SOCIETE GENERALE CYPRUS LTD ν. PANPAN TYRES LTD κ.α., Αρ. Αγωγής : 6284/2009, 23 Μαρτίου, 2010

SOCIETE GENERALE CYPRUS LTD ν. PANPAN TYRES LTD κ.α., Αρ. Αγωγής : 6284/2009, 23 Μαρτίου, 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A120 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Σ. Χατζηκυριάκου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής : 6284/2009 Μεταξύ: SOCIETE GENERALE CYPRUS LTD Ενάγουσας και

1. PANPAN TYRES LTD
2. ΠΑΝΙΚΟΥ ΖΕΒΛΗ
3. ΣΑΒΒΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Εναγομένων --------------------- Αίτηση για απόφαση εναντίον του Εναγομένου 3 ημερ. 25.1.2010 Ημερομηνία: 23 Μαρτίου, 2010 Για Ενάγουσα : κα Ρ. Χαραλάμπους Απόφαση στην Αίτηση Με την παρούσα αγωγή, η οποία καταχωρίστηκε στις 23.10.2009, η Ενάγουσα αξιώνει απόφαση εναντίον της Εναγομένης 1 για €23.483,69 ως υπόλοιπο λογαριασμού παρατραβήγματος και €16.323,83 ως υπόλοιπο λογαριασμού δανείου, πλέον 11% τόκο από 1.7.2009, καθώς και απόφαση εναντίον των Εναγομένων 2 και 3 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα για €39.806,87 δυνάμει εγγυήσεως ημερ. 18.10.2007, πλέον τόκο από 18.10.
4. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 καταχώρισαν Σημείωμα Εμφάνισης στις 18.11.2009 και Έκθεση Υπεράσπισης στις 25.1.
5. Η αγωγή επιδόθηκε δεόντως στον Εναγόμενο 3 στις 11.11.2009, αυτός παρέλειψε να καταχωρίσει Σημείωμα Εμφάνισης εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας ή να εμφανιστεί με οποιονδήποτε τρόπο, με αποτέλεσμα η Ενάγουσα να καταχωρίσει στις 30.11.2009 μονομερή αίτηση για απόφαση εναντίον του δυνάμει της Διαταγής 17 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η εν λόγω αίτηση απεσύρθη με επιφύλαξη δικαιωμάτων στις 7.12.
6. Στις 25.1.2010 η Ενάγουσα καταχώρισε εκ νέου μονομερή αίτηση για απόφαση εναντίον του Εναγομένου 3 με βάση τη Διαταγή 17, η οποία ορίστηκε 3.2.
7. Το Δικαστήριο επεσήμανε τη νομολογία σε σχέση με τη δυνατότητα έκδοσης απόφασης εναντίον εγγυητή ενόσω η αγωγή εκκρεμεί προς εκδίκαση εναντίον του πρωτοφειλέτη, καθώς και το γεγονός ότι πανομοιότυπη αίτηση για απόφαση εναντίον του Εναγομένου 3 είχε αποσυρθεί από την Ενάγουσα σε προγενέστερο στάδιο, προφανώς για αυτόν τον λόγο. Η πλευρά της Ενάγουσας ζήτησε χρόνο όπως τοποθετηθεί επί του θέματος. Στις επόμενες δύο δικασίμους ζητήθηκε αναβολή και τελικά στις 15.3.2010 η συνήγορος της Ενάγουσας αγόρευσε προβάλλοντας τις θέσεις της Ενάγουσας. Παράλληλα, κατατέθηκε ένορκη δήλωση προς απόδειξη της απαίτησης εναντίον του Εναγομένου
8. Ειδικότερα, η θέση της συνηγόρου της Ενάγουσας είναι ότι η παρούσα περίπτωση διαφέρει από την απόφαση Σιαμμάς ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ , Πολιτική Έφεση 127/06 ημερ. 10.12.2007, γιατί εκεί είχε ακυρωθεί η επίδοση προς την εναγομένη 1 εταιρεία, ενώ από την Έκθεση Υπεράσπισης των Εναγομένων 1 και 2 στην παρούσα υπόθεση καθίσταται φανερό ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις ισχυρισμοί σε σχέση με το οφειλόμενο ποσό. Ανέφερε επιπλέον ότι οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας είναι σαφείς και από τη στιγμή που ο Εναγόμενος 3 παρέλειψε να καταχωρίσει Σημείωμα Εμφάνισης, αποδεχόμενος το αγώγιμο δικαίωμα της Ενάγουσας, το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να αποστερήσει το δικαίωμα της Ενάγουσας να λάβει απόφαση εναντίον του. Αναφέρει ότι η καθυστέρηση στην έκδοση απόφασης έχει ως αποτέλεσμα να προστίθενται τόκοι και εισηγείται ότι το Δικαστήριο θα μπορούσε «διαζευκτικά» να εκδώσει απόφαση με αναστολή εκτέλεσης και με δικαίωμα καταχώρισης ΜΕΜΟ. Στην ένορκη δήλωση του κ. Χρίστου Χαραλάμπους, υπαλλήλου της Ενάγουσας στο τμήμα ανάκτησης χρεών, που κατατέθηκε προς απόδειξη της απαίτησης, ο κ. Χαραλάμπους αναφέρει ότι έχει διαβάσει την Έκθεση Απαίτησης και υιοθετεί και επαναλαμβάνει το περιεχόμενό της. Προσθέτει ότι ο Εναγόμενος 3 εξακολουθεί να οφείλει στην Ενάγουσα το ποσό των €39.806,87 δυνάμει εγγυήσεως ημερ. 18.10.207 πλέον τόκο προς 11% ετησίως από 1.7.
9. Επισυνάπτει επτά Τεκμήρια, συμπεριλαμβανομένων των εγγράφων/συμφωνιών που υπέγραψε η Εναγομένη 1 σε σχέση με τους επίδικους λογαριασμούς, το έγγραφο εγγυήσεως 18.10.2007 που υπέγραψε ο Εναγόμενος 3, και τις καταστάσεις των λογαριασμών παρατραβήγματος και δανείου στις οποίες θα αναφερθώ εκτενέστερα πιο κάτω. Στην απόφαση Σιαμμάς ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ , Πολιτική Έφεση 127/06 ημερ. 10.12.2007, όπως τροποποιήθηκε με διαταγή ημερ. 16.10.2008, είχε εκδοθεί πρωτόδικα απόφαση τόσο εναντίον της εναγομένης 1 πρωτοφειλέτιδας εταιρείας όσο και του εναγομένου 2 εγγυητή της, στα πλαίσια αίτησης για απόφαση λόγω παράλειψης εμφάνισης, όπως και στην παρούσα. Στη συνέχεια, η πρωτοφειλέτιδα εταιρεία και ο εγγυητής καταχώρισαν αίτηση για παραμερισμό της απόφασης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο παραμέρισε την απόφαση εναντίον της εταιρείας λόγω του ότι η επίδοση της αγωγής δεν ήταν νομότυπη, αλλά απέρριψε την αίτηση για παραμερισμό της απόφασης εναντίον του εναγομένου 2-εγγυητή, κρίνοντας πως ήταν ένοχος αδικαιολόγητης καθυστέρησης στην καταχώριση της αίτησης. Το Ανώτατο Δικαστήριο, σε απόφαση του τότε Προέδρου του, Χρ. Αρτεμίδη Δ., παραμέρισε την απόφαση εναντίον του εναγομένου 2-εγγυητή που εκδόθηκε πρωτόδικα ερήμην, με το εξής σκεπτικό: «Υποδείξαμε στην αρχή της συζήτησης ένα καθαρά νομικό ζήτημα το οποίο δεν περιλαμβάνεται στους λόγους έφεσης, οφείλουμε όμως να εξετάσουμε, γιατί στην ουσία άπτεται του δικαιοδοτικού πλαισίου του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Το θέμα προκύπτει από το γεγονός πως, αφενός το πρωτόδικο Δικαστήριο ακύρωσε την επίδοση στην εταιρεία, πρωτοφειλέτιδα του χρέους, αλλά προχώρησε και απέρριψε την αίτηση του εφεσείοντα για παραμερισμό της απόφασης γι αυτό ακριβώς το χρέος εναντίον του εφεσείοντα, ως εγγυητή. Ακολουθώντας όμως αυτή τη διαδικασία το Δικαστήριο αποφάσισε ουσιαστικά και τελεσίδικα την ύπαρξη του χρέους και την οφειλή της πρωτοφειλέτιδας εταιρείας, γιατί με την κατάληξη αυτή εκδίδεται στην πράξη και απόφαση εναντίον της εταιρείας, η οποία δεν ήταν ενώπιον του Δικαστηρίου, μιας και το κλητήριο ένταλμα που της επιδόθηκε ακυρώθηκε. ΄Οταν οδηγηθεί η υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου, με την καταχώριση εμφάνισης εκ μέρους της εταιρείας, θα προβληθεί λογικά το ερώτημα: ποία υπεράσπιση θα μπορεί να προβάλει, εφόσον το Δικαστήριο διαπίστωσε ήδη την ύπαρξη και την οφειλή του χρέους και εξέδωσε απόφαση για τον εγγυητή; Κρίνουμε, επομένως, πως η διαδικασία που ακολουθήθηκε πάσχει. Η έφεση επιτυγχάνει. Η πρωτόδικη απόφαση παραμερίζεται» (οι τονισμοί δικοί μου). Στην υπό κρίση περίπτωση, δεν είναι απλώς υπαρκτό το ενδεχόμενο η πρωτοφειλέτιδα εταιρεία-Εναγομένη 1 να καταχωρίσει εμφάνιση και να υπερασπιστεί την αγωγή, όπως στην πιο πάνω υπόθεση, αλλά είναι δεδομένο, εφόσον έχει ήδη καταχωρίσει Σημείωμα Εμφάνισης και Έκθεση Υπεράσπισης. Συνεπώς, δεν είναι δυνατό, με βάση το σκεπτικό της πιο πάνω απόφασης Σιαμμάς, να εκδοθεί στο παρόν στάδιο απόφαση εναντίον του Εναγομένου 3- εγγυητή, καθότι με τον τρόπο αυτό το Δικαστήριο στην ουσία θα έχει αποφασίσει τελεσίδικα την ύπαρξη και την οφειλή του συγκεκριμένου χρέους της πρωτοφειλέτιδας εταιρείας-Εναγομένης 1, τη στιγμή που η εν λόγω πρωτοφειλέτιδα έχει ήδη αμφισβητήσει με την Έκθεση Υπεράσπισής της το ύψος του απαιτούμενου ποσού καθώς και τον τόκο που αξιώνεται, και η αγωγή μεταξύ Ενάγουσας τράπεζας και πρωτοφειλέτιδας εταιρείας θα προχωρήσει για εκδίκαση. Δεν χρειάζεται να τονιστεί ότι η πιο πάνω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι δεσμευτική για το παρόν Δικαστήριο. Όσον αφορά την αναφορά της ευπαιδεύτου συνηγόρου της Ενάγουσας στην αγόρευσή της ότι από τους ισχυρισμούς στην Υπεράσπιση των Εναγομένων 1 και 2 «καθίσταται φανερό ότι αυτή δεν συνιστά ουσιαστικά Υπεράσπιση και ούτε εγείρονται οποιοιδήποτε ουσιώδεις ισχυρισμοί σε σχέση με το οφειλόμενο ποσό», σημειώνω ότι η όποια εξέταση και αξιολόγηση των ισχυρισμών των Εναγομένων 1 και 2 δεν μπορεί να γίνει στα πλαίσια της παρούσας μονομερούς αίτησης εναντίον του Εναγομένου
10. Εφόσον οι Εναγόμενοι 1 και 2 έχουν καταχωρίσει Έκθεση Υπεράσπισης, η αγωγή εναντίον τους θα προχωρήσει κανονικά για εκδίκαση και θα αποτελούσε καταπάτηση κάθε αρχής δικαίου να κριθεί στο παρόν στάδιο και δη στην απουσία τους ότι οι ισχυρισμοί που εμπεριέχονται στο δικόγραφό τους είναι αβάσιμοι. Πέραν των πιο πάνω, σημειώνω ότι εν πάση περιπτώσει δεν έχω ικανοποιηθεί από το μαρτυρικό υλικό που έχει τεθεί ενώπιόν μου ότι έχει αποδειχθεί η απαίτηση της Ενάγουσας εναντίον του Εναγομένου
11. Η Δ.17, θ.13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί ότι στις υποθέσεις στις οποίες ζητείται απόφαση λόγω μη καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, το Δικαστήριο έχει εξουσία, όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο ή επιθυμητό, να καλέσει τον ενάγοντα να αποδείξει την αξίωσή του. Το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει απόφαση μόνο στον βαθμό που ο ενάγων δικαιούται σε απόφαση σύμφωνα με τον Νόμο. Σε περίπτωση που ο ενάγων αποτύχει να αποδείξει την αξίωσή του, η μονομερής αίτηση για απόφαση (και όχι η ίδια η αγωγή) απορρίπτεται (βλ. Αθανασίου ν. Τούλουπου,