ΣΕ ΠΤΩΧΕΥΣΗ Αντώνης Κόμπος ν. Αναφορικά με την Αίτηση της UNIVERSAL BANK PUBLIC LTD, Αίτηση Πτώχευσης: 40/08, 31 Μαρτίου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2009:A14 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Χ. Ι. Πογιατζή, Α.Ε.Δ. Αίτηση Πτώχευσης: 40/08 ΣΕ ΠΤΩΧΕΥΣΗ Αντώνης Κόμπος ΧΡΕΩΣΤΗΣ και Αναφορικά με την Αίτηση της UNIVERSAL BANK PUBLIC LTD ΠΙΣΤΩΤΩΝ __________________________________________ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, 2008 ΓΙΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ: Ημερομηνία: 31 Μαρτίου, 2009. Εμφανίσεις: Για Αιτητές / Πιστωτές: κ. Χρ. Αγρότου για Μ. Π. Σπανός και Σία. Για Καθ΄ ου / Χρεώστη: κ. Δ. Καλλένος για Α. Μαθηκολώνη και Σία. __________________________________________ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτησή τους οι Αιτητές αιτούνται εκτεταμένες Τροποποιήσεις της κύριας Αίτησης Πτώχευσης οι οποίες βασικά αφορούν σε τρία θέματα: (Α) Συμπερίληψη των λεπτομερειών εγγραφής και εκτίμησης της αξίας των Κτημάτων του Χρεώστη για τα οποία καταχωρίστηκε Μέμο εκ μέρους των Αιτητών, καθώς και των άλλων επιβαρύνσεων που προηγούνται αυτών των Αιτητών, (Β) Συμπερίληψη της αγοραστικής αξίας εκάστης αλλά και της συνολικής αξίας των Μετοχών τις οποίες ο Χρεώστης ενεχυρίασε προς όφελος των Αιτητών. (Γ) Συμπερίληψη ισχυρισμών των Αιτητών ότι το συνολικό ποσό των εξασφαλίσεων που κατέχουν δεν καλύπτει το συνολικό ποσό του εξ Αποφάσεως χρέους. Θέσεις Αιτητών: Η θέση των Αιτητών είναι ότι εκ παραδρομής δεν συμπεριλήφθηκαν τα πιο πάνω στοιχεία στην αρχική Αίτηση. Θεωρούν δε την τροποποίηση αναγκαία και ισχυρίζονται ότι ουδεμία ζημία ή βλάβη θα προκληθεί στον Καθ΄ ου. Θέση Καθ΄ ου: Ο Καθ΄ ου ενίσταται στην Αίτηση προβάλλοντας ισχυρισμούς ότι αυτή υπεβλήθη καταχρηστικά και ότι είναι παράτυπη. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Με βάση τον Κανονισμό 188 των Περί Πτωχεύσεως Θεσμών, όπου δεν υπάρχει ρητή πρόνοια σ΄ αυτούς, εφαρμόζονται οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. Επομένως ορθά οι Αιτητές συμπεριέλαβαν στη βάση της Αίτησης και τη Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία επιτρέπει την τροποποίηση Δικογράφου σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Το θέμα επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται με τέτοιο τρόπο και υπό τέτοιους όρους θα θεωρείτο δίκαιο. Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου τέθηκαν σε μεγάλο αριθμό Αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αλλά επαναλήφθηκαν και διατυπώθηκαν με σαφέστατο τρόπο από τον Πική, Δ. όπως ήταν τότε, στην Αγωγή Ναυτοδικείου Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation Ltd κ.α.
(1989)1 (Ε) ΑΑΔ
- Αναφέρει ο κ. Πικής στις σελ. 36-
- "Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου μπορεί να συνοψιστούν ως εξής:
(1)Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.
(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στην συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου.
(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευτεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στην διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση.
(4)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από τη προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπόθεση Hipgrave v. Case, 28 Ch. D. 361 υποδείχθηκε ότι το Δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας κατά την δίκη." Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 ΑΑΔ 934, 939, λέχθηκε πώς η σύγχρονη τάση είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες περιπτώσεις, έστω και αν η αναγκαιότητα τροποποίησης είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης. Η πιο πάνω αρχή όμως περιορίστηκε στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ ν. Παύλου
(1995)1 ΑΑΔ 560 όπου τονίστηκε πώς το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου που πρέπει να ασκείται έχοντας υπόψη το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης. Βλ. επίσης Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Σιακόλα,
(2002)1(Α)ΑΑΔ 223. Αναφορικά με το χρόνο στον οποίο υποβάλλεται Αίτηση για Τροποποίηση δηλαδή την πιθανή καθυστέρηση στην υποβολή της, η Federal Bank
(2002), πιο πάνω υιοθέτησε την αρχή που είχε τεθεί από τη Νομολογία, πως, όπου υπάρχει καθυστέρηση απαιτείται η παροχή κάποιας εξήγησης. Στην Astor Manufacturing & Exporting Co κ.α. ν. Α & G Leventis & Company (Nigeria) Ltd κ.α.
(1993)1 AAΔ 726 λέχθηκε ότι σε Αιτήσεις για Τροποποίηση Δικογράφων, ο παράγοντας χρόνος είναι σχετικός, δεν είναι όμως εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας. Όλες οι πιο πάνω αρχές επαναλήφθηκαν με σαφήνεια στην τελευταία επί του θέματος Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Νικολάου ν. Μιλτιάδους κ.α. ως Διαχειρίστριας της Περιουσίας του Αποβιώσαντος Παύλου Μιλτιάδους, Π.Ε. 96/06, ημερ. 27 Ιουλίου, 2007. Αναφέρει σχετικά ο Αρτέμης, Δ.: "Η εξουσία για έκδοση άδειας για τροποποίηση περιέχεται στην Δ.25 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, όπου προνοείται ότι, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας μπορεί να δοθεί η άδεια, ούτως ώστε να γίνουν όλες οι αναγκαίες τροποποιήσεις για να εκδικαστούν όλα τα επίδικα θέματα που εγείρονται μεταξύ των διαδίκων. Το κυρίαρχο στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. Κατά την εξέταση του θέματος, το δικαστήριο βασίζεται σε διάφορους παράγοντες, αλλά τελικά ο κρίσιμος παράγων είναι η ανάγκη για προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και η διατύπωση των θέσεων των διαδίκων. Τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί, ασχέτως του αν επιδείχθηκε αμέλεια και καθυστέρηση από διάδικο, αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η άδεια για τροποποίηση δίδεται ευκολότερα στα αρχικά στάδια, αλλά τούτο μπορεί να γίνει και σε πολύ προχωρημένο στάδιο, μέχρι και το τελικό της διαδικασίας, αν δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο. Ο όρος ανεπανόρθωτη ζημιά χρησιμοποιείται με την έννοια του ότι αυτή δεν μπορεί να αποκατασταθεί με την καταβολή εξόδων." Ως προς το θέμα της καθυστέρησης, αναφέρει πιο κάτω στην ίδια Απόφαση: "Εν όψει της νομολογίας, κρίνουμε πως όπου δεν προκαλείται ζημιά ακόμη και η μη πλήρως αιτιολογηθείσα καθυστέρηση δεν μπορεί να στερεί το διάδικο του δικαιώματος να αποφασίζονται όλα τα επίδικα θέματα που εγείρει. Το ουσιωδέστερο είναι, όπως τονίσαμε και πιο πάνω, να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους να κριθούν όλες οι πραγματικές διαφορές μεταξύ τους." ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Έχοντας υπόψη την πιο πάνω Νομολογία η οποία δεικνύει ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου στις πλείστες περιπτώσεις θα πρέπει να ασκείται υπέρ της Τροποποίησης, προχωρώ τώρα στο να εξετάσω κατά πόσο οι λόγοι που έχει προβάλει ο Καθ΄ ου συνηγορούν υπέρ απόρριψής της. Ένορκη Δήλωση επιβεβαίωσης προγενέστερη της Τροποποίησης. Ο Καθ΄ ου προβάλλει το επιχείρημα ότι εάν εγκριθεί η Τροποποίηση, θα ενσωματωθούν στην κύρια Αίτηση γεγονότα τα οποία δεν θα επιβεβαιώνονται με την Ε.Δ. που είχε καταχωριστεί αρχικά. Κάτι τέτοιο δε, θα αντιβαίνει με τις πρόνοιες της Νομοθεσίας και ειδικότερα με το Άρθρο 6
(1)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, το οποίο αναφέρει τα ακόλουθα: "6.
(1). Αίτηση πιστωτή θα βεβαιώνεται από ένορκο δήλωση του πιστωτή, ή από πρόσωπο για λογαριασμό του που γνωρίζει τα γεγονότα, και θα επιδίδεται κατά τον καθορισμένο τρόπο." Από την άλλη, η πλευρά των Αιτητών επικαλείται την υπόθεση Σιάτης ν. Λοϊζου (Αρ. 2)
(1994)1 ΑΑΔ 226 στην οποία αναφέρθηκε ότι η Αίτηση Πτωχεύσεως και η Ε.Δ. μπορούν να καταχωριστούν ταυτόχρονα και δεν είναι ανάγκη η Ε.Δ. να φαίνεται ότι καταχωρίστηκε μετά από την Αίτηση. Εκείνο που χρειάζεται είναι η Ε.Δ. να βεβαιώνει το περιεχόμενο της Αίτησης. Επιπρόσθετα, επικαλείται την υπόθεση Somrani v. The Cyprus Ship "Poseidonia"
(1990)1 ΑΑΔ 990 (Απόφαση Ναυτοδικείου) στην οποία αναφέρθηκε ότι, "η τροποποίηση και το τροποποιημένο κλητήριο αναφέρονται στην ημερομηνία έκδοσης του αρχικού κλητηρίου και η αγωγή συνεχίζεται ως εάν η τροποποίηση περιλαμβανόταν από την αρχή." (Στυλιανίδης, Δ. σελ. 996) Υιοθετώντας τα επιχειρήματα που έχει προβάλει η κ. Αγρότου εκ μέρους των Αιτητών, θεωρώ ότι για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας αυτός ο λόγος Ένστασης, δεν ευσταθεί και δεν αποτελεί εμπόδιο στην έγκριση της Αίτησης. Τίποτα όμως δεν εμποδίζει το Χρεώστη από του να εγείρει το ίδιο σημείο ως θέμα ουσίας κατά την ακρόαση της κύριας Αίτησης. Την ίδια άποψη υιοθετώ γι΄ αυτό και δεν θα προσθέσω ο,τιδήποτε άλλο και για τον ισχυρισμό του Καθ΄ ου ότι, με τα υπάρχοντα δεδομένα, και η Εκτίμηση της αξίας των Ακινήτων είναι μεταγενέστερη της καταχώρισης της κύριας Αίτησης. Αίτηση καταχωρίστηκε καταχρηστικώς Ο Καθ΄ ου ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η Αίτηση καταχωρίστηκε καταχρηστικώς αφού μοναδικός του στόχος είναι οι Αιτητές να τον εκβιάσουν και / ή να τον εξαναγκάσουν να ξοφλήσει το επίδικο χρέος, ούτως ώστε η Έφεση που έχει ήδη καταχωρίσει να καταστεί άνευ αντικειμένου. Θεωρώ ότι τέτοιοι ισχυρισμοί άπτονται της ουσίας και θα μπορούν να προβληθούν κατά την εκδίκαση της κύριας Αίτησης, γι΄ αυτό και δεν θεωρώ ορθό να τους εξετάσω σε βάθος στα πλαίσια Αίτησης για Τροποποίηση. Στο βαθμό που απαιτείται, δεν πιστεύω να επηρεάζουν δυσμενώς την έκβαση της παρούσας Αίτησης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι η παρούσα Αίτηση θα πρέπει να εγκριθεί: Έξοδα: Με έχει προβληματίσει ιδιαίτερα το θέμα των Εξόδων ενόψει της άτυπης πρακτικής που υπάρχει, σε τέτοιες Αιτήσεις ο Καθ΄ ου να δικαιούται να λαμβάνει όλα τα Έξοδα ανεξάρτητα από του εάν δέχεται ή ενίσταται στην Αίτηση, από το εάν διεξάγεται ακρόαση ή όχι. Η δική μου άποψη είναι ότι, αφής στιγμής καταχωριστεί Ένσταση, διεξαχθεί ακρόαση και η Αίτηση εγκριθεί, η επιτυχία αυτή της Αίτησης κατά κανόνα σημαίνει ότι ο Αιτητής πρέπει να δικαιούται στα Έξοδα της διαδικασίας. Τα υπόλοιπα όμως έξοδα τα οποία αναγκαστικά θα δημιουργηθούν λόγω της καταχώρισης της Αίτησης είναι Έξοδα που σε όλες τις περιπτώσεις τα δικαιούται ο Καθ΄ ου αφού δημιουργήθηκαν από ενέργειες του Αιτητή και χωρίς οιαδήποτε υπαιτιότητα του Καθ΄ ου. Γι΄ αυτό πιστεύω ότι, το Δικαστήριο πριν από την έκδοση της διαταγής για έξοδα, θα πρέπει να εξετάζει όλους τους σχετικούς παράγοντες (λόγους επιτυχίας της Αίτησης, δικαιολογημένο της Ένστασης, καθυστέρηση, κλπ). Στην παρούσα περίπτωση έχω καταλήξει ότι, εφόσον η αίτηση εγκρίνεται, οι Αιτητές δικαιούνται στα Έξοδα τα οποία δημιουργήθηκαν από την ημερομηνία καταχώρισης της Ένστασης μέχρι σήμερα, ημερομηνία εκφώνησης της Ενδιάμεσης Απόφασης. Τα υπόλοιπα Έξοδα θα επιδικαστούν υπέρ του Καθ΄ ου. Αποτέλεσμα: Με βάση όλα τα πιο πάνω, εκδίδεται Διάταγμα ως η Παράγραφος Α (Ι - V) της Αιτήσεως. Τροποποιημένη Αίτηση Πτώχευσης να καταχωριστεί εντός 5 ημερών από τη σύνταξη του παρόντος Διατάγματος. Τροποποιημένη Ένσταση να καταχωριστεί εντός 7 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της Τροποποιημένης Ένστασης. Αναφορικά με τα Έξοδα, εκδίδεται Διάταγμα ως ανωτέρω. (Υπ.) ............ Χάρης Ι. Πογιατζής, Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής /κχ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο