← Κύπρος

LOIS BUILDERS LTD ν. D G ICOS SICAPI LTD, Αγωγή αρ.: 6793/08., 26.1.2010

LOIS BUILDERS LTD ν. D G ICOS SICAPI LTD, Αγωγή αρ.: 6793/08., 26.1.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσε

ων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A28 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΠΑΡΠΑΡΙΝΟΥ, Π.Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 6793/

  1. METAΞΥ : LOIS BUILDERS LTD, Εναγόντων, - και - D & G ICOS SICAPI LTD, Εναγομένων. ----------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 26.1.
  2. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτήτρια : κ. K. Μέσσιος. Για Καθ΄ ης η αίτηση: κ. K. Λαμπριανίδης. ----------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Αίτηση ημερ. 16.4.2009) Στις 18.11.08 κατεχωρήθη η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, με την οποία η ενάγουσα αξιοί εναντίον της εναγόμενης τις ακόλουθες θεραπείες:
  3. Αποζημιώσεις για παράβαση Συμβολαίου Υπεργολαβίας ημερομηνίας 5.9.2007 («το Συμβόλαιο Υπεργολαβίας»).
  4. Αποζημιώσεις για απώλειες και/ή ζημιές που προέκυψαν στην Ενάγουσα λόγω καθυστερήσεων και/ή παράλειψης της Εναγομένης να εκτελέσει τις εργασίες του Συμβολαίου Υπεργολαβίας.
  5. Αποζημιώσεις για απώλειες και/ή ζημιές που προέκυψαν στην Ενάγουσα λόγω ελαττωματικών εργασιών και/ή κακοτεχνιών και/ή αστοχιών και/ή επί έλλατων εργασιών σε σχέση με το Συμβόλαιο Υπεργολαβίας.
  6. Αποζημίωση ή ανάκτηση ποσών που πληρώθηκαν και/ή δαπανήθηκαν για προσφορά χρηματικής και/ή άλλης μορφής βοήθειας στην Εναγόμενη σε σχέση με το Συμβόλαιο Υπεργολαβίας και/ή για εργασίες που προσέφερε η Ενάγουσα στην Εναγομένη σε σχέση με το συμβόλαιο Υπεργολαβίας και αποδέχθηκε η Εναγομένη και/ή αποζημίωση με βάση την αρχή του QUANTUM MERUIT και/ή αλλιώς.
  7. Αποζημιώσεις για την αξία υλικών, τα οποία κατακρατούνται αντισυμβατικά από την Εναγομένη εκτός του εργοταξίου του Έργου Stasinou Nouvel Tower 25, στη Λεωφόρο Στασίνου, Λευκωσία, ή/και την παράδοση των εν λόγω υλικών ή μέρος αυτών στην Ενάγουσα.
  8. Τόκο υπό μορφή αποζημίωσης για μη πληρωθέντα και/ή πληρωθέντα με καθυστέρηση και/ή κατακρατούμενα ποά που οφείλονται από την Εναγομένη στην Ενάγουσα, υπολογισμένα από την ημέρα που λογικά θα έπρεπε να είχαν πληρωθεί από την Εναγομένη στην Ενάγουσα μέχρι την ημερομηνία τελικής εξόφλησης αυτών.
  9. Νόμιμο Τόκο.
  10. Τόκο υπερημερίας δυνάμει του Ν.73(Ι)/
  12. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α. (Αρ. Μητρώου: 30011460C) και έξοδα επίδοσης. Ακολούθησε αμέσως μετά η καταχώριση της υπό εξέταση αίτησης ημερ. 12.12.08, με την οποία η εναγόμενη-αιτήτρια αξιοί: Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τη διαγραφή ή και παραμερισμό και απόρριψη (striking out) της αγωγής ως νομικά αβάσιμη και/ή ως επιπόλαια και/ή ενοχλητική και/ή πρόωρη καθ΄ ότι, μεταξύ άλλων, κανέναν αγώγιμο δικαίωμα δεν αποκαλύπτει. Β) Διαζευκτικά, Διάταγμα του Δικαστηρίου που να αναστέλλει τη δικαστική διαδικασία στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και να παραπέμπει όλες τις σχετικές με αυτή διαφορές για εκδίκαση σε Διαιτησία συμπεριλαμβανομένης και της οποιασδήποτε τυχόν ανταπαίτησης των Εναγομένων ενώπιον Διαιτητή ως το Δικαστήριο αποφασίσει κατά την κρίση του όπως και την αμοιβή του διοριζόμενου Διαιτητή από το Δικαστήριο. Γ) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να καθορίζει την αμοιβή του όποιου Διαιτητή το Δικαστήριο τυχόν διορίσει. Δ) Διάταγμα που να αναστέλλει την οποιαδήποτε περαιτέρω διαδικασία στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό μέχρι την εκδίκαση της παρούσας Αίτησης. Η αίτηση στηρίζεται σε ένορκο δήλωση του Σωκράτη Θεμιστοκλέους, διοικητικού συμβούλου και μετόχου της εναγομένης. Εις αυτήν, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι σύμφωνα με την οπισθογράφηση η αξίωση της εναγούσης στηρίζεται σε συμφωνία υπεργολαβίας ημερ. 5.9.07, που συνήφθη μεταξύ των διαδίκων. Η συμφωνία αυτή, σύμφωνα με τον ομνύοντα, προβλέπει σε περίπτωση διαφοράς διαδικασία επίλυσης της από τον αρχιτέκτονα. Ακολούθως, μέλος που δεν ικανοποιείται από την απόφαση του αρχιτέκτονα θα έχει το δικαίωμα να αξιώσει την παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. Η ενάγουσα ουδέν έπραξε από τα πιο πάνω και συνεπώς δεν δικαιούται στην καταχώριση της παρούσας αγωγής. Επίσης, η ενάγουσα δεν έχει δικαίωμα να καταχωρίσει την παρούσα αγωγή, διότι στο στάδιο αυτό δεν υπάρχει διαφορά ή απαίτηση αναφορικά με τα όσα απαιτεί στην οπισθογράφηση της. Ειδικότερα, κατά την ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής εκκρεμούσε ειδοποίηση αναστολής και τερματισμού της συμφωνίας, καθώς και ειδοποίηση παραπομπής της διαφοράς σε διαιτησία διά τη διαφορά που προέκυψε και φαίνεται στην οπισθογράφηση της αγωγής. Η ενάγουσα επικαλούμενη άρθρο της συμφωνίας προέβη σε συμψηφισμό, με αποτέλεσμα να κατακρατεί χρήματα που κατέβαλε ο εργοδότης. Αυτό είναι κατά τον ενόρκως δηλούντα το κύριο αντικείμενο της διαφοράς. Η ενάγουσα επίσης προχώρησε σε επίδοση ειδοποίησης τερματισμού και λύσης της συμφωνίας στις 19.11.08, ήτοι μετά την καταχώριση της αγωγής. Η αγωγή κατεχωρήθη πρόωρα, σύμφωνα με τον ομνύοντα, αφού η συμφωνία κατά τον χρόνο καταχώρισης της αγωγής ήταν σε ισχύ και δεν είχε προκύψει διαφορά. Το κλητήριο ένταλμα δεν περιέχει αγώγιμο δικαίωμα και δεν δύναται να διασωθεί ενόψει της διαδικασίας επίλυσης διαφοράς που προβλέπει η μεταξύ των μερών συμφωνία. Η καθ΄ ης η αίτηση κατεχώρησε ένσταση και προβάλλει διάφορους λόγους, όπως: (α) το κλητήριο ένταλμα αποκαλύπτει αιτίες αγωγής και αγώγιμο δικαίωμα και ότι η οπισθογράφηση είναι σύμφωνα με τη Δ.2 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, (β) το Δικαστήριο κέκτηται δικαιοδοσίας να εκδικάσει τη διαφορά, (γ) δεν υπάρχει δικαίωμα παραπομπής της διαφοράς στον αρχιτέκτονα ενόψει του ότι σχετικές αποφάσεις του έχουν καταστεί τελεσίδικες και δεσμευτικές και συνεπώς δεν υπάρχει θέμα για παραπομπή σε διαιτησία, (δ) η εναγόμενη έχει αποποιηθεί του δικαιώματος της να ζητήσει παραπομπή διαφορών σε διαιτησία και/ή εμποδίζεται να πράξει τούτο ενόψει του ότι και η ίδια κατεχώρησε αγωγή (υπ΄ αρ. 7200/08 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας) με απαιτήσεις που εδράζονται ουσιαστικά στα ίδια γεγονότα, όπως και η παρούσα αγωγή της εναγούσης. Η άνω αγωγή περιλαμβάνει πρόσθετα και ισχυρισμούς δόλου και συμπαιγνίας, που δεν μπορούν να είναι αντικείμενο διαιτησίας, και τέλος (ε) η εναγόμενη δεν ήταν ποτέ έτοιμη να προχωρήσει σε διαιτησία. Η ένσταση στηρίζεται σε ένορκη δήλωση του Μιχάλη Λοή, διευθυντή της εναγούσης. Εις αυτήν, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι η εναγόμενη κατεχώρησε την υπ΄ αρ. 7200/08 αγωγή της, όπου το αγώγιμο δικαίωμα και απαιτήσεις της εδράζονται στα ίδια γεγονότα με την παρούσα αγωγή. Συνεπώς, η εναγόμενη δεν είχε πρόθεση διά επίλυση της διαφοράς μέσω διαιτησίας. Η επιδίωξη δε της εναγόμενης διά επίλυση της αξίωσης της εναγούσης μέσω διαιτησίας και των αξιώσεων της μέσω της αγωγής 7200/08, θα οδηγήσει σε κατάχρηση της διαδικασίας. Εν πάση περιπτώσει, είναι η θέση της καθ΄ης η αίτηση ότι δεν υπάρχει διαφορά δυνάμενη να παραπεμφθεί σε διαιτησία. Περαιτέρω, είναι ο ισχυρισμός του ότι δυνάμει της μεταξύ τους συμφωνίας, η ενάγουσα είχε δικαίωμα συμψηφισμού και συμβατική αποκοπή των χρημάτων που οφείλει η εναγόμενη. Εν συνεχεία, παραπέμπει σε αριθμό εγγράφων - τεκμηρίων στην ένορκη δήλωση του για να καταδειχθεί, όπως ο ενόρκως δηλών προβάλλει, η ευθύνη της εναγομένης διά πληρωμή των άνω χρημάτων και η τελεσιδικία των αποφάσεων του αρχιτέκτονα λόγω παράλειψης εκφράσεως διαφωνίας εκ μέρους της εναγομένης στο συμφωνηθέντα χρόνο. Η κατάληξη του είναι ότι δεν υπάρχει διαφορά διά παραπομπή σε διαιτησία. Πρόσθετα αναφέρει ότι η εναγόμενη με τη συμπεριφορά της αποποιήθηκε του δικαιώματος διαιτησίας σε περίπτωση διαφοράς και ουδέποτε ήταν έτοιμη για τον σκοπό αυτό. Επίσης, η αγωγή της υπ΄ αριθμό 7200/08 περιέχει, μεταξύ άλλων, ισχυρισμούς διά παράνομη σύμπραξη, συμπαιγνία και δόλο και εφόσον τα γεγονότα της παρούσης αγωγής είναι τα ίδια με την πιο πάνω, είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης αυτές να εξεταστούν στο πλαίσιο του Δικαστηρίου. Περαιτέρω, λόγω επίκλησης δόλου (ως άνω), δεν είναι δυνατή, σύμφωνα με το Κεφ. 4, η επίλυση της διαφοράς μέσω διαιτησίας. Με άδεια του Δικαστηρίου η ενάγουσα-καθ΄ ης η αίτηση κατεχώρησε συμπληρωματική ένορκη δήλωση, όπου το ίδιο πιο πάνω πρόσωπο αναφέρεται σε αίτηση απόρριψης της αγωγής λόγω παράλειψης συνέχισης της ημερ. 6.4.09, που κατεχώρησε η αιτήτρια και η οποία εμποδίζει την τελευταία να αιτείται την παραπομπή της παρούσης διαφοράς σε διαιτησία λόγω γενομένου περαιτέρω βήματος στη διαδικασία. Η ίδια η αίτηση της αιτήτριας, ημερ. 6.4.09, καταδεικνύει ότι αυτή δεν είναι έτοιμη και πρόθυμη για διεξαγωγής διαιτησίας. Τέλος, παρουσιάζεται ως τεκμήριο η έκθεση απαίτησης της εναγομένης που κατεχώρησε ως ενάγουσα στην αγωγή της, 7200/08, την 26.3.
  13. Η αίτηση στηρίζεται στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί, άρθρα 36 και 37, επί του Κεφ. 4 του Περί Διαιτησίας Νόμου, άρθρα 8 και 10 και επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.27 θ.3, Δ.48 θ.θ.1 2

(1), 9(ο), Δ.49 θ.2, Δ.48 θ.θ.1, 2, 3, 4, επί του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και επί της συμφυής εξουσίας και πρακτικής του Δικαστηρίου. Οι ευπαίδευτοι δικηγόροι, όπως ήταν φυσικό, στις αγορεύσεις τους προώθησαν τις θέσεις των διαδίκων τους οποίους εκπροσωπούν. Θα αναφερθώ σ΄ αυτές όπου κρίνεται αναγκαίο. Εις την In Re Pelmaco Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246, 255 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον Δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος.» Εις την Λοίζος Λουκά & Υιοί Λτδ ν. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1316, 1326 αναφέρονται: «Προκύπτει από την εξέταση της νομολογίας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:
(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής, και
(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής που, όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα. Στην υπόθεση Emerson v. Grimsby Times and Telegraph Co. Ltd. XLII T.L.R. [1926] σελ. 238, ο ενάγων, στην ουσία, παραπονέθηκε για είδηση σε εφημερίδα ότι ο γάμος του, που ορίστηκε σε συγκεκριμένη ημερομηνία, έγινε την προτεραία της ημερομηνίας αυτής. Η έκθεση απαίτησης σε αγωγή για λίβελλο που κίνησε εναντίον της εφημερίδας διαγράφηκε γιατί ήταν έκδηλα οχληρή. Όμως και σε αυτήν ακόμη την καθαρή περίπτωση, ο δικαστής Lord Atkins, που συμφώνησε με το παραπάνω αποτέλεσμα, διατήρησε κάποιες αμφιβολίες και επιφυλάξεις για τη χρήση της εξουσίας αυτής του δικαστηρίου. Η άποψη του συνοψίζεται στη σελ. 239: "Lord Justice Atkin said that he did not disagree, but he thought it was a case in which he, sitting alone, would have had some doubt as to whether, where it was possible that some legal wrong had been committed, it was competent for the Court to strike out the statement of claim, even although the party alleging the wrong might only be entitled to small compensation. The only question to be considered was whether the publication in question was capable of being defamatory. He thought it was not defamatory of a man to say that he had been married on a Tuesday when in fact he was married the following Thursday. At the same time he thought that in relation to the parties particular circumstances in connection with the matter might make the statement defamatory. The principle to which he should assent was not to strike out the statement of claim where it was possible that a legal wrong might have been committed. He should have preferred that the matter should have proceeded to trial. In the special circumstances of this case he did not disagree with the view of the Court that the appeal must be dismissed." Βλέπε επίσης Michael Papamichael v. Klitos Chaholiades
(1970)1 C.L.R. 305. Σε πολύ πρόσφατη απόφαση το Αγγλικό Εφετείο, στην υπόθεση Pearce v. Ove Arup Partnership Ltd. and Others [1999]1 All E.R. 769, 782, παρατήρησε: "The jurisdiction to strike out an action as an abuse ought to be very sparingly exercised (see eg Laurence v. Lord Norreys [1890] 15 App Cas 210 at 219, [1886-90] All ER Rep 858 at 863), and should not be extended to become a trial of contentious matters on affidavit (see Wenlock v. Moloney [1965]2 All ER 871, [1965]1 W.L.R. 1238)."» Εις την Μepa Manag. Ltd κ.ά ν. Αγροτικής Ετ. Γεν. Ασφάλ.
(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 772, 780, αναφέρονται: «Με μόνη την καταχώρηση του κλητηρίου εντάλματος και τις αντιφατικές θέσεις και ισχυρισμούς των εναγόντων σε σχέση με το ρόλο των εναγομένων 1 δεν είναι δυνατή η επίλυση της τύχης της αγωγής εναντίον τους. Το δικόγραφο το οποίο διευκρινίζει και προσδιορίζει την αιτία αγωγής εναντίον ενός εναγομένου είναι η έκθεση απαιτήσεως. Πρέπει ένας να διαβάσει την έκθεση απαιτήσεως για να αντιληφθεί για ποιο λόγο κάποιος έχει καταστεί διάδικος (Βλ. Wilson v. Church [1878]9 Ch. 552, 557). Όπως έχει νομολογηθεί η αίτηση από εναγόμενο για απόρριψη της αγωγής πρέπει να κατατίθεται εγκαίρως. Παρόλο ότι μπορεί να κατατεθεί πριν την καταχώριση της υπεράσπισης, δεν μπορεί να κατατεθεί πριν την καταχώριση της έκθεσης απαιτήσεως (Βλ. Α. G. of Duchy of Lancaster v. L. & N. W. Ry [1892]3 Ch. 374 και Wright v. Prescot U.D.C. 115 L.T. 772). Μπορεί να καταχωρηθεί και μετά το κλείσιμο της δικογραφίας (Βλ. Tucker v. Collinson, 34 W.R. 354). Μετά που η αγωγή ορίζεται για ακρόαση η αίτηση απορρίπτεται (Βλ. Cross v. Earl Howe 62 L.J. Ch. 342, Fletcher v. Bethom, 68 L.T. 438).» Εις την παρούσα υπόθεση η αγωγή βρίσκεται σε πολύ αρχικό στάδιο ακόμη και δεν έχει καταχωρηθεί η έκθεση απαίτησης. Ό,τι υπάρχει είναι οι αντίθετοι και αντικρουόμενοι ισχυρισμοί αναφορικά με τα γεγονότα, όπως αυτοί προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν στο Δικαστήριο. Συνεπώς, κατ΄ εφαρμογή της νομολογίας, η αίτηση δεν μπορεί να ευσταθήσει κατά το μέρος που αφορά το αιτητικό (Α) της αίτησης. Το άρθρο 8 του περί διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4 διαλαμβάνει τ΄ ακόλουθα: «8. Αν οποιοσδήποτε συμβαλλόμενος σε συνυποσχετικό ή οποιοδήποτε πρόσωπο που προβάλλει αξίωση μέσω του ή βάσει οδηγιών του, αρχίζει οποιαδήποτε διαδικασία ενώπιον Δικαστηρίου κατά οποιουδήποτε άλλου προσώπου που είναι συμβαλλόμενος στο συνυποσχετικό ή κατά οποιουδήποτε προσώπου που προβάλλει αξίωση μέσω ή βάσει οδηγιών του, αναφορικά με οποιοδήποτε από τα θέματα που συμφωνήθηκε να παραπεμφθούν σε διαιτησία, τότε οποιοσδήποτε από τους διαδίκους στην εν λόγω διαδικασία δύναται οποτεδήποτε μετά την εμφάνιση, και πριν παραδώσει οποιεσδήποτε γραπτές προτάσεις ή προβεί σε οποιοδήποτε άλλο στάδιο της διαδικασίας, να αποταθεί στο Δικαστήριο για αναστολή της διαδικασίας και το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα για αναστολή της διαδικασίας αν ικανοποιηθεί ότι δεν υπάρχει λόγος που να δικαιολογεί τη μη παραπομπή του θέματος σε διαιτησία σύμφωνα με το συνυποσχετικό και ότι ο αιτητής ήταν όταν άρχισε η διαδικασία, και εξακολουθεί να είναι έτοιμος και πρόθυμος να πράξει οτιδήποτε το αναγκαίο για την κανονική διεξαγωγή της διαιτησίας». Οι πρόνοιες του άρθρου αυτού έχουν εξεταστεί σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. [Βλ. μεταξύ άλλων Yiola Skaliotou v. Crhistroforos Plekanos
(1976)1 CLR 251, Pelekanos Ltd v. Kermia Ltd
(1979)1 CLR 437, Frederick Harrison Ltd v. E. Philippou Ltd
(1980)1 CLR 603, Investa Foreigh Trade Co. Ltd v. Onisiforos Demetriades and Co
(1982)1 CLR 276, Nicosia Race Club a.o. v. Costas Vafeades a.o.
(1986)1 CLR 125, Λελιάνα Τούριστ Σέρβισες Λτδ v. Ανδρέας Χ. Καρπασίτης και Υιοί (Βιομηχανία) Λτδ
(1991)1 ΑΑΔ 75 και πιο πρόσφατα ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ V. 1. Στέλιος Κουρουκλίδης & Άλλη
(2002)1(Β) Α.Α.Δ 1374.]. Επίσης επεξηγούνται στα Αγγλικά Συγγράμματα Halsbury's Laws of England (3η Έκδοση), Τόμος 2, σελ. 21 και συνέχεια και Russell on Arbitration, 19η Έκδοση, σελ. 175-176 που πραγματεύεται παρόμοιες πρόνοιες της Αγγλικής Νομοθεσίας. Από τις πιο πάνω αποφάσεις και συγγράμματα προκύπτει ότι προτού το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του εξουσία ν΄ αναστείλει μία διαδικασία για το λόγο ότι έπρεπε η διαφορά να πάει σε διαιτησία θα πρέπει να ικανοποιούνται οι πιο κάτω προϋποθέσεις: (α) να υπάρχει μια έγκυρη συμφωνία για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. (β) Να άρχισε διαδικασία στο Δικαστήριο. (γ) Η διαδικασία να άρχισε από ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη ή από πρόσωπο που διεκδικεί μέσω του ή υπό την εξουσία του εναντίον του άλλου συμβαλλομένου μέρους ή εναντίον μέρους το οποίο διεκδικεί μέσω ή κάτω απ΄ αυτόν. (δ) Η διαδικασία ν΄ αναφέρεται σε διαφορά που συμφωνήθηκε ότι θα παραπεμφθεί σε διαιτησία. (ε) Η αίτηση για αναστολή γίνεται από διάδικο στη διαδικασία. (στ) Η αίτηση γίνεται μετά από την εμφάνιση του διάδικου και προτού αυτός παραδώσει οποιοδήποτε δικόγραφο ή κάμει οποιοδήποτε άλλο διάβημα στη διαδικασία (step in the proceedings). (ζ) Ο διάδικος που ζητά την αναστολή ήταν και είναι έτοιμος και πρόθυμος να πράξει όλα τα αναγκαία για την ορθή διεξαγωγή της διαιτησίας». Το πρώτο θέμα που πρέπει να εξετασθεί είναι αυτό της εγκυρότητας της αίτησης και που αφορά την πλήρωση των προϋποθέσεων υπό (α) (β) (δ) και (στ) ανωτέρω (Βλ. Λελιάνα Τούριστ Σέρβισες Λτδ v. Ανδρέας Χ. Καρπασίτης και Υιοί (Βιομηχανία) Λτδ
(1991)1 Α.Α.Δ. 75, σελ. 83). Πρόσθετα, θα πρέπει να λεχθεί ότι όπου ο εναγόμενος αφήνει την αγωγή να προχωρήσει, τότε το Δικαστήριο δεν έχει διακριτική ευχέρεια να αναστείλει τη διαδικασία [Βλ. Vector Onega A.G. v. Το πλοίο Μ/V Grivas κ.ά.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1 και Προοδευτική Ασφ. Ετ. Λτδ (άνω)] . Εις τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, η αγωγή έχει καταχωρηθεί την 18.11.08 και η υπό εξέταση αίτηση την 12.12.
  1. Η αίτηση αυτή ορίσθηκε διά εξέταση την 30.1.09 και ακολούθως διά οδηγίες στις 9.2.09, 20.2.09 και για ακρόαση την 7.4.09, 15.5.09, 22.5.09 και 22.6.09, ότε ολοκληρώθη η ακρόαση και επεφυλάχθη η ενδιάμεση απόφαση. Παράλληλα όμως, η εναγόμενη-αιτήτρια στις 6.4.09 κατεχώρησε αίτηση απόρριψης της αγωγής λόγω παράλειψης καταχώρισης της έκθεσης απαίτησης εντός του χρόνου που προνοείται από τους θεσμούς. Η αίτηση αυτή ορίσθη διά εξέταση την 15.5.
  2. Την 15.5.09 ζητήθηκε από την ενάγουσα χρόνος διά καταχώριση της έκθεσης απαίτησης και η εναγόμενη συναίνεσε στο αίτημα, με αποτέλεσμα να ορισθεί εκ νέου διά οδηγίες, ώστε να καταχωρηθεί η έκθεση απαίτησης. Εν συνεχεία ορίσθηκε διά τον ίδιο σκοπό στις 22.5.09 και ακολούθως στις 22.6.09 και 18.9.09, ότε παρέμεινε μέχρι την ημέρα έκδοσης της παρούσας υπόθεσης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος διά την αιτήτρια, σχετικά με την πιο πάνω αίτηση (ημερ. 6.4.09), εισηγήθηκε κατά την αγόρευση του ότι δεν θα πρέπει να εξετασθεί το θέμα που προβάλλεται με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση και συγκεκριμένα ότι η καταχώριση της αίτησης ημερ. 6.4.09 αποτελεί περαιτέρω διάβημα στη διαδικασία. Δεν θα πρέπει να εξετασθεί, όπως εισηγήθηκε, διότι θα έπρεπε αυτό να περιλαμβάνεται στους λόγους ένστασης, κάτι που δεν συμβαίνει. Εν πάση περιπτώσει, ήταν η θέση του ότι η καταχώριση της πιο πάνω αίτησης δεν μπορεί να θεωρηθεί διαδικαστικό διάβημα που να αποτρέπει την προώθηση της υπό εξέταση αίτησης. Όπως εξήγησε, η αιτήτρια, ως εναγόμενη, έχει κάθε δικαίωμα να γνωρίζει τι θα αντιμετωπίσει, όπως ορίζει και το άρθρο 30
(3)(α) του Συντάγματος. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την καταχώριση της έκθεσης απαίτησης. Παρέπεμψε διά υποστήριξη των θέσεων του σε απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου, η οποία παραπέμπει στην υπόθεση Ives and Barker v. Williams (1891-1894) All E.R. Rep. 1135. Με όλο τον σεβασμό προς τον συνήγορο, η άνω απόφαση δεν βοηθά καθόλου τις θέσεις του. Εις αυτή ξεκάθαρα αναφέρεται ότι «διάβημα στη διαδικασία σημαίνει την καταχώριση κάποιας αίτησης ..». Εδώ κατεχωρήθη η αίτηση ημερ. 6.4.09, και η εναγόμενη-αιτήτρια εμφανίσθηκε και συγκατατέθηκε στην αναβολή της αίτησης σε αρκετές ημερομηνίες. Περαιτέρω, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η πιο πάνω Αγγλική υπόθεση υιοθετήθηκε στην υπόθεση Ναυτοδικείου Vector Onega A.G. (άνω), όπου στη σελ. 3 της απόφασης αναφέρονται τα ακόλουθα: «Αναφορικά με το τι αποτελεί νέο βήμα στη διαδικασία, λέχθηκαν τα ακόλουθα στην υπóθεση Ives and Barker v. Williams
(1894)2 Ch. 478, στη σελ. 484: «Τhe authorities show that a step in the proceedings means something in the nature of an application to the court, and not mere talk between solicitors and solicitors´ clerks nor the writing of letters but the taking of some step, such as taking out a summons or something of that kind, which is, in a technical sense, a step in the proceedings». Περιπτώσεις όπου έχει θεωρηθεί ότι είχαν ληφθεί νέα βήματα στη διαδικασία αναφέρονται στο πιο πάνω σύγγραμμα και μεταξύ αυτών και οι ακόλουθες: Εμφάνιση ενώπιον δικαστού και αίτημα για άδεια για καταχώρηση υπεράσπισης (Pitchers Ltd v. Plazza (Queensbury) Ltd
(1940)1 All E.R. 151) και εμφάνιση του εναγομένου στην ακρόαση αίτησης για οδηγίες με βάση την οποία εκδίδεται διάταγμα για παράταση του χρόνου για καταχώρηση έκθεσης υπεράσπισης (Ford´s Hotel Co. Ltd v. Bartlett
(1896)A.C.1)». Συνεπώς η καταχώριση της αίτησης ημερ. 6.4.09, αποτελεί νέο διάβημα στη διαδικασία και η αίτηση θα πρέπει ν΄ απορριφθεί. Η εξέταση του θέματος αυτού είναι αναγκαία διά να διαπιστωθεί, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, η πλήρωση των προϋποθέσεων που θέτει το άρθρο 8 του Κεφ. 4, και κατά συνέπεια δεν είναι αναγκαίο προκειμένου να εξετασθεί, η προβολή του ως λόγος ένστασης. Επίσης, έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, δηλαδή την ενέργεια της αιτήτριας να καταχωρίσει την αίτηση ημερ. 6.4.09, να εμφανίζεται κατά τις ημερομηνίες ορισμού της και να λαμβάνει μέρος στη διαδικασία, και να επιζητεί την καταχώριση της έκθεσης απαίτησης, κρίνω ότι αυτά περαιτέρω αντιστρατεύονται τη θέση της αιτήτριας ότι είναι έτοιμη και πρόθυμη να πράξει όλα τα αναγκαία διά την ορθή διεξαγωγή της επιζητούμενης υπ΄ αυτής τώρα, διαιτησίας. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, είμαι της γνώμης ότι η αιτήτρια δεν ενεργεί κατά τον απαιτούμενο τρόπο και προθυμία που απαιτείται. Η εκδηλωθείσα πρόθεση της, πριν την οριστική εκδίκαση της παρούσης αίτησης, να καταχωρίσει την αίτηση ημερ. 6.4.09 και να επιζητεί τη συνέχιση της διαδικασίας στην παρούσα αγωγή καταδεικνύει ότι δεν ήταν και δεν είναι πρόθυμη να πράξει τα αναγκαία για την ορθή διεξαγωγή της διαιτησίας, την οποία η ίδια επιζητεί. Λαμβάνοντας υπόψη όλες τις παραμέτρους της παρούσας υπόθεσης, και καθοδηγούμενος από τις νομικές αυθεντίες που παρέθεσα, κρίνω ότι η αίτηση δεν δύναται να πετύχει κατά το υπόλοιπο μέρος των αιτούμενων θεραπειών και ως αποτέλεσμα απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, να είναι εις βάρος της αιτήτριας-εναγομένης, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της δίκης. [Υπ.] Λ. Παρπαρίνος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.