Επί της αφορώσι τον Χριστάκη Γεωργίου, Αίτηση Πτώχευσης: 402/08, 19 Μαρτίου, 2010

(1)-

(4), 97 και 102, επί της πρακτικής και των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου και των Γενικών Αρχών του Νόμου. Η Αίτηση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Χριστάκη Γεωργίου, Αιτητή. Ο κ. Γεωργίου αναφέρει ότι το γεγονός ότι εξεδόθη Διάταγμα Παραλαβής της περιουσίας του το πληροφορήθηκε στις αρχές Μαϊου 2009 από δημοσίευση που περιήλθε σε γνώση του στην Επίσημη Εφημερίδα ημερ. 16.4.

1. Έδωσε τότε οδηγίες στον δικηγόρο του να προβεί σε έλεγχο του σχετικού φακέλου, καθ' ότι ουδέποτε του επιδόθηκε προσωπικά η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, και από την έρευνα διεφάνη ότι η επίδοση έγινε δια θυροκόλλησης. Είναι η θέση του ότι ουδέποτε βρήκε αντίγραφο της αίτησης θυροκολλημένο, με αποτέλεσμα να στερηθεί του Συνταγματικού του δικαιώματος να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου, δεδομένου ότι αμφισβητεί το ύψος του αξιούμενου ποσού. Οι Καθ' ών η Αίτηση καταχώρησαν Ένσταση στην Αίτηση, η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.5Α, Δ.33 Θ.Θ. 2, 3 και 5 και Δ.48 Θ.Θ. 1 - 13, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 92 του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5, στους περί Πτωχεύσεως Κανονισμούς Κ.Κ. 1, 2, 3, 16, 17, 18, 39, 40, 41, 42, 43, 71, 97 και 188, σε Νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Στην Ένσταση εκτίθενται 11 λόγοι ένστασης, τους οποίους και θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «(α) Η αίτηση ημερ. 29/07/2009 είναι παράτυπη νομικά, αντικανονική και/ή βασίζεται σε λανθασμένους Θεσμούς και Άρθρα του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.
2. (β) Οι πιστωτές του αιτητή είναι η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, με χρεωστικό υπόλοιπο το ποσό των €. 55.612, 17 πλέον τόκος προς 10.25% από 30/1/09 επί του ποσού των €. 33.009,02 μέχρι εξοφλήσεως επί τη βάσει της τελικής αποφάσεως του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας την 19/3/04 στην Αγωγή υπ'αρ. 13453/02 το οποίο δεν έχει εξοφληθεί και το χρέος αυτό συνεχίζει να υφίσταται. Ο αιτητής δεν προσκόμισε καμία εξοφλητική απόδειξη από τους ως άνω πιστωτές του. (γ) Οι πιστωτές - καθ'ων η αίτηση στην παρούσα αίτηση ακολούθησαν πάντοτε την ορθή και/ή ενδεδειγμένη διαδικασία σύμφωνα με την σχετική Νομοθεσία, και τους σχετικούς διαδικαστικούς κανονισμούς. (δ) Η ένορκη δήλωση του αιτητή δεν πληρεί τις προϋποθέσεις σύμφωνα με τις οποίες ο χρεώστης δύναται να εισηγηθεί στο Σεβαστό Δικαστήριο την ακύρωση και/ή παραμερισμό του Διατάγματος Παραλαβής. (ε) Η επίδοση της αίτησης πτώχευσης είναι καλή και νόμιμη και σύμφωνη με το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 16/10/08 για υποκατάστατι επίδοσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης πτώχευσης και για δημοσίευση της σε μια καθημερινή εφημερίδα. (στ) Ο αιτητής παρέλειψε να προβάλει στην ένορκη του δήλωση η οποία συνοδεύει την ως άνω αίτηση του οιονδήποτε σοβαρό και/ή ουσιαστικό λόγο που να δικαιολογεί την ακύρωση και/ή παραμερισμό του Διατάγματος Παραλαβής. (ζ) Η παρούσα αίτηση βασίζεται σε γενικούς, αόριστους, ανυπόστατους και αβάσιμους ισχυρισμούς οι οποίοι θα πρέπει να απορριφθούν στην ολότητα τους. (η) Η παρούσα αίτηση του αιτητή προσλαμβάνει μορφή κατάχρησης της διαδικασίας και παρεμποδίζει την ορθή απονομή δικαιοσύνης. (θ) Το παρόν Διάταγμα Παραλαβής είναι νομότυπο, εξεδόθη κανονικώς και νομίμως και σύμφωνα με τις πρόνοιες των Πτωχευτικών Κανονισμών. (ι) Η παρούσα αίτηση επημυκείνει την όλη διαδικασία, είναι αχρείαστη υπό τις περιστάσεις και αδικαιολόγητη. (κ) Η παρούσα αίτηση πρέπει να απορριφθεί εφόσον οι προβαλλόμενοι ανυπόστατοι ισχυρισμοί του αιτητή ουδεμία πιθανότητα επιτυχίας έχουν». Η Ένσταση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του κ. Χριστόδουλου Παπαλαμπριανού, υπαλλήλου των Καθ'ων η Αίτηση, ο οποίος αναφέρει ότι ο Αιτητής παραθέτει γενικούς, αόριστους και ανεδαφικούς ισχυρισμούς αποσκοπώντας την αποφυγή ικανοποίησης των χρεών του. Επαναλαμβάνει την θέση των πιστωτών ως προς την ορθότητα του ποσού, το οποίο, ως αναφέρει προκύπτει από την απόφαση Δικαστηρίου στην αγωγή αρ. 13453/
3. Όπως ισχυρίζεται ο κ. Παπαλαμπριανού, ο Αιτητής αρνείτο να ανοίξει την πόρτα στον επιδότη ώστε να γίνει σε αυτόν επίδοση της Αίτησης Πτώχευσης, με αποτέλεσμα οι Καθ'ων η Αίτηση - Πιστωτές να προχωρήσουν με την καταχώρηση αίτησης για υποκατάστατο επίδοση, στα πλαίσια της οποίας εξεδόθη Δικαστικό διάταγμα την 16.10.2008 που επέτρεπε την επίδοση της Αίτησης Πτώχευσης δια δημοσιεύσεως σε μία καθημερινή εφημερίδα, και όχι δια θυροκολλήσεως όπως ισχυρίζεται ο Αιτητής. Κατ' επέκταση, είναι η θέση του ότι δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι μετά από έρευνα στον φάκελο της υπόθεσης διαπίστωσε ότι η επίδοση έλαβε χώρα δια θυροκολλήσεως. Είναι η θέση του κ. Παπαλαμπριανού ότι ο Αιτητής δεν αμφισβητεί την εγκυρότητα του Διατάγματος, και δεν έχει παρουσιάσει αποδεικτικά στοιχεία ή προβάλει οιονδήποτε ουσιαστικό λόγο που να δικαιολογεί τον παραμερισμό του Διατάγματος. Κατόπιν διατάγματος του Δικαστήριου καταχωρίστηκε την 9.12.2009 συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση εκ μέρους του Αιτητή. Στην Ένορκη Δήλωση αυτή αναφέρει ότι η επίδοση της Αίτησης Πτώχευσης έγινε δια δημοσίευσης στην εφημερίδα «Αλήθεια» και όχι δια θυροκολλήσεως όπως είχε ισχυριστεί στην αρχική του Ένορκη Δήλωση. Είναι η θέση του ότι το περιεχόμενο της εν λόγω Αίτησης ουδέποτε περιήλθε σε γνώση του, αφού ο ίδιος διαβάζει μόνο «Φιλελεύθερο» και «Πολίτη». Διαφωνεί με τα όσα αναφέρει ο επιδότης κ. Μιχάλης Νεοφύτου, αφού ισχυρίζεται ότι ουδέποτε αρνήθηκε να παραλάβει έγγραφα, και ουδέποτε τον επισκέφτηκε ενώ ήταν στο σπίτι του σε σχέση με την παρούσα διαδικασία. Καταλήγοντας, εισηγείται ότι, αφού ουδέποτε του έγινε νομότυπη επίδοση είτε της Αίτησης είτε της Ειδοποίησης Πτώχευσης, η έκδοση του Διατάγματος Παραλαβής έλαβε χώρα παράτυπα. Την 11.1.2010 καταχωρίστηκε Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση και από τον κ. Παπαλαμπριανού, ο οποίος αναφέρει ότι οι ισχυρισμοί που προβάλλει ο Αιτητής στην συμπληρωματική του Ένορκη Δήλωση αναφορικά με τον τρόπο που έλαβε γνώση της υπό εξέταση διαδικασίας, είναι σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του για το ίδιο θέμα που προβάλλει στην αρχική του Ένορκη Δήλωση. Η επίδοση δια δημοσιεύσεως έλαβε χώρα κατόπιν εκδόσεως ενός καθ' όλα νομότυπου και εκτελεστού Διατάγματος Δικαστηρίου το οποίο προνοούσε για υποκατάστατο επίδοση δια δημοσιεύσεως σε καθημερινή εφημερίδα, με τις πρόνοιες του οποίου οι Πιστωτές συμμορφώθηκαν πλήρως. Επίσης αναφέρει ότι πουθενά δεν υπάρχει ισχυρισμός του επιδότη ότι ο Αιτητής - Οφειλέτης αρνήθηκε να παραλάβει την Ειδοποίηση Πτώχευσης, η οποία και του επιδόθηκε προσωπικά όπως φαίνεται και από τον φάκελο Τεκμήριο
4. Συνεπώς, η Ειδοποίηση Πτώχευσης αρ. 384/08 σαφώς περιήλθε στην γνώση του Αιτητή, αλλά εν πάση περιπτώσει το θέμα αυτό είναι άσχετο με την υπό εκδίκαση υπόθεση. Η ακρόαση της Αίτησης περιορίστηκε σε αγορεύσεις, και αμφότεροι οι συνήγοροι επανέλαβαν ουσιαστικά τις πιο πάνω θέσεις επικαλούμενοι τώρα και σχετική Νομολογία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να εξετάσει την παρούσα Αίτηση παρέχεται από το άρθρο 92

(1)του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, το οποίο προβλέπει ότι κάθε Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία πτώχευσης δύναται να αναθεωρήσει, ακυρώσει ή διαφοροποιήσει οποιοδήποτε διάταγμα που εκδίδεται από αυτό με βάση τη πτωχευτική του δικαιοδοσία. Επίσης το άρθρο 31

(1)του ιδίου Νόμου αναφέρει τα ακόλουθα: «Αν κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου ο χρεώστης δεν έπρεπε να είχε κηρυχτεί σε πτώχευση, ή αν αποδειχτεί κατά τρόπο που ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι τα χρέη του πτωχεύσαντα πληρώθηκαν εξ' ολοκλήρου, το Δικαστήριο μετά από αίτηση οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου δύναται με διάταγμα να ακυρώσει την κήρυξη του χρεώστη σε πτώχευση.» Πέραν των πιο πάνω, όπως προβλέπεται από τον Κανονισμό 188 των περί Πτωχεύσεων Κανονισμών, σε περίπτωση που δεν υπάρχει πρόνοια για κάποιο θέμα στους εν λόγω Κανονισμούς, εφαρμόζονται σε σχέση με το θέμα εκείνο οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. Είναι γεγονός ότι στην νομική βάση της Αίτησης δεν περιλαμβάνεται το άρθρο 92 του Κεφ. 5, ούτε και η Διαταγή 17 Θεσμός 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Υπάρχει όμως αναφορά στο άρθρο 31

(1)και στον Κανονισμό 188. Κατ' επέκταση, παρά την παράλειψη αυτήν, θα προχωρήσω να εξετάσω την ουσία της Αίτησης. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Williams and Muir Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση στην σελίδα 41, το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να ακυρώσει διάταγμα παραλαβής, όπου διαφαίνεται ότι αυτό κακώς έχει εκδοθεί, όπως για παράδειγμα, σε περίπτωση κακής επίδοσης. Στην Τρύφωνος ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακής Λτδ κ.α.

(1993)1 Α.Α.Δ. 706 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για ακύρωση δυνάμει του άρθρου 92: «Με το Άρθρο 92 δε σκοπείται η παροχή εξουσίας σε επαρχιακό δικαστήριο να αναθεωρήσει την ορθότητα εκδοθείσας απόφασης ομοβάθμιου δικαστηρίου, αλλά εξουσία να ακυρώσει ή τροποποιήσει την απόφαση υπό το φως νέων γεγονότων ή δεδομένων που δικαιολογούν τέτοια απόφαση». Όπως προκύπτει από την Αίτηση και τις Ένορκες Δηλώσεις του Αιτητή, αλλά ιδιαίτερα από την αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου γι' αυτόν, το αίτημα για ακύρωση στηρίζεται ουσιαστικά στην θέση τους ότι δεν έγινε καλή επίδοση σε αυτόν, τόσο της Ειδοποίησης Πτώχευσης όσο και της Αίτησης Πτώχευσης. Αρχικά αναφέρω ότι στον φάκελο της Ειδοποίησης Πτώχευσης με αρ. 384/08, ο οποίος κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2 στα πλαίσια της διαδικασίας απόδειξης της Αίτησης Πτώχευσης, υπάρχει Ένορκη Δήλωση του επιδότη ότι αυτή επιδόθηκε προσωπικά στον Οφειλέτη - Αιτητή. Οι δε αναφορές του Αιτητή ως προς το πως έλαβε γνώση του Διατάγματος Παραλαβής είναι γεγονός ότι είναι αντιφατικές, αφού ήταν αρχικά η θέση του ότι από έρευνα που έγινε στον φάκελο του Δικαστηρίου διαπιστώθηκε ότι η επίδοση έγινε δια θυροκόλλησης, πράγμα το οποίο αρνείτο ότι έλαβε χώρα. Παρά το ότι ο ισχυρισμός αυτός ανακλήθηκε στην Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση, όπου δηλώνεται ότι η επίδοση έγινε δια δημοσιεύσεως στην εφημερίδα «Αλήθεια», εν' τούτοις καμία επεξήγηση δεν υπάρχει ως προς το που στήριξε ο Αιτητής την αρχική του θέση, δεδομένου ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά ή διάταγμα στον φάκελο για επίδοση δια θυροκολλήσεως. Ο κ. Μιχαηλίδης ισχυρίστηκε κατά την αγόρευση του ότι στην υπό εξέταση περίπτωση υπήρξε κακή επίδοση. Η επίδοση, όμως, δια δημοσιεύσεως, έγινε σε συμμόρφωση με σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου, το οποίο και δεν έχει αμφισβητηθεί ή προσβληθεί από τον Αιτητή. Τούτου δεδομένου, η παρούσα δεν είναι η περίπτωση όπου θα μπορούσε να εξαιτείται παραμερισμός του Διατάγματος ex debito justitiae. Ούτε και μπορώ να συμφωνήσω με την εισήγηση του κ. Μιχαηλίδη οτι η κακή επίδοση περιλαμβάνει και τις περιπτώσεις όπου η αίτηση δεν περιήλθε εις γνώση του Αιτητή - Οφειλέτη. Επίδοση υπήρξε, και μάλιστα με τον τρόπο που διέταξε το Δικαστήριο. Κατ' επέκταση το Δικαστήριο εδώ δύναται απλά να εξετάσει τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι δεν έλαβε γνώση σε συσχέτιση με το γεγονός ότι δεν εμφανίστηκε εμπρόθεσμα στο Δικαστήριο για να αμφισβητήσει την διαδικασία. Έπεται ότι υφίσταται και υποχρέωση του Αιτητή να καταδείξει την ύπαρξη συζητήσιμης υπεράσπισης ή ένστασης, ως είναι επιβεβλημένο σε περιπτώσεις όπου επιζητείται ο παραμερισμός διατάγματος που εξεδόθη λόγω παράλειψης διαδίκου να εμφανιστεί δυνάμει της Δ.17 Θ. 10. Ούτε με την υπό εκδίκαση Αίτηση, όμως, αλλά ούτε και με τις Ένορκες Δηλώσεις που την συνοδεύουν δεν προβάλλεται οιοσδήποτε ισχυρισμός σε σχέση με την τυχόν υπεράσπιση του Οφειλέτη στην Αίτηση Πτωχευσης. Το γεγονός αυτό σφραγίζει και την τύχη της, αφού ο Αιτητής απέτυχε να καταδείξει την ύπαρξη συζητήσιμης υπεράσπισης. Παρατηρώ επίσης ότι, ενώ ο Αιτητής αναφέρει ότι η έκδοση του Διατάγματος Παραλαβής περιήλθε στην αντίληψη του στις αρχές Μαϊου 2009, εν' τούτοις η υπό εξέταση Αίτηση καταχωρίστηκε μόλις το τέλος Ιουλίου 2009, ήτοι 3 μήνες μετά, χωρίς να δίδεται οποιαδήποτε επεξήγηση για την καθυστέρηση αυτή. Των πιο πάνω δεδομένων η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, γι' αυτό επιδικάζονται εναντίον του Αιτητή - Οφειλέτη και υπέρ των Καθ' ών η Αίτηση - Πιστωτών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο