← Κύπρος

Άντρης Μιχαήλ ως διαχειρίστριας της περιουσίας του Παναγιώτη Μιχαήλ Χαραλάμπους ν. LIBERTY LIFE INSURANCE LTD, Αγωγή αρ. 990/06, 19 Φεβρουαρίου, 2010

Άντρης Μιχαήλ ως διαχειρίστριας της περιουσίας του Παναγιώτη Μιχαήλ Χαραλάμπους ν. LIBERTY LIFE INSURANCE LTD, Αγωγή αρ. 990/06, 19 Φεβρουαρίου, 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A65 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 990/06 Μεταξύ: Άντρης Μιχαήλ, ως διαχειρίστριας της περιουσίας του Παναγιώτη Μιχαήλ Χαραλάμπους, από τη Λεμεσό - αποβιώσαντος Ενάγουσας και LIBERTY LIFE INSURANCE LTD Εναγομένων Και ως ετροποποιήθη δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου ημερ. 12.3.2007: Μεταξύ:

  1. Άντρης Μιχαήλ, ως διαχειρίστριας της περιουσίας του Παναγιώτη Μιχαήλ Χαραλάμπους - αποβιώσαντος
  2. Άντρης Μιχαήλ
  3. Βικτώριας Χαραλάμπους
  4. Νικολέττας Χαραλάμπους
  5. Βαλεντίνας Χαραλάμπους Εναγουσών και LIBERTY LIFE INSURANCE LTD Εναγομένων ------------------- 19 Φεβρουαρίου,
  6. Για τις ενάγουσες αρ. 1, 2, 3, 4 και 5, εμφανίζεται η κα Ρ. Μαλλή. Για τους εναγομένους, εμφανίζεται ο κ. Σ. Κώστα για κ.κ. Αργυρού και Δημοσθένους. Απόφαση Με αγωγή που κατεχώρισαν στις 2.2.2006, επί κλητηρίου ειδικώς οπισθογραφημένου, οι ενάγουσες αρ. 1, 2, 3, 4 και 5 («οι ενάγουσες», εκτός όπου είναι αναγκαίος ο προσδιορισμός εκάστης) διεκδικούν το ποσόν των Λ.Κ.19.920 ως το ποσόν κάλυψης που δικαιούνται επί τη βάσει ασφαλιστήριου συμβολαίου. Διεκδικούν, επίσης, τόκο και έξοδα. Το κλητήριο ένταλμα καθορίζει την ακόλουθη βάση αγωγής: Η ενάγουσα αρ. 2 είναι η νόμιμη διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος συζύγου της Παναγιώτη Μιχαήλ δυνάμει δικαστικού διατάγματος. Οι ενάγουσες αρ. 3, 4 και 5 είναι οι θυγατέρες αυτού. Υπό αυτές τις ιδιότητές τους, οι ενάγουσες αρ. 2, 3, 4 και 5 είναι οι νόμιμες κληρονόμοι του αποβιώσαντος Παναγιώτη Μιχαήλ και οι δικαιούχοι του ασφαλιστηρίου συμβολαίου υπ' αριθμόν 820-502685 («το ασφαλιστήριο συμβόλαιο»), το οποίον αυτός συνήψε με τους εναγομένους, μια εταιρεία νομίμως εγγεγραμμένη και νομίμως λειτουργούσα στη Δημοκρατία ως ασφαλιστική εταιρεία. Το ασφαλιστήριο συμβόλαιο προέβλεπε, ως ασφάλιστρο, το ποσόν των Λ.Κ.80- μηνιαίως, καταβλητέο την 11η ημέρα κάθε μήνα. Το ασφαλιστήριο συμβόλαιο ξεκίνησε να ισχύει στις 11.9.2001, δεν καθόριζε ημερομηνία λήξης και παρείχε κάλυψη για οιανδήποτε αιτία θανάτου του Παναγιώτη Μιχαήλ («ο ασφαλισμένος») ύψους Λ.Κ.20.
  7. Το ποσόν αυτό θα το ελάμβαναν οι νόμιμοι κληρονόμοι του ασφαλισμένου σε περίπτωση θανάτου του. Ο ασφαλισμένος απεβίωσε στις 10.8.
  8. Μετά το θάνατο του ασφαλισμένου οι ενάγουσες ειδοποίησαν σχετικώς τους εναγομένους, συμπλήρωσαν τα απαραίτητα έντυπα και ζήτησαν να τους καταβληθεί το ποσόν των Λ.Κ.19.920, ως προνοεί το ασφαλιστήριο συμβόλαιο. Οι εναγόμενοι αρνήθηκαν να ικανοποιήσουν το αίτημα αυτό ισχυριζόμενοι πως το ασφαλιστήριο συμβόλαιο ακυρώθηκε γιατί δεν καταβλήθηκε ασφάλιστρο. Δια της γραπτής υπεράσπισής τους οι εναγόμενοι προέβαλαν, κατ' αρχάς, διάφορους ισχυρισμούς. Όμως, με ρητή δήλωση του ευπαίδευτου συνηγόρου τους, κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων, η υπεράσπιση περιορίζεται, πλέον, στον ισχυρισμό πως η αξίωση των εναγουσών παρεγράφηκε δυνάμει του άρθρου 14 του «Κεφαλαίου Α - Γενικοί Όροι» του ασφαλιστηρίου συμβολαίου («το άρθρο 14»). Ο κ. Κώστα δήλωσε πως κατά τα λοιπά και εάν η επίδικη αξίωση δεν παρεγράφετο, οι ενάγουσες θα εδικαιούντο το ποσόν των Λ.Κ.19.
  9. Το άρθρο 14 αναφέρει τα εξής: «ΑΡΘΡΟ 14 ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ Κάθε αξίωση, που πηγάζει από το Ασφαλιστήριο, παραγράφεται αν περάσουν δύο

(2)χρόνια από το τέλος του χρόνου μέσα στο οποίο αυτή γεννήθηκε. Αποκλείεται κάθε αναστολή της παραγραφής αυτής. Διακόπτεται μόνον αν ασκηθεί τακτική αγωγή». Επικαλούμενη τις διατάξεις αυτές, το παραδεκτό γεγονός πως ο ασφαλισμένος απεβίωσε στις 10.8.2003 καθώς και το γεγονός (που προκύπτει από το φάκελο της διαδικασίας) ότι το κλητήριο ένταλμα καταχωρίστηκε στις 2.2.2006, η πλευρά των εναγομένων ισχυρίζεται πως η αξίωση των εναγουσών θα πρέπει να απορριφθεί γιατί, προ της καταχώρισης του κλητηρίου εντάλματος, αυτή είχε παραγραφεί. Η ακρόαση της αγωγής διευκολύνθηκε με τη δήλωση παραδεκτών γεγονότων και την εκ συμφώνου κατάθεση, ως τεκμηρίων, διαφόρων εγγράφων. Αυτά βρίσκονται καταγεγραμμένα στο πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 4.6.
  1. Ως παραδεκτά δηλώθηκαν τα ακόλουθα γεγονότα: «(α) Η Ενάγουσα 1 είναι η διαχειρίστρια της περιουσίας του Παναγιώτη Μιχαήλ, αποβιώσαντα δυνάμει διαταγής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού στην αίτηση με αριθμό 377/
  2. (β) Οι Ενάγουσες είναι οι νόμιμοι κληρονόμοι του αποβιώσαντα και δικαιούχοι του ασφαλιστήριου συμβολαίου. (γ) Η Εναγόμενη είναι αδειούχος ασφαλιστική εταιρεία και κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν εγγεγραμμένη ως Δημόσια Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης δυνάμει του Περί Εταιρειών Νόμου. (δ) Στις 11/9/2001 τέθηκε σε ισχύ το ασφαλιστήριο ζωής με αριθμό 820-502685 που εκδόθηκε από την Εναγόμενη προς τον αποβιώσαντα Παναγιώτη Χαραλάμπους με κάλυψη μεταξύ άλλων και θανάτου μέχρι ποσού £20.
  3. (ε) Το μηνιαίο ασφάλιστρο για το εν λόγω ασφαλιστικό συμβόλαιο ήταν £80.
  4. (στ) Ο χρόνος πληρωμής των ασφαλίστρων ήταν η 11η εκάστου μηνός και σε περίπτωση μη καταβολής του δινόταν προθεσμία 30 ημερών για πληρωμή του χωρίς καμία επιβάρυνση και ότι κατά την περίοδο χάριτος το ασφαλιστήριο παρέμενε σε ισχύ. (ζ) Ο ασφαλισμένος Παναγιώτης Χαραλάμπους απεβίωσε την 10.8.2003 μεταξύ των ωρών 12:00 μεσημέρι και 2:00 μ.μ. (η) Ο αποβιώσας είχε καταβάλει για τελευταία φορά το ασφάλιστρο του που ήταν καταβλητέο στις 11.6.2003 την 17.6.2003.» Εκ συμφώνου κατετέθηκαν, ως τεκμήρια, τα ακόλουθα έγγραφα: « ▪ Πιστό αντίγραφο της αίτησης διατάγματος διαχείρισης με αριθμό 377/03 ως Τεκμήριο
  5. ▪ Μέρος του ασφαλιστηρίου συμβολαίου ζωής μεταξύ του αποβιώσαντα και των Εναγομένων (μέχρι και το άρθρο 32) το οποίο σύμφωνα με τους συνηγόρους περιέχει τα επίδικα άρθρα και/ή πρόνοιες που αφορούν την παρούσα υπόθεση ως Τεκμήριο
  6. ▪ Αντίγραφο εγγράφου των Εναγομένων με τίτλο «Βεβαίωση καταβολής ασφαλίστρων» αναφορικά με το φορολογικό έτος του 2003 ως Τεκμήριο
  7. ▪ Αντίγραφο εγγράφου με τίτλο «Υπεύθυνη δήλωση θανάτου - Αναγγελία ζημιάς» που φέρει ημερομηνία 25.8.03 ως Τεκμήριο
  8. ▪ Αντίγραφο της έκθεσης γεγονότων αναφορικά με τον θάνατο του αποβιώσαντα όπως έχει κοινοποιηθεί στους Εναγομένους από τον Αρχηγό Αστυνομίας ως Τεκμήριο
  9. ▪ Αντίγραφο επιστολής του δικηγορικού γραφείου Νίκος Χρ. Αναστασιάδης & Συνεταίροι προς τους Εναγομένους ημερομηνίας 7.7.04 ως Τεκμήριο
  10. ▪ Απάντηση των Εναγομένων στην επιστολή τεκμήριο 6 η οποία φέρει ημερομηνία 27.7.04 ως Τεκμήριο
  11. ▪ Επιστολή της δικηγόρου Ρούλλας Μαλλή προς τους Εναγομένους ημερομηνίας 26.4.05 ως Τεκμήριο
  12. ▪ Απάντηση των Εναγομένων στο τεκμήριο 8 η οποία φέρει ημερομηνία 6.5.05 ως Τεκμήριο 9». Επί τη βάσει των γεγονότων που δηλώθηκαν ως παραδεκτά καθώς και επί τη βάσει των εγγράφων που κατετέθηκαν εκ συμφώνου, ως τεκμήρια, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προχώρησαν σε αγορεύσεις. Με τη διεξοδική και εμπεριστατωμένη αγόρευσή της, η ευπαίδευτη συνήγορος των εναγουσών υποδεικνύει, κατ' αρχάς, πως τα παραδεκτά γεγονότα, τα οποία ενισχύονται από τα εκ συμφώνου κατατεθειμένα τεκμήρια, αποδεικνύουν τη δικογραφημένη βάση της αγωγής καθώς και το επίδικο αγώγιμο δικαίωμα. Περαιτέρω, και όσον αφορά στην εναπομείνασα υπεράσπιση της παραγραφής, η κα Μαλλή υποστηρίζει τα εξής: (α) Ο όρος «αξίωση» στο άρθρο 14 δεν μπορεί να ερμηνευθεί ούτε ως νομικός, ούτε ως δικονομικός όρος. Στον όρο πρέπει να αποδοθεί η πραγματική και συνήθης έννοιά του και θα πρέπει να ερμηνευθεί ως η επιτακτική αίτηση που βασίζεται στο νόμο και στο δίκαιο. Αξίωση υπό αυτήν την πραγματική και συνήθη έννοια υπέβαλαν οι ενάγουσες δια των επιστολών των δικηγόρων τους ημερ. 7.7.04 (τεκμήριο 6) και ημερ. 26.4.05 (τεκμήριο 8). Συνεπώς, οι ενάγουσες αξιώνουν, όσα δικαιούνται επί τη βάσει του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, εμπροθέσμως. (β) Η «αξίωση» στο άρθρο 14 θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι γεννάται μόνον αφού απορριφθεί η απαίτηση που υπέβαλαν οι ενάγουσες επί τη βάσει του ασφαλιστηρίου συμβολαίου. Και στην περίπτωση αυτή, η καταχώριση του κλητηρίου εντάλματος είναι εμπρόθεσμη εφ' όσον η απόρριψη της απαίτησης έλαβε χώραν στις 27.7.
  13. (γ) Το άρθρο 14 είναι ασαφές ως προς τον όρο «αξίωση», ως προς την έναρξη του χρόνου της παραγραφής, ως προς το χρόνο γέννησης της αξίωσης καθώς και ως προς τον όρο «άσκηση τακτικής αγωγής». Αυτοί οι ασαφείς όροι πρέπει να ερμηνευθούν δυνάμει της αρχής «verba fortius accipitur contra preferentum», η οποία ορίζει πως εάν υπάρχει ασάφεια στη γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε σε ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο, αυτό ερμηνεύεται εντονότερα εναντίον του συμβαλλομένου που το συνέταξε [Πανευρωπαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ ν. Γλυκή
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ 1639]. (δ) Μετά το θάνατο του ασφαλισμένου, το ασφαλιστήριο συμβόλαιο έπαυσε να ισχύει και μετετράπηκε σε ενεργητικό στοιχείο (asset) προς όφελος της περιουσίας αυτού. Συνεπώς, οι εναγόμενοι δεν δικαιούνται να προβάλλουν, εναντίον των εναγουσών, όρο του ασφαλιστηρίου συμβολαίου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων υποστηρίζει πως οι πρόνοιες του άρθρου 14 δεσμεύουν και συνεπώς οι ενάγουσες, ως οι κληρονόμοι του ασφαλισμένου, όφειλαν να καταχωρίσουν την αγωγή τους, η οποία βασίζεται στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο, έως και τις 30.12.05. Και αυτό γιατί η επίδικη αξίωσή τους γεννήθηκε στις 10.8.03 με το θάνατο του ασφαλισμένου. Προς ενίσχυση των θέσεων του, ο κ. Κώστα παραπέμπει στις αποφάσεις Agathangelou v. The Motor Union Insurance Co. Ltd
(1984)1 C.L.R. 1, 11 και Πιτταρά ν. Cosmos (Cyprus) Insurance Co. Ltd
(1998)1 A.A.Δ 193, 199: Έχω μελετήσει με προσοχή τα ενώπιόν μου δεδομένα και σημειώνω και διαπιστώνω τα ακόλουθα: Δεδομένων των παραδεκτών γεγονότων και επί τη βάσει των εγγράφων τα οποία κατετέθηκαν εκ συμφώνου καταλήγω στα εξής ευρήματα περί τα γεγονότα: Στις 11.9.2001 τέθηκε σε ισχύ το ασφαλιστήριο συμβόλαιο υπ' αριθμόν 820-502685 (τεκμήριο 2) το οποίο συνήψε ο Παναγιώτης Μιχαήλ (άλλως Παναγιώτης Χαραλάμπους, άλλως Παναγιώτης Μιχαήλ Χαραλάμπους) με τους εναγομένους, μια ασφαλιστική εταιρεία. Το ασφαλιστήριο συμβόλαιο καλύπτει και τον κίνδυνο θανάτου του ασφαλισμένου Παναγιώτη Μιχαήλ έως και το ποσόν των Λ.Κ.20.000. Ο Παναγιώτης Μιχαήλ απεβίωσε στις 10.8.2003, χρόνο κατά τον οποίον το ασφαλιστήριο συμβόλαιο ήταν έγκυρο και βρισκόταν σε ισχύ. Οι ενάγουσες αποτελούν τις νόμιμες κληρονόμους του Παναγιώτη Μιχαήλ καθώς και τις δικαιούχους του ασφαλιστηρίου συμβολαίου. Στις 25.8.03 υπεβλήθηκε η «Υπεύθυνη Δήλωση Θανάτου - Αναγγελία Θανάτου» (τεκμήριο 4) και στις 7.7.04 οι δικηγόροι των εναγουσών ζήτησαν από τους εναγομένους γραπτώς να εξαργυρώσουν το ασφαλιστήριο έγγραφο (τεκμήριο 6). Δι' επιστολής τους ημερ. 27.7.04 (τεκμήριο 7), οι εναγόμενοι απέρρριψαν την αξίωση των εναγουσών ισχυριζόμενοι πως το ασφαλιστήριο συμβόλαιο ήταν άκυρο κατά το χρόνο θανάτου του Παναγιώτη Μιχαήλ. Ο ισχυρισμός περί της ακυρότητας του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, εν τέλει, απεσύρθηκε. Τα γεγονότα αυτά είναι ικανά για να θεμελιώσουν το πραγματικό υπόβαθρο της επίδικης αξίωσης υπό την προϋπόθεση πως η αγωγή κατεχωρίστηκε εμπροθέσμως. Υπενθυμίζω πως, εν τέλει, οι εναγόμενοι περιόρισαν την υπεράσπισή τους στο ζήτημα της παραγραφής της επίδικης αξίωσης. Έτσι, ως μόνο ζήτημα αντιδικίας, παρέμεινε το νόημα του άρθρου 14 του επίδικου ασφαλιστηρίου συμβολαίου. Κατ' αρχάς, από τα συμφραζόμενα στο άρθρο 14 αντιλαμβανόμαστε πως ο όρος «αξίωση», που εκεί απαντά, αφορά στην «αγώγιμη αξίωση», δηλαδή στην αξίωση που μπορεί να ικανοποιηθεί μέσω δικαστικών διαδικασιών. Εφ' όσον αποκλειστικό αντικείμενο ρύθμισης του άρθρου αυτού είναι η παραγραφή αξίωσης που πηγάζει από το ασφαλιστήριο συμβόλαιο, δηλ. η απώλεια του δικαιώματος προσφυγής στο Δικαστήριο μετά την πάροδο ορισμένου χρονικού διαστήματος, έπεται πως το άρθρο αυτό δεν αφορά σε οιονδήποτε είδος αξίωσης. Αυτό αφορά μόνον στις αξιώσεις που είναι ικανές να ικανοποιηθούν δικαστικώς (τις αγώγιμες). Για την ερμηνεία του άρθρου 14, το οποίο περιέχει συμβατικούς όρους, οδηγό αποτελεί το ίδιο το κείμενό του. Όμως, αυτό δεν πρέπει να αντιμετωπισθεί απομονωμένο. Πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσιο του ασφαλιστηρίου συμβολαίου. Και ενταγμένο στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να αποδοθεί στο άρθρο 14 η έννοια που μεταδίδει στο μέσο λογικό άνθρωπο [Θεολόγου κ.ά. ν. Κτηματικής Εταιρείας Νέμεσις Λτδ
(1998)1 (Α) Α.Α.Δ 407, Stefanos and Andreou Cold Stores Trading Limited v. KEAN Λτδ (Αρ. 2) 1 (Α) Α.Α.Δ 2335, 2341]. Περαιτέρω, ορίζοντας πως αξίωση που πηγάζει από το ασφαλιστήριο συμβόλαιο παραγράφεται, δηλ. χάνει τη δυνατότητά της να προωθηθεί δικαστικώς, εάν περάσουν δύο
(2)έτη από το τέλος του έτους κατά το οποίο αυτή γεννήθηκε, το άρθρο 14 καθιστά κρίσιμο το χρόνο γέννησης της αξίωσης. Ο χρόνος αυτός δεν καθορίζεται και ούτε ερμηνεύεται στο άρθρο
  1. Άρα, ο χρόνος αυτός θα πρέπει να εντοπισθεί. Χρήσιμο για το σκοπό αυτό αποδεικνύεται το άρθρο 11 του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, το οποίο διαλαμβάνει και τα εξής: «ΑΡΘΡΟ 11 ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΑΣΦΑΛΙΣΜΑΤΟΣ Για την καταβολή του οιουδήποτε Ασφαλίσματος, ο Συμβαλλόμενος, ο Ασφαλισμένος ή ο Δικαιούχος κατά περίπτωση, οφείλει να καταθέσει γραπτή αναγγελία στα Κεντρικά Γραφεία της Εταιρείας μαζί με τα αναγκαία δικαιολογητικά που αποδεικνύουν την συνδρομή των προϋποθέσεων του δικαιώματος του. Πριν υποβληθούν όλα τα απαραίτητα για κάθε περίπτωση δικαιολογητικά, η Εταιρεία δεν υποχρεούται σε πληρωμή Ασφαλίσματος. ...................................................................................». Από το πιο πάνω κείμενο προκύπτει πως η έλευση του ασφαλισμένου κινδύνου δεν δημιουργεί αφ' εαυτής και άνευ άλλου τινός την αγώγιμη αξίωση για την καταβολή του ασφαλίσματος. Εφ' όσον επέλθει ο ασφαλισμένος κίνδυνος, ο εκάστοτε δικαιούχος, επί τη βάσει του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, θα πρέπει, κατά πρώτον, να αποταθεί στους εναγομένους, να υποβάλει τα απαραίτητα δικαιολογητικά και να ζητήσει την καταβολή του ασφαλίσματος. Η αξίωση του δικαιούχου καθίσταται αγώγιμη εάν και όταν οι εναγόμενοι αρνηθούν να την εκπληρώσουν. Εφ' όσον λοιπόν, επί τη βάσει του άρθρου 11, ο χρόνος γέννησης της αγώγιμης αξίωσης για την καταβολή του ασφαλίσματος είναι ο χρόνος κατά τον οποίον οι εναγόμενοι απορρίπτουν σχετικό αίτημα του εκάστοτε δικαιούχου, έπεται πως αυτός ο χρόνος είναι και ο κρίσιμος για τους σκοπούς του άρθρου
  2. Την ερμηνεία αυτή επιβάλλει η λογική του μέσου ανθρώπου και στην ερμηνεία αυτή οδηγεί η υποχρέωση όπως το άρθρο 14 ερμηνευθεί όχι απομονωμένο αλλά ενταγμένο στο πλαίσιο του συνόλου των ρυθμίσεων του ασφαλιστηρίου συμβολαίου. Υπενθυμίζω πως εν προκειμένω, οι ενάγουσες υπέβαλαν την προβλεπόμενη «Αναγγελία Ζημιάς» (τεκμήριο 4) και, δια της επιστολής των δικηγόρων τους ημερ. 7.7.04, μεταξύ άλλων, αξίωσαν την εξαργύρωση του ασφαλιστηρίου συμβολαίου προς όφελός τους(τεκμήριο 6). Οι εναγόμενοι, δια της επιστολής τους ημερ. 27.7.04 (τεκμήριο 7), απέρριψαν την αξίωση. Συνεπώς, και κατ' εφαρμογήν των ανωτέρω, η αγώγιμη αξίωση των εναγουσών γεννήθηκε στις 27.7.
  3. Εφ' όσον δε η αγωγή κατεχωρίσθηκε στις 2.2.06 αυτή είναι εμπρόθεσμη. Και αυτό γιατί, επί τη βάσει του άρθρου 14, η αγωγή μπορούσε να καταχωριστεί δύο έτη μετά το τέλος του έτους εντός του οποίου γεννήθηκε η αγώγιμη αξίωση (δηλ. του έτους 2004), δηλ. η αγωγή μπορούσε να καταχωριστεί ως και τις 31.12.
  4. Εάν όμως, ήθελε θεωρηθεί πως τα ανωτέρω δεν ισχύουν, τότε το άρθρο 14 θα πρέπει να αντιμετωπισθεί ως ένα άρθρο που περιέχει ασαφείς διατάξεις όσον αφορά στο χρόνο γέννησης της αξίωσης που παραγράφεται. Σε τέτοια περίπτωση, το άρθρο 14 θα πρέπει να ερμηνευθεί επί τη βάσει της ερμηνευτικής αρχής «verba fortius accipitur contra preferentum», δηλ. αυτό θα πρέπει να ερμηνευθεί εντονότερα εναντίον των εναγομένων, οι οποίοι συνέταξαν το ασφαλιστήριο συμβόλαιο και οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να περιλάβουν σε αυτό καθαρές και σαφείς πρόνοιες [Πανευρωπαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ ν. Γλυκή (ανωτέρω)]. Σε τέτοια περίπτωση η αγωγή δεν θα πρέπει να θεωρηθεί εκπρόθεσμη. Οι εναγόμενοι ασφαλιστές, οι οποίοι δια του άρθρου 14 του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, επιδιώκουν τον περιορισμό της ευθύνης τους έχουν καθήκον να θέσουν καθαρές και σαφείς τέτοιες πρόνοιες. Το άρθρο 14 αποτελεί όρο για την εξαίρεση της ευθύνης ασφαλιστή και εφ' όσον κριθεί ως ασαφές, τότε θα πρέπει να ερμηνευθεί εναντίον του ασφαλιστή με τη μεγαλύτερη αυστηρότητα [Αλεξάνδρου ν. Eurolife Ltd
(2006)1 Α.Α.Δ 242]. Τέλος, αναφέρω πως μελέτησα τις αποφάσεις Agathangelou v. The Motor Union Insurance Co. Ltd (ανωτέρω) και Πιτταρά ν. Cosmos (Cyprus) Insurance Co. Ltd (ανωτέρω) και διαπιστώνω πως οι εκεί επίδικοι συμβατικοί όροι διαφέρουν. Συνεπώς, οι αποφάσεις αυτές δεν επηρεάζουν την κατάληξή μου όσον αφορά στην ερμηνεία του άρθρου 14. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αγωγή επιτυγχάνει. Εκδίδεται απόφαση υπέρ των εναγουσών και εναντίον των εναγομένων για το ποσόν των €34.035,34 (ισόποσον των Λ.Κ.19.920) με νόμιμο τόκο από τις 2.2.2006, ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής. Περαιτέρω, επιδικάζονται υπέρ των εναγουσών και εναντίον των εναγομένων τα έξοδα της αγωγής, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).............................................. Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.