ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΛΕΟΝΤΗ ΧΡΙΣΤΟΥ, Αγωγή αρ: 132/09, 12 Ιανουαρίου, 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A2 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α.Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Αγωγή αρ: 132/09 Μεταξύ: ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ Εναγόντων και ΛΕΟΝΤΗ ΧΡΙΣΤΟΥ Εναγομένου 12 Ιανουαρίου,
- Για τους ενάγοντες - αιτητές, εμφανίζεται ο κ. Κ. Λαμπριανίδης δια τους κ.κ. Ιωαννίδης Δημητρίου. Ο εναγόμενος - καθ' ου η αίτηση παρών και εμφανίζεται αυτοπροσώπως. Απόφαση για την αίτηση ημερ. 1.7.09 (αιτήματα για τιμωρία και αποζημιώσεις ένεκα παρακοής διατάγματος) ------------------------------------------------------------------------------------- Στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής και κατόπιν ακρόασης οι ενάγοντες εξασφάλισαν στις 30.4.09, την έκδοση του ακόλουθου διατάγματος εναντίον του εναγομένου: «Διάταγμα δια τoυ οποίου διατάσσεται και/ή εμποδίζεται και/ή απαγορεύεται στον Καθ΄ ου η Αίτηση και/ή στους αντιπροσώπους του και/ή στους υπηρέτες του να σταθμεύουν και/ή να σταματούν και/ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο να χρησιμοποιούν και/ή να εκμεταλλεύονται λεωφορεία και/ή άλλα οχήματα που μεταφέρουν και/ή δυνατόν να μεταφέρουν επιβάτες και/ή στάσεις λεωφορείων κατά παράβαση των όρων της άδειας που κατέχει η Αιτήτρια. Διάταγμα δια του οποίου διατάσσεται και/ή εμποδίζεται και/ή απαγορεύεται στον Καθ' ου Αίτηση και/ή στους υπαλλήλους του και/ή στους αντιπροσώπους του και/ή στους υπηρέτες του να σταθμεύουν και/ή να σταματούν και/ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο να χρησιμοποιούν και/ή να εκμεταλλεύονται τους χώρους διακίνησης και/ή διαχείρισης των εμπορικών δραστηριοτήτων της Αιτήτριας, κατά παράβαση των όρων που κατέχει η Αιτήτρια. Διάταγμα δια του οποίου διατάσσεται και/ή εμποδίζεται και/ή απαγορεύεται στον Καθ' ου η Αίτηση και/ή στους υπαλλήλους του και/ή στους υπηρέτες του να προβάλλουν και/ή να παρουσιάζουν και/ή να χρησιμοποιούν λεωφορεία και/ή οποιαδήποτε άλλα οχήματα ως λεωφορεία και/ή οχήματα που ανήκουν και/ή που χρησιμοποιούνται και/ή βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Ενάγουσας». Την 1.7.09 οι ενάγοντες - αιτητές («οι αιτητές») κατεχώρισαν την υπό συζήτησιν αίτηση («η αίτηση») δια της οποίας επιδιώκουν την επιβολή προστίμου στον εναγόμενο - καθ' ου η αίτηση («ο καθ' ου η αίτηση») και/ή την κατάσχεση της περιουσίας του και/ή την φυλάκισή του γιατί παρήκουσε το διάταγμα ημερ. 30.4.
- Επιδιώκουν, επίσης, την εναντίον του επιδίκαση αποζημιώσεων. Ο καθ' ου η αίτηση ενίσταται. Είναι χρήσιμο να σκιαγραφηθεί η φύση και το θεσμικό πλαίσιο εκδίκασης αίτησης για τιμωρία και αποζημιώσεις λόγω παρακοής δικαστικού διατάγματος: Η δικαιοδοσία των Πολιτικών Δικαστηρίων να τιμωρούν πρόσωπα, φυσικά ή νομικά, τα οποία παρακούουν διάταγμα Δικαστηρίου καθιερώνεται δια του άρθρου 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60όπως αυτός τροποποιήθηκε στη συνέχεια). Το δικαιοδοτικό αυτό άρθρο καθορίζει τα εξής μέσα για την διασφάλιση συμμόρφωσης με διάταγμα Δικαστηρίου: επιβολή προστίμου, επιβολή φυλάκισης, έκδοση διατάγματος για την μεσεγγύηση πραγμάτων, επιδίκαση αποζημιώσεων (Μαύρος v. Στυλιανού κ.ά
(1998)1 (Δ) Α.Α.Δ. 2389, 2396, Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 (E) Α.Α.Δ. 750, 759). Οι διατάξεις του άρθρου 42 του Ν.14/60 είναι ποινικές, το δε αδίκημα που διαγράφουν είναι αδίκημα πρόθεσης. H αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος (actus reus) συνίσταται σε πράξη ή παράλειψη παραβιάσουσα διάταγμα Δικαστηρίου, η δε υποκειμενική του υπόσταση (mens rea) συνίσταται στην ηθελημένη ανυπακοή ή, διαφορετικά, στην πρόθεση ανυπακοής ή στην πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του Δικαστηρίου. Στη συνήθη πορεία των πραγμάτων δεν αναμένεται η άμεση απόδειξη της πρόθεσης για ανυπακοή. Η συνδρομή των στοιχείων που συνιστούν την πρόθεση προκύπτει, ως εξυπακουομένη, επί τη βάση των γεγονότων. Αυτό, άλλωστε, συμβαίνει όταν αναζητείται πρόθεση και σε άλλες περιπτώσεις αδικοπραγίας (Ανθία v. Δημοκρατίας (Αρ. 1)
(1999)2 Α.Α.Δ. 404, 408-9). Περαιτέρω, για την στοιχειοθέτηση του αδικήματος της παρακοής δεν απαιτείται οποιαδήποτε άμεση μαρτυρία. Κατάλληλη περιστασιακή μαρτυρία αρκεί (Χωματένος v. Σταυρινού
(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2110, 2112). Η αναφορά, ενώπιον Πολιτικού Δικαστηρίου, των περιπτώσεων παρακοής διατάγματος γίνεται με τη διαδικασία που καθορίζουν οι Δ.42 Α και Δ.48 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. [Krashias Shoe Factory v. Adidas (ανωτέρω)]. Καταχωρίζεται γραπτή αίτηση η οποία εκθέτει την φύση του αιτήματος καθώς και τις νομοθετικές διατάξεις επί των οποίων εδράζεται. Εάν αυτή βασίζεται επί γεγονότων τα οποία δεν προκύπτουν από το φάκελο της διαδικασίας, υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση (Δ.48 θ.1). Σε τέτοια ένορκη δήλωση προβαίνει όποιος γνωρίζει προσωπικώς τα γεγονότα καθώς και όποιος τα πληροφορήθηκε και τα πιστεύει ως αληθή, εφ' όσον κατονομάσει τις πηγές του και τη βάση της πεποίθησής του (Δ.38 θ.2). Όμως, παρά τον αστικό χαρακτήρα της, σκοπός της διαδικασίας αυτής είναι η τιμωρία του παραβάτη. Έτσι, η αίτηση που καταχωρίζεται προσλαμβάνει τον χαρακτήρα κατηγορίας. Ως αποτέλεσμα, οι εκάστοτε εγκαλούμενες παραβιάσεις διατάγματος πρέπει να προσδιορίζονται με την ίδια σαφήνεια όπως και τα αδικήματα στο κατηγορητήριο. Επίσης, η απόδειξη της εγκαλούμενης παρακοής πρέπει να ακολουθεί τους κανόνες απόδειξης ποινικού αδικήματος. (Παπαχρυσοστόμου v. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ. 309, 314, Krashias Shoe Factory v. Adidas (ανωτέρω) 761). Επί τη βάσει των όσων προβλέπει ο νόμος και των όσων αναφέρει η σχετική νομολογία, το αδίκημα της ανυπακοής σε διάταγμα Δικαστηρίου στοιχειοθετείται εφ' όσον αποδειχθεί, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, η συνδρομή των ακολούθων: (α) Εξεδόθηκε διάταγμα εναντίον του καθ' ου η αίτηση, (β) το οποίο συνετάχθηκε και οπισθογραφήθηκε ως η Δ.42Α ορίζει, (γ) το οποίο επιδόθηκε προσωπικώς στον καθ' ου η αίτηση και (δ) το οποίο ο καθ' ου η αίτηση εκ προθέσεως παρακούει παρά τη δυνατότητά του να συμμορφωθεί με αυτό (Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου
(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 1086). Εξετάζοντας την υπό συζήτηση αίτησιν παρατηρώ, εν πρώτοις, πως ως νομική της βάση καταγράφεται το άρθρο 42 του Ν.14/60, η Δ.42 θ.θ. 1 έως και 13 και η Δ.48 θ.2, η σχετική νομολογία και η συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου. Όμως, σχετική, εν προκειμένω, είναι η Δ.42Α και όχι η Δ.42. Η επίκληση της Δ.42 αντί της ορθής Δ.42Α συνιστά παρατυπία, δυναμένη να θεραπευθεί με τον τρόπο που προβλέπει η Δ.64 και υπό τις προϋποθέσεις που τάσσει η σχετική νομολογία (Wunderlich v. Παναγιώτου
(1999)1 (Α) Α.Α.Δ. 336, 275-6). Το γεγονός ότι η Δ.42 δεν αποτελείται από δεκατρία
(13)εδάφια (ως η αναφορά στην αίτηση) και πως από δεκατρία
(13)εδάφια αποτελείται η Δ.42Α δηλώνει πως η επίκληση της Δ.42 οφείλεται σε παραδρομή. Επιπλέον, η παρατυπία αυτή δεν επηρέασε δυσμενώς τον καθ' ου η αίτηση ο οποίος φάνηκε να γνωρίζει πολύ καλά την εναντίον κατηγορία. Με αυτά τα δεδομένα προκρίνω την θεραπεία της παρατυπίας. Εκδίδω διάταγμα δια του οποίου η αναφορά στη «Δ.42» στο σώμα της αίτησης αντικαθίσταται δια της αναφοράς στην «Δ.42 Α». Παρατηρώ, στη συνέχεια, πως οι ενέργειες οι οποίες συνιστούν ανυπακοή στο διάταγμα ημερ. 30.4.09 δεν προσδιορίζονται στην αίτηση. Σχετική αναφορά γίνεται μόνο στην ένορκη δήλωση του Λουκά Ευγενίου, υπαλλήλου των αιτητών, η οποία συνοδεύει και υποστηρίζει την αίτηση. Μεταξύ των ενεργειών αυτών αναφέρονται και οι ακόλουθες:
(1)Το Σάββατο 6.6.09, ενώ ο Ανδρέας Παπαδόπουλος, υπάλληλος των αιτητών βρισκόταν στα Λατσιά και έλεγχε, εκ καθηκόντος, τα λεωφορεία των αιτητών που εκτελούσαν τη διαδρομή 55 είδε τον καθ' ου η αίτηση να οδηγεί το λεωφορείο υπ' αριθμόν εγγραφής ΗΒΗ 441 και να παίρνει επιβάτες από στάση λεωφορείων των αιτητών (δείτε στην παρα. 11 της ένορκης δήλωσης του Λουκά Ευγενίου).
(2)Το πρωί της Κυριακής 7.6.09, ο καθ' ου η αίτηση οδήγησε το λεωφορείο του υπ' αριθμόν εγγραφής ΗΒΗ 441 στην Πλατεία Ηπείρου στη Λευκωσία και, παρά τις προσπάθειες των οδηγών Αλέξανδρου Νετζιατή και Παναγιώτη Αλεξάνδρου, υπαλλήλων των αιτητών, αυτός, δεν επέτρεψε στα λεωφορεία των αιτητών τα οποία εκτελούσαν τις διαδρομές 55 - 57 να σταματήσουν στις στάσεις των αιτητών που βρίσκονται στην Πλατεία αυτή και να παραλάβουν επιβάτες (δείτε στην παρα. 12 της ένορκης δήλωσης του Λουκά Ευγενίου).
(3)Την ίδια ημέρα (7.6.09) και στο ίδιο μέρος (στην Πλατεία Ηπείρου) ο καθ' ου η αίτηση τοποθέτησε, σε σημείο που ήταν σταθμευμένα τα λεωφορεία των αιτητών, διαφημιστικές πινακίδες για διαδρομή προς Λάρνακα και Λεμεσό και αφού μάζεψε επιβάτες ανεχώρησε (δείτε στην παρα. 17 της ένορκης δήλωσης του Λουκά Ευγενίου). Ο καθ' ου η αίτηση επέλεξε να εμφανισθεί αυτοπροσώπως δηλώνοντας ικανός να χειρισθεί την υπόθεσή του. Εν πάση περιπτώσει, αυτός βοηθήθηκε, στο μέτρο του δυνατού. Ο καθ' ου η αίτηση δεν κατεχώρισε ένσταση, αμφισβήτησε, όμως, όλα όσα ο Λουκάς Ευγενίου αναφέρει στην γραπτή ένορκη δήλωση του και ζήτησε να τον αντεξετάσει. Επίσης, δόθηκε στον καθ' ου η αίτηση η ευκαιρία να αναφέρει ενόρκως ενώπιον του Δικαστηρίου τη δική του εκδοχή περί τα γεγονότα. Από την πορεία αντεξέτασης του μάρτυρα αυτού φάνηκε πως ο καθ' ου η αίτηση δεν αμφισβητεί το γεγονός πως στις 30.4.09 εξεδόθηκε εναντίον του το επίδικο διάταγμα και ούτε αμφισβητεί πως αυτό συνετάχθηκε και οπισθογραφήθηκε ως η Δ.42Α ορίζει. Τέλος, ο καθ' ου η αίτηση δεν αμφισβητεί πως το διάταγμα του επεδόθηκε προσωπικώς. Οι αμφισβητήσεις του καθ' ου η αίτηση περιορίζονται στο κατά πόσον, πράγματι, έλαβαν χώραν τα όσα του αποδίδονται καθώς και στο κατά πόσον αυτά συνιστούν παρακοή του διατάγματος ημερ. 30.4.09. Τα όσα ο Λουκάς Ευγενίου και ο καθ' ου η αίτηση κατέθεσαν ενόρκως ενώπιον του Δικαστηρίου είναι καταγεγραμμένα στα πρακτικά της διαδικασίας. Παρέλκει η πλήρης απόδοσή τους. Αρκεί να αναφέρω τα εξής: Αντεξετασθείς, ο Λουκάς Ευγενίου επανέλαβε, με λόγο σταθερό, άμεσο και αξιόπιστο όσα αναφέρει και στην γραπτή ένορκη δήλωσή του η οποία υποστηρίζει την αίτηση. Και διευκρίνισε πως η Πλατεία Ηπείρου στη Λευκωσία είναι γνωστή και ως Πλατεία Σολωμού γιατί εκεί βρίσκεται το άγαλμα του ποιητή. Ο καθ' ου η αίτηση με λόγο συγκεχυμένο και ασαφή και με εκφράσεις και αντιδράσεις υπερβολικές αρνήθηκε ότι παρήκουσε το διάταγμα ημερ. 30.4.09, αρνήθηκε την αλήθεια των όσων δηλώνει ο Λουκάς Ευγενίου και απέδωσε τις ενέργειες των αιτητών στην επιθυμία τους να μονοπωλούν τις δημόσιες συγκοινωνίες καθώς και στην επιθυμία τους να τον πλήξουν επαγγελματικά και οικονομικά. Όμως, ο καθ' ου η αίτηση δήλωσε και τα ακόλουθα ουσιώδη: Εργάζεται ως οδηγός στην εταιρεία «Love Buses», η οποία ασχολείται με τις οδικές μεταφορές. Ιδιοκτήτρια της εταιρείας «Love Buses» είναι η σύζυγός του Τούλλα Χρίστου, επ' ονόματι της οποίας εξεδόθηκε και η αναγκαία, για την άσκηση του επαγγέλματος του οδικού μεταφορέα, άδεια (τεκμήρια 1 και 2). Η εταιρεία αυτή είναι ιδιοκτήτρια έξι
(6)λεωφορείων, συμπεριλαμβανομένου του λεωφορείου υπ' αριθμόν εγγραφής ΗΒΗ441. Είναι, επίσης, ιδιοκτήτρια, ενός τουριστικού λεωφορείου γνωστού ως «Love Buses Tours» το οποίο εκτελεί δρομολόγια για τουρίστες στη Λεμεσό (τεκμήριο 3). Η εταιρεία έχει αποταθεί στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών και έχει ζητήσει άδεια για να εκτελεί 60 διαδρομές. Τέτοια άδεια δεν έχει ακόμη εκδοθεί. Επί του παρόντος, κατά την εκτέλεση των δρομολογίων των προαναφερθέντων λεωφορείων της εταιρείας «Love Buses» οι επιβάτες συγκεντρώνονται και στην Πλατεία Σολωμού καθώς και οπουδήποτε είναι βολικό. Ο καθ' ου η αίτηση προσέθεσε πως όταν του τηλεφωνήσουν αλλοδαποί οι οποίοι επιθυμούν να μεταβούν εκτός Λευκωσίας τους υποδεικνύει να συγκεντρωθούν κοντά σε κάποια στάση λεωφορείων των αιτητών. Και αυτό γιατί οι στάσεις των λεωφορείων των αιτητών είναι γνωστές. Όμως, τους ζητά να στέκονται ένα μέτρο μακριά από τις στάσεις αυτές και όχι κάτω από το στέγαστρο. Γενικώς παίρνει επιβάτες από μέρη πέριξ των στάσεων των λεωφορείων των αιτητών. Όμως, κατά την άποψή του αυτό δεν αποτελεί παρακοή στο διάταγμα ημερ. 30.4.09 γιατί όσοι περιμένουν εκεί επιβιβάζονται στο λεωφορείο της αρεσκείας τους. Έχω μελετήσει τα δεδομένα, όπως αυτά έχουν εκτεθεί ενώπιόν μου και όπως αυτά προκύπτουν από το φάκελο της διαδικασίας (Γεωργίου ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου Λτδ (Αρ. 2)
(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ 1938, 1943). Καταλήγω πως εν προκειμένω και λαμβανομένων υπ' όψιν των όσων αξιόπιστων ανέφερε ο Λουκάς Ευγενίου έχουν αποδειχθεί, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, τα κάτωθι γεγονότα:
(1)Στις 30.4.09 εξεδόθηκε το επίδικο διάταγμα το οποίο, μεταξύ άλλων, απαγορεύει στον καθ' ου η αίτηση να σταματά και/ή να χρησιμοποιεί και/ή να εκμεταλλεύεται στάσεις οι οποίες έχουν καθορισθεί, δια της άδειας που χορηγήθηκε στους αιτητές, για τα λεωφορεία τους.
(2)Το επίδικο διάταγμα συνετάχθηκε και οπισθογραφήθηκε όπως η Δ.42Α ορίζει και επεδόθηκε προσωπικώς στον καθ' ου η αίτηση.
(3)Το Σάββατο 6.6.09, ενώ ο Ανδρέας Παπαδόπουλος, υπάλληλος των αιτητών βρισκόταν στα Λατσιά και έλεγχε, εκ καθηκόντος, τα λεωφορεία των αιτητών που εκτελούσαν τη διαδρομή 55 είδε τον καθ' ου η αίτηση να οδηγεί το λεωφορείο υπ' αριθμόν εγγραφής ΗΒΗ 441 και να παίρνει επιβάτες από στάση λεωφορείων των αιτητών (δείτε στην παρα. 11 της ένορκης δήλωσης του Λουκά Ευγενίου). Επίσης, το πρωί της Κυριακής 7.6.09, ο καθ' ου η αίτηση οδήγησε το λεωφορείο υπ' αριθμόν εγγραφής ΗΒΗ 441 το οποίο ανήκει στην εταιρεία της συζύγου του στην Πλατεία Ηπείρου στη Λευκωσία και, παρά τις προσπάθειες των οδηγών Αλέξανδρου Νετζιατή και Παναγιώτη Αλεξάνδρου, υπαλλήλων των αιτητών, αυτός δεν επέτρεψε στα λεωφορεία των αιτητών τα οποία εκτελούσαν τις διαδρομές 55 και 57 να σταματήσουν στις στάσεις τους στην Πλατεία αυτή και να παραλάβουν επιβάτες (δείτε στην παρα. 12 της ένορκης δήλωσης του Λουκά Ευγενίου). Τέλος, την ίδια ημέρα (7.6.09) και στο ίδιο μέρος (στην Πλατεία Ηπείρου) ο καθ' ου η αίτηση τοποθέτησε, σε σημείο που ήταν σταθμευμένα τα λεωφορεία των αιτητών, διαφημιστικές πινακίδες για διαδρομή προς Λάρνακα και Λεμεσό και αφού μάζεψε επιβάτες ανεχώρησε (δείτε στην παρα. 17 της ένορκης δήλωσης του Λουκά Ευγενίου).
(4)Ο καθ' ου η αίτηση είχε τη δυνατότητα να συμμορφωθεί με το διάταγμα ημερ. 30.4.
- Δεν τέθηκε ενώπιόν μου οποιοδήποτε αξιόπιστο στοιχείο από το οποίο να προκύπτει αδυναμία συμμόρφωσης με το διάταγμα αυτό. Σημειώνω πως η αξιοπιστία των όσων δήλωσε ο Λουκάς Ευγενίου, τα οποία πηγάζουν είτε από τη δική του γνώση είτε από κατωνομασθείσες πηγές πληροφόρησης, δεν επηρεάστηκε από τα όσα είπε ο καθ' ου η αίτηση. Ο τελευταίος, ένα πρόσωπο με υπερβολική συμπεριφορά και με λόγο γεμάτο υπεκφυγές και έντονο, κρίνεται ως αναξιόπιστος. Τα γεγονότα αυτά στοιχειοθετούν την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος της παρακοής διατάγματος όπως αυτό διαγράφεται από το άρθρο 42 του Ν.14/
- Ιδίως, οι ενέργειες αυτές του καθ' ου η αίτηση όπως εκτίθενται υπό
(3)ανωτέρω συνιστούν παρακοή του διατάγματος ημερ. 30.4.09 εφ' όσον η άδεια που χορηγήθηκε στους αιτητές (δείτε τα τεκμήρια 1 και 2 συνημμένα στην ένορκη δήλωση του Λουκά Ευγενίου ημερ. 12.1.09, καταχωρισμένα στο φάκελο της διαδικασίας) ορίζει πως αυτοί έχουν δικαίωμα να εκτελούν τις διαδρομές 55 και 57 οι οποίες τερματίζουν σε στάσεις στην Πλατεία Ηπείρου (ή άλλως Πλατεία Σολωμού). Επί του παρόντος ο καθ' ου η αίτηση δεν έχει τέτοια άδεια. Από τα γεγονότα αυτά προκύπτει, ως εξυπακουομένη και η ένοχη σκέψη του καθ' ου η αίτηση. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση επιτυγχάνει. Ο καθ' ου η αίτηση κρίνεται ένοχος στο αδίκημα της παρακοής του διατάγματος ημερ. 30.4.09. Ο καθ' ου η αίτηση καλείται να αναφέρει γεγονότα για μετριασμό της ποινής. (Υπ.).............................................. Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο