Αίτηση Υπό: Hellenic Bank Public Company Ltd (πρώην Ελληνική Τράπεζα Λτδ), Αρ. Αίτησης: 58/09, 14/12/2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2009:A39 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Δαυίδ, Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 58/09 Εν Πτωχεύσει: Ανδρέα Λυσή, από Αγία Νάπα Αίτηση Υπό: Hellenic Bank Public Company Ltd (πρώην Ελληνική Τράπεζα Λτδ) εκ Λευκωσίας Αιτητές Αίτηση Ημερ. 13.11.09 Ημερομηνία: 14/12/2009 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή: κ. Καλλένος (Για να ακούσει απόφαση κ. Σκορδής) Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κα Ζαχαρίου. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 5.6.09 καταχωρήθηκε η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση στα πλαίσια της οποίας οι Αιτητές αιτούνται την έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του Ανδρέα Λυσή. Μετά την επίδοση της Αίτησης τόσο στον Επίσημο Παραλήπτη όσο και στον Καθ' ου η Αίτηση, ο τελευταίος στις 3.11.09 προχώρησε στην καταχώρηση ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης στην εν λόγο αίτηση. Ενώ η ως άνω Αίτηση πτώχευσης ορίστηκε για ακρόαση, η πλευρά του καθ' ου η Αίτηση στις 13.11.09 προχώρησε στην καταχώρηση της υπό συζήτησης Αίτησης με την οποία αιτείται: «Α. Διάταγμα ή και απόφαση του Δικαστηρίου που να αναστέλλει την περαιτέρω διαδικασία στην εκδίκαση της κυρίως Αίτησης με την οποία οι αιτητές εξαιτούνται όπως εκδοθεί διάταγμα παραλαβής ή και διάταγμα του Δικαστηρίου που να απορρίπτει την κυρίως Αίτηση των Αιτητών, Β. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία Γ. Τα έξοδα της Αίτησης.» Η υπό συζήτηση Αίτηση στηρίζεται στον περί Πτωχεύσεων Νόμο Κεφ. 5, Άρθρα 3, 4, 5, 6 και 97, επί των περί Πτωχεύσεων Κανονισμών Κεφ. 5 Κανονισμοί 2, 4, 7, 11, 16, 18, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 46, 47, 49, 50, 51, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 71, 187, 188, 189 και 190, επί των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών Δ.48 Κ.1-9, ως και επί της συμφυούς δικαιοδοσίας και εξουσιών του Δικαστηρίου και επί των αρχών της φυσικής Δικαιοσύνης. Την Αίτηση συνοδεύει και υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση του Ανδρέα Λυσή, ημερ. 13.11.09. Βασικός πυρήνας των θέσεων του ως άνω ομνύοντα όπως αυτές αναδύονται από την ως άνω δήλωσή του, είναι ότι οι αιτούμενοι την έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του ψευδώς και ανακριβώς δηλώνουν ότι το χρέος δεν είναι εξασφαλισμένο αφού έχουν καταχωρήσει και διατηρούν memo επί ακίνητης περιουσίας που διαθέτει προς εξασφάλιση του ποσού που αφορά η Αίτησή τους, στην οποία και αναφέρεται. Προβάλλει παράλληλα τη θέση ότι η ως άνω συμπεριφορά των Αιτητών στην κυρίως Αίτηση που σκοπό είχε να παραπλανήσει το Δικαστήριο και να εξασφαλιστεί παράνομα και αθέμιτα διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του, εξασκώντας ταυτόχρονα αθέμιτη και παράνομη πίεση σε βάρος του, αποτελεί αθέμιτη, παράνομη και δόλια συμπεριφορά με αποτέλεσμα να μην δικαιούνται να συνεχίζουν τη διαδικασία. Προβάλλει παράλληλα τη θέση ότι η Ειδοποίηση Πτώχευσης η οποία απεστάλη στον ίδιο είναι άκυρη ενώ σε κάθε περίπτωση διαδηλώνει πως δεν αποτελεί πρόσωπο ανίκανο να πληρώσει τα χρέη του, τα οποία εν πάση περιπτώσει είναι πλήρως εξασφαλισμένα, επιφυλασσόμενος να προσκομίσει σχετική μαρτυρία. Οι καθ' ων η αίτηση στην υπό εξέταση αίτηση καταχώρισαν ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης, στο σώμα της οποίας καταγράφεται αριθμός λόγων προς τούτο. Την ένσταση συνοδεύει και υποστηρίζει Ένορκη Δήλωση κάποιου Σάββα Μενοίκου, υπαλλήλου των εξ αποφάσεως πιστωτών, αιτητών στα πλαίσια της Αίτησης Πτώχευσης. Αποτελεί θέση μεταξύ άλλων του ως άνω ομνύοντα πως ως ο ίδιος πιστεύει και έχει συμβουλευτεί τους δικηγόρους του, η υπό συζήτηση αίτηση είναι αχρείαστη, αβάσιμη και ανεδαφική. Προτάσσει παράλληλα τη θέση ότι τα memo στα οποία γίνεται αναφορά από τον Ανδρέα Λυσή στην Ένορκη Δήλωσή του ημερ. 13.11.09 που συνοδεύει την υπό συζήτηση αίτηση, αφορούν μερίδια σε ακίνητη ιδιοκτησία τα οποία βαρύνονται με προηγούμενες υποθήκες και memo, τα οποία σύμφωνα με εκτίμηση και γνώμη που οι εξ αποφάσεως πιστωτές έλαβαν από εκτιμητή ακινήτων η εξασφάλιση την οποία έχουν είναι ελάχιστη και αυτός είναι ο λόγος που δεν έχουν αναφερθεί στην προωθούμενη από τους ιδίους Αίτηση Πτώχευσης. Αναφερόμενος ειδικότερα σε λεπτομέρειες της έρευνας την οποία προέβηκε η πλευρά των εξ αποφάσεως πιστωτών στο Κτηματολόγιο για το ζήτημα, υποδεικνύει ότι η αξία των ακινήτων τα οποία είναι δεσμευμένα με τα memo είναι πολύ χαμηλότερη με αποτέλεσμα οι εξ αποφάσεως πιστωτές να μην θεωρούνται εξασφαλισμένοι. Αυτός είναι ο λόγος που δεν έγινε οποιαδήποτε αναφορά των memo στην αίτηση. Αποτελεί παράλληλα θέση του ομνύοντα πως με δεδομένο ότι τόσο με την ένσταση στην Αίτηση Πτώχευσης, όσο και με την προώθηση της υπό συζήτηση αίτησης εκ μέρους του αιτητή επιδιώκονται οι ίδιες ουσιαστικά θεραπείες με την επίκληση μάλιστα των ίδιων λόγων, αποτελεί τούτο τακτική ανεπίτρεπτη και κατάχρηση της διαδικασίας που δεν πρέπει να επιτραπεί από το Δικαστήριο. Αρνούμενος ότι η προώθηση της Αίτησης Πτώχευσης αποτελεί κακόπιστη και παράνομη ενέργεια ή και κατάχρηση της διαδικασίας και της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, προτάσσει ότι η Ειδοποίηση Πτώχευσης που συνοδεύει την Αίτηση Πτώχευσης είναι καθόλα νομότυπη και κανονική και ο Αιτητής στην παρούσα Αίτηση κωλύεται δυνάμει συμπεριφοράς και παραστάσεων να προωθεί την εν λόγω διαδικασία. Υποδεικνύει τέλος ότι το ζήτημα της δυνατότητας του Καθ' ου να αποπληρώσει το εξ' αποφάσεως χρέος του, αποτελεί ζήτημα που θα εξεταστεί στα πλαίσια της Αίτησης Πτώχευσης και όχι σε αυτό το πρόωρο στάδιο. Κατά το στάδιο της παρουσίασης της υπόθεσης, οι δικηγόροι των δύο πλευρών περιορίστηκαν σε σύντομες αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεων τους, αφού δεν αντεξετάστηκε οποιοσδήποτε από τους Ενόρκους Δηλούντες ούτε προσφέρθηκε οποιαδήποτε επιπρόσθετη μαρτυρία με την καταχώρηση συμπληρωματικών Ενόρκων Δηλώσεων. Αγορεύοντας ο κ. Καλλένος για την πλευρά του Αιτητή στην υπό συζήτηση Αίτηση, παραπέμποντας στις πρόνοιες του Άρθρου 5
(2)του Περί Πτωχεύσεων Νόμου, Κεφ. 5, υπογράμμισε την αναγκαιότητα αναφοράς στο σώμα της Αίτησης πτώχευσης τυχόν εξασφαλίσεων που ο αιτητής έχει προς όφελος του. Υπογράμμισε πως σε κάθε περίπτωση, και αν ακόμα οι υπάρχουσες εξασφαλίσεις είναι μικρότερης αξίας από το χρέος, τούτο αποτελεί γεγονός άσχετο από την υποχρέωση που πηγάζει από το νόμο να αναφέρονται αυτές από την πλευρά του αιτητή. Απέδωσε την παράλειψη των αιτητών να αναφερθούν στις υπάρχουσες εξασφαλίσεις επί της περιουσίας του καθ' ου η αίτηση σε πρόθεση να παραπλανήσουν το Δικαστήριο, εξασφαλίζοντας παράνομα διάταγμα παραλαβής εναντίον του χρεώστη υποστηρίζοντας ότι ακόμα και μετά την καταχώριση της ένστασης του χρεώστη στην Αίτηση Πτώχευσης, μέσω της οποίας εγείρεται το ζήτημα των εξασφαλίσεων, οι τελευταίοι δεν επιχείρησαν να θεραπεύσουν με σχετική τροποποίηση την αίτηση τους. Ουσιαστικά, υπέδειξε, οι καθ' ων η αίτηση δεν επιθυμούν να δώσουν στον οφειλέτη την ευκαιρία να αντικρούσει με μαρτυρία τις θέσεις τους όσον αφορά το ύψος της εξασφάλισης τους. Υπογραμμίζοντας την εξουσία που δίνεται στο Δικαστήριο από το νόμο να αναστείλει ή να αναβάλει αίτηση για διάταγμα παραλαβής, υποστήριξε ότι η προώθηση της υπό συζήτησης αίτησης από την πλευρά του χρεώστη, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποδοθεί σε πρόθεση καθυστέρησης της διαδικασίας αφού αυτή προωθήθηκε αμέσως μετά που διαπιστώθηκε ότι οι αιτητές για την έκδοση διατάγματος παραλαβής δεν ζήτησαν να τροποποιήσουν ή και να προσθέσουν στην αίτηση τους τις εξασφαλίσεις που διαθέτουν επί της περιουσίας του καθ' ου η αίτηση. Καταλήγοντας, υπέδειξε ότι στην περίπτωση που το Δικαστήριο σ' αυτό το στάδιο δεν διατάξει την αναστολή της Αίτησης Πτώχευσης προς το σκοπό τροποποίησης ή και παρουσίασης των εκτιμήσεων των εξασφαλίσεων που οι ίδιοι οι πιστωτές παραδέχονται ότι υπάρχουν, ή ακόμη και της απόρριψης της Αίτησης Πτώχευσης, τότε ο σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας όπως οριοθετείται από το Νόμο και τη νομολογία δεν θα εξυπηρετηθεί. Αντίθετες υπήρξαν οι θέσεις και οι εισηγήσεις της κας Ζαχαρίου, καθ' ον χρόνο η τελευταία ανέπτυξε τις θέσεις της πλευράς των καθ' ων η αίτηση. Πρόταξε ότι η υπό συζήτηση αίτηση δεν μπορεί παρά να απορριφθεί ως καταχρηστικά προωθούμενη, αφού ουσιαστικά αποτελεί διαδικασία η οποία αποβλέπει στις ίδιες θεραπείες για τους ίδιους ακριβώς λόγους όπως και η ένσταση του καθ' ου η αίτηση στην κυρίως Αίτηση Πτώχευσης. Παραπέμποντας σε σχετική για το ζήτημα νομολογία υπογράμμισε ότι ο αιτητής, μετερχόμενος ουσιαστικά των ίδιων επιχειρημάτων επιζητεί ακριβώς το ίδιο πράγμα τόσο με την ένσταση του στην Αίτηση Πτώχευσης όσο και με την υπό συζήτηση αίτηση. Σχολιάζοντας την ουσία της αίτησης, υποστήριξε ότι θα ήταν οξύμωρο το Δικαστήριο υιοθετώντας τη θέση της πλευράς του αιτητή στην παρούσα αίτηση, να αναστείλει την Αίτηση Πτώχευσης εξαναγκάζοντας τους αιτητές να τροποποιήσουν την αίτησή τους προς το σκοπό επιτυχούς αντιμετώπισης λόγου που προβάλλεται ως λόγος ένστασης από την πλευρά του χρεώστη στα πλαίσια της. Το ζήτημα των εξασφαλίσεων, υπέδειξε, έχει ήδη τεθεί στα πλαίσια της Αίτησης Πτώχευσης από την πλευρά του καθ' ου η αίτηση στην Αίτηση Πτώχευσης και εναπόκειται στα πλαίσια εκείνης της διαδικασίας στην πλευρά των αιτητών-πιστωτών, οι οποία έχει και το ανάλογο βάρος, να αποδείξει ότι συντρέχουν οι εκ του νόμου αναγκαίες προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος παραλαβής, καταδεικνύοντας ανάμεσα σε άλλα, και ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές εξασφαλίσεις. Παραπέμποντας στην υπόθεση Παπαδόπουλος ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακής Λτδ
(2004)1 ΑΑΔ 1716, στο λόγο της οποίας έκαμε αναφορά και ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή, υπογράμμισε ότι στην εν λόγω υπόθεση υπογραμμίστηκε πως η παράλειψη να δηλωθούν οι εξασφαλίσεις δεν αποβαίνει μοιραία για την Αίτηση και ότι είναι δυνατή η έκδοση διατάγματος παραλαβής ακόμη και χωρίς τροποποίηση της Αίτησης με την οποία θα περιλαμβάνονται οι όποιες εξασφαλίσεις. Στην παρούσα περίπτωση, υπέδειξε, για τους λόγους που εξηγούνται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, ήταν και παραμένει η θέση της πλευράς που εκπροσωπεί ότι ουσιαστικά δεν υπάρχουν εξασφαλίσεις για τα διεκδικούμενα ποσά επί της περιουσίας του καθ' ου η Αίτηση Πτώχευσης. Το θέμα, υπογράμμισε, δεν μπορεί παρά να αφεθεί να εξεταστεί στα πλαίσια της Αίτησης Πτώχευσης. Υποστηρίζοντας τέλος ότι η υπό συζήτηση αίτηση αποτελεί ένδειξη ουσιαστικά της παρελκυστικής τακτικής που η πλευρά του καθ' ου η αίτηση πτώχευσης ακολουθεί με σκοπό να καθυστερήσει την όλη διαδικασία, θεώρησε ότι και οι όποιες αναφορές για την εγκυρότητα της ειδοποίησης πτώχευσης θα πρέπει να ενταχθούν σ' αυτό το πλαίσιο αφού σε καμία διαδικασία δεν προέβη για παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης, ενώ και το ζήτημα της ικανότητας ή μη του καθ' ου η Αίτηση Πτώχευσης να ανταποκριθεί στο εξ' αποφάσεως χρέος του θα εξεταστεί στο πλαίσιο της ακρόασης της Αίτησης Πτώχευσης. Ζήτημα το οποίο θα πρέπει κατά την αντίληψή μου να εξεταστεί κατά προτεραιότητα στην παρούσα, αποτελεί η δυνατότητα ή μη προώθησης της υπό συζήτηση αίτησης και αν αυτή αποτελεί κατάχρηση των δικαστικών διαδικασιών. Το ζήτημα τέθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο της καθ' ης η αίτηση η οποία υποστήριξε ότι η καταχώριση και η προώθηση της υπό συζήτηση αίτησης αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας, αφού μέσω αυτής επιδιώκεται ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με την ένσταση στην Αίτηση Πτώχευσης. Είναι φανερό ότι η επίλυση του πιο πάνω ζητήματος κατά τρόπο αρνητικό για την πλευρά του αιτητή θα ήταν δυνατό να σφραγίσει την τύχη της υπό συζήτηση αίτησης, καθιστώντας την περαιτέρω εξέταση του αιτήματος άνευ αντικειμένου. Όπως έχει υποδειχθεί από τον σεβαστό, τότε Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Καλλή, στην υπόθεση Loucos Trading Co Ltd κ.α. - v - Rainbow Bleaching and Ding Co Ltd, Πολιτική Έφεση 10543, ημερομηνίας 26/6/2000: "Έχει νομολογηθεί ότι τα Δικαστήρια έχουν εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεως της διαδικαστικής διαδικασίας. Έχει, επίσης, νομολογηθεί ότι κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της (βλ. Constantinides - v - Vima Ltd
(1983)1 CLR 348, Έλληνας - ν - Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 149, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.2)
(1993)1 ΑΑΔ 248, Διευθυντής Φυλακών - ν - Περέλλα
(1995)1 ΑΑΔ 217, Re Beogradska D.D. Πολιτική Έφεση 9495 ημερομηνίας 6/9/1996 και Βασιλείου - ν - Μακρίδη Ποινική Έφεση 6805 ημερομηνίας 24/2/2000)." Αποκαλυπτικό της φύσης της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου να περιστείλει καταχρήσεις της δικαιοδοσίας του, είναι το πιο κάτω απόσπασμα της απόφασης του σεβαστού, τότε Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πική, στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών - ν - Τζιενάρο Περέλλα
(1995)1 ΑΑΔ 217: "Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσω τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι΄ αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δεν συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα. Μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου." Αδιαμφισβήτητη είναι λοιπόν η σύμφυτη δικαιοδοσία και εξουσία του Δικαστηρίου να ανακόψει και να καταστείλει τη δεδομένη στιγμή και ανάλογα με την περίπτωση, διαδικασίες οι οποίες καταχρηστικά προωθούνται ενώπιόν του. Όπως εξάλλου έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Beogradska D.D.
(1996)1 ΑΑΔ 911: ".. Χωρίς να επιχειρούμε τη διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα που δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας." Επανερχόμενος στην υπό συζήτηση αίτηση είναι φανερό ότι με την προώθηση της επιζητείται η παρέμβαση του Δικαστηρίου και η απόρριψη της Αίτησης Πτώχευσης ή κατά τρόπο διαζευκτικό, η αναστολή της πτωχευτικής διαδικασίας για αόριστο και απροσδιόριστο μάλιστα διάστημα. Ουσιαστικά όχι μόνο ομοειδείς αλλά εν πολλοίς οι ίδιες θεραπείες επιδιώκονται από την πλευρά του αιτητή με την ένσταση του στην Αίτηση Πτώχευσης. Οι λόγοι μάλιστα επί των οποίων εδράζεται το ως άνω αίτημα στην υπό συζήτηση αίτηση είναι οι ίδιοι με τους λόγους που προβάλλονται στην ένσταση του αιτητή, όπως αυτή προτάσσετε στην αίτηση πτώχευσης. Και στις δύο περιπτώσεις οι λόγοι που προβάλλονται είναι: (α) η μη αναφορά σε υπάρχουσες εξασφαλίσεις στην Αίτηση Πτώχευσης, (β) το μη σύννομο της Ειδοποίησης Πτώχευσης και (γ) η δυνατότητα του καθ' ου η αίτηση πτώχευσης για αποπληρωμή του χρέους του. Παρά το γεγονός ότι η δικαιοδοσία του δικαστηρίου να παρεμβαίνει κατά τον πιο πάνω τρόπο σε δικαστικές διαδικασίες επιβάλλεται όπως ασκείται με φειδώ, συνάρτηση προφανώς και της δραστικότητας αυτής της παρέμβασης, έχοντας τα πιο πάνω κατά νου, δεν μπορεί παρά να υιοθετηθεί η θέση της πλευράς των καθ' ων η αίτηση για το ζήτημα. Τούτο γιατί με την προώθηση της υπό συζήτηση αίτησης από την πλευρά του αιτητή στην υπό εξέταση περίπτωση, ουσιαστικά επιζητείται και μέσω αυτής της αίτησης, η ίδια θεραπεία όπως και με την ένσταση του στην αίτηση πτώχευσης. Η πλευρά του αιτητή μετέρχεται παράλληλα δύο διαφορετικά ένδικα μέσα προβάλλοντας μάλιστα τους ίδιους λόγους για επίτευξη ουσιαστικά του ίδιου στόχου. Συνακόλουθα, το Δικαστήριο αισθάνομαι ότι καθηκόντως θα πρέπει να παρέμβει, προς τον σκοπό διαφύλαξης των Δικαστικών διαδικασιών και την παρεμπόδιση της καταχρηστικής προώθησης τους. Έχοντας υπόψη τον λόγο της απόφασης στην υπόθεση Beogradsa D.D. (ανωτέρω), η υπό συζήτηση αίτηση, που αποτελεί την μεταγενέστερη διαδικασία από τα δύο ένδικα μέσα που καλύπτουν ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα, αναπόδραστα θα πρέπει να απορριφτεί ως καταχρηστικά προωθούμενη. Παρά την ως άνω κατάληξη του Δικαστηρίου, για σκοπούς πληρότητας της παρούσας και στην περίπτωση που η ως άνω προσέγγιση του Δικαστηρίου εθεωρείτο λανθασμένη, σκόπιμο κρίνεται να σημειωθεί πως η κατάληξη του Δικαστηρίου εξετάζοντας τα ουσιαστικά ζητήματα της αίτησης δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική. Εξηγούμε: Είναι γεγονός ότι το Δικαστήριο, διατηρεί την εξουσία «για επαρκείς λόγους» (Άρθρο 97 του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5) να αναστείλει επ' αόριστο ή για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα Αίτηση Πτώχευσης. (βλέπε επίσης Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση (Reissue), τόμος 3
(2), παράγραφος 716 υπό τον τίτλο «Stay or dismissal of bankruptcy proceedings»). Έχοντας υπόψη τις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας για το ζήτημα σε συνδυασμό πάντα με τη νομολογία των Δικαστηρίων μας, (βλ. Παπαδόπουλος ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακής Λτδ
(2004)1 ΑΑΔ, 1716), αναδύεται πως παράλειψη να δηλωθεί στα πλαίσια της Αίτησης Πτώχευσης μία εξασφάλιση, δεν αποβαίνει άνευ άλλου τινός μοιραία για την Αίτηση. Υποδεικνύεται ασφαλώς στην ως άνω απόφαση ότι παρά την καθοδήγηση που μπορεί να αντληθεί από την Αγγλική νομολογία για το ζήτημα, σύμφωνα με την οποία υπογραμμίζεται ότι είναι δυνατή η έκδοση διατάγματος παραλαβής ακόμη και χωρίς την τροποποίηση της Αίτησης κατά τρόπο που να περιλαμβάνεται στο σώμα της και η όποια εξασφάλιση, ορθότερο είναι να τηρείται η ρητή διάταξη του νόμου που προβλέπει την αναφορά στην αίτηση των εξασφαλίσεων, δεν φαίνεται όμως να αποτελεί αναγκαία και προαπαιτούμενη προϋπόθεση η καταγραφή στο σώμα της αίτησης πτώχευσης μιας εξασφάλισης, για να καταστεί δικονομικά δυνατή η προώθηση της. Ούτε μπορεί να υιοθετηθεί η εισήγηση πως η μη συμπερίληψη των ισχυριζόμενων εξασφαλίσεων στην Αίτηση, υπό της περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης και ειδικότερα του γεγονότος ότι η ύπαρξη τους προβάλλεται από την πλευρά του ενισταμένου καθ' ου η αίτηση πτώχευσης, κατά τρόπο που το ζήτημα έχει ήδη καταστεί επίδικο και ασφαλώς αντικείμενο δικαστικής επίλυσης, προκαλεί αδικία στον χρεώστη κατά τρόπο που θα επέβαλλε την παρέμβαση του Δικαστηρίου όπως την αιτείται στην υπό εξέταση αίτηση του. Συνειδητά το Δικαστήριο παραλείπει να ασχοληθεί στα πλαίσια της παρούσας με τις ουσιαστικές πτυχές του ζητήματος, αφού το θέμα έχει ήδη εγερθεί στα πλαίσια της ένστασης στην Αίτηση Πτώχευσης και θα αποτελέσει ένα από τα ζητήματα συζήτησης στα πλαίσια της εν λόγω διαδικασίας. Στα πλαίσια της ακρόασης της Αίτησης Πτώχευσης θα αφεθεί να εξετασθούν οι τυχόν επιπτώσεις της παράλειψης στη συγκεκριμένη περίπτωση να αναφερθούν οι εξασφαλίσεις και σε ποια έκταση και ένταση είναι δυνατό τούτο να επηρεάσει την Αίτηση Πτώχευσης. Δεν μπορεί απ' αυτό το στάδιο και στα πλαίσια αίτησης όπως η υπό συζήτηση, να οδηγήσει τούτο χωρίς οτιδήποτε άλλο, στην επ' αόριστο ή για περιορισμένο χρόνο αναστολή της, ή ακόμη στην απόρριψη της Αίτησης Πτώχευσης. Κατά τον ίδιο τρόπο και τα υπόλοιπα ζητήματα που έχουν εγερθεί από την πλευρά του αιτητή, αποτελούν ζητήματα που έχουν ήδη προσδιοριστεί και εγερθεί ως βασικά σημεία της ένστασης του καθ' ου η αίτηση πτώχευσης στα πλαίσια της αίτησης πτώχευσης και τα οποία επίσης θα αποφασιστούν στα πλαίσια της εξέτασης από το Δικαστήριο της αίτησης πτώχευσης Σε καμιά περίπτωση δεν θεωρώ υπό τις περιστάσεις της παρούσας, ότι θα μπορούσε η έγερση τους στο πλαίσιο της υπό συζήτηση αίτησης, να οδηγήσει από αυτό το πρώιμο στάδιο σε απόρριψη της Αίτησης Πτώχευσης ή σε αναστολή της. Ενόψει όλων όσων πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω η αίτηση απορρίπτεται. Κατ' εφαρμογή του βασικού κανόνα ο οποίος προβλέπει ότι τα έξοδα συνήθως πρέπει να ακολουθούν το αποτέλεσμα της διαδικασίας, (βλ. Halsbury´s Laws of England, 3η έκδοση, σελ. 421, παρ. 795-796) επιδικάζονται προς όφελος των καθ' ων η Αίτηση και σε βάρος του αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον αρμόδιο Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........ Α. Δαυίδ, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο