ΕΝ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ :- Μιχάλη Γεωργίου Μάστρου ν. ΑΙΤΗΣΗ ΥΠΟ:- Hellenic Bank Public Company Ltd (πρώην Ελληνική Τράπεζα Λτδ), Αρ. Αίτησης: 78/09, 23 Νοεμβρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2009:A35 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Η. ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 78/09 ΕΝ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ :- Μιχάλη Γεωργίου Μάστρου, από Αγία Νάπα ΑΙΤΗΣΗ ΥΠΟ:- Hellenic Bank Public Company Ltd (πρώην Ελληνική Τράπεζα Λτδ) Αίτηση ημερ. 5.11.09 23 Νοεμβρίου 2009 Εμφανίσεις: Για τους πιστωτές - καθ΄ ων η αίτηση: κ. Α. Ζαχαρίου (για ν΄ ακούσει απόφαση ο κ.Αβραάμ) Για τον χρεώστη - αιτητή: κ.Α. Μαθηκολώνης (για ν΄ ακούσει απόφαση ο κ.Καλλένος) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση ο αιτητής επιζητεί διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η εκδίκαση της κυρίως αίτησης με την οποία οι καθ΄ ων η αίτηση επιζητούν διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του αιτητή. Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 3, 4, 5 ,6 και 97 του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ.5, στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς και στη Δ.48 Θ.1 έως
- Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του αιτητή στην οποία αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι οι αιτητές ψευδώς και ανακριβώς δηλώνουν ότι το χρέος δεν είναι εξασφαλισμένο και ότι οι ίδιοι δεν έχουν οποιαδήποτε ασφάλεια επί της περιουσίας του ενώ οι αιτητές καταχώρησαν memo επί της ακίνητης του περιουσίας και ειδικότερα επί ενός καταστήματος και επί ενός διαμερίσματος η αξία των οποίων δεν είναι μικρότερη των €300.000.-. Οι καθ΄ ων η αίτηση φέρουν ένσταση στην πιο πάνω αίτηση για τους λόγους που περιγράφονται σ΄ αυτήν. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση αναφέρεται ότι το memo στο οποίο γίνεται αναφορά από τον αιτητή στην παρούσα φέρει αριθμό ΕΒ 550/08 και αφορά ¼ μερίδιο στην περιουσία. Η αξία του σε καταναγκαστική πώληση ανέρχεται στις €144.000.-, όπως πληροφορήθηκαν από εκτιμητή ακινήτων. Η οφειλή του αιτητή στα πλαίσια της απόφασης που εκδόθηκε ανέρχεται σε €191.050.- με τόκο 9% επί του ποσού των €114.760.- από 23.1.08 μέχρι εξόφλησης πλέον €5.309,33 έξοδα με τόκο 8% από 8.6.04 μέχρι εξόφλησης πλέον ΦΠΑ. Ο αιτητής δεν κατέβαλε οιονδήποτε ποσό έναντι της οφειλής του. Περαιτέρω στην ένορκη δήλωση αναφέρεται ότι η αίτηση έγινε για το ανεξασφάλιστο ποσό αφού λήφθηκε υπόψη το memo 550/
- Οι συνήγοροι των διαδίκων στο στάδιο των αγορεύσεων υιοθέτησαν δυο εντελώς διαφορετικές θέσεις. Ο μεν συνήγορος του αιτητή εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αναστείλει την εκδίκαση της αίτησης πτώχευσης καθότι οι πιστωτές δεν ανέφεραν σ΄ αυτήν ότι είναι ασφαλισμένοι πιστωτές ως είχαν υποχρέωση δυνάμει του άρθρου 5
(2)του περί Πτωχεύσεως Νόμου αλλά και του άρθρου 97 του Νόμου το οποίο παρέχει στο Δικαστήριο την δυνατότητα για επαρκή λόγο να εκδώσει διάταγμα αναστολής των διαδικασιών της αίτησης πτώχευσης. Η δε συνήγορος των πιστωτών εισηγήθηκε ότι δεν παρέχεται στο Δικαστήριο τέτοια εξουσία και ανεξάρτητα απ΄ αυτό τα γεγονότα της υπόθεσης δεν δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Όπως διαφαίνεται στις 3.9.09 οι πιστωτές καταχώρησαν αίτηση με την οποία ζητούν διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του χρεώστη. Στην εν λόγω αίτηση αναφέρεται ότι ο χρεώστης χρωστεί «το ποσό των €66.379.- πλέον τόκους 9% από 1.4.09 επί €121.499,53 μέχρι εξοφλήσεως ως μη εξασφαλισμένο ποσό Δικαστικής Απόφασης που ελήφθηκεν εναντίον του εις την αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου υπ΄ αρ. 439/04 ημερομηνίας 30.1.08.» Στις 5.11.09 καταχωρήθηκε ένσταση στην αίτηση πτώχευσης στην οποία μεταξύ άλλων προβάλλονται ισχυρισμοί ότι η εξασφάλιση που κατέχουν οι πιστωτές υπερκαλύπτει το εξ αποφάσεως χρέος και την ίδια ημέρα καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση (στην παρούσα αίτηση) αναφέρεται ότι η αίτηση πτώχευσης έγινε για το ανεξασφάλιστο ποσό αφού λήφθηκε υπόψη το memo 550/08. Η δε συνήγορος των πιστωτών εισηγήθηκε ότι στην αίτηση πτώχευσης αναφέρεται ότι υπήρχε εξασφάλιση. Τα πράγματα δεν είναι έτσι. Στην αίτηση πτώχευσης δεν αναφέρονται τα όσα προβλέπονται στο άρθρο 5
(2)του Κεφ.
- Δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι στην ένσταση αναφέρεται ότι η αίτηση πτώχευσης έγινε για το ανεξασφάλιστο ποσό αφού λήφθηκε υπόψη το memo 550/
- Στην αίτηση πτώχευσης αναφέρεται ότι ο χρεώστης οφείλει το ποσό των €66.379.- πλέον τόκους ως μη εξασφαλισμένο ποσό ενώ η απόφαση εκδόθηκε για το ποσό των €191.050.- πλέον τόκους και έξοδα ως αναφέρθηκε πιο πάνω. Το άρθρο 5
(2)του Νόμου προνοεί: «Αν ο αιτητής πιστωτής είναι ασφαλισμένος πιστωτής, οφείλει στην αίτηση του είτε να δηλώσει ότι προτίθεται να παραιτηθεί από την ασφάλεια του προς όφελος των πιστωτών σε περίπτωση που ο χρεώστης κυρυχτεί σε πτώχευση, ή να δώσει εκτίμηση της ασφάλειας του . στην τελευταία περίπτωση μπορεί να γίνει δεκτός ως αιτητής πιστωτής στην έκταση του υπόλοιπου του προς αυτόν οφειλόμενου χρέους, που προκύπτει μετά την αφαίρεση της εκτιμημένης αξίας, κατά τον ίδιο τρόπο ωσάν να ήταν μη ασφαλισμένος πιστωτής.» Όπως έχει αναφερθεί στην αίτηση δεν αναφέρονται τα όσα προνοεί το άρθρο 5
(2)του Νόμου. Πέραν δε τούτου στην αίτηση πτώχευσης αναφέρεται: «Ούτε εγώ έχω ούτε οιονδήποτε έτερον πρόσωπον έχει δια λογαριασμόν μας οιανδήποτε ασφάλειαν επί της περιουσίας του ρηθέντα οφειλέτη ή επί μέρους αυτής δια την πληρωμήν εις εμέ της κατά τα άνω οφειλής.». Στη συνέχεια θα πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος αναστολής της διαδικασίας πτώχευσης μέχρι την υποβολή αίτησης τροποποίησης στην οποία να αναφέρεται η ασφάλεια και η αξία της όπως ανέφερε ο συνήγορος του αιτητή. Αγορεύοντας ο συνήγορος του αιτητή παρέπεμψε το Δικαστήριο στην υπόθεση Παπαδόπουλος ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακής Λτδ,
(2004)1 ΑΑΔ 1716 και ανέφερε ότι στην εν λόγω υπόθεση αναφέρθηκε ότι έπρεπε να είχε διαταχθεί η τροποποίηση της αίτησης πτώχευσης επειδή δεν αναφέρονταν σ΄ αυτήν οι εξασφαλίσεις και έτσι και στην παρούσα περίπτωση το Δικαστήριο θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Στην υπόθεση Παπαδόπουλος καταχωρήθηκε αίτηση για να εκδοθεί διάταγμα παραλαβής. Ο εφεσείων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης καθότι μεταξύ άλλων οι εφεσίβλητοι ήταν εξασφαλισμένοι πιστωτές. Ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου τέθηκε μαρτυρία από τους εφεσίβλητους σε σχέση με το υπόλοιπο του εξ αποφάσεως χρέους, τις εξασφαλίσεις και την αξία τους και τους λόγους της παράλειψης τους να αναφερθούν στην αίτηση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την ένσταση και εξέδωσε διάταγμα παραλαβής. Η έφεση στράφηκε κυρίως στην παράλειψη των εφεσίβλητων να δηλώσουν στην αίτηση τους τις εξασφαλίσεις όπως απαιτείται από το άρθρο 5
(2)του περί Πτωχεύσεως Νόμου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε ότι μπορούσε να εκδώσει διάταγμα παραλαβής ακόμη και χωρίς την προηγούμενη τροποποίηση της αίτησης αφού στο άρθρο 5
(1)δεν περιλαμβάνεται προϋπόθεση ότι θα πρέπει στην αίτηση να αναφερθεί σε οποιεσδήποτε εξασφαλίσεις για να δικαιούται κάποιος να υποβάλει αίτηση και επίσης στο άρθρο 6
(2)δεν προνοείται ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να ικανοποιείται ότι εμπεριέχονται στην αίτηση για διάταγμα παραλαβής τυχόν εξασφαλίσεις. Επίσης το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η ερμηνεία του όρου «οφείλει» που συναντάται στο άρθρο 5
(2)του Κεφ.5 δεν σημαίνει ότι το Δικαστήριο θα πρέπει αυτόματα να απορρίψει την αίτηση με την παράλειψη τέτοιας αναφοράς στην γραπτή αίτηση από τον πιστωτή. Ο πρώην Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Καλλής στην υπόθεση Παπαδόπουλος προέβη σε εκτενή αναφορά σε αγγλική νομολογία και συνόψισε αυτά που προκύπτουν από την αγγλική νομολογία ως ακολούθως: «1. Παρά την επιτακτική διατύπωση του αρ.4
(2)- η οποία είναι παρόμοια με εκείνη του δικού μας αρ.5
(2)- η παράλειψη να δηλωθεί η εξασφάλιση δεν αποβαίνει μοιραία για την αίτηση.
- Είναι δυνατή η τροποποίηση της αίτησης για να περιληφθεί η εξασφάλιση ακόμα και στο στάδιο της επαλήθευσης.
- Είναι δυνατή η έκδοση διατάγματος παραλαβής ακόμα και χωρίς τροποποίηση της αίτησης.
- Είναι δυνατή η τροποποίηση ανεξάρτητα από την αξία ή το ύψος της εξασφάλισης.
- Αυτό που έχει σημασία είναι το ποσό του χρέους μετά την αφαίρεση της εξασφάλισης.
- Αυτό που εξετάζεται είναι κατά πόσο προκαλείται αδικία συνεπεία της παράλειψης να δηλωθούν οι εξασφαλίσεις.» Το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε την ερμηνεία που δόθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο στο άρθρο 5
(2)του Κεφ.5 και αφού έλαβε υπόψη τους διάφορους παράγοντες όπως, ότι δεν είχε εγερθεί στην ένσταση θέμα παρατυπίας λόγω της παράλειψης, ότι η εξασφάλιση κατέστη επίδικο θέμα ενόψει του περιεχομένου της ένστασης και ότι έθεσαν μαρτυρία, χωρίς ένσταση, σε σχέση με το θέμα της αξίας της εξασφάλισης και σε σχέση με τους λόγους της παράλειψης τους να δηλώσουν την εξασφάλιση στην αίτηση και ότι αυτή δεν έχει προκαλέσει οποιαδήποτε αδικία, απέρριψε την έφεση αναφέροντας ότι έπρεπε να είχε διαταχθεί τροποποίηση της αίτησης καθότι είχε σημειωθεί μη συμμόρφωση με ρητή διάταξη του Νόμου η οποία είναι ορθό να τηρείται και η μη τήρηση της θα οδηγούσε σε εξουδετέρωση των προνοιών της και ως εκ τούτου δόθηκαν οδηγίες όπως καταχωρηθεί τροποποιημένη αίτηση η οποία να περιλαμβάνει και τις εξασφαλίσεις που δηλώθηκαν ότι υπάρχουν και επίσης δόθηκαν οδηγίες όπως η απόφαση συνταχθεί μετά την καταχώρηση της τροποποιημένης αίτησης. Όπως διαφαίνεται από το σύνολο της απόφασης Παπαδόπουλος η εν λόγω υπόθεση διαφοροποιείται από την παρούσα καθότι με την παρούσα αίτηση επιζητείται η αναστολή της διαδικασίας πτώχευσης μέχρι να υποβάλουν αίτηση για τροποποίηση οι πιστωτές στην οποία να αναφέρεται η εξασφάλιση. Στην υπόθεση Παπαδόπουλος το εν λόγω θέμα εγέρθηκε στο στάδιο της αίτησης για έκδοση διατάγματος παραλαβής. Στην υπόθεση Παπαδόπουλος όταν αναφέρεται ότι έπρεπε να διαταχθεί η τροποποίηση της αναφερόταν στην αίτηση πτώχευσης η οποία τροποποίηση έπρεπε να γίνει από το πρωτόδικο Δικαστήριο με τον τρόπο που έγινε από το Ανώτατο. Η όποια παραβίαση των προνοιών του άρθρου 5
(2)του Νόμου και ποιες οι συνέπειες της όποιας παραβίασης και κατά πόσο τα όσα αναφέρονται στην ένσταση αποτελούν ικανοποιητικούς λόγους, αυτά θα αποφασιστούν στο κατάλληλο στάδιο δηλαδή στα πλαίσια της κυρίως αίτησης και όχι σ΄ αυτό το στάδιο. Δεν έχουν τεθεί ενώπιον Δικαστηρίου επαρκείς λόγοι ώστε το Δικαστήριο ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια να εκδώσει διάταγμα αναστολής των διαδικασιών της αίτησης πτώχευσης είτε εντελώς είτε για περιορισμένο χρόνο με τέτοιους όρους και τηρουμένων τέτοιων προϋποθέσεων ως το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιο σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 97 του Κεφ. 5. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη. Και συνακόλουθα απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του καθ΄ ου η αίτηση και εναντίον του αιτητή ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος. (Υπ.): ..................... Η. Γεωργίου, Ε.Δ. ....../ΕΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο