Επί τοις αφορώσι τον Λουκά Στεφάνου, Αρ. Ειδ. Πτώχευσης 789/2009, 10/12/2009

(3)και 102 του Περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του αιτητή ο οποίος απορρίπτει το περιεχόμενο της ειδοποίησης πτώχευσης ενώ ως λόγους για την ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης προβάλει τα εξής: (α) Το ποσό που αναφέρεται στην ειδοποίηση πτώχευσης ότι παραμένει ως υπόλοιπο είναι υπερβολικό, άδικο και αντινομικό. Οι αιτητές δεν αναφέρουν πως έχει προκύψει το πιο πάνω ποσό ούτως ώστε να δύναται να εξακριβωθεί με σαφήνεια το σημερινό εξ΄αποφάσεως χρέος και αν υπάρχει τέτοιο. (β) Οι αιτητές δεν αναφέρουν και/ή αποκρύπτουν, εάν υπάρχουν εντάλματα είσπραξης στην Αστυνομική Διεύθυνση Πάφου και γιατί δεν έλαβαν περαιτέρω μέτρα εκτέλεσης για εξόφλησης της. (γ) Ο τύπος της ειδοποίησης πτώχευσης δεν είναι συμφώνως του τύπου ο οποίος προβλέπεται από τους Περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικούς Κανονισμούς και δεν υπογράφεται από τους Πιστωτές. (δ) Δεν του επιδόθηκε αντίγραφο της αιτήσεως και της απόφασης όπως οι κανονισμοί προβλέπουν και/ή δεόντως σφραγισμένο και καταχωρήθηκε κατά παράβαση των Περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικών Κανονισμών αλλά και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (ε) Έχει ανασταλεί η ισχύ της εκτέλεσης της απόφασης που λήφθηκε εναντίον του στις 2/11/1988 λόγω της μεγάλης παρέλευσης χρονικού διαστήματος. (ζ) Η ειδοποίηση πτώχευσης είναι καταχρηστική και καταπιεστική εις βάρος του και γίνεται κατά παράβαση των δικαστικών διαδικασιών με μοναδικό σκοπό να τον καταπιέσουν ούτως ώστε να προβούν στην εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 2/11/1988. (η) Οι αιτητές καταχώρησαν την ειδοποίηση πτώχευσης ως μέτρο εκτέλεσης και χρησιμοποιούν την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης για αλλότριους σκοπούς από αυτούς που ο νομοθέτης έταξε την συγκεκριμένη διαδικασία. Το γεγονός ότι παρέλειψαν οι αιτητές να προωθήσουν μέτρο εκτέλεσης εναντίον του με σκοπό την είσπραξη του εξ΄αποφάσεως χρέους, για σχεδόν 21 χρόνια, δεικνύει και επιβεβαιώνει την θέση του περί καταχρηστικής άσκησης της παρούσας διαδικασίας. (θ) Οι αιτητές κωλύονται από το να αξιώνουν να κριθεί ότι τέλεσε πράξη πτώχευσης μέχρι τις 23/7/2009 δεδομένης της μεγάλης χρονικής καθυστέρησης που προέκυψε από την ημερομηνία που η απόφαση στην αγωγή 1300/88 Ε.Δ. κατέστη εκτελεστή δηλαδή στις 2/11/1988 μέχρι την πρόσφατη ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης ειδοποίησης πτώχευσης. Η καθ΄ης η αίτηση, καταχώρησε στις 13.10.2009, ένσταση στην αίτηση, η οποία περιλαμβάνει τους ακόλουθους λόγους ένστασης: 1. Η αίτηση είναι παράτυπη και αντικανονική γιατί δεν πληροί τις προϋποθέσεις του Άρθρου 3

(1)(ζ) για ακύρωση της Ειδοποίησης Πτώχευσης.

1. Η αίτηση είναι εκπρόθεσμη αφού έχει καταχωρηθεί μετά την πάροδο του επιτρεπτού χρόνου σύμφωνα με τις πρόνοιες των Περί Πτωχεύσεων Κανονισμών.
2. Το χρέος που αναφέρεται στην ειδοποίηση πτώχευσης δεν έχει εξοφληθεί και υφίσταται. Ο αιτητής δεν προσκόμισε καμιά εξοφλητική απόδειξη.
3. Η αίτηση βασίζεται μεταξύ άλλων και σε λανθασμένη νομική βάση.
4. Ο Αιτητής παρέλειψε να προβάλει στην Ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση του οιονδήποτε σοβαρό λόγο και/ή ουσιαστικό λόγο που να δικαιολογεί την ακύρωση και/ή τον παραμερισμό της Ειδοποίησης Πτώχευσης.
5. Ο αιτητής προβάλλει νομικούς ισχυρισμούς και/ή ισχυρισμούς που παραπέμπουν στην σχετική Νομοθεσία χωρίς να αναφέρει από ποιον λαμβάνει συμβουλή.
6. Η αίτηση προσλαμβάνει μορφή κατάχρησης της διαδικασίας εφόσον ο μόνος λόγος που ο Αιτητής καταχώρησε την παρούσα αίτηση είναι για να καθυστερήσει και/ή να εμποδίσει την διαδικασία Πτώχευσης.
7. Η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί εφόσον οι προβαλλόμενοι ανυπόστατοι ισχυρισμοί του αιτητή ουδεμία πιθανότητα επιτυχίας έχουν.
8. Οι πιστωτές καθ΄ων η αίτηση ακολούθησαν πάντοτε την ορθή και/ή ενδεδειγμένη διαδικασία σύμφωνα με την σχετική Νομοθεσία και στους σχετικούς διαδικαστικούς Κανονισμούς.
9. Η ειδοποίηση πτώχευσης είναι νομότυπη εισήχθη κανονικώς και εμπρόθεσμα και σύμφωνα με τις πρόνοιες των Πτωχευτικών Κανονισμών.
10. Η διαδικασία πτώχευσης σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί μέτρο εκτέλεσης της απόφασης και οι πιστωτές δεν υποχρεούνται να προχωρήσουν με μέτρα εκτέλεσης πριν να προωθήσουν την διαδικασία πτώχευσης. Κατά την ακρόαση της αίτησης οι συνήγοροι αμφοτέρων των πλευρών υποστήριξαν με τις αγορεύσεις τους τις θέσεις τους. Ειδική αναφορά σε αυτές θα γίνει πιο κάτω όπου τούτο θεωρηθεί αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Σύμφωνα με το άρθρο 3

(1)του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5, χρεώστης διαπράττει πράξη πτώχευσης σε κάθε περίπτωση από αυτές που αναφέρονται στις υποπαραγράφους του εν λόγω άρθρου. Σημαντικές για σκοπούς της υπό εξέταση αίτησης, είναι οι πρόνοιες του άρθρου 3

(1)(ζ) στο οποίο αναφέρονται τα ακόλουθα: «Αν πιστωτής εξασφαλίζει εναντίον του τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα για οποιοδήποτε ποσό, και, ενώ δεν αναστάληκε η εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγματος, επέδωσε σε αυτόν στην Κύπρο ή άλλου με άδεια δικαστηρίου, ειδοποίηση πτώχευσης βάσει του Νόμου αυτού και μέσα σε επτά ημέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης σε αυτόν, σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται στην Κύπρο και σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται αλλού μέσα στον καθορισμένο από το Διάταγμα που παρέχει την άδεια για επίδοση χρόνο, ο χρεώστης είτε συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, είτε ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή η οποία εξισώνεται ή υπερβαίνει το ποσό του εξ΄αποφάσεως χρέους ή το ποσό που διατάχθηκε να πληρωθεί, και την οποία δεν ήταν δυνατό να προβάλει στην αγωγή ή τη διαδικασία στην οποία εξασφαλίστηκε ή απόφαση ή το διάταγμα». Όπως προκύπτει από την Νομολογία, οι περιπτώσεις που παρέχονται στον καθ΄ου η αίτηση για να προσβάλει την εγκυρότητα μιας πτωχευτικής ειδοποίησης, περιορίζονται στους πιο πάνω λόγους (βλ. Νίκος Λάρκος ν. Ελένη Παναγή Κατσιάρη Πολιτική Έφεση 10610, ημερομηνίας 23.10.2000). Σύμφωνα με το σύγγραμμα Williams and Muir Hunter «The Law and Practice in Bankruptcy», 19η έκδοση, χρεώστης δύναται να υποβάλει αίτηση (διαδικασία άλλη από αυτή που προβλέπεται στον Κανονισμό 40 με Ένορκη Δήλωση) για παραμερισμό της Ειδοποίησης Πτώχευσης για λόγους άλλους, όπως, παρατυπία, κακή επίδοση, πληρωμή του χρέους κ.α. Στις περιπτώσεις μάλιστα αυτές, ως έχει νομολογηθεί δεν ισχύει η προθεσμία των τριών ημερών που προβλέπεται για την ένορκη δήλωση του Κ.40 (βλ. In Re Costas Luka

(1986)2 JSC 365 και Williams and Muir Hunter «The Law and Practice in Bankruptcy», 19η έκδοση, σελ.38). Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι μπορεί να επιζητηθεί ο παραμερισμός Ειδοποίησης Πτώχευσης για λόγους άλλους από αυτούς που περιλαμβάνονται στον Κανονισμό

1. Τέτοια αίτηση θα πρέπει να έχει ως νομική βάση τον Κανονισμό
2. Συνεπακόλουθα με τα πιο πάνω, η αίτηση που έχει καταχωρήσει ο χρεώστης, ο οποίος ζητά την ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης, εφόσον δεν αφορά τα όσα αναφέρονται στο πιο πάνω άρθρο 3

(1)(ζ) και εφόσον σε αυτή περιλαμβάνεται και ο Κανονισμός 16 δεν μπορεί να κριθεί ότι είναι παράτυπη και αντικανονική, όπως οι καθ΄ων η αίτηση ισχυρίζονται με τον πρώτο λόγο της ένστασης τους, αλλά ούτε και εκπρόθεσμη ως αναφέρεται στον δεύτερο λόγο της ένστασης. Η ειδοποίηση πτώχευσης επιδόθηκε στις 29.7.2009 και η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 6.8.2009 ήτοι μέσα σε 7 ημέρες. Η αναφορά στην νομική βάση της υπό κρίση αίτησης της Δ.48 και της Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αν και θεωρώ πως είναι λανθασμένη, δεν επηρεάζει καθ΄οιονδήποτε τρόπο την εγκυρότητα της αίτησης (βλ. (δ) λόγος της ένστασης) αφού ως προς τα υπόλοιπα συμμορφώνεται με τις επιταγές του Νόμου και των Κανονισμών. Κρίνω ανεδαφικό τον ισχυρισμό των καθ΄ων η αίτηση ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι παράτυπη γιατί ο αιτητής προβάλλει νομικούς ισχυρισμούς και/ή ισχυρισμούς που παραπέμπουν στην σχετική Νομοθεσία χωρίς να αναφέρει από ποιον λαμβάνει συμβουλή και προς τούτο παραπέμπω στην ένορκη του δήλωση του στην οποία ο αιτητής αναφέρει σε κάθε περίπτωση «εξ΄όσων κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω και εξ΄ όσων με πληροφορεί ο δικηγόρος μου». Ισχυρίζεται ο αιτητής ότι η ο τύπος της ειδοποίησης πτώχευσης δεν είναι συμφώνως του τύπου ο οποίος προβλέπεται από τους Περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικούς Κανονισμούς και δεν υπογράφεται από τους Πιστωτές. Η επίδικη ειδοποίηση πτώχευσης εισήχθη με βάση τον Καν. 39 των Πτωχευτικών Κανονισμών, είναι σύμφωνη με το πρότυπο-έντυπο αρ. 3 του Παραρτήματος «Α» των Κανονισμών, που αποτελεί την παράκληση για έκδοση της πτωχευτικής ειδοποίησης, συνεπακόλουθα ο πιο πάνω ισχυρισμός δεν ευσταθεί. Αναφορικά με τον ισχυρισμό που προβάλει ο αιτητής ότι δεν του επιδόθηκε αντίγραφο της αιτήσεως και της απόφασης όπως οι κανονισμοί προβλέπουν και/ή δεόντως σφραγισμένο και καταχωρήθηκε κατά παράβαση των Περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικών Κανονισμών αλλά και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, παρατηρώ ότι στην ένορκη δήλωση επίδοσης της ειδοποίησης πτώχευσης που βρίσκεται εντός του φακέλου, ο ιδιώτης επιδότης ορκίζεται ότι επιδόθηκε στον Λουκά Στεφάνου (αιτητής στην παρούσα) επίσημο αντίγραφο της ειδοποίησης πτώχευσης με αριθμό 789/2009 έναντι της υπογραφής του. Στην πιο πάνω ένορκη δήλωση του επιδότη επισυνάπτεται και πιστοποιημένο από τον Πρωτοκολλητή αντίγραφο της ειδοποίησης πτώχευσης 789/2009 που φέρει τόσο την ημερομηνία επίδοσης της όσο και υπογραφή, η οποία δεν μπορεί να είναι άλλη από του ιδίου του αιτητή όπως ορκίζεται και ο επιδότης, στην πιο πάνω ειδοποίηση επισυνάπτεται και πιστό αντίγραφο της απόφασης στην αγωγή 1300/88 Ως εκ των ως άνω και αυτός ο ισχυρισμός του αιτητή είναι ανεδαφικός. Είναι γεγονός ότι η απόφαση που εκδόθηκε στην αγωγή 1300/88 εναντίον του αιτητή εκδόθηκε πριν από 21 χρόνια, σχετικά με το θέμα αυτό θα επανέλθω. Το γεγονός ότι παρήλθε τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα από την έκδοση της απόφασης, δεν οδηγεί στην αναστολή της ισχύς της, όπως ο αιτητής ισχυρίζεται στην παράγραφο 6 της ένορκης δήλωσης του. Το άρθρο 3

(1)(g) του Περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5 επιβάλλει την ύπαρξη τελικής εκτελεστής απόφασης. Στην υπόθεση Νικολαίδης ν. Φετά

(1992)1 ΑΑΔ 970 τονίζεται ότι η απόφαση είναι εκτελεστή εάν δεν υπάρχει αναστολή εκτέλεσης. Αυτό που απαιτείται, σε περίπτωση παρέλευσης 6 ετών από την έκδοση μιας απόφασης είναι άδεια του δικαστηρίου για εκτέλεση της (βλέπε Δ.40Θ.8 των Θεσμών Πολιτικής δικονομίας). Η παρούσα διαδικασία έχει αποφασιστεί ότι δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης αλλά είναι μια "sui generis" διαδικασία οιονεί ποινικού χαρακτήρα. Ως εκ τούτου δεν απαιτείται η εξασφάλιση άδειας του Δικαστηρίου για εκτέλεση της απόφασης, αν παρέλθει το πιο πάνω χρονικό διάστημα των 6 ετών, αφού η διαδικασία πτώχευσης δεν αποτελεί μέσο εκτέλεσης μιας απόφασης όπως αναφέρθηκε και στην υπόθεση Αρέστη ν. Λαική

(2002)1 ΑΑΔ 1258. Αναφορικά με τα όσα προβάλλει ο αιτητής στην παράγραφο 4 της ένορκης του δήλωση σχετικά με το ύψους του ποσού που αναφέρεται στην ειδοποίηση πτώχευσης διαπιστώνω πως αν αφαιρεθεί η πληρωμή που έγινε έναντι του εξ αποφάσεως χρέους ήτοι το ποσό των Λ.Κ.1784.37 το ποσό που απομένει κατά τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης ξεπερνά κατά πολύ το ποσό που προβλέπεται από τον Νόμο (Άρθρο 5

(1)(α) του Κεφ.5) ήτοι τα €854.30.- Σε ότι αφορά τον ισχυρισμό του αίτητη ότι οι καθ΄ων η αίτηση δεν αναφέρουν και/ή αποκρύβουν, εάν υπάρχουν εντάλματα είσπραξης στην Αστυνομική Διεύθυνση Πάφου, κρίνω ότι αυτός ο ισχυρισμός είναι γενικός και αόριστος, εφόσον ο ίδιος ο ενόρκως δηλών δεν ορκίζεται θετικά ότι πράγματι υπάρχουν εντάλματα είσπραξης στην Αστυνομία, κατά τρόπο που η πληρωμή τους θα οδηγούσε σε μείωση του ποσού ή εξόφληση του, ενώ σε ότι αφορά τον ισχυρισμό πως δεν αναφέρουν ή αποκρύβουν γιατί δεν έλαβαν περαιτέρω μέτρα εκτέλεσης για εξόφληση της απόφασης φρονώ, για τους ίδιους λόγους που έχω αναφέρει πιο πάνω, πως δεν αποτελεί προϋπόθεση στην αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης ή επιβάλλεται πως θα πρέπει οι αιτητές να αναφέρουν κάτι τέτοιο. Σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας, όπως τονίστηκε στην υπόθεση London Clubs Ltd v. Ρ. Παπαδόπουλου,

(2002)ΑΑΔ 1(Γ) 1699, είναι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ΄ολοκλήρου ή μερικώς και κατ΄ισονομία όλων των πιστωτών. Ισχυρίζεται ο αιτητής ότι οι καθ΄ων η αίτηση καταχώρησαν την ειδοποίηση πτώχευσης ως μέτρο εκτέλεσης και χρησιμοποιούν την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης για αλλότριους σκοπούς και πως το γεγονός ότι παρέλειψαν να προωθήσουν μέτρο εκτέλεσης εναντίον του με σκοπό την είσπραξη του εξ΄αποφάσεως χρέους, για σχεδόν 21 χρόνια, δεικνύει και επιβεβαιώνει την θέση του περί καταχρηστικής άσκησης της παρούσας διαδικασίας. Επίσης ότι αιτητές κωλύονται από το να αξιώνουν να κριθεί ότι τέλεσε πράξη πτώχευσης μέχρι τις 23/7/2009 δεδομένης της μεγάλης χρονικής καθυστέρησης που προέκυψε από την ημερομηνία που η απόφαση στην αγωγή 1300/88 Ε.Δ. κατέστη εκτελεστή δηλαδή στις 2/11/1988 μέχρι την πρόσφατη ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης ειδοποίησης πτώχευσης. Στην υπόθεση Πετράκης ν. Κίμωνος

(2006)1 (Β) ΑΑΔ 1311, λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Το όλο θέμα είναι θέμα γεγονότων. Εκεί που δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος του συγκεκριμένου αιτητή - πιστωτή και εις βάρος του χρεώστη και των άλλων πιστωτών του, αίτηση εκδόσεως διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι γίνεται για παράλληλο και αθέμιτο σκοπό ή κατά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, έστω και αν έχει σαν συνεπαγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεονέκτημα για τον πιστωτή». Η απόφαση την υπόθεση London Clubs Ltd (ανωτέρω), αφορούσε ειδοποιήσεις πτώχευσης. Υποβλήθηκε αίτηση ακυρώσεως των επιδοθεισών ειδοποιήσεων πτώχευσης επειδή συνιστούσαν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Είχαν προηγηθεί άλλες δύο ειδοποιήσεις πτωχεύσεως οι οποίες αποσύρθηκαν από τους αιτητές αφού ο καθ΄ου η αίτηση συμφώνησε να πληρώνει το ποσό μηνιαίων δόσεων τριπλάσιο από εκείνο που είχε αρχικά συγκατατεθεί να πληρώνει. Το Εφετείο παρατήρησε πως δεν εξηγήθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο γιατί δεν είχε προωθηθεί η ορθή διαδικασία είσπραξης της εξ αποφάσεως οφειλής του εφεσίβλητου μετά που αυτός αμέλησε να καταβάλει τις καθυστερημένες δόσεις του. Παρά το ότι υπήρχε σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου για μηνιαίες δόσεις, οι εφεσείοντες δεν το προώθησαν προς εκτέλεση. Πέραν τούτου οι εφεσείοντες είχαν αποσύρει, προηγουμένως, τις δύο ειδοποιήσεις πτώχευσης, με αντάλλαγμα την αύξηση του ποσού των δύο διαταγμάτων μηνιαίων δόσεων από Λ.Κ.100.- το καθένα σε Λ.Κ.300.- το καθένα. Με εκείνα τα δεδομένα το Εφετείο αποφάνθηκε πως η διαδικασία που ανελήφθη από τους εφεσείοντες ήταν καταπιεστική εις βάρος του εφεσίβλητου , γιατί δεν απέβλεπε, με την ορθή χρήση της δικαστικής διαδικασίας, στην εκτέλεση των υπέρ του αποφάσεων, αλλά απέβλεπε στην καταπίεση του εφεσίβλητου με την κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Τα πιο πάνω καταρρίπτουν την θέση του συνηγόρου των καθ΄ων η αίτηση ότι ισχυρισμός για κατάχρηση της διαδικασίας θα μπορούσε να υποβληθεί μόνο στα πλαίσια της αίτησης πτώχευσης. Σύμφωνα με την Loukos Trading Co Ltd κ.ά ν. Ρέιντποου Πλήτσιηγκ και Ντάιγκ Κο Λτδ

(2000)1 (Β) ΑΑΔ 1014: « Έχει νομολογηθεί ότι τα δικαστήρια έχουν εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεως της δικαστικής διαδικασίας. Έχει επίσης, νομολογηθεί ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της (βλ. Constantinides v. Vima Ltd

(1983)1 C.L.R. 348, Έλληνας ν. Δημοκρατίας

(1989)2 ΑΑΔ 149, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.2)

(1993)1 ΑΑΔ 248, Διευθυντής Φυλακών ν. Περρέλα

(1995)1 ΑΑΔ 217, Re Beogradska D.D.

(1996)1 AΑΔ 911 και Βασιλείου ν. Μακρίδη

(2000)1 ΑΑΔ 133). Στην Περέλλα, πιο πάνω, σελ.222, υποδείχθηκε ότι η «δικαιοδοσία για παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας, που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που παράγουν την κατίσχυση του.» Παρά το γεγονός ότι η αίτηση για έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης καταχωρήθηκε σχεδόν 21 χρόνια (20 χρόνια και 8 μήνες) μετά την λήψη της απόφασης εναντίον του χρεώστη-αιτητή, ο ενόρκως δηλών στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την ένσταση των καθ΄ων αίτηση εμμένει (Βλ. παράγραφο 9 της ενόρκου δηλώσεως) ότι η αίτηση δεν είναι καθυστερημένη, ενώ σε κάποιο σημείο της ένορκης του δήλωσης (βλ. παράγραφο 8) την χαρακτηρίζει εμπρόθεσμη, αρνούνται κατά αυτό τον τρόπο το γεγονός ότι έχουν πράγματι παρέλθει 21 έτη και για αυτό δεν δίδεται και καμία εξήγηση γιατί την καθυστέρηση αυτή και γιατί οι καθ΄ων η αίτηση δεν προχώρησαν εναντίον του καθ΄ου η αίτηση σε προγενέστερο στάδιο και τι ήταν αυτό το οποίο τους εμπόδισε να το πράξουν. Υπό τις περιστάσεις, στην απουσία οποιασδήποτε εξήγησης για την μεγάλη καθυστέρηση που παρατηρείται στην παρούσα διαδικασία, κρίνω δικαιολογημένο το παράπονο που αιτητή-χρεώστη, λαμβανομένου υπόψη και του σκοπού της πτωχευτικής διαδικασίας είναι η που είναι προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση προσώπου ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξ΄ολοκλήρου ή μερικώς και κατ΄ισονομία όλων των πιστωτών. Αφού για 21 χρόνια οι καθ΄ων η αίτηση δεν ενδιαφέρθηκαν στην προώθηση της αίτησης τους πως και τώρα ζητούν την διασφάλιση της περιουσίας του; Εύλογα υπό τις περιστάσεις δημιουργείται το ερώτημα γιατί εγείρουν τώρα διαδικασία που σκοπό έχει την διασφάλιση της προστασίας της περιουσίας του 21 χρόνια μετά την λήψη της απόφασης. Κατά την κρίση μου, τα πιο πάνω, είναι στοιχεία τα οποία οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η παρούσα διαδικασία αποτελεί μοχλό πίεσης προς τον αιτητή - χρεώστη για να αποπληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος του και ότι αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας αφού δεν αποβλέπει στην ορθή χρήση της δικαστικής διαδικασίας. Ενόψει των πιο πάνω η αίτηση για παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης επιτυγχάνει και η ειδοποίηση πτώχευσης των καθ΄ων η αίτηση παραμερίζεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ αιτητή και εναντίον των καθ΄ων η αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ)............ Κ. Κουνίδου Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο