ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ ν. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ Α. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Αγωγή αριθ. 13726/02, 8.3.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A90 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Αγωγή αριθ. 13726/02 Μεταξύ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ Εναγόντων και ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ Α. ΝΙΚΟΛΑΟΥ Εναγομένου ΚΑΙ ΔΙΑ ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ: ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ Α. ΝΙΚΟΛΑΟΥ Ενάγοντα και
- ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ
- Eλληνική Τράπεζα Επενδύσεις Λτδ
- Claridge Investments Ltd
- Λαϊκή Επενδυτική Λτδ
- Χρίστος Κονομής Εναγομένων ------------------ Αίτηση ημερομηνίας 13.1.2010 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 8.3.2010 Για ενάγοντες: κα Μ. Κωνσταντίνου με κ. Παρπαρίνο Για εναγόμενο και εξ ανταπαιτήσεως ενάγοντα: κ. Λ. Διομήδους Για εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενους 1 και 2: κα Μ. Κωνσταντίνου Για εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενους 3: κα Ξ. Κουσταή Για εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενους 4: κ. Κ. Ταλαρίδης Για εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενο 5: κ. Γ. Τσαρδελλής ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 15.12.2009 κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας και ενώ ο δικηγόρος του εναγομένου και εξ ανταπαιτήσεως ενάγοντα κ. Διομήδους αντεξέταζε το μάρτυρα των εναγόντων κ. Βοσκαρίδη, προβάλλεται ισχυρισμός εκ μέρους του εξ ανταπαιτήσεως εναγομένου 5 ο οποίος ευρισκόταν εντός της αίθουσας του Δικαστηρίου, ότι το Δικαστήριο διέκοψε τη διαδικασία, απευθύνθηκε στη στενογράφο, της είπε «μη γράφεις» (off the record)» και εις επήκοον όλων των δικηγόρων των διαδίκων και/ή των διαδίκων, και/ή όσων άλλων ευρίσκοντο εις την αίθουσα του δικαστηρίου ανέφερε: «...... Είναι ξεκάθαρο ποιος φταίει για όλα. Ο πελάτης του κ. Παπαδόπουλου, ο εναγόμενος 5 και η Ελληνική Τράπεζα...». Κατά την ακροαματική διαδικασία της 15.12.2009 τον εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενο 5 αντιπροσώπευε στο δικαστήριο ο δικηγόρος κ. Γεώργιος Τσαρδελλής εκ μέρους του δικηγόρου κ. Δημήτρη Παπαδόπουλου. Ούτε ο δικηγόρος ούτε ο εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενος 5 ήγειραν οποιονδήποτε θέμα για την κατά την άποψη τους επιλήψιμη συμπεριφορά του δικαστηρίου όσον αφορά την αντικειμενικότητα και/ή την αμεροληψία του. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κ. Παπαδόπουλος που εμφανίστηκε στο τέλος της ακροαματικής διαδικασίας της 15.12.2009, (προφανώς αφού αποπεράτωσε άλλες ειλημμένες υποχρεώσεις του) δεν ήγειρε το θέμα της προκατάληψης του Δικαστηρίου αλλά εζήτησε από το δικαστήριο μια νέα ημερομηνία για να αντεξετάσει το μάρτυρα των εναγόντων και αφού ο κ. Ταλαρίδης που εμφανίζεται για τους εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενους 4 ανέφερε ότι θα απουσιάζει στο εξωτερικό μέχρι τις 15.1.2010, το δικαστήριο ανέβαλε την ακροαματική διαδικασία στις 15.1.2010 η ώρα 11π.μ. Στις 13.1.2010, (δύο μέρες πριν την ημερομηνία της ακροαματικής διαδικασίας και ένα μήνα μετά την ισχυριζόμενη προκατάληψη), ο κ. Παπαδόπουλος εκπροσωπώντας τον εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενο 5 καταχώρησε την παρούσα αίτηση με το ακόλουθο αιτητικό: «Α) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο ο Δικαστής κος Παπαμιχαήλ να απαλλάσσεται ή/και να αυτοεξαιρείται του περαιτέρω χειρισμού της παρούσας υπόθεσης. Β) Οποιαδήποτε περαιτέρω ή/και άλλη θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιη ή/και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Γ) Σε περίπτωση έγκρισης της παραγράφου (Α) ανωτέρω Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου ή/και σχετικές οδηγίες όπως η πιο πάνω υπόθεση τεθεί ενώπιον του Διοικητικού Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και αναθέσει το χειρισμό της σε άλλο αρμόδιο Δικαστή». Nομική βάση της αίτησης η οποία ορίστηκε στις 17.2.2010 αποτελούν το άρθρο 30
(2)του Συντάγματος για δίκαιη δίκη από ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο, το άρθρο 6
(1)της Σύμβασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Ν.39/62)και οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διατάξεις και Θεσμοί Δ.48 θ.1-9 ως επίσης και οι συμφιείς εξουσίες και η πρακτική του δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενου 5 ο οποίος αναφέρεται στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις 15.12.2009, κατά την ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης, τα οποία φανερώνουν την «σε μεγάλο βαθμό προκατάληψη που διακατέχει το δικαστήριο εναντίον του όσον αφορά την ευθύνη που του αναλογεί στα επίδικα θέματα της αγωγής και την διαφαινόμενη καταδικαστική απόφαση εναντίον του». Η Αίτηση επίσης συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του δικηγόρου κ. Τσαρδελλή ο οποίος επιβεβαιώνει τα γεγονότα όπως αυτά αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενου
- Η Αίτηση επεδόθη σε όλους τους διαδίκους και το δικαστήριο τόσο στις 15.1.2010 που η υπόθεση ήταν ορισμένη για συνέχιση της ακρόασης όσο και στις 17.2.2010 (μετά την επιστροφή του κ. Ταλαρίδη από το εξωτερικό, άκουσε τις απόψεις και/ή εισηγήσεις του κ. Παπαδόπουλου για τον εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενο 5 όπως επίσης και των λοιπών δικηγόρων των διαδίκων. Κανένας από τους υπόλοιπους δικηγόρους που παρίσταντο στη διαδικασία της 15.12.2009 δεν επιβεβαιώνει τον εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενο 5 ή το δικηγόρο του, όπως βεβαίως δεν τους επιβεβαιώνουν τα πρακτικά που ετοιμάστηκαν από τη στενογράφο του δικαστηρίου. Κανένας από τους λοιπούς συντελεστές της δίκης δεν άκουσε το δικαστήριο να διατάσσει ουσιαστικά τη στενογράφο να μη γράφει και στη συνέχεια να προβαίνει σε καταλογισμό ευθύνης στον εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενο 5 και στους ενάγοντες. (Είναι αξιοσημείωο ότι εναγόμενος 5 στην αγωγή δεν υπάρχει). Μόνον η κα Κωνσταντίνου ανέφερε ότι κάτι ελέχθη από το δικαστήριο αλλά και η θέση αυτής ήταν ότι δεν επιθυμούσε την εξαίρεση του δικαστηρίου από την εκδίκαση της υπόθεσης ενώ οι λοιποί συνάδελφοι της προεξάρχοντος του κ. Διομήδους είχαν σφοδρή ένσταση στην εξαίρεση του δικαστηρίου και αποδίδουν εις τον κ. Παπαδόπουλο προσπάθεια καθυστέρησης εκδίκασης της υπόθεσης με την καταχωρηθείσα αίτηση του και ουσιαστικά επιλογή του δικαστή της αρεσκείας ενός εκ των διαδίκων και εκφυλισμό της αγωγής. Είναι δύσκολο για τον καθένα να καλείται να κρίνει την αντικειμενικότητα και την αμεροληψία του. Θα συμφωνήσω με τον κ. Παπαδόπουλο ότι «η γυναίκα του Καίσσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια αλλά πρέπει και να φαίνεται τίμια». Στην προκειμένη περίπτωση, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι ο πελάτης του - εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενος 5 ο οποίος είναι εκτός του νομικού κόσμου, αμφισβητεί υποκειμενικά από τα κατ΄ ισχυρισμό λεχθέντα, την αμεροληψία του δικαστηρίου και ως εκ τούτου είναι υποχρέωση του δικαστηρίου (σύμφωνα πάντα με τον κ. Παπαδόπουλο) εφόσον έχασε την υποκειμενική του αμεροληψία, να αυτοεξαιρεθεί. Θεωρώ υποχρέωση μου να εξετάσω κατά πόσο τα όσα μου αποδίδονται έχουν λεχθεί από εμένα και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που αυτά να μην καταγραφούν στα πρακτικά της ακροαματικής διαδικασίας και να τα ακούσει μόνο ο εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενος 5 και ο δικηγόρος που τον εκπροσωπούσε κατά την ακροαματική διαδικασία της 15.12.2009, και μάλιστα χωρίς να αντιδράσουν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Κατ΄ αρχή θα πρέπει να πω ότι δεν είναι του χαρακτήρα μου να διατάσσω τη στενογράφο να μην καταγράφει τα διαδραματιζόμενα στην αίθουσα του δικαστηρίου. Ούτε βεβαίως καμιά στενογράφος οφείλει υπακοή σε τέτοιου είδους παρεμβάσεις του δικαστηρίου. Είναι επίσης εκπληκτικό το γεγονός ότι από τους άλλους τέσσερις συναδέλφους του κ. Τσαρδελλή (Λ. Διομήδους, Μ. Κωνσταντίνου, Ξ. Κουσταή, Κ. Ταλαρίδης) δεν άκουσε το δικαστήριο να λέει τα όσα του καταλογίζονται και μάλιστα αφού διέταξε τη στενογράφο να μην τα καταγράφει ή οτιδήποτε άλλο το οποίο καταλογίζει ευθύνη στον εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενο 5 ή δείχνει προκατάληψη του δικαστηρίου προς τον εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενο
- Η παρούσα αγωγή και η ανταπαίτηση του εναγομένου (εξ ανταπαιτήσεως ενάγοντα), δημιουργεί αρκετά επίδικα θέματα ενώ τα γεγονότα της θα έπρεπε να διευκρινιστούν πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Για τη συγκεκριμενοποίηση και ελαχιστοποίηση των επιδίκων θεμάτων αλλά και για ξεκαθάρισμα των γεγονότων το δικαστήριο έκαμε προσπάθεια να γίνουν (και πράγματι έγιναν) παραδεκτά γεγονότα τα οποία θα υποβοηθήσουν εις την επίλυση των όποιων νομικών ζητημάτων εκκρεμούν. Το δικαστήριο θεωρεί υποχρέωση του έστω και στο στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας να κάμνει προσπάθεια επίλυσης ζητημάτων τα οποία είναι αποδεκτά ούτως ώστε να περιορίζεται η διάρκεια εκδίκασης των υπολοίπων αμφισβητουμένων θεμάτων, για συντόμευση του χρόνου εκδίκασης της υπόθεσης. Μέσα στο πλαίσιο αυτής της αγωγής, το δικαστήριο έκαμε προσπάθεια, επιτυχή θα έλεγα, επίλυσης διαφόρων εγειρομένων θεμάτων (γεγονότων ουσιαστικά) που είχε σαν αποτέλεσμα την καταχώρηση παραδεκτών γεγονότων μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Μέσα στα πλαίσια αυτά ήταν που αναπόφευκτα λέχθηκαν γεγονότα (και καταχωρήθηκαν) που αφορούν ουσιαστικά παραδοχές για τη συμμετοχή όλων των εξ ανταπαιτήσεως εναγομένων που οδήγησαν στην ισχυριζόμενη ζημιά του εναγόμενου και εξ ανταπαιτήσεως ενάγοντα. Θεωρώ επίσης παράδοξο το γεγονός ότι τη συγκεκριμένη ημέρα, δηλαδή στις 15.12.2009, τόσο ο κ. Τσαρδελλής όσο και ο εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενος 5 αλλά και ο κ. Παπαδόπουλος, δεν έθεσαν άμεσα το θέμα ενώπιον του δικαστηρίου, για να το αποφασίσει, που ήσαν και πολύ πρόσφατα τα ισχυριζόμενα διαδραματισθέντα και λεχθέντα από το δικαστήριο. Αντ΄ αυτού παρήλθε ένας μήνας μέχρι να καταχωρηθεί η παρούσα αίτηση για την εξαίρεση του δικαστηρίου. Αυτό που φαίνεται στη δική μου αντίληψη, είναι ότι η αίτηση εξυπηρετεί αλλότριους σκοπούς, το δικαστήριο ουδέποτε συμπεριφέρθηκε καταλογίζοντας ευθύνες σε οποιονδήποτε των διαδίκων, αλλά προσπαθούσε να ξεκαθαρίσει τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν και οδήγησαν αναπόφευκτα στη διαφορά που προέκυψε. Ο εξ ανταπαιτήσεως εναγόμενος 5 είναι ένας επενδυτής όπως τις χιλιάδες τόσους που καταταλαιπωρήθηκαν την εποχή της χρηματιστηριακής φούσκας. Το δικαστήριο δεν τον γνωρίζει ούτε έχει τίποτε εναντίον του ούτε είναι προκατελειμμένο εις βάρος του ή έχει διάθεση προκατάληψης εις βάρους του ή οποιουδήποτε άλλου διαδίκου Η ύπαρξη προκατάληψης συναρτάται με το εξ αντικειμένου διαφαινόμενο συμφέρον του δικαστή στην έκβαση της υπόθεσης. Τέτοιο συμφέρο αναφαίνεται οποτεδήποτε η σχέση του δικαστή με διάδικο ή προς το επίδικο θέμα είναι τέτοια ώστε να στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η ύπαρξη του. (Βλέπε Ex P. Pinochet Ugarte (No.2)
(1999)1 All E.R. 577(HL)) και Economides & another v. The Police
(1983)2 C.L.R. 301). Το θέμα επίσης απασχόλησε το Δικαστήριο και στην υπόθεση Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας
(1994)1 Α.Α.Δ. 268 όπου ο πρώην Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Στυλιανίδης εκδίδοντας την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου τόνισε ότι:- «Το κριτήριο για την εξαίρεση Δικαστή είναι η δημιουργία δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης από το Δικαστή στο νου του εχέφρονα πολίτη, ο οποίος γνωρίζει όλα τα γεγονότα. Εικασίες και καχυποψίες μόνο δεν είναι αρκετές..». Οι διάδικοι δεν μπορούν να καθορίζουν την σύνθεση του Δικαστηρίου ανάλογα με τις επιθυμίες τους. Ο διάδικος που επιθυμεί την εξαίρεση ενός Δικαστή θα πρέπει να στοιχειοθετήσει την ύπαρξη πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης για να δικαιολογήσει τον ισχυρισμό του για παράβαση του άρθρου 6
(1)της σύμβασης». Στην Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη
(2003)1Β Α.Α.Δ. 837, το Δικαστήριο αποδέχτηκε ότι «η γνώμη ενός διαδίκου που ισχυρίζεται ότι ένας Δικαστής ή ένα δικαστήριο δεν είναι αμερόληπτο είναι σημαντική αλλά όχι αποφασιστική. Το βασικό ερώτημα είναι αν η αμφιβολία για τη μη ύπαρξης αμεροληψίας είναι «υποκειμενικά δικαιολογημένη». Στην Hadjicosta v. Anastasiades
(1982)1 C.L.R. 296 λέχθηκε ότι: «αποδοχή αιτήσεων για τον αποκλεισμό δικαστών από τη συμμετοχή τους στην εκδίκαση οποιασδήποτε συγκεκριμένης υπόθεσης, στην απουσία βάσιμων λόγων, θα υπονόμευε τον απρόσωπο προκαθορισμό της σύνθεσης του δικαστηρίου, παράγοντας μείζονος σημασίας». To δικαστήριο ουσιαστικά καλείται να αποβάλει την ευαισθησία του καθώς όπως υποδεικνύεται στην Markides ν. Τhe Republic of Cyprus, Through the Council of Ministers
(1984)1 C.L.R. 304, αυτή δεν αποτελεί τον οδηγό στη διαπίστωση κωλύματος αλλά οδηγό συνιστά η σωστή εκτίμηση του δικαστικού καθήκοντος και ότι αυτό επιβάλλει. Μεταξύ της ευαισθησίας μου και του δικαστικού μου καθήκοντος θεωρώ σαφώς ότι επιβάλλεται να παραμείνω και να συνεχίσω την εκδίκαση της αγωγής. Ως εκ των ανωτέρω η αίτηση απορρίπτεται χωρίς διαταγή για έξοδα. [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο