← Κύπρος

Ευστάθιου Μιράχη κ.α. ν. Hellenic Distribution Agency (Cyprus) Ltd, Αγωγή αριθ. 1542/06, 4.3.2010

Ευστάθιου Μιράχη κ.α. ν. Hellenic Distribution Agency (Cyprus) Ltd, Αγωγή αριθ. 1542/06, 4.3.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A83 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Αγωγή αριθ. 1542/06 Μεταξύ:

  1. Ευστάθιου Μιράχη και άλλων ως ο Πίνακας Α Εναγόντων και Hellenic Distribution Agency (Cyprus) Ltd, εκ Λευκωσίας Εναγομένων --------------- Αίτηση ημερομηνίας 4.11.2009 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 4.3.2010 Για εναγόμενους-αιτητές: κ. Σπανός, για να ακούσει απόφαση κα Χρ. Αγρότου Για ενάγοντες-καθ΄ ων η αίτηση: κ. Α. Αποστολίδης, για να ακούσει απόφαση κ. Ηλίας Χρίστου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στην παρούσα αγωγή που καταχωρήθηκε στις 22.2.2006 συνενώθηκαν 103 ενάγοντες (περιπτεριούχοι) οι οποίοι απαιτούν από τους εναγομένους (Πρακτορείο Διανομής Τύπου) τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Διάταγμα και/ή απόφαση του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσονται οι Εναγόμενες Εταιρείες όπως εκπληρώσουν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις και ειδικότερα όπως συνεχίσουν να διανέμουν στους Ενάγοντες με τους ίδιους όρους όλα τα έντυπα και εφημερίδες που διαθέτουν ως η από χρόνια συμφωνημένη συνεργασία. Β. Απόφαση για γενικές και/ή ειδικές αποζημιώσεις για ζημιές και/ή βλάβες και/ή απώλειες και/ή διαφυγόν κέρδος τις οποίες έχουν υποστεί και υφίστανται οι Ενάγοντες ένεκα της μονομερούς τροποποίησης και/ή παραβίασης Συμφωνιών ή/και άρνησης ή/και παράλειψης των Εναγομένων Εταιρειών να εκπληρώσουν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις εκμεταλλευόμενοι την δεσπόζουσα θέση τους ή/και τον βαθμό εξάρτησης των Εναγόντων από τις Εναγόμενες Εταιρείες. Γ. Εύλογες ή/και δίκαιες αποζημιώσεις για κάθε βλάβη που έχουν υποστεί λόγω της αντισυμβατικής στάσης των εναγομένων. Δ. Τιμωρητικές ή/και επαυξημένες αποζημιώσεις λόγω της καθόλου στάσης των Εναγομένων Εταιρειών οι οποίες αντίθετα προς τις αρχές του Ελεύθερου Ανταγωνισμού ή τις συμβατικές τους υποχρεώσεις τερμάτισαν τις από χρόνια δυνάμει σύμβασης συνεργασία τους με τους Ενάγοντες να επιβάλουν λύση μονομερή κατά την επιθυμία τους και καταστρεπτική για τους Ενάγοντες. Ε. Οποιαδήποτε άλλη ή/και περαιτέρω θεραπεία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιη ή/και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Στ. Νόμιμο τόκον. Ζ. Έξοδα πλέον Φ.Π.Α.» Στις 28.2.2008 έντεκα από τους ενάγοντες απέσυραν την αγωγή τους εναντίον των εναγομένων και στις 16.10.2008 οι υπόλοιποι 92 ενάγοντες καταχώρησαν Έκθεση Απαίτησης με την οποία απαιτούν στην παράγραφο 29 τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Ποσό Λ.Κ. 125.000 δηλαδή €213.575,18 ως ειδικές ζημιές. Β. Γενικές Αποζημιώσεις για παράνομο τερματισμό των συμφωνιών. Γ. Εξαιρετικές και/ή επιπρόσθετες και/ή τιμωρητικές και/ή επαυξημένες αποζημιώσεις λόγω κακόβουλης πρόθεσης των Εναγομένων. Δ. Νόμιμους τόκους, έξοδα και ΦΠΑ.» Η παράγραφος 27 της Έκθεσης Απαίτησης εξειδικεύει τις ειδικές ζημιές ως ακολούθως: «
  2. Από τη συμπεριφορά των εναγομένων, οι οποίοι αυθαίρετα και/ή παράνομα και/ή χωρίς εύλογη προειδοποίηση μονομερώς τερμάτισαν και/ή τροποποίησαν τους όρους των συμβάσεων κατά ή περί τις 31.8.05, οι ενάγοντες υπέστησαν και/ή συνεχίζουν να υφίστανται πολλαπλές απώλειες και/ή ζημιές των οποίων οι λεπτομέρειες παρατίθενται πιο κάτω: Λεπτομέρειες ειδικών ζημιών: (α) Απώλεια εσόδων ίση προς το αποκοπέν για ένα έκαστο των εναγόντων ποσοστό του 10% Σύνολο Λ.Κ.100.000 (β) Επιβαρύνσεις που τέθηκαν ως υπηρεσίες Σύνολο Λ.Κ. 25.000 Λ.Κ. 125.000 Δηλαδή €213.575,18» Στις 4.11.2009 οι εναγόμενοι κατεχώρησαν την παρούσα αίτηση. Με την αίτηση οι εναγόμενοι-αιτητές επιδιώκουν τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου όπως οι Ενάγοντες επιλέξουν εντός 15 ημερών ποιος εξ' αυτών θα συνεχίσει την διαδικασία και/ή την αγωγή και όπως η αγωγή απορριφθεί όσον αφορά τους υπόλοιπους Ενάγοντες. Β. Διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου όπως η Έκθεση Απαίτησης τροποποιηθεί καθ' ην έκταση αναφέρεται σε άλλους Ενάγοντες ούτως ώστε να αναφέρεται μόνο σ' αυτόν ο οποίος θα παραμείνει ως Ενάγων στην αγωγή. Γ. Διάταγμα και/ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι σε περίπτωση κατά την οποία οι Ενάγοντες δεν προβούν στην επιλογή που αναφέρεται στην παράγραφο Α πιο πάνω εντός της περιόδου των 15 ημερών, το κλητήριο ένταλμα και τα συνακόλουθα δικόγραφα θα παραμερισθούν και η αγωγή θα απορριφθεί.» H αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Μιχάλη Ιακωβίδη Μετόχου και μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου των εναγομένων, στην οποία ισχυρίζεται ότι οι όροι των συμφωνιών μεταξύ των περιπτεριούχων και του πρακτορείου, (εναγόντων-εναγομένων), ήσαν διαφορετικοί όπως διαφορετικός ήταν και ο χρόνος σύναψης της κάθε συμφωνίας μεταξύ περιπτεριούχων-πρακτορείου με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να υπερασπιστούν οι εναγόμενοι όπως αδύνατο θα είναι να εξετάσει το δικαστήριο την κάθε μια από τις 92 συμφωνίες για να αποφασίσει αν υπήρξε παράβαση τους, αλλά και σε τέτοια περίπτωση, θα είναι αδύνατο το δικαστήριο να υπολογίσει τυχόν αποζημιώσεις για τον καθένα από τους 92 ενάγοντες αφού οι αποζημιώσεις θα πρέπει να υπολογιστούν με βάση τις πωλήσεις και τον κύκλο εργασιών του κάθε ενός από αυτούς, με βάση τους όρους κάθε μιας από τις 92 συμφωνίες. Οι ενάγοντες-καθ΄ ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση στο σώμα της οποίας εμφαίνονται οι ακόλουθοι λόγοι ένστασης: «
  3. Η νομική βάση επί της οποίας στηρίζεται η αίτηση είναι λανθασμένη και/ή παράτυπη και/ή αντίκειται στις διατάξεις των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών.
  4. Η υπό κρίση αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και δεν αποβλέπει σε πλήρη και δίκαια δίκη ή κρίση της διαφοράς τείνει δε να εμφανιστεί ως έμμεση αμφισβήτηση του δικαιώματος καταφυγής στο Δικαστήριο κατά το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
  5. Η αίτηση των αιτητών δεν είναι νομολογιακά και νομικά τεκμηριωμένη και/ή ορθή και/ή γίνεται σε χρονικό σημείο που απλώς αποβλέπει στο να επιφέρει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην εκδίκαση της διαφοράς σε χρόνο μάλιστα που η ΕΠΑ άρχισε μετά από ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερ. 4.6.09 (επισύναψη Α) να επανεξετάζει τη διαφορά για αθέμιτο ανταγωνισμό (επισύναψη Β).
  6. Δεν πληρεί καμία από τις προϋποθέσεις που απαιτούνται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και/ή από τη σχετική νομολογία για την έκδοση των διαταγμάτων που επιζητούν. Επιπλέον δεν παρέχεται κατά τους Θεσμούς το δικαίωμα, πολύ περισσότερο δε να επιβληθεί υποχρέωση, στους Ενάγοντες να επιλέξουν οι ίδιοι ποιοί εξ' αυτών θα συνεχίζουν τη διαδικασία. Τέτοια εξουσία έχει μόνο το Δικαστήριο να πράξει αφού βέβαια αξιολογήσει τη μαρτυρία που θα προσαχθεί ενώπιον του. Παράτυπη επομένως η αίτηση με τρόπο που εγείρεται το όλο θέμα.
  7. Κανένα νομικό ή πραγματικό κώλυμα δεν παρεμποδίζει το δικαίωμα των Εναγόντων για διεκδίκηση επί αστικής διαφοράς με νόμιμη αιτία και βάση μέσω των αξιώσεων που ήγειραν στην παρούσα αγωγή. Εξάλλου οι Εναγόμενοι γνωρίζουν τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης και τα ζητήματα που θα εγείρουν οι Ενάγοντες στην δίκη και δεν κινδυνεύουν να βρεθούν προ εκπλήξεων, ενώ παράλληλα δεν τίθεται εν προκειμένω θέμα πολυπλοκότητας ή πολλαπλότητας υπάρχει εδώ. Άρα τείνει το αίτημα τους να εμφανίζει ή να ενέχει στοιχείο κατάχρησης δικονομικών δυνατοτήτων.
  8. Εν προκειμένω πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που ορίζει ο νόμος για την ύπαρξη ενεργητικής ομοδικίας (joinder of plaintiffs) μεταξύ των Εναγόντων, συγκεκριμένα, το δικαίωμα τους για έννομη θεραπεία πηγάζει από την ομοιότητα της σχέσης με Εναγόμενους και/ή από την περί τούτου ίδια σύμβαση ή από σειρά συμβάσεων, ενώ κύρια υπάρχει κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα προς εξέταση, που εν πολλοί στηρίζεται σε προηγηθείσα κρίσης της ΕΠΑ.
  9. Η αξίωση των Εναγόντων στηρίζεται στην ίδια βάση αγωγής και συγκεκριμένα στις συνεργασίες που δημιούργησαν οι Ενάγοντες με τους Εναγόμενους κατά τις οποίες οι κύριοι όροι αυτών αφορούσαν α) τις εκπτώσεις που παραχωρήθηκαν από τους Εναγόμενους προς τους συνεργάτες τους, β) τις εγγυήσεις που οι συνεργάτες των Εναγομένων όφειλαν να παράσχουν προς τους Εναγόμενους υπό μορφή τραπεζικής εγγύησης ή της κατάθεσης ενός ποσού σε μετρητά και γ) τα τέλη εξυπηρέτησης που χρέωναν οι Εναγόμενοι. H ένσταση συνοδεύεται επίσης από ένορκη δήλωση του ενάγοντα 1 κ. Ευστάθιου Μιραχή ο οποίος εκλήθη και αντεξετάστηκε από το δικηγόρο των αιτητών ενώπιον του Δικαστηρίου όσον αφορά το περιεχόμενο της ένορκης του δήλωσης. Κατά την αντεξέταση του, προέκυψε ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει τον κύκλο εργασιών ενός εκάστου περιπτεριούχου. Οι εκπτώσεις στις οποίες δικαιούται ο κάθε περιπτεριούχος επίσης είναι ανάλογες με τις πωλήσεις του, (παρά την αντίδραση των περιπτεριούχων σ΄ αυτό). Αποδέχτηκε επίσης ο μάρτυρας ότι δεν γνωρίζει αν όλοι οι περιπτεριούχοι προσέφεραν τις ίδιες εγγυήσεις στους εναγόμενους, ενώ δέχθηκε ότι όλοι οι περιπτεριούχοι δεν έχουν την ίδια περίοδο συνεργασίας με τους εναγόμενους. Νομική βάση της αίτησης αποτελεί η Δ.9 θ.1-13 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διατάξεων και Θεσμών η οποία ταυτίζεται ουσιαστικά με τη Δ.16 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών την οποία παραθέτω αυτούσια: "
  10. All persons may be joined in one action as plaintiffs, in whom any right to relief (in respect of or arising out of the same transaction or series of transactions) is alleged to exist, whether jointly, severally, or in the alternative, [where if such persons brought separate actions any common question of law or fact would arise; provided that, if upon the application of any defendant it shall appear that such joinder may embarrass or delay the trial of the action, the Court or a Judge may order separate trials, or make such other order as may be expedient], and judgment may be given for such one or more of the plaintiffs as may be found to be entitled to relief, for such relief as he or they may be entitled to without any amendment." Σύμφωνα με το Annual Practice του 1957 σελίς 215: "The joinder of plaintiffs is subject to two conditions:

(1)the right to relief must in each case arise out of the same transaction or series of transactions, and
(2)there must be a common question of law or fact. The whole of a transaction or series of transactions need not be implicated in the relief sought by each plaintiff " where the investigation would to a great extent be identical " (see per Moulton, L.J., id Markt. & Co. v. Knight Steamship, [1910] 2 Κ. B. 1021, and see Stroud v. Lawson, [1898] 2 Q. B. 54)". Κατά συνέπεια, το δικαστήριο πρέπει να εξετάσει κατά πόσο το δικαίωμα για θεραπεία των εναγομένων πηγάζει από την ίδια Σύμβαση και εάν υπάρχει κοινό νομικό και πραγματικό ζήτημα το οποίο επιβάλλει τη συνένωση των εναγόντων σε μια αγωγή. Αν τα δύο αυτά θέματα απαντηθούν θετικά, τότε το δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο η συνένωση των εναγόντων μπορεί να επηρεάσει αρνητικά ή να καθυστερήσει τη δίκη (embarrass or delay the trial of the action). Θα συμφωνήσω με τον κ. Σπανό, ότι από την ίδια τη μαρτυρία των εναγόντων (Ευστάθιος Μιραχής) που υπάρχει ενώπιον μου, δεν ικανοποιείται καμιά από τις προϋποθέσεις της Δ.9 για τη συνένωση των εναγόντων σε μια και μόνο αγωγή. Τα δικαιώματα ενός εκάστου των εναγόντων πηγάζουν όχι από την ίδια σύμβαση αλλά από ξεχωριστές συμβάσεις. Επίσης, και αν ακόμα λεχθεί ότι υπάρχουν κοινά νομικά ζητήματα που πρέπει να εξεταστούν, (και όντως υπάρχουν) δεν υπάρχουν κοινά πραγματικά ζητήματα που μπορούν να εξεταστούν σε μια και μόνο αγωγή, λόγω της διαφορετικότητας των συμφωνιών κάθε ενός από τους ενάγοντες με τους εναγόμενους. Για παράδειγμα, στη λεπτομερή έκθεση απαίτησης στην παράγραφο 27 επιδιώκεται η είσπραξη ποσού £125.000 ως απώλεια εσόδων ίση προς το αποκοπέν για ένα έκαστο των εναγόντων ποσοστό του 10% με τη μορφή ειδικών ζημιών. Πλην του γεγονότος ότι οι ειδικές ζημιές πρέπει να αποδεικνύονται αυστηρά, στην παρούσα περίπτωση δεν μπορώ να αντιληφθώ το συλλογισμό για το ποιος από τους ενάγοντες ή αν όλοι μαζί δικαιούνται στο ποσό αυτό, αφού οι όροι της συμφωνίας του κάθε ενός από τους εναγόμενους ήσαν διαφορετικοί, όπως διαφορετική ήταν η διάρκεια συνεργασίας, το ποσοστό της προμήθειας κ.λ.π. Ο ίδιος ο ενάγων 1 στην παράγραφο 5 της ένορκης του δήλωσης αναφέρει: "
  1. Πρέπει επίσης ν' αναφέρω ότι όλοι οι Ενάγοντες είναι περιπτερούχοι και επίσης όλοι είναι μέλη του Συνδέσμου Περιπτερούχων Λευκωσίας. Ο Σύνδεσμος δεν είναι εγγεγραμμένος ως συντεχνία ανήκει όμως σαν κλάδος στις τάξεις της ΠΟΒΕΚ (Παγκύπρια Ομοσπονδία Βιοτεχνών Επαγγελματιών Καταστηματαρχών) που είναι εγγεγραμμένη συντεχνία και ενεργεί εκ μέρους των. Να σημειωθεί ότι ο εν λόγω Σύνδεσμος εκπροσωπεί 200 περίπου από τα 1350 περίπου σημεία πώλησης εντύπων παγκυπρίως ο αριθμός δε των Εναγόντων είναι 103". Είναι κατά συνέπεια αδιανόητο πως μόνο μέρος των περιπτεριούχων δικαιούνται σε θεραπείες (και μάλιστα στο ίδιο ποσοστό), μερικοί εκ των οποίων δεν έχουν καν προσφύγει στην Επιτροπή Προστασίας Ανταγωνισμού και χωρίς ο Σύνδεσμος τους να έχει νομική προσωπικότητα ή να μπορεί να εκπροσωπηθεί νομικά στο δικαστήριο. Με αυτές τις σκέψεις, το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει εάν θα διατάξει ξεχωριστές δίκες ή να κάμει οποιαδήποτε άλλη διαταγή υπό τις περιστάσεις. Κάτω από τον τίτλο "Separate Trials" στο Atkins Encyclopedia of Court Forms 2nd Edition Vol.30 σελ.5 αναφέρεται: "
  2. Application for separate trial. Where two or more plaintiffs are parties to the same action, and it appears to the court that the joinder may embarrass or delay the trial of the action or is otherwise inconvenient, the court may order separate trials or make such other order as may be expedient. The usual order is to put the plaintiffs upon their election which one shall proceed. A defendant wishing to apply for separate trials should do so as soon as he realises that the joinder may be embarrassing, although application may be made as late as the trial". Στην υπόθεση Bendir & Others v. Anson
(1936)All E.R. σελ.326 στις σελίδες 330-331 αναφέρονται: "I very much doubt, however, whether in this case there was any common question of law or fact which would arise. The law as to what constitutes an interference with light or air is now well established, and I do not see how any question of law could be said to arise in this respect. As to the facts, it seems obvious enough that the position of each building may be quite different from that of the other building—the position/. I mean, from the point of view of whether or not its ancient lights were interfered with by the new construction. But I do not think it necessary to express any decided opinion on whether the case comes within the rule or not. It is enough, I think, for me to say here that, exercising the discretion which is vested in the court in applications of this character, I think that the joinder of these two likely to embarrass to judge. I think that the judge would be much more capable of dealing with each building separately - as indeed it involves quite separate questions - in an action brought in respect of that building apart from the other action brought in respect of the other separate building". Θα πρέπει εν προκειμένω να διαφοροποιηθούν οι υποθέσεις Universities of Oxford & Cambridge v. Gill
(1899)1 Ch. 55 και Walters v. Green
(1899)2 Ch. 696 που επικαλέστηκε ο κ. Αποστολίδης. Σε αμφότερες τις πιο πάνω υποθέσεις υπήρχε κοινή βάση αγωγής από τους εναγόμενους (στην πρώτη περίπτωση παράβαση συμβολαίου για έκδόσεις πανεπιστημιακών βιβλίων με τους ιδίους τίτλους και συνωμοσία με σκοπό να ζημιώσουν τους ενάγοντες στη δεύτερη περίπτωση) για την οποία προέκυπτε ανάγκη συμμόρφωσης με διαταγή σαν επιδιωκόμενη θεραπεία (για παραβίαση δικαιώματος) και όχι επιδίωξη αποζημιώσεων είτε γενικών είτε ειδικών όπως την παρούσα υπόθεση. Ήταν δηλαδή common question of Law το οποίο θα συνεκδικάζετο και ήταν σημαντικό (of sufficient importance) σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα θέματα, όπως αποφασίστηκε στην Kyriakos Alexandrou Mylonas and others v. Margariti Kaili
(1967)1 C.L.R. 77, όπου αναφέρεται: «Normally the court will allow the joinder of plaintiffs or defendants, subject to its discretion as to how the action should be tried, where claims by or against different parties involve or may involve a common question of law or fact bearing sufficient importance in proportion to the rest of the action to render it desirable that the whole of the matters should be disposed of at the same time». (Η υπογράμμιση δική μου) Στην παρούσα υπόθεση αδυνατώ να αντιληφθώ πως η ενεργητική ομοδικία είναι δυνατό π.χ. να περισώσει χρόνο του δικαστηρίου, ή να μην επηρεάσει αρνητικά τη διαδικασία ή το δικαίωμα των εναγομένων να υπερασπιστούν. Είμαι της άποψης ότι η Αίτηση πρέπει να επιτύχει. Εκδίδεται Διάταγμα ως το Αιτητικό Α, Β και Γ της Αίτησης. Ο χρόνος επιλογής των εναγόντων αυξάνεται σε 30 ημέρες. Τα έξοδα προς όφελος Εναγομένων-Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα καταβληθούν μετά το πέρας της διαδικασίας. [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.