ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΕΟΥ ν. ΠΑΥΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ, Αρ. Αγωγής 121/06, 29 Μαϊου, 2009

(7)μάρτυρες και έδωσε και ο ίδιος μαρτυρία. Ο εναγόμενος έδωσε μόνο ο ίδιος μαρτυρία. Η μαρτυρία βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου και δεν χρειάζεται να αναφερθεί ως έχει παρουσιασθεί. Το Δικαστήριο έχει κατά νου και λαμβάνει υπόψη όλη τη μαρτυρία. Η μαρτυρία θα ξετυλίγεται κατωτέρω, κατά κύριο λόγο, στα ουσιαστικά και κύρια σημεία που αποτέλεσαν και τη δικαστική αντιπαράθεση και ταυτόχρονα θα διατυπώνεται η αξιολόγηση, κρίση, ευρήματα και κατάληξη επ΄ αυτής από το Δικαστήριο. Μεταξύ των ωρών 02:00 και 03:00 το πρωί στις 3.05.2003 ξέσπασε φωτιά στο μοτοποδήλατο με αριθμό εγγραφής ΕΧΑ 095 (στο εξής το μοτοποδήλατο), ιδιοκτησίας του εναγόμενου, σύμφωνα με το παραδεκτό περί τούτου γεγονός, το οποίο ευρίσκετο σταθμευμένο στον ισόγειο χώρο στάθμευσης των διαμερισμάτων «ELPIS COURT», στην Αγία Νάπα και επεκτάθηκε στο αυτοκίνητο μάρκας TOYOTA Lexus (Harrier 3.0 Four) με αριθμό πλαισίου MCU 150055944 (στο εξής το αυτοκίνητο), το οποίο ήταν σε μικρή απόσταση, περί τα 0.50 εκατοστά, πίσω από το μοτοποδήλατο και το οποίο δεν ήταν εγγεγραμμένο στο όνομα του ενάγοντα αλλά εισήχθη στην Κύπρο μεταχειρισμένο, Τεκμήριο 7, Τεκμήριο 8 και Τεκμήριο 9 και αγοράσθηκε απ΄ αυτόν και δικαιούτο να εγγραφεί ιδιοκτήτης, ως η μαρτυρία του Μ.Ε.8 Παναγιώτη Παρασκευά, ο οποίος έλαβε το ποσό της πώλησης εκ £20.000,-. Από τη φωτιά καταστράφηκε ολοσχερώς το μοτοποδήλατο, Τεκμήριο 4, φωτογραφίες 7, 8, 10, 11, 12, ενώ το αυτοκίνητο καταστράφηκε το μπροστινό μέρος μέχρι και το μέρος των μπροστινών καθισμάτων καθώς και η μηχανή, Τεκμήριο 4, φωτογραφίες 6, 7, 10, 11, 12, 13, 15, 16, 17 και το οποίο δεν επιδιορθώνετο σύμφωνα με τον Γεώργιο Τζιρκαλλή, Μ.Ε.6, εκτιμητή αυτοκινήτων και εμπειρογνώμονα τροχαίων δυστυχημάτων, Τεκμήριο 6. Η αξία του οχήματος, σύμφωνα και με αυτό τον μάρτυρα, ήταν £20.000,- και με τα επιπλέον αντικείμενα που τοποθέτησε ο ενάγοντας £20.850,- Τεκμήριο 6, ενώ η εναπομείνασα αξία μετά τη φωτιά ήταν £1.000,-. Η φωτιά έγινε αντιληπτή από τον ενάγοντα και την Αγγλίδα φίλη του, Έιμυ, που ευρίσκοντο στο διαμέρισμα της τελευταίας στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας "ELPIS COURT", λόγω φωνών που άκουσαν. Η ΄Ειμυ ήταν το πρόσωπο που οδηγούσε το μοτοποδήλατο με τη συγκατάθεση του εναγόμενου, αφού της το είχε παραχωρήσει για σκοπούς μετακίνησής της επειδή ευρίσκετο στην υπηρεσία του, και το οποίο στάθμευσε στο μέρος, πριν τη στάθμευση του αυτοκινήτου από τον ενάγοντα. Αφού λοιπόν αντιλήφθηκαν τη φωτιά, προσπάθησαν να κατεβούν στο ισόγειο. Ενώ αρχικά επιχείρησαν να κατεβούν από το μέρος της εξόδου, δεν το έπραξαν λόγω των καπνών και της ζέστης που προκάλεσε η φωτιά και προτίμησαν να πηδήξουν από το μπαλκόνι. Μεταβαίνοντας στο χώρο στάθμευσης, ο ενάγοντας αντιλήφθηκε το μοτοποδήλατο να είναι κατεστραμμένο ολοσχερώς ενώ την ίδια στιγμή είδε τον μπροστινό ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου του να σπάζει από τη φωτιά και η φωτιά να εισέρχεται εντός αυτού. Στη σκηνή μετέβη η Πυροσβεστική και η Αστυνομία. Από τις εξετάσεις της Πυροσβεστικής, και δη από τον Νικήτα Ανδρέου, Μ.Ε.2, που ετοίμασε το Τεκμήριο 2, αλλά και από τον Κύπρο Ξενοφώντος, Μ.Ε.4, που ετοίμασε το Τεκμήριο 5 της Ηλεκτρομηχανολογικής Υπηρεσίας, και οι δύο τώρα αφυπηρετήσαντες, διαπιστώνεται ότι δεν ήταν δυνατό, ένεκα της ολοκληρωτικής καταστροφής του μοτοποδηλάτου, να εξακριβωθεί εάν η φωτιά οφείλετο σε βραχυκύκλωμα των καλωδίων του μοτοποδηλάτου, και ως εκ τούτου για τον μεν Ανδρέου τα αίτια παρέμειναν άγνωστα, για τον δε Ξενοφώντος δεν μπορούσε να εξάξει συμπέρασμα εάν η φωτιά στο μοτοποδήλατο προήλθε από βραχυκύκλωμα ή όχι. Σύμφωνα όμως με τον Κυριάκο Τιμοθέου, Μ.Ε.5, υπάλληλο στην Ηλεκτρομηχανολογική Υπηρεσία Αμμοχώστου - Λάρνακας, ο οποίος υπηρετεί για εικοσιεπτά

(27)χρόνια στην υπηρεσία ως ηλεκτρολόγος αυτοκινήτων και ο οποίος εξέτασε πάρα πολλά οχήματα και είχε μεταβεί με τον Μ.Ε.4 στη σκηνή και είχε εξετάσει το μοτοποδήλατο, διαπίστωσε μεν ορισμένα βραχυκυκλώματα αλλά λόγω της ολοκληρωτικής καταστροφής του μοτοποδηλάτου δεν μπορούσε να εξακριβώσει με βεβαιότητα εάν αυτά επήλθαν πριν ή μετά την πυρκαγιά. Επίσης δεν μπορούσε να πει ποια ήταν η αρχική εστία της φωτιάς αλλά τούτο, είπε, ήταν δουλειά της Πυροσβεστικής. Ακόμη εξέτασε και το αυτοκίνητο του ενάγοντα για βραχυκυκλώματα και διαπίστωσε ότι δεν υπήρχαν βραχυκυκλώματα σ΄ αυτό. Από την Αστυνομία, στη σκηνή είχε μεταβεί ο αστυφύλακας Ανδρέας Νικολεττής, Μ.Ε.3, ο οποίος ήταν και ο εξεταστής της υπόθεσης. Σύμφωνα μ' αυτόν, η εξέταση του οποίου έλαβε και τη μορφή δήλωσης-κατάθεσης, αφού υιοθέτησε την κατάθεσή του, Τεκμήριο 3, όπως τον πληροφόρησαν οι εμπειρογνώμονες της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και της Ηλεκτρομηχανολογικής Υπηρεσίας, η φωτιά προκλήθηκε από τα βραχυκυκλώματα καλωδίων του μοτοποδηλάτου που εμφαίνονται στη φωτογραφία 9 του Τεκμηρίου

1. Ο ίδιος όμως, ως μη εμπειρογνώμονας, δεν μπορούσε να πει από πού προήλθε η φωτιά. Βέβαια η δήλωσή του αυτή δεν είναι ορθή. Φαίνεται δεν θα αντιλήφθηκε σωστά αυτά που του ανάφεραν τα πρόσωπα της Πυροσβεστικής και της Ηλεκτρομηχανολογικής Υπηρεσίας, αφού κανένας απ΄ αυτούς που εξέτασαν το μοτοποδήλατο δεν είπε ότι η φωτιά προκλήθηκε από βραχυκυκλώματα στο μοτοποδήλατο. Ο ίδιος, από εξετάσεις που έκανε, δεν εντόπισε εμπρηστική λωρίδα. Η μαρτυρία του αυτή δεν αντικρούστηκε με οιονδήποτε τρόπο. Η μαρτυρία αυτή γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο. Από πλευράς Αστυνομίας, έκθεση, Τεκμήριο 1, ετοίμασε ο Κωστάκης Σωτηρίου, Μ.Ε.1, ο οποίος όμως βασίστηκε κατά κύριο λόγο στο πόρισμα της Ηλεκτρομηχανολογικής Υπηρεσίας, αφού ο ίδιος δεν είχε ίδια γνώση και ως εκ τούτου η αξία της μαρτυρίας του περιορίζεται απλώς στο γεγονός της ετοιμασίας της έκθεσης. Κατά τον εναγόμενο, το μοτοποδήλατο, που δεν είχε στην κατοχή του αφού τούτο το κατείχε η ΄Ειμυ, το οποίο της το έδωσε για τις μετακινήσεις της αφού εργάζετο ως υπάλληλός του, είχε τακτική συντήρηση από κάποιο Φάνη που είχε κατάστημα ενοικίασης μοτοσυκλεττών και ήταν σε άριστη κατάσταση. Την ευθύνη για τη φωτιά επέρριψε στο σύζυγο της ΄Ειμυ, αν και δεν μπορεί να το αποδείξει, όπως είπε, επειδή ο ενάγοντας διατηρούσε δεσμό με την ΄Ειμυ. Το γεγονός αυτό το απέρριψε ο ενάγοντας ο οποίος είπε ότι κατ΄ εκείνη τη χρονική στιγμή ήταν μόνο φίλοι με την Έιμυ και η παρουσία του στο διαμέρισμά της ήταν μόνο φιλική. Όπως ήταν φυσικό, οι εισηγήσεις των συνηγόρων ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες. Ο κ. Κεφάλας στην αγόρευσή του με επίκληση τη μαρτυρία των προσώπων που εξέτασαν τη σκηνή της φωτιάς εισηγήθηκε (α) ότι δεν αποδείχθηκε ότι η φωτιά άρχισε από το μοτοποδήλατο και επεκτάθηκε στο αυτοκίνητο, (β) ότι ο εναγόμενος ήταν ο οδηγός του μοτοποδηλάτου και (γ) η αξία του αυτοκινήτου. Από την άλλη, ο κ. Χριστοδούλου στη δική του αγόρευση εισηγήθηκε (α) ότι σύμφωνα με τη μαρτυρία που παρουσιάστηκε η φωτιά άρχισε από το μοτοποδήλατο και επεκτάθηκε στο αυτοκίνητο, (β) ο εναγόμενος, όπως είναι παραδεκτό γεγονός, ήταν ο ιδιοκτήτης του μοτοποδηλάτου και με τη συγκατάθεσή του το κατείχε και το οδηγούσε η ΄Ειμυ, (γ) ο εναγόμενος φέρει το βάρος ότι η φωτιά δεν προκλήθηκε από αμέλειά του (δ) η αξία του αυτοκινήτου αποδείχθηκε από τη μαρτυρία του Τζιρκαλλή που δεν αντικρούστηκε, (ε) δεν προσκομίστηκε από τον εναγόμενο μαρτυρία ότι η φωτιά ήταν κακόβουλη και (στ) ο εναγόμενος δεν έφερε το Φάνη να μαρτυρήσει ότι συντηρούσε το μοτοποδήλατό του. Η ισχυριζόμενη αστική ευθύνη του εναγόμενου εδράζεται γενικά στην αρχή της αμέλειας, άρθρο 51 του Κεφ. 148 και εντοπίζεται στην παράγραφο 3 της έκθεσης απαίτησης, στην οποία αναφέρεται ότι λόγω βραχυκυκλωμάτων στο μοτοποδήλατο εξερράγη φωτιά σ΄ αυτό και επεκτάθη στο αυτοκίνητο και στην παράγραφο 4 της έκθεσης απαίτησης υπό τίτλο «λεπτομέρειες αμέλειας και/ή παράβαση των νομικών καθηκόντων του εναγομένου» στις υποπαραγράφους (γ), (δ) και (ε), σύμφωνα με τις οποίες ο εναγόμενος παρέλειψε να προβεί σε έλεγχο του οχήματός του, δεν το διατηρούσε σε καλή και λειτουργήσιμη κατάσταση και ότι δεν ευρίσκετο σε καλή μηχανική και/ή ηλεκτρομηχανολογική κατάσταση. Το άρθρο 53 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 προνοεί: «Σε αγωγή που εγείρεται σε σχέση με ζημιά κατά την οποία αποδεικνύεται (α) ότι η ζημιά προκλήθηκε από φωτιά ή λόγω φωτιάς, και (β) ότι ο εναγόμενος άναψε φωτιά ή ευθύνεται για το άναμμα της φωτιάς ή ήταν ο κάτοχος της ακίνητης ιδιοκτησίας ή ο ιδιοκτήτης της κινητής ιδιοκτησίας από την οποία άρχισε η φωτιά, ο εναγόμενος φέρει το βάρος της απόδειξης του ότι δεν υφίστατο αμέλεια για την οποία αυτός ευθύνεται σε σχέση με την έναρξη ή την επέκταση της φωτιάς.» Σύμφωνα ε τις πρόνοιες του άρθρου αυτού, ο ενάγοντας έχει το βάρος να αποδείξει (α) ότι ο εναγόμενος άναψε τη φωτιά ή ευθύνεται για το άναμμα της ή ήταν ιδιοκτήτης της κινητής ιδιοκτησίας από την οποία άρχισε η φωτιά και (β) ότι η ζημιά προκλήθηκε από τη φωτιά ή λόγω αυτής. Αφού αποδείξει τούτα τα στοιχεία ο ενάγοντας, το βάρος μετατίθεται στον εναγόμενο να αποδείξει ότι δεν ευθύνεται για το άναμμα της φωτιάς. Στη συγκεκριμένη υπό εξέταση περίπτωση αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι ο εναγόμενος ήταν ιδιοκτήτης του μοτοποδηλάτου. Υπάρχει μαρτυρία που προέρχεται από τον Νικήτα Ανδρέου, Μ.Ε.2, πρώην ανώτερο υπαστυνόμο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, ο οποίος επισκέφθηκε τη σκηνή της φωτιάς και εξέτασε τα αίτια και από πού ξεκίνησε η φωτιά, η οποία γίνεται αποδεκτή, σύμφωνα με την οποία, στην ερώτηση που του υποβλήθηκε κατά την εξέταση, εάν ήταν σε θέση να πει από πού ξεκίνησε η πυρκαγιά και πού επεκτάθηκε, απάντησε ότι η πυρκαγιά προκλήθηκε στο δίκυκλο και επεκτάθηκε στο αυτοκίνητο. Η μαρτυρία αυτή δεν διαφοροποιήθηκε κατά την αντεξέτασή του, αφού μπορεί να λεχθεί ότι ουσιαστικά δεν αντεξετάστηκε ακριβώς επ΄ αυτού του σημείου. Ενισχυτική μαρτυρία της θέσης αυτής είναι η μαρτυρία των δύο εμπειρογνωμόνων της Ηλεκτρομηχανολογικής Υπηρεσίας, Μ.Ε.4 και Μ.Ε.5 και δη του τελευταίου, οι οποίες γίνονται αποδεκτές, ο οποίος ανάφερε στη μαρτυρία του ότι εξέτασε το αυτοκίνητο του ενάγοντα και δεν βρήκε κανένα βραχυκύκλωμα καθώς και του αστυφύλακα 2541 Ανδρέα Νικολεττή, Μ.Ε.3, ο οποίος στη μαρτυρία του ανάφερε ότι εξέτασε τη σκηνή και δεν βρήκε εμπρηστική λωρίδα. Ακόμη, σε μικρότερο βαθμό, ενισχυτική είναι και η μαρτυρία του ενάγοντα, Μ.Ε.5, του οποίου η μαρτυρία γίνεται αποδεκτή, ο οποίος είπε ότι όταν αντίκρισε τη φωτιά το μοτοποδήλατο είχε καταστραφεί εντελώς, ενώ από τη φωτιά έσπασε ο μπροστινός ανεμοθώρακας και η φωτιά εισήλθε στο εσωτερικό του αυτοκινήτου. Αυτά όλα μαζί, στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων, οδηγούν το Δικαστήριο στο εύρημα ότι η φωτιά ξεκίνησε από το μοτοποδήλατο και επεκτάθηκε στο αυτοκίνητο του ενάγοντα προκαλώντας του ζημιές, ως εμφαίνεται στις Φωτογραφίες 6, 7, 10, 11, 12, 13, 15,16 και 17 του Τεκμηρίου
2. Τοιουτοτρόπως ο ενάγοντας απέσεισε το βάρος που είχε να αποδείξει ότι η φωτιά ξεκίνησε από το μοτοποδήλατο του εναγόμενου και το βάρος μετατοπίστηκε στον εναγόμενο να αποδείξει ότι δεν έχει ευθύνη γι΄ αυτή. Μια παρένθεση εδώ, για να σχολιαστεί η θέση του κ. Κεφάλα, ότι το μοτοποδήλατο δεν ευρίσκετο στην κατοχή του ενάγοντα για περισσότερο από ένα μήνα αφού τούτο το κατείχε η φίλη του Έιμυ και ως εκ τούτου δεν φέρει ευθύνη. Σύμφωνα με το άρθρο 53(β) του Κεφ. 148, το βάρος απόδειξης ότι δεν υφίστατο αμέλεια για την οποία αυτός ευθύνεται σε σχέση με την έναρξη ή την επέκταση της φωτιάς, τη φέρει ο ιδιοκτήτης της κινητής ιδιοκτησίας από την οποία άρχισε. Επομένως η εισήγηση αυτή δεν μπορεί να ευσταθίσει αφού στο αναφερθέν άρθρο αναφέρεται ρητώς στον ιδιοκτήτη της κινητής περιουσίας και σύμφωνα με το παραδεκτό γεγονός ο εναγόμενος είναι ο ιδιοκτήτης του μοτοποδηλάτου. Επανερχόμενος στο κατά πόσο ο εναγόμενος απέσεισε το βάρος απόδειξης ότι δεν ευθύνεται για τη φωτιά και την επέκτασή της, παρατηρώ και διαπιστώνω ότι η μαρτυρία που παρουσίασε, και είχε δύο κατευθύνσεις, η μια (α) ότι η φωτιά προκλήθηκε από κακόβουλη πράξη του συζύγου της ΄Ειμυ που έμαθε ότι είχε δεσμό με τον ενάγοντα και η άλλη (β) ότι το μοτοποδήλατο συντηρείτο από κάποιο Φάνη και ως εκ τούτου δεν είχε προβλήματα μηχανικά ή λειτουργικά, ήταν πάρα πολύ φτωχή και μη πειστική. Για την πρώτη (α) θέση σημειώνω ότι και ο ίδιος ο εναγόμενος παραδέχθηκε ότι δεν μπορούσε να αποδείξει ότι τη φωτιά την έβαλε ο σύζυγος της ΄Ειμυ. Πέραν αυτής της παραδοχής ο αστυφύλακαας Νικολεττής, Μ.Ε.3, απέκλεισε αυτό το ενδεχόμενο, σύμφωνα με τις εξετάσεις που έκανε. ΄Επεται ότι αυτή η θέση δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Σε σχέση με τη δεύτερη (β) θέση, ότι το μοτοποδήλατο συντηρείτο από κάποιο Φάνη, παρατηρώ ότι αυτή η μαρτυρία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Θα έπρεπε να είχε έλθει ο ίδιος ο Φάνης να δώσει μαρτυρία και να εξηγήσει τι είδους συντήρηση της έκανε για να διαπιστωθεί κατά πόσο αυτή εκτείνετο και στην ηλεκτρική της εγκατάσταση ή περιορίζετο π.χ. μόνο στην αλλαγή λαδιού. Από την άλλη, στερήθηκε, χωρίς εξήγηση, της ευκαιρίας ο ενάγοντας της αντεξέτασης του μάρτυρα αυτού για να προβάλει με τη δική του σειρά τις δικές του θέσεις. Επομένως ούτε αυτός ο ισχυρισμός του εναγόμενου μπορεί να ευσταθίσει και απορρίπτεται. Ο αποκλεισμός της περίπτωσης ότι η φωτιά ξεκίνησε από το αυτοκίνητο και το εύρημα του Δικαστηρίου ότι αυτή ξεκίνησε από το μοτοποδήλατο και ο μη αποκλεισμός της περίπτωσης η φωτιά να ξεκίνησε από βραχυκύκλωμα στα καλώδια του μοτοποδηλάτου, όλ΄ αυτά στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων οδηγούν το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι η φωτιά ξεκίνησε από το μοτοποδήλατο εξ αμελείας του εναγόμενου. ΄Οσον αφορά την αξία του αυτοκινήτου, η οποία αμφισβητήθηκε από τον εναγόμενο, αλλά μόνο σε επίπεδο υποβολών αφού δεν έφερε μαρτυρία περί αυτού του θέματος, βρίσκω ότι τόσο από τη μαρτυρία του Τζιρκαλλή, Μ.Ε.6, τον οποίο βρίσκω ότι είναι εμπειρογνώμονας, έχοντας υπόψη τα προσόντα του και επίσης κρίνω αξιόπιστο, όσο και από τη μαρτυρία του Μ.Ε.8, που επίσης κρίνεται αξιόπιστος αφού μου έκανε πολύ καλή εντύπωση και ήταν ευθύς και ειλικρινής, ο ενάγοντας έχει αποδείξει ότι η αξία του αυτοκινήτου ήταν £20.000,- πριν τη φωτιά και η διασωθείσα αξία μετά τη φωτιά £1.000,-. Για τα ποσά των £350,-, £300,- και £200,- που ζητούνται ως επιπρόσθετα μέρη της αξίας του οχήματος, τα οποία ισχυρίζεται ο ενάγοντας ότι τοποθέτησε επί του οχήματος αν και καταγράφονται στην εκτίμηση, Τεκμήριο 6 του Μ.Ε.6, εντούτοις δεν θα δοθούν αφού καμιά απόδειξη πληρωμής γι΄ αυτά δεν κατατέθηκε στο Δικαστήριο. Για όλους τις πιο πάνω λόγους που έχω εξηγήσει και αναλύσει ανωτέρω, κρίνω ότι ο ενάγοντας έχει αποδείξει την υπόθεσή του, ως την κατέγραψα ανωτέρω και δικαιούται σε απόφαση. Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου για το ποσό των €32.463,43σεντ, αντίστοιχο του ποσού των £19.000,-, με νόμιμο τόκο και έξοδα υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. /ΜΧΚ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο