← Κύπρος

Επί τοις αφορώσι τον Παναγιώτη Μιχαήλ Λοϊζιά, Αρ. Αίτησης: 284/07, 5.3.2010

Επί τοις αφορώσι τον Παναγιώτη Μιχαήλ Λοϊζιά, Αρ. Αίτησης: 284/07, 5.3.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A88 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 284/07 Επί τοις αφορώσι τον Περί Διαχειρίσεως Περιουσιών Κεφ. 189 Επί τοις αφορώσι τον Παναγιώτη Μιχαήλ Λοϊζιά Αποβιώσαντα ---------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 28.12.2009 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 5.3.2010 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητή: κ. Π. Κλεοβούλου Για Καθ'ων η Αίτηση: κ. Γ. Ερωτοκρίτου ---------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση ο Αιτητής ζητά την έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων: «

  1. Παρεμπίπτον απαγορευτικό Διάταγμα, το οποίο μέχρι την εκδίκαση της Αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρου Διατάγματος του Δικαστηρίου, να απαγορεύει στο διαχειριστή της περιουσίας του ως άνω Αποβιώσαντος ήτοι στον Χαράλαμπο Μ. Ιερείδη και/ή στον Χρήστο Χ. Ιερείδη και/ή στους κληρονόμους του αποβιώσαντα και /ή στην Εταιρεία LOIZIAS & SONS CONTRACTING & BUILDING (OVERSEAS) LTD, η οποία αποτελεί περιουσιακό στοιχείο της περιουσίας του Αποβιώσαντος και/ή στους Διευθυντές και/ή αξιωματούχους της εν λόγω Εταιρείας και/ή τους αντιπροσώπους και/ή τους υπαλλήλους των, να πωλήσουν και/ή να αποξενώσουν με οιονδήποτε τρόπο την ακόλουθη ακίνητη περιουσία της εν λόγω Εταιρείας: α. Πολυκατοικία ΜΙΛΚΑ, ευρισκομένη στην οδό Κατσώνη 19, Άγιοι Ομολογητές, στη Λευκωσία, στο τεμάχιο 412, Φ/Σχ. 21/540203, τμήμα 2, και/ή οιονδήποτε διαμέρισμα και/ή κατάστημα, ευρισκόμενο στην εν λόγω πολυκατοικία υπό τους αριθμούς εγγραφής, 2/1011, 2/1012, 2/1014, 2/1015, 2/1016, 2/1017, 2/1028, 2/1031, 2/1032, 2/1033, 2/1035, 2/1036, 2/1037, 2/1038, 2/1039, 2/1040, 2/1041, 2/1043, 2/1044, 2/1045, 2/
  2. β. Οιανδήποτε άλλη περιουσία των ως άνω εταιριών στην κατεχόμενη Αμμόχωστο και/ή στις ελεύθερες περιοχές.
  3. Παρεμπίπτον απαγορευτικό Διάταγμα, το οποίο μέχρι την εκδίκαση της Αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρου Διατάγματος του Δικαστηρίου, να απαγορεύει στο διαχειριστή της περιουσίας του ως άνω Αποβιώσαντος ήτοι στον Χαράλαμπο Μ. Ιερείδη και/ή στον Χρίστο Χ. Ιερείδη και/ή στους κληρονόμους και/ή στην Εταιρεία LOIZIANA HOTELS LTD, η οποία αποτελεί μέρος της περιουσίας του Αποβιώσαντος και/ή στους Διευθυντές και/ή αξιωματούχους της εν λόγω Εταιρείας και/ή αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους των, να πωλήσουν και/ή να αποξενώσουν οιονδήποτε περιουσιακό στοιχείο της εν λόγω Εταιρείας.
  4. Παρεμπίπτον απαγορευτικό Διάταγμα, το οποίο μέχρι την εκδίκαση της Αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρου Διατάγματος του Δικαστηρίου, να απαγορεύει στο διαχειριστή της περιουσίας του ως άνω Αποβιώσαντος ήτοι στον Χαράλαμπο Μ. Ιερείδη και/ή στον Χρίστο Χ. Ιερείδη και/ή στους κληρονόμους του Αποβιώσαντος και/ή στις Εταιρίες LOIZIANA HOTELS LTD και/ή LOIZIAS & SONS CONTRACTING & BUILDING (OVERSEAS) LTD και οι οποίες αποτελούν μέρος της περιουσίας του Αποβιώσαντος και/ή στους Διευθυντές και/ή αξιωματούχους των εν λόγω Εταιρειών και/ή αντιπροσώπους και/ή υπαλλήλους, να πωλήσουν και/ή να αποξενώσουν με οιονδήποτε τρόπο τις εν λόγω Εταιρείες και/ή οιονδήποτε αριθμό μετοχών των εν λόγω Εταιρειών.
  5. Παρεμπίπτον απαγορευτικό Διάταγμα, το οποίο μέχρι την εκδίκαση της Αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρου Διατάγματος του Δικαστηρίου να απαγορεύει στο διαχειριστή της περιουσίας του ως άνω Αποβιώσαντος ήτοι στον Χαράλαμπο Μ. Ιερείδη και/ή στον Χρίστο Χ. Ιερείδη και/ή στους κληρονόμους του Αποβιώσαντα και/ή υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους των, να πωλήσουν και/ή αποξενώσουν με οιονδήποτε τρόπο οιονδήποτε περιουσιακό στοιχείο της περιουσίας την οποία κατέλειπε ο Αποβιώσας.» Η παρούσα Αίτηση βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 30 και 32, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Διάταξη 48, Κανονισμοί 1, 2, 3, 8 και 9 και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα εμφαίνονται στην Ένορκη Δήλωση της Προκοπίας Λοϊζιά που συνοδεύει την αίτηση. Με βάση την αίτηση αυτή εκδόθηκε στις 14.1.2010 προσωρινό διάταγμα το οποίο ορίστηκε επιστρεπτέο στις 22.1.
  6. Στις 22.1.2010 εμφανίστηκαν οι Καθ'ων η Αίτηση, έφεραν ένσταση και ορίστηκε το διάταγμα για ακρόαση κατά πόσον θα συνεχίσει να είναι σε ισχύ. Την 1.2.2010 όμως ζήτησαν άδεια να καταχωρηθεί συμπληρωματική ένορκος δήλωση από μέρους του Αιτητή. Ο Αιτητής είναι ο μεγαλύτερος από τα παιδιά, κληρονόμους, του Παναγιώτη Μιχαήλ Λοϊζιά. Ο αποβιώσας, όπως ισχυρίζεται ο Αιτητής, κατέλειπε περιουσία πολλών εκατομμυρίων σύμφωνα με διαθήκη που άφησε, αντίγραφο της οποίας επισυνάφθηκε στην αίτηση. Ο αποβιώσας διόρισε ως εκτελεστή της διαθήκης του τον Χαράλαμπο Μ. Ιερίδη και σε περίπτωση κωλύματος του τον υιό του Χρίστο Χ. Ιερίδη. Στις 7.12.2007 στα πλαίσια της διαχείρισης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο παρεχωρήθησαν έγγραφα διαχείρισης στο Χαράλαμπο Μ. Ιερίδη. Ο αποβιώσας άφησε περιουσία πολλών χιλιάδων λιρών και ο διαχειριστής, σύμφωνα πάντα με τον Αιτητή, με την συμπαιγνία των λοιπών κληρονόμων, αδελφών του Αιτητή, δηλώνει την τεράστια περιουσία, την οποία ο αποβιώσας κατέλειπε, μόνο σε £32.
  7. Το γεγονός αυτό είναι ύποπτο. Ο αποβιώσας δημιούργησε την εταιρεία Loizias property Developments (Larnaka) Ltd, η οποία μολονότι στοιχείο της περιουσίας του αποβιώσαντος δεν συμπεριλαμβάνεται στην διαθήκη. Η εταιρεία ήτο ιδιοκτήτρια μίας ημιτελούς πολυκατοικίας, οχτώ διαμερισμάτων στην περιοχή Hilton, αξίας €2.000.
  8. Τόσον οι λοιποί κληρονόμοι όσο και ο διαχειριστής εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία του Αιτητή τον πειθανάγκασαν να συγκατατεθεί ώστε η εν λόγω περιουσία να πωληθεί σε άλλη εταιρεία με το πρόσχημα ότι υπάρχει χρέος £500.
  9. Επίσης υπάρχουν καταθέσεις €170.000 για το οποίο ποσό ο Αιτητής είναι απληροφόρητος, δεν δίδεται καμιά εξήγηση για την διαχείριση της περιουσίας στον Αιτητή. Οι Καθ'ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην πιο πάνω αίτηση, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Λοϊζου Λοϊζιά. Με την κυρίως αίτηση ο Αιτητής ζητά τα εξής διατάγματα: «
  10. Διάταγμα του Δικαστηρίου , το οποίο να παύει τον Χαράλαμπο Μ. Ιερείδη ή τον υιό του Χρίστο Μ. Ιερείδη, από διαχειριστή της περιουσίας του ως άνω αποβιώσαντα.
  11. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διορίζει την Προκοπία Λοϊζιά από τη Λευκωσία ως νέο διαχειριστή της περιουσίας του ως άνω αποβιώσαντα.» ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Είναι φανερό ότι με την κυρίως αίτηση ο Αιτητής δεν ζητά διάταγμα το οποίο να απαγορεύει στο διαχειριστή της περιουσίας του ως άνω αποβιώσαντος καθώς και στους διευθυντές της εταιρείας από του να πωλήσουν και ή να αποξενώσουν με οποιοδήποτε τρόπο τη συγκεκριμένη περιουσία της εταιρείας που περιγράφεται στην κάθε παράγραφο της αίτησης αλλά και αναφορικά με οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο της περιουσίας την οποία κατέλειπε ο αποβιώσας. Εκείνο που ζητά με την κυρίως αίτηση ο Αιτητής είναι διάταγμα το οποίο να παύει τον Χαράλαμπο Ιερείδη ή τον υιό του Χρίστου Ιερείδη από διαχειριστή της περιουσίας του ως άνω αποβιώσαντα και διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διορίζει την Προκοπία Λοϊζιά ως νέο διαχειριστή. Το προσωρινό επομένως διάταγμα που εκδόθηκε στις 14.1.2010 εμφανίζεται να είναι εκτός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου εφόσον τέτοια θεραπεία δεν επιδιώκεται με την κυρίως αίτηση και συνεπώς θα πρέπει να σταματήσει να ευρίσκεται σε ισχύ. Σχετική είναι η απόφαση Σολομωνίδης

(1999)1 ΑΑΔ σελ. 21, 26. Η νομολογία επί των προσωρινών διαταγμάτων είναι πασίγνωστη και το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Οδυσσέως v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, η ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου πριν δυνηθεί να περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Το άρθρο 32
(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, προβλέπει την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα όταν κρίνει τούτο δίκαιο ή πρόσφορο με βάση τις περιστάσεις της υπόθεσης που είναι ενώπιον του. Προκειμένου δε για παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα πρέπει σύμφωνα με την επιφύλαξη στο ίδιο άρθρο να ικανοποιηθεί επιπρόσθετα ότι συντρέχουν και οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) Ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την κυρίως δίκη. β) Ότι υπάρχει πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία και γ) Ότι εκτός εάν εκδοθεί το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητούμενης υπόθεσης, ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση μίας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Τα δύο αυτά κριτήρια είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα και θα μπορούσε να λεχθεί ότι ενώ το πρώτο κριτήριο εξετάζεται σε συσχετισμό με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, το δεύτερο προχωρεί ένα ακόμη βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρηση του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ' ανάγκην την έκδοση διατάγματος όπως έχει υποδείξει η υπόθεση KΟT ν. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε) 255. Η διαδικασία ακρόασης ενός προσωρινού διατάγματος γίνεται μέσα στην περιορισμένη σφαίρα της εξέτασης του ερωτήματος κατά πόσο νομότυπα από πλευράς διαδικασίας προωθήθηκε το αίτημα, καθώς και σε σχέση με το υπόβαθρο των γεγονότων που περιβάλλουν την αίτηση, με γνώμονα τη συσχέτιση τους με τα τρία κριτήρια και το ισοζύγιο της ευχέρειας, αλλά το Δικαστήριο δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo ν. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, αυτό εμπίπτει στην σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ίδιας της αγωγής. Τα ίδια λέχθηκαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστόφορου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269 -
  1. Ο Διαχειριστής στις 26.2.2009 καταχώρησε αίτηση με την οποία ζητά τα εξής δύο διατάγματα: «(Α) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάσσον όπως ο Εκτελεστής της Διαθήκης - Διαχειριστής της περιουσίας του πιο πάνω αποβιώσαντα Χαράλαμπος Ιερείδης, απαλλαγεί των καθηκόντων του για λόγους υγείας. (Β) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου διατάσσον όπως ο επόμενος κατονομαζόμενος Εκτελεστής της Διαθήκης - Διαχειριστής της περιουσίας του πιο πάνω αποβιώσαντα, κωλυομένου του κου Χαράλαμπου Ιερείδη, κος Χρίστος Ιερείδης, απαλλαγεί των καθηκόντων του λόγω του ότι αδυνατεί επίσης να αναλάβει τα καθήκοντα του Εκτελεστού της Διαθήκης του αποβιώσαντος.» Η αίτηση αυτή επιδόθηκε στους τότε δικηγόρους του Αιτητή κκ. Κούσιο και Κορφιώτη. Ο Αιτητής δεν εμφανίστηκε στη διαδικασία και ακολούθως καταχώρησε την αίτηση 28.12.
  2. Ουδέποτε πρόσβαλε την επίδοση, στους δικηγόρους του, της αίτησης, με οποιοδήποτε ένδικο διάβημα, αφού στις 22.1.2010 σίγουρα έλαβε γνώση για την ύπαρξη της αίτησης. Μάλιστα ο ίδιος ο δικηγόρος του εμφανίστηκε και δήλωσε στις 22.1.2010 ότι δέχεται την έκδοση διατάγματος ως η αίτηση. Οι υπόλοιποι Καθ'ων η Αίτηση έφεραν ένσταση στην έκδοση διατάγματος με το οποίο να απαλλάσσεται ο Διαχειριστής των καθηκόντων του και η αίτηση αυτή του Διαχειριστή είναι ορισμένη για ακρόαση στις 8.3.
  3. Αν και δέχθηκε να εκδοθεί το διάταγμα στην αίτηση ημερ. 28.12.2009 συνεχίζει να προωθεί το αίτημα του στην αίτηση ημερ. 28.12.2009, το οποίο είναι το ίδιο με την αίτηση 28.12.
  4. Συγκεκριμένα ζητά: «Διάταγμα του Δικαστηρίου, το οποίο να παύει τον Χαράλαμπο Μ. Ιερείδη ή τον υιό του Χρίστο Μ. Ιερείδη, από διαχειριστή της περιουσίας του ως άνω αποβιώσαντα.» Το αντικείμενο στην αίτηση ημερομηνίας 26.2.2009 είναι το ίδιο ακριβώς με το αντικείμενο της αίτησης ημερ. 28.12.2009, κάτω από την οποία καταχωρήθηκε και η ενδιάμεση υπό κρίση αίτηση στην οποία εκδόθηκε το προσωρινό διάταγμα. Επιστρέφοντας στην πρώτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν. 14/60 και λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως διαφαίνονται από την κυρίως αίτηση που καταχώρησε ο Αιτητής στις 28.12.2009 και την Αίτηση ημερ. 26.2.2009 που καταχώρησε ο Διαχειριστής υπενθυμίζοντας ότι η πρώτη προϋπόθεση αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης του Αιτητή, κρίνω ότι θα πρέπει να εξεταστεί μαζί με την δεύτερη προϋπόθεση προς αποφυγή επαναλήψεων. Η δεύτερη προϋπόθεση αφορά στο κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. Είναι φανερό ότι για την προϋπόθεση αυτή απαιτείται κάτι διαφορετικό αλλά και κάτι περισσότερο υπό μορφή απόδειξης από προηγουμένως. Θα πρέπει το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι η αγωγή του Ενάγοντα έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R. 557). Ανατρέχει για το σκοπό αυτό στη μαρτυρία η οποία έχει προσαχθεί με τη μορφή εγγράφων ενόρκων δηλώσεων, όχι βέβαια για να προβεί σε ευρήματα γεγονότων αλλά για να διαπιστώσει τη δυναμική της ήτοι κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα η μαρτυρία στο σύνολο της να μπορεί να αποδώσει στο τέλος της ημέρας τη θεραπεία την οποία επιδιώκει ο Αιτητής με την αίτηση του. Είναι φανερό από τα πιο πάνω ότι ο Αιτητής στην κυρίως αίτηση με βάση την οποία καταχωρήθηκε η υπό εκδίκαση αίτηση και ακολούθως εκδόθηκε το υπό κρίση προσωρινό διάταγμα ζητά την έκδοση του ιδίου διατάγματος με αυτό το οποίο ζητά ο διαχειριστής στην αίτηση του ημερ. 26.2.2009. Την έκδοση του οποίου δέχθηκε ο δικηγόρος του. Αναμφίβολα προωθούνται δύο παράλληλες διαδικασίες για επίτευξη κοινού σκοπού που είναι η απαλλαγή του Διαχειριστή από τα καθήκοντα του. Όπως έχει λεχθεί στην απόφαση Τράπεζα Κύπρου Λτδ (αρ. 4)
(1997)1 ΑΑΔ, θέματα κατάχρησης της διαδικασίας του Δικαστηρίου λαμβάνονται υπόψη αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο. Όπως αποφασίστηκε στην απόφαση Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περέλλα
(1995)1 ΑΑΔ σελ. 217 και υιοθετήθηκε στην απόφαση Γεωργιάδης (αρ. 1)
(2002)1 ΑΑΔ σελ. 604: «Συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας ή έγερση ή η προώθηση περισσοτέρων της μιας δικαστικών διαδικασιών για επίτευξη στόχων που μπορούν να επιδιωχθούν σε μια. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ενδίκων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και η πολλαπλότητα των διαδικασιών επίτευξης του ιδίου στόχου.» Με βάση τα πιο πάνω βρίσκω ότι η κυρίως αίτηση του Αιτητή αλλά και η αίτηση για προσωρινό διάταγμα είναι παράλληλες διαδικασίες προς επίτευξη κοινού σκοπού με την διαδικασία που προωθεί ο διαχειριστής και στην οποία εδέχθη την έκδοση των διαταγμάτων ο Αιτητής στην παρούσα. Συνεπώς η αίτηση για προσωρινό διάταγμα θα πρέπει να απορριφθεί αφού δεν υπάρχει πιθανότητα ο Ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία λόγω κατάχρησης της διαδικασίας. Δεν πληρούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32
(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου για έκδοση απαγορευτικού διατάγματος. Το άρθρο 32 αναφέρει ρητά ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται και οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει χωρίς οποιαδήποτε εξαίρεση (βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδου κ.ά.
(2001)1 Α.Α.Δ. σελίδα 396. Ενόψει των πιο πάνω και ειδικά της κατάληξης μου ότι δεν πληρούνται οι δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 η παρούσα αίτηση θα πρέπει να αποτύχει και το παρεμπίπτον προσωρινό διάταγμα της 14.1.2010 δεν δικαιολογείται να συνεχίσει να ισχύει και ακυρώνεται. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ'ων η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.