DECOPLUS LTD ν. Βασίλη Πένταυκα, Αρ. Αγωγής 771/07, 6 Μαϊου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2009:A16 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ. Ενώπιον:- Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 771/07 Μεταξύ: DECOPLUS LTD., από το Παραλίμνι, Εναγόντων -και- Βασίλη Πένταυκα, από την Αγία Νάπα, Εναγόμενου ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΑΙΤΗΣΗ ΗΜΕΡ. 16.04.2009 ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΟΣ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ Ημερομηνία: 6 Μαϊου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους ενάγοντες-αιτητές: Η κα Χατζηζαχαρία, για A & G Kouzali Law Office. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Ex tempore) Oι ενάγοντες-αιτητές (στο εξής Αιτητές) με κλητήριο ένταλμα ειδικώς οπισθογραφημένο (Δ.2 Κ.6) το οποίο καταχωρήθηκε 17.10.2007, αξιώνουν εναντίον του εναγόμενου το ποσό των £14.008,73, ως υπόλοιπο λογαριασμού και/ή υπόλοιπο χρέους και/ή υπόλοιπο αξίας πωληθέντων και παραδοθέντων εμπορευμάτων και/ή δυνάμει τιμολογίων και/ή άλλως πως, νόμιμο τόκο και έξοδα. Ο εναγόμενος καταχώρισε σημείωμα εμφάνισης στις 3.12.2007 και ακολούθως καταχώρισε ΄Εκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτηση στις 18.02.
- Απάντηση στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση καταχωρήθηκε στις 27.02.
- Η ΑΙΤΗΣΗ Στις 16.04.2009 καταχωρήθηκε μονομερής αίτηση, δηλαδή η υπό εξέταση αίτηση, με την οποία οι ενάγοντες αιτούνται εναντίον του εναγόμενου διάταγμα του σεβαστού Δικαστηρίου που να απαγορεύει στον εναγόμενο όπως πωλήσει, υποθηκεύσει, μεταβιβάσει, διαθέσει και ή καθ΄ οιονδήποτε τρόπο αποξενώσει την ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη επ΄ ονόματί του μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής. Η αίτηση βασίζεται επί των Θεσμών Πολιτικής δικονομίας Δ.48 θ.1, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7, 9 και στον Περί Δικαστηρίου Νόμο 14/60, άρθρο
- Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση του Νίκου Κυριάκου, από το Παραλίμνι, η οποία έχει ως ακολούθως: «
- Είμαι διευθυντής της Ενάγουσας εις την υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή γνωρίζω πλήρως τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβώ στην παρούσα ΄Ενορκη Δήλωση.
- Η απαίτηση της ενάγουσας εναντίον του εναγόμενου είναι για οφειλή που προέκυψε από προσφορά και/ή εκτέλεση υπηρεσιών και/ή επιδιόρθωση και/ή διαρρύθμιση του καταστήματος του Εναγόμενου.
- Ο Δικηγόροι της ενάγουσας ως τους συμβουλεύουν και αληθώς πιστεύουν ότι έχουν καλή βάση Αγωγής και καλή Νομική Υπόθεση εναντίον του Εναγόμενου.
- Ο εναγόμενος κατέχει και/ή είναι εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του υπ΄ αριθμού εγγραφής 1/455, Τεμάχιο: 411 Φύλλο/Σχέδιο: 42/140504, διαμέρισμα αριθμός 22, 1ος όροφος ευρισκόμενο στο Δήμο Αγίας Νάπας.
- Εξ όσων κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω και εξ όσων πληροφορούμαι ο Εναγόμενος προτίθεται να πωλήσει και/ή να μεταβιβάσει σε τρίτον και/ή να αποξενώσει την ρηθείσαν περιουσία του και σε τέτοια περίπτωση η Ενάγουσα θα εμποδιστεί από του να ικανοποιήσει τις υπέρ αυτής τυχόν εκδοθησομένης απόφασης.
- Είναι επείγον να δοθεί το διάταγμα διότι ο Εναγόμενος προτίθεται να πωλήσει και/ή μεταβιβάσει σε τρίτον και/ή αποξενώσει την ρηθείσα περιουσία.». ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Η δικηγόρος που παρουσιάζεται για τους αιτητές στην αγόρευσή της εισηγήθηκε ότι, όπως την έχουν ενημερώσει οι αιτητές, έχουν σοβαρές υποψίες και πληροφορίες ότι ο καθ΄ ου η αίτηση θα αποξενώσει το ακίνητο που αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Ότι οι αιτητές έχουν μαρτυρία ότι ολοκλήρωσαν την εργασία που τους ανατέθηκε από τον καθ΄ ου η αίτηση και την παρέλαβε προς πλήρη ικανοποίησή του. ΄Οτι αρνείται να πληρώσει το ποσό που οφείλει στους αιτητές προβάλλοντας διάφορες προφάσεις. Τέλος ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο σε μεταγενέστερο στάδιο, στην περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε εκδώσει απόφαση υπέρ των αιτητών, να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Η μονομερής αίτηση έχει ως νομική βάση τον περί Πολιτικής Δικονομίας νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7, 9, τον περί Δικαστηρίου Νόμο 14/60, άρθρο 32 και τη Δ.48 θ.1, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Πραγματικό υπόβαθρο αποτελεί η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Είναι βασική αρχή του δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει όλους τους διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα (audi alteram partem». Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 9 εδάφιο
(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Σημειώνω εδώ ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 σκοπό έχει την προστασία της περιουσίας που είναι αντικείμενο της αγωγής και εκδίδεται διάταγμα μόνο όπου η περιουσία σχετίζεται με το αντικείμενο της αγωγής. (Βλ. Cyprus Palestine Plantation Ltd v. Olivier Co (Cyprus) Ltd 16 C.L.R. 122, Stavros Hotels No 1
(1994)1 Α.Α.Δ. 389, Compania Portuguesa v. Sponsatia
(1987)1 C.L.R. 11, Αίτηση Markass Car Hire Ltd
(2000)1 Α.Α.Δ. 316 και Παναγίδου ν. Παναγίδου
(2001)1 Α.Α.Δ. 396) αλλά δεν επηρεάζει τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60. Το άρθρο 5 του Κεφ. 6 εφαρμόζεται σε περιπτώσεις αγωγών για χρέος ή αποζημιώσεις και εξουσιοδοτεί την έκδοση διατάγματος αναφορικά με ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του εναγόμενου ή σε σχέση με την οποία ο εναγόμενος δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης και βέβαια δεν αναφέρεται σε ακίνητη περιουσία που είναι το αντικείμενο της αγωγής. Προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος είναι (α) ότι ο ενάγων έχει καλή βάση αγωγής και (β) ότι με την πώληση ή μεταβίβαση της περιουσίας σε οποιοδήποτε τρίτο είναι πιθανό ότι ο ενάγων μπορεί να παρεμποδισθεί να επιτύχει ικανοποίηση απόφασης που τυχόν εκδοθεί υπέρ του. Το άρθρο 32 του Νόμου14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις, στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει σε κάθε πολιτική διαδικασία οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231 και Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520). Συνεπώς, θα εξεταστεί η Αίτηση στα πλαίσια των πιο πάνω άρθρων και του άρθρου 32 του Νόμου 14/60. Με τον όρο «απαγορευτικό διάταγμα» σκοπεύεται η απόδοση του όρου «injunction», με τον όρο «παρεμπίπτον» σκοπεύεται η απόδοση του όρου «interlocutory», με τον όρο «διηνεκές» σκοπεύεται η απόδοση του όρου «perpetual» και με τον όρο «προστατευτικό» σκοπεύεται η απόδοση του όρου «mandatory». Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης, δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο αναφέρεται σ΄ οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του απαιτούμενου διατάγματος. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another
(1982)1 C.L.R. 557) Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις, κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 132). Το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ΄ αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. (Βλ. Stavrinou v. Asproghenis
(1985)1 C.L.R. 341). Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ΄ αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321, Αcropol Shipping Co. Ltd & others v. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Makriyiorghou and another
(1978)1 C.L.R. 585, Geo M. Hadjikyriacos Co. Ltd v. United Biscuits (U.K.) Ltd
(1979)1 C.L.R. 689, Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, M & M Transport Co Ltd v. Eteria Astikon Leoforion
(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates Ltd and others
(1982)1 C.L.R. 55, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χ¨Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Cyprus Sulphur and Copper Co. Ltd κ.α. v. Παραρλάμα κ.α.
(1990)1 Α.Α.Δ. 1040, Πουργουρίδη κ. α. v. Μεζού κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, A.B.P. Holdings Ltd v. Ανδρέα Κυταλίδη κ.α. (Νο2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 A.A.Δ. 788, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma.st Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 799, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska A.d., Πολιτική Έφεση 10042, ημερομηνίας 23.02.1999, Χριστοδούλου v. Antoniou, Πολιτική Έφεση 10244, ημερομηνίας 28.09.1999, Ahmaz Zein κ.α. v. Παράσχος Κ. Καμπανέλλας, Πολιτική Έφεση 10494, ημερομηνίας 27.04.2000, Αντωνία Παναγίδου κ.α. v. Μαρία Παναγίδου κ.κ., Πολιτική Έφεση 10207 ημερομηνίας 30.03.2001, Τσιαντη v. Hellenic Bank (Investments) Ltd,, Πολιτική Έφεση 10914, ημερομηνίας 18.12.2001, PAREKO ALUMINIUM DESIGNS LTD v. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α., Πολιτική Έφεση 11156, ημερομηνίας 19.12.2002 και SPIDERTRADE LTD v. Χ¨Γαβριήλ,, Πολιτική Έφεση 15481, ημερομηνίας 10.02.2003. Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). (A) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (Βλ. Odysseos v. Pierís Estates Ltd & other
(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.ά. v. Μέζου κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται κι από την επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν΄ απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο Ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του Εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας, θα είναι δύσκολο για τον Ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές. (Βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, Tόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 C.L.R. 14 και την υπόθεση Re Χ¨Κωνσταντή
(1988)1 Α.Α.Δ. 2187). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. (Βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka A.D., Πολιτική Έφεση 10042, ημερομηνίας 23.02.1999. Στην πρώτη (Biogradska Banka) ο νυν Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου Αρτεμίδης στη σελίδα 12 διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Θα επαναλάβουμε, έστω με τον κίνδυνο να γίνουμε φορτικοί, πως οι διαπιστώσεις στις οποίες προβαίνουμε, γίνονται για τους σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος, αντικείμενο της πρωτόδικης απόφασης και της Έφεσης. Όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασισθούν όταν θα εκδικασθεί η ουσία της». Στην υπόθεση T.A. Micrologic Consultants Ltd ο έντιμος Δικαστής κ. Νικολάου διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση (Parico Aluminium Design Ltd), ο έντιμος Δικαστής κ. Καλλής υιοθέτησε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης v. Nacantony Trading Co. Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 1653, όπου λέχθηκε ότι «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.». Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους. Συνήθως δε αναφέρεται στην ένορκη δήλωση «ορκίζομαι να αναφέρω τα πιο κάτω εξ όσων κάλλιον γνωρίζω, πιστεύω και πληροφορούμαι ως αληθινά». (Βλ. Δ.39 κ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd, Πολιτική Έφεση 9984, ημερομηνίας 29.10.1999) Όταν εξετάζεται μονομερής αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος προσωρινού διατάγματος ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής στο στάδιο εκείνο πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται μονομερώς εξέταση της στην απουσία, δηλαδή, του αντιδίκου. Στην υπόθεση RESOLA (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598 λέχθηκε το εξής: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφ΄ όσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά η άσκηση Δικαστικής εξουσίας στην απουσία του Εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση». Στην υπόθεση In Re Stavros Hotel Apartment Ltd
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, 841 και την υπόθεση In Re B.P. (Cyprus) Ltd 1 Α.Α.Δ. 861, 864 αναφέρθηκε ότι το υπαρκτό του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6. Σχετική είναι και η Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλη
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σε.
- Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε και επαναλήφθηκε στην υπόθεση Ahmad Zein κ.α. v. Παράσχος Καμπανέλλας Λτδ, Πολιτική Έφεση 10494, ημερομηνίας 24.04.2000 και υπόθεση Κώστας Χ¨Γαβριήλ v. Λευκόνικο Λτδ, Πολιτική Έφεση 11409, ημερομηνίας 08.05.
- Σημειώνω εδώ ότι η αγωγή κινήθηκε με κλητήριο ειδικώς οπισθογραφημένο (Δ.2 Κ.6) και περιγράφονται και καταγράφονται οι λεπτομέρειες και οι ισχυρισμοί σχετικά με το πώς προέκυψε η διαφορά και το δικαίωμα έγερσης αγωγής εναντίον του καθ΄ ου η αίτηση. ΕΞΕΤΑΣΘΕΝΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ Με βάση τα γεγονότα ως αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Νίκου Κυριάκου, ο οποίος είναι διευθυντής της ενάγουσας, σε σχέση με το κατεπείγον, η μόνη παράγραφος που είναι σχετική είναι η παράγραφος 5 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, η οποία έχει καταγραφεί ανωτέρω και δεν θα την επαναλάβω, στην οποία όμως άνκαι αναφέρεται ότι ομνύοντας έλαβε πληροφορίες ότι ο καθ΄ ου η αίτηση προτίθεται να πωλήσει και/ή μεταβιβάσει σε τρίτο και/ή να αποξενώσει την περιουσία που περιγράφεται στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσής του που συνοδεύει την αίτηση, εντούτοις δεν αναφέρει την πηγή πληροφόρησης περί αυτού του θέματος. Ως έχει αναφερθεί ανωτέρω, σύμφωνα με τη Δ.39 Κ.2, έστω και αν επιτρέπεται σε ενδιάμεσες αιτήσεις όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών, είναι απαραίτητο να εκτίθεται η πηγή πληροφόρησης. Σ΄ αυτή την περίπτωση δεν αναφέρεται η πηγή πληροφόρησης και ως εκ τούτου ο ισχυρισμός που περιλαμβάνεται στην παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση είναι αόριστος και γενικός και δεν συνάδει με τα πιο πάνω και το Δικαστήριο δεν τον λαμβάνει υπόψη (βλ. υπόθεση RESOLA). Πέραν αυτού όμως, άνκαι στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση καταγράφεται ο αριθμός τεμαχίου για το οποίο ζητείται η αποξένωση, εντούτοις δεν επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση οιοδήποτε πιστοποιητικό έρευνας του Κτηματολογίου ή οιονδήποτε αντίγραφο τίτλου ιδιοκτησίας που να φαίνεται ότι ο εναγόμενος είναι ο ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου τεμαχίου. Σημειώνω επίσης ότι στην παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση αναφέρεται ότι ο εναγόμενος κατέχει και/ή είναι εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης. Δηλαδή ούτε οι ίδιοι οι αιτητές δεν γνωρίζουν αν είναι κάτοχος ή ιδιοκτήτης. Θα πρέπει εδώ να επισημανθεί ότι σε ένορκες δηλώσεις δεν επιτρέπονται οι διαζευκτικοί ισχυρισμοί ως προς τα γεγονότα. (Βλ. Αγωγή Ναυτοδικείου 68/02 ημερ. 12.07.2002, Επιτροπή Σιτηρών Κύπρου ν. του πλοίου "ARABELLA", El Fath Co. v. E.D.T. Shipping κ.α.
(1992)1 Α.Α.Δ. 1255, Πατούρη ν. Ηellenic Bank
(2001)1 A.A.Δ. 2118, Hermes Insurance Co. Ltd. ν. Ioulios Theodorides
(1983)1 C.L.R. 333) Συνεχίζοντας επί του θέματος για τις πληροφορίες που κατ΄ ισχυρισμό πήρε, επισημαίνω ότι δεν αναφέρεται ούτε πότε αυτές οι πληροφορίες λήφθηκαν, ούτε το χρόνο που ο καθ΄ ου η αίτηση θα αποξενώσει αυτή την περιουσία ούτε σε ποιον θα τη μεταβιβάσει ούτε και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ήρθαν αυτές οι πληροφορίες εις γνώσιν του ενόρκως δηλούντος. ΄Ενεκα της αοριστίας, ασάφειας και γενικότητας του ισχυρισμού περί τούτου του θέματος και της μη αποκάλυψης της πηγής πληροφόρησης κρίνω ότι η προϋπόθεση του κατεπείγοντος δεν πληρείται. Θα προχωρήσω όμως να εξετάσω και τις υπόλοιπες προϋποθέσεις. ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 32 ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 14/60 (Α) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΄Εχοντας κατά νου τους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται στην ΄Εκθεση Απαίτησης, και δη των παραγράφων 2, 3, 4, 5, κρίνω ότι αυτές οι προϋποθέσεις πληρούνται. Διαφαίνεται από την ΄Εκθεση Απαίτησης καθαρά το αγώγιμο δικαίωμα που βασίζεται σε εργασίες που εκτέλεσαν και δεν πληρώθηκαν και έτσι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ένεκα διαφοράς που προέκυψε μεταξύ τους. Επίσης ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής τούτο διακρίνεται από τους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται στην έκθεση απαίτησης, αφού καταγράφονται οι εργασίες που έγιναν, τα τιμολόγια που εκδόθηκαν, τα ποσά που κατέβαλε έναντι της οφειλής του ο καθ΄ ου η αίτηση και το υπόλοιπο που παρέμεινε. (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ Σε κανένα σημείο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση δεν αναφέρονται τα γεγονότα επί των οποίων θα καθίστατο αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο υπό την έννοια που έχει εξηγηθεί ανωτέρω και δη στη συγκεκριμένη περίπτωση, ότι η οικονομική κατάσταση του καθ΄ ου η αίτηση είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση της ακίνητης περιουσίας του θα είναι δύσκολο ή αδύνατο για τους αιτητές η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ τους. Επομένως αυτή η προϋπόθεση δεν πληρείται. ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΟ Ενόψει των πιο πάνω, και δη το ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του κατεπείγοντος και η προϋπόθεση (Γ), δηλαδή ότι είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, είναι άτοπο για το Δικαστήριο να εξετάσει το δίκαιο και εύλογο αφού τούτο εξετάζεται μόνο όταν πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν ανωτέρω. Επίσης σε σχέση με το άρθρο 5 του Κεφ. 6, ως έχω ήδη αναφερθεί, όσον αφορά την πρώτη (α) προϋπόθεση ότι ο ενάγων έχει καλή βάση αγωγής, αυτή πληρείται όπως πιο πάνω έχει καταγραφεί και αναφερθεί. Όμως, όσον αφορά τη δεύτερη (β) προϋπόθεση, ότι με την πώληση και μεταβίβαση της περιουσίας του εναγόμενου σε οποιοδήποτε τρίτο είναι πιθανόν ότι ο ενάγων μπορεί να παρεμποδιστεί να επιτύχει υλοποίηση της απόφασης που τυχόν εκδοθεί υπέρ του, για τους λόγους που ανεφέρθησαν όταν εξετάζετο η προϋπόθεση για το δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αλλά και για τους άλλους λόγους που έχουν αναφερθεί και εξηγηθεί πιο πάνω κρίνω ότι δεν πληρείται αυτή η προϋπόθεση. Με όλα όσα πιο πάνω έχω εξηγήσει και αναλύσει κρίνω ότι οι αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν την αίτησή τους. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται. Καμιά διαταγή για έξοδα. Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. /ΜΧΚ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο