Αίτηση της Αστυνομίας για έκδοση διατάγματος πρόσβασης σε τηλεπικοινωνιακά δεδομένα, Αρ.Αίτησης: 9/10, 13 Ιανουαρίου, 2010

(1)/

1. Συγκεκριμένα, ζητά όπως οι καθ' ων η αίτηση διαταχθούν «όπως παραδώσουν το συντομότερο δυνατό, στο ΤΑΕ Λευκωσίας, όλες τις πληροφορίες που αφορούν τα πιο κάτω τηλεπικοινωνιακά δεδομένα τα οποία διατηρούν / έχουν στην κατοχή τους:». Στην αίτηση παρατίθενται τα εν λόγω τηλεπικοινωνιακά δεδομένα, τα οποία έχω θέσει ενώπιον μου και δεν θα τα παραθέσω στην παρούσα απόφαση. Το διάταγμα το ζητά σε σχέση με τη διερεύνηση των ακόλουθων αδικημάτων: «
2. Συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος (άρθρο 371, Κεφ.154).
3. Φόνος εκ προμελέτης (άρθρο 204, Κεφ.154)». Η αίτηση υποστηρίζεται από έγκριση του Γενικού Εισαγγελέα, όπως αυτή προβλέπεται από τον Νόμο, και από Ένορκη Δήλωση του ανακριτή της υπόθεσης. Ο ανακριτής με την ένορκη του δήλωση κάνει αναφορά στις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διαπράχθηκε ο φόνος. Αναφέρει επίσης ότι πληροφοριοδότης που θέλησε να παραμείνει ανώνυμος ανέφερε στον ΑΔΕ Λευκωσίας κάποια γεγονότα στα οποία θα αναφερθώ όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Δεν χρειάζεται να εξετάσω κατά πόσο από την προσαχθείσα μαρτυρία προκύπτουν εύλογες υπόνοιες εναντίον των προσώπων που η Αστυνομία θεωρεί ύποπτους για τα υπό διερεύνηση εγκλήματα. Μελετώντας προσεκτικά το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας, κρίνω ότι δεν συντρέχει η προϋπόθεση του άρθρου 4

(4)(β) του Νόμου, αφού βρίσκω πως δεν προκύπτει από αυτή εύλογη υποψία ή πιθανότητα ότι τα συγκεκριμένα δεδομένα συνδέονται ή είναι συναφή με τα αδικήματα που η Αστυνομία διερευνά. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχουν εκείνα τα γεγονότα ή εκείνα τα στοιχεία από τα οποία θα μπορούσε, με κριτήριο αντικειμενικό, να εξαχθεί το συμπέρασμα από ένα λογικό Δικαστήριο, ότι υπάρχει εύλογη υποψία ή πιθανότητα ότι τα συγκεκριμένα δεδομένα συνδέονται ή είναι συναφή με τα υπό διερεύνηση αδικήματα. (Δες τα όσα λέχθηκαν στις σελ. 213-214 στην υπόθεση Πολυκάρπου

(1991)1 Α.Α.Δ. 207 (Αίτηση για έκδοση εντάλματος Certiorari)). Θα τολμούσα να πω πως δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας προς αυτή την κατεύθυνση. Ο ενόρκως δηλών ανάμεσα σε άλλα αναφέρει ότι «Με την αποκάλυψη των συγκεκριμένων τηλεπικοινωνιακών δεδομένων θα αποκαλυφθεί κατά πόσο οι εφτά ύποπτοι είναι συνδρομητές οποιασδήποτε κινητής τηλεφωνίας και αν είχαν επικοινωνία είτε μεταξύ τους ή με οποιαδήποτε άλλα πρόσωπα που πιθανόν να ενέχονται στην υπόθεση ή θα είναι σε θέση να δώσουν μαρτυρία για την παρούσα υπόθεση και επίσης θα αποκαλυφθεί η κυψέλη από την οποία επικοινωνούσαν οι ύποπτοι». Με άλλα λόγια δέχεται πως η Αστυνομία δεν γνωρίζει κατά πόσο οι ύποπτοι είναι συνδρομητές κινητής τηλεφωνίας και κατά πόσο αυτή συνδέεται ή είναι συναφής με τα υπό διερεύνηση εγκλήματα, παρόλο που στην αίτησή της κάνει αναφορά σε αριθμούς των κινητών τηλεφώνων που κατέχει ο κάθε ύποπτος. Η μαρτυρία του ανακριτή της υπόθεσης ότι «Η εξασφάλιση των πιο πάνω τηλεπικοινωνιακών δεδομένων, είναι ουσιώδεις και μείζονος σημασίας στις έρευνες για τις οποίες έχει υποβληθεί η αίτηση καθότι οι ύποπτοι αρνούνται οποιαδήποτε ανάμειξη στην υπόθεση.», δεν προσφέρει ο,τιδήποτε για σκοπούς της παρούσας αίτησης. Θεωρώ πως τυχόν έγκριση της παρούσας αίτησης με τα συγκεκριμένα γεγονότα που την υποστηρίζουν, θα καθιστούσε άνευ ουσίας τις ασφαλιστικές δικλείδες που τίθενται από τον Νόμο για την έκδοση Διατάγματος πρόσβασης σε δεδομένα. Υπό το φως των πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται. [Υπ.] .......... Ι. Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /νχ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο