HELLENIC BANK PUBLIC COMPANY LIMITED ν. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΚΟΤΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 4585/10, 12 Ιανουαρίου, 2010

(2000)1 Α.Α.Δ. 729). Ο όρος «γραμματικό λάθος» όπως αυτός αναφέρεται επί της Διαταγής 25 Θεσμός 6, ερμηνεύτηκε στην απόφαση Ε. Φιλίππου Λτδ ν. Compass Insurance Co. Ltd

(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 664 ως ακολούθως: «Γραμματικό είναι το λάθος το οποίο ανάγεται αποκλειστικά στην διατύπωση σε αντίθεση με την διαμόρφωση των θέσεων του διαδίκου και αποβλέπει στον εναρμονισμό του λόγου με την έκδηλη πρόθεση». Η Διαταγή 25 Θ. 6 αναλύθηκε εκτενώς στην υπόθεση Πανίκος Σ. Σιβιτανίδης ν. Ελένης Α. Χαραλάμπους

(1993)1 Α.Α.Δ. 179, όπου, αφού γίνεται αναφορά στο πιο πάνω απόσαπασμα, στις σελ. 183 - 184 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Ο όρος 'γραμματικό λάθος' ενέχει την ίδια έννοια σε σχέση με δικαστικές αποφάσεις και σκοπεί στην εναρμόνιση του κειμένου της απόφασης με την καταφανή πρόθεση του δικαστηρίου....... Στην Sofocli v. Leonidou

(1988)1 C.L.R. 583, 587, εξηγείται ότι τόσο η εξουσία η οποία παρέχεται από τη Δ.25 Θ. 6, όσο και η σύμφυτη δικαιοδοσία του δικαστηρίου για τη διόρθωση λαθών περιορίζεται σε λάθη τα οποία προκύπτουν από παράλειψη του δικαστηρίου να δώσει σωστή λεκτική έκφραση στην εξ συμφώνου αναντίλεκτη πρόθεση του [βλ επίσης R. V. Cripps

(1983)3 All E.R. 72 (C.A.)]. Μετά την τελειοποίηση απόφασης με την υπογραφή της από το δικαστή ή δικαστές που την έχουν εκδώσει, ο μόνος τρόπος διόρθωσης σφάλματος που περιέχεται σ' αυτή είναι μέσω της άσκησης έφεσης. Μόνο το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έχει εξουσία να αναθεωρήσει εκδοθείσα απόφαση. Η εξουσία για διόρθωση απόφασης από το ίδιο το δικαστήριο που την εξέδωσε, περιορίζεται σε γραμματικά λάθη και παραλείψεις και έχει ως αντικείμενο την προσαρμογή ατελούς κειμένου στην έκδηλη κατά τα άλλα πρόθεση του δικαστηρίου. Στην προκειμένη περίπτωση το πρωτόδικο δικαστήριο δεν προέβη στην διόρθωση λάθους αλλά στην αναμόρφωση της προηγούμενης απόφασης του, υπερβαίνοντας τις εξουσίες του». Παραπέμπω επίσης στην απόφαση στην υπόθεση E. G. Falekkos Ltd v. Reana Manufacturers Ltd,

(1999)1 Α.Α.Δ.443, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα τα οποία τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα: «Είναι προφανές ότι η επιδιωκόμενη διόρθωση στην προκειμένη περίπτωση δεν αφορά σε γραμματικό λάθος (clerical mistake) στην απόφαση ή λάθος προκύπτον στην απόφαση από τυχαία διολίσθηση ή παράλειψη. Πρόθεση του δικαστηρίου ήταν πάντοτε η έκδοση απόφασης εναντίον της εμφανιζομένης επί του κλητηρίου και των δικογράφων ως εναγομένης Reana Manufacturers Ltd και κανένα λάθος δεν υπήρξε ως προς αυτό. Επισημαίνουμε ότι τα λάθη ή παραλείψεις που καλύπτονται στη Δ.25 θ.6 έχουν αναφορά όχι στην ουσία αλλά στη διατύπωση της απόφασης και οι προβλεπόμενες διορθώσεις επιδιώκουν να την εναρμονίσουν με την πραγματική πρόθεση της». Στην υπό εκδίκαση υπόθεση πρόθεση του Δικαστηρίου ήταν η έκδοση απόφασης όπως αυτή ζητήθηκε από τους ίδιους τους Ενάγοντες στην παράγραφο 8 της Ενόρκου Δηλώσεως η οποία και προσκομίστηκε προς απόδειξη της αξίωσης, και αυτό έπραξε. Σημειώνω ότι η κα Καρή στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την υπό εκδίκαση Αίτηση αναφέρει ότι το τυπογραφικό λάθος έγινε στην Ένορκη Δήλωση του κ. Καλλή. Ένορκες Δηλώσεις, όμως, αποτελούν μαρτυρία η οποία προσάγεται στο Δικαστήριο, και σίγουρα δεν παρέχεται σε αυτό ευχέρεια διόρθωσης μαρτυρίας ή των όποιων λεχθέντων από μάρτυρες ενώπιον του. Εν πάση περιπτώσει, το λεκτικό του αιτητικού προβληματίζει. Επιζητείται η διόρθωση της απόφασης «έτσι που να συνάδει με την απόφαση», πράγμα το οποίο είναι ασαφές. Εάν αυτό που επιζητείται είναι η διόρθωση της Ενόρκου Δηλώσεως, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να επιτύχει. Ούτε, όμως και μπορεί να εκδοθεί διάταγμα για διόρθωση απόφασης ώστε να συνάδει, ως εισηγείται η κα Καρή, με «το ποσό που πρέπει να καταβληθεί από τους Εναγόμενους». Όπως προκύπτει από την πιο πάνω παρατεθείσα Νομολογία, ευχέρεια διόρθωσης αποφάσεων παρέχεται μόνο για γραμματικά λάθη του ιδίου του Δικαστηρίου, και όχι των διαδίκων ή των συνηγόρων τους, με μοναδικό σκοπό να συνάδει η διατύπωση της απόφασης με την πρόθεση του Δικαστηρίου. Στο σημείο αυτό παρατηρώ ότι στην αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος παρέθεσε απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου ν. Βασίλη Χαραλάμπους, Πολ. Εφ. 383/09, ημερ. 16.6.2010, με την εισήγηση ότι αποτελούσε απόφαση του Εφετείου ότι δεν απαιτείται καν ένορκη δήλωση για απόδειξη απαιτήσεων συνάμει της Δ.17 Θ. 3. Με όλο το σέβας προς τον συνήγορο, ανάγνωση της πιο πάνω απόφασης καταδεικνύει ότι από το απόσπασμα που παρατέθηκε έχουν παραλειφθεί οι λέξεις με τις οποίες αρχίζει η σχετική παράγραφος, ήτοι «Ένα άλλο σημείο, διαδικαστικής φύσεως, το οποίο ηγέρθηκε από την εφεσείουσα κατά την ακρόαση της έφεσης, ήταν ότι.» καθώς και η καθοριστική πρόταση η οποία έπεται του παρατεθέντος αποσπάσματος, ήτοι «Δεν θα εξετάσουμε αυτό το θέμα, το οποίο για σκοπούς της παρούσας έφεσης είναι τελείως ακαδημαϊκό, δεδομένου ότι στην πρωτόδικη διαδικασία η εφεσείουσα παρουσίασε ένορκη δήλωση προς απόδειξη και δεν βάσισε εν πάση περιπτώσει την αίτησή της γι΄ απόφαση στις πρόνοιες τις Δ.17 Κ.3». Συνεπώς, προκύπτει ότι το όλο θέμα δεν αποτέλεσε λόγο απόφασης (ratio decidendi) στην κατάληξη του Εφετείου, αλλά ούτε καν εξετάστηκε, και άρα δεν μπορεί να στηρίξει με οποιοδήποτε τρόπο το αίτημα των Εναγόντων. Το Δικαστήριο, όπως προκύπτει από το πρακτικό ημερομηνίας 15.9.2010, εξέδωσε απόφαση ως η παράγραφος 8 της Ενόρκου Δηλώσεως, δηλαδή για ακριβώς αυτό που επιζητήθηκε από τους Ενάγοντες. Δεν μπορεί, συνεπώς να λεχθεί ότι δεν ήτο πρόθεση του Δικαστηρίου να εκδώσει την απόφαση αυτή. Αυτό που επιδιώκεται με την υπό εκδίκαση Αίτηση δεν είναι η διόρθωση γραμματικού λάθους ή λάθους που οφείλεται σε τυχαία διολίσθηση ή παράλειψη, αλλά ουσιαστική διαφοροποίηση της ουσίας της απόφασης, πράγμα ανεπίτρεπτο. Των πιο πάνω δεδομένων, κρίνω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Εν' όψει του ότι δεν υπήρξε εμφάνιση εκ μέρους των Εναγομένων δεν εκδίδεται οποιαδήποτε διαταγή ως προς τα έξοδα. (Υπ.) Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο