να υποβάλλουν την παρούσα αίτηση για το γεγονός ότι στην αίτηση ημερομηνίας 18.5.2009 δεν ζήτησαν γραπτώς εκκρεμούσης της αιτήσεως ούτε διόρθωση ούτε τροποποίηση της. Σε ότι αφορά το τελευταίο δεν θεωρώ ότι απαιτείται να σχολιαστεί η προηγούμενη συμπεριφορά των αιτητών, η οποία άλλωστε οδήγησε και στην απόρριψη της προηγούμενης αίτησης τους, ενώ δεν μπορώ να εντοπίσω πως αυτή, δηλαδή η προηγούμενη συμπεριφορά τους ως προς τον χειρισμό της αίτησης τους που παρουσίαζε παρατυπίες, μπορεί να επηρεάζει και να δημιουργεί κώλυμα στην παρούσα αίτηση απλά και μόνο δηλαδή για τον λόγο ότι σε προηγούμενη αίτηση δεν καταχώρησαν αίτηση που να ζητούν άρση ή διόρθωση της παρατυπίας. Λαμβάνοντας υπόψη τους λόγους για τους οποίους η αίτηση απορρίφθηκε αλλά και το γεγονός ότι η ουσία της αίτησης δεν έχει κριθεί με την προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου ζήτημα δεδικασμένου δεν θεωρώ ότι υφίσταται. Ο τρίτος λόγος (βλέπε παρ. 2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση) που προβάλλουν οι καθών η αίτησης έχει ως εξής: Η ένορκη δήλωση της Μ. Πιερή που επεδόθηκε με την αίτηση ημε. 22/7/2009 είναι ανυπόγραφη χωρίς ημερομηνία, δεν φέρει την σφραγίδα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και συνεπώς είναι αντικανονική και δεν πρέπει να ληφθεί καθόλου υπόψη από το Δικαστήριο και δέον να απορριφθεί. Η θέση αυτή δεν μπορεί επιτύχει. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση η οποία καταχωρήθηκε και βρίσκεται στον φάκελο της υπόθεσης δεν θα μπορούσε να ληφθεί από το Δικαστήριο υπόψη αν πράγματι έφερε τα πιο πάνω χαρακτηριστικά. Η ένορκη δήλωση που βρίσκεται στον φάκελο της υπόθεσης και συνοδεύει την ένσταση και υπογραμμένη είναι από την ενόρκως δηλούσα και ημερομηνία και πιστοποίηση του Πρωτοκολλητή φέρει. Επίσης σε αυτή γίνεται αναφορά ότι υπάρχει εξουσιοδότηση να ορκιστεί και εξηγεί με ποια ιδιότητα το πράττει. Η επίδοση της αίτησης με ένορκη δήλωσης που σύμφωνα με τις καθ΄ων η αίτηση φέρει τα πιο πάνω χαρακτηριστικά, δεν καθιστά αυτή άκυρη. Σύμφωνα με την νομολογία (βλέπε Σταυρινή Κολλάτου ν. Κυριάκου Παναγιώτου Πολιτική Έφεση 11478 ημερομηνίας 30.6.2003), το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου να εγκρίνει την παράταση των προθεσμιών που τίθενται είτε από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας είτε από διαταγή του δικαστηρίου για την λήψη διαδικαστικών μέτρων. Στην αποτίμηση των συμφερόντων της Δικαιοσύνης, προέχει η διασφάλιση δίκαιης δίκης, η οποία συναρτάται τόσο με το δικαίωμα εκάτερου των διαδίκων να ακουστεί στην υπόθεση του, όσο και με την διεκπεραίωση της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο. Οι Θεσμοί έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθιέρωση του θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση της δίκαιης δίκης. Κάθε απόκλιση από αυτούς πρέπει να δικαιολογείται, γίνεται αποδεκτή, εφόσον δεν αντιστρατεύεται τα θέσμια της δίκαιης δίκης, ως η περίπτωση της ηθελημένης αδιαφορίας για την μη τήρηση τους. Τα συμφέροντα του αντιδίκου που αξαιτείται την παράταση, λαμβάνονται υπόψη, όλως ιδιαίτερα, ο πιθανός επηρεασμός των ουσιαστικών, καθώς και των δικονομικών του δικαιωμάτων. Η τήρηση των διαδικαστικών κανόνων δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά το μέσο για την επίτευξη δίκαιης δίκης. Εφόσον παρέκκλιση από τα θέσμια δεν αναιρεί το σκοπό, αυτή αντιμετωπίζεται θετικά. Αντιμετωπίζεται αρνητικά όταν αντιστρατεύεται τη διασφάλιση δίκαιης δίκης, που εξυπακούει και την προστασία των δικαιωμάτων του αντιδίκου. Στην προκειμένη περίπτωση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση δεν αποκαλύπτεται οποιοδήποτε γεγονός που να αποκαλύπτει δυσμενή επηρεασμό οιουδήποτε ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος των καθ΄ων η αίτηση. Οι ισχυρισμοί που τέθηκαν κατά την ακρόαση της αίτησης από την συνήγορο των καθ΄ων η αίτηση δεν περιλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση και δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Η δημιουργία βλάβης και ζημιών που επικαλούνται οι καθ΄ων η αίτηση, η οποία σύμφωνα με τις καθ΄ων η αίτηση οφείλεται στους αιτητές και δεν μπορούν έτσι να το εκμεταλλευτούν, αποτελεί ισχυρισμό ο οποίος μόνο κατά την ακροαματική διαδικασία της ουσίας της αγωγής θα μπορούσε να αποφασιστεί. Το γεγονός ότι η ακρόαση της αγωγής ορίστηκε στις 19/11/2009 δεν επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο το αίτημα. Η ακρόαση της αγωγής απέχει από σήμερα 1 μήνα και 4 ημέρες γεγονός το οποίο θα ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο σε συσχετισμό πάντα και με τον χρόνο που ζητούν οι αιτητές. Η έκθεση υπεράσπισης και ανταπαίτησης των καθ΄ων η αίτηση απαρτίζεται από 39 σελίδες και σε αυτή εγείρονται σωρεία θεμάτων, γεγονός το οποίο καθιστά την υπεράσπιση τους πολύπλοκο δικόγραφο. Η συνήγορος των καθ΄ων η αίτηση έθιξε το ζήτημα του χρόνου που μεσολάβησε χωρίς οι αιτητές να καταχωρήσουν την υπεράσπιση τους. Είναι γεγονός ότι οι αιτητές δεν καταχώρησαν την υπεράσπιση τους μέσα στην προβλεπόμενη από τους Διαδικαστικούς προθεσμία και αφού παρήλθε αυτή ζήτησαν με αίτηση τους παράταση του χρόνου, η οποία αντίκρισε την ένσταση των καθ΄ων η αίτηση και για τους λόγους που έχουν αναφερθεί πιο πάνω, απορρίφθηκε. Η επανάληψη του αιτήματος τους, υπό τις περιστάσεις, δεν μπορεί να κριθεί ότι έγινε καταχρηστικά αφού αυτό είναι το μόνο μέτρο και μέσω ώστε να τους οδηγήσει στην καταχώρηση της υπεράσπισης τους. Η προηγούμενη αίτηση τους απορρίφθηκε στις 3.7.2009 και η παρούσα καταχωρήθηκε 19 ημέρες μετά, χρονικό διάστημα το οποίο δεν υποδηλοί αδιαφορία και κατάχρηση των διαδικασιών από μέρους τους. Το πολυσέλιδο της υπεράσπισης των καθ΄ων η αίτηση, η σωρεία των θεμάτων που εγείρονται αλλά και το δικαίωμα τους να ακουστούν είναι κατά την άποψη μου αρκετά ώστε να ασκήσω την διακριτική μου ευχέρεια υπέρ του αιτήματος τους. Κατά την άποψη μου άρνηση παράτασης του χρόνου καταχώρησης της Υπεράσπισης των αιτητών θα ισοδυναμούσε με άρνηση και στέρηση του δικαιώματος τους να ακουστούν. Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης δικαιολογεί την αποδοχή του αιτήματος, το οποίο γίνεται αποδεκτό. Ο χρόνος για την καταχώρησης της Υπεράσπισης των εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων 2 παρατείνεται για 15 ημέρες από σήμερα. Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η ένσταση των καθ΄ων η αιτηση δεν πέτυχε αλλά και ταυτόχρονα ότι γενεσιουργός αιτία της παρούσας διαδικασίας αποτέλεσε η μη συμμόρφωση των αιτητών με τους διαδικαστικούς κανονισμούς για καταχώρηση της υπεράσπισης δεν εκδίδω καμία διαταγή για τα έξοδα. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο