ΟΑΟ BALTIYSKIY BANK ν. ARTUR VLADIMIROVICH KIRILENKO, Αρ. Αίτησης: 1339/2009., 14.4.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A144 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΠΑΡΠΑΡΙΝΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 1339/
- METAΞΥ : ΟΑΟ BALTIYSKIY BANK Εναγόντων, - και - ARTUR VLADIMIROVICH KIRILENKO, Eναγομένων. ----------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 14.4.
- Τρεις αιτήσεις ημερ. 13.1.2010 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τις Αιτήτριες και στις τρεις αιτήσεις: κ. Χρ. Κληρίδης. Για τον Καθ΄ ου η αίτηση : κα Μ. Αγαθοκλέους. ----------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Ex tempore) Στις 11.12.09 εξεδόθησαν από το Δικαστήριο δύο διατάγματα, με τα οποία ουσιαστικά παγοποιείτο η περιουσία του καθ΄ ου η αίτηση Artur Vladimirovich Kirilenko. Μεταξύ των περιουσιακών στοιχείων που παγοποιήθηκαν ήταν και οι μετοχές του σε τρεις εταιρείες, στην Falconcroft Investments Ltd, στην Cosmogroup Worldwide Ltd και στην Flaton Holdings Ltd. Οι τρεις αυτές εταιρείες κατεχώρησαν τρεις πανομοιότυπες αιτήσεις με τις οποίες ζητούν άδεια του Δικαστηρίου για συνένωση και/ή προσθήκη τους ως διαδίκους στην κυρίως αίτηση και εις την αίτηση ημερ. 10.12.09, που ήταν η αίτηση άνευ κλήσεως για την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων. Η κυρίως αίτηση ημερ. 10.12.09, αφορά διάταγμα του Δικαστηρίου διά αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση απόφασης Επαρχιακού Δικαστηρίου του Petrogradsky εις Αγία Πετρούπολη, ημερ. 9.6.
- Οι τρεις αιτήσεις στηρίζονται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9 θ.θ.10-11, Δ.48 θ.θ.1-3 στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρο 9 και νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο σήμερα, κατόπιν ερώτησης προς τον συνήγορο των αιτητριών έλαβε την απάντηση ότι το ενδιαφέρον των αιτητριών εταιρειών περιορίζεται εις το προσωρινό διάταγμα ημερ. 11.12.09, ήτοι διά καταχώριση αιτήσεων ή οτιδήποτε σχετικού αιτήματος διά ακύρωση ή τροποποίηση του δεδομένου ότι η κυρίως αίτηση αφορά μόνο τους διαδίκους της και οι αιτήτριες ουδέν ενδιαφέρον έχουν. Κατεχώρισαν τις αιτήσεις υπό εξέταση ακριβώς για τον λόγο και σκοπό που έχω αναφέρει πιο πάνω. Εις τις ενόρκους δηλώσεις επί των οποίων στηρίζονται οι αιτήσεις αναφέρεται ότι ο Artur Vl Kirilenko ουδεμία σχέση έχει με τις εταιρείες υπό αναφορά και ότι οι μετοχές, αντικείμενο του προσωρινού διατάγματος, δεν ανήκουν σ΄ αυτόν, αλλά σε άλλους που κατονομάζονται στις τρεις ενόρκους δηλώσεις. Η καθ΄ ης η αίτηση κατεχώρισε ένσταση, όπου προβάλλονται διάφοροι λόγοι, οι οποίοι αφορούν τόσο τη δικονομική βάση της αίτησης, αλλά και την ουσία της. Εις ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, προβάλλεται ακριβώς ότι η αίτηση είναι νομικά αβάσιμη, ο καθ΄ ου η αίτηση στην κυρίως αίτηση είναι ιδιοκτήτης των μετοχών, δεν κατεδείχθη υπό των αιτητριών ο επηρεασμός τους υπό του προσωρινού διατάγματος και τέλος, ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις διά πρόσθεση διαδίκου. Αμφότεροι δικηγόροι αγόρευσαν διά υποστήριξη των θέσεων των διαδίκων τους οποίους εκπροσωπούν. Είναι αρκετό να αναφέρω ότι ο ευπαίδευτος συνήγορος διά τις αιτήτριες ανέλυσε κυρίως τη νομική βάση της αίτησης, ήτοι τις Δ.9 θ.10 και Δ.1 θ.
- Εις την υπόθεση Παγκυπριακή Ασφαλιστική Λτδ ν. Μηνά
(2003)1 Α.Α.Δ. 1818, σελ. 1824, αναφέρονται σε σχέση με τη Δ.9, θ.10: « Η προσθήκη διαδίκου διέπεται από τη Δ.9 θ.10, των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Η τελευταία αντιστοιχεί με τη Δ.16 θ.11 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών. Ο θ.11 έτυχε ερμηνείας από την Αγγλική νομολογία. Στην Amon v. Raphael Tuck & Sons Ltd
(1956)1 All E.R. 273, το θέμα τέθηκε ως εξής: «Το κριτήριο κατά πόσο δυνάμει της Δ.16 θ.11 το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να προσθέσει ως εναγόμενο πρόσωπο το οποίο ο ενάγων δεν επιθυμούσε να εναγάγει ήταν κατά πόσο το διάταγμα το οποίο ο ενάγων επιδίωκε στην αγωγή δυνατόν να επηρέαζε άμεσα τον παρεμβαίνοντα (δηλαδή τον προτεινόμενο διάδικο) με τον περιορισμό των νομίμων δικαιωμάτων του γιατί ο μόνος λόγος ο οποίος δυνατόν να καθιστά την παρουσία ενός μέρους ενώπιον του Δικαστηρίου αναγκαία για να δυνηθεί το Δικαστήριο να αποφανθεί πλήρως (εντός της έννοιας της Δ.16 θ.11) ήταν ότι θα δεσμεύεται από το αποτέλεσμα της διαδικασίας.» Προηγουμένως στην Dollfus Mieg et Compagnie S.A. v. Bank of England
(1950)2 All E.R. 605, 611 υιοθετήθηκε το εξής κριτήριο: «Μπορεί το διάταγμα το οποίο επιδιώκει ο ενάγων να επηρεάσει άμεσα τον παρεμβαίνοντα στην απόλαυση των νομίμων δικαιωμάτων του.» Η Δ.48 θ.8
(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας έχει ως ακολούθως: «
(4)Αny person (other than the applicant) affected by an order made ex parte may apply by summons to have it set aside or varied and the Court or Judge may set aside or vary such order on such terms as may seem just.» Εις το στάδιο αυτό θα αποφύγω να αναφέρω οτιδήποτε σχετίζεται με τον πιο πάνω θεσμό, σε συνάρτηση με την παρούσα υπόθεση, καθότι ενδεχομένως να είναι αντικείμενο νέας αίτησης. Αφού εξέτασα τις αιτήσεις και τα όσα αναφέρονται σ΄ αυτές, τις ενόρκους δηλώσεις που τις συνοδεύουν και τις αγορεύσεις των δικηγόρων, και αφού περαιτέρω λαμβάνω υπόψη τα κριτήρια που τίθενται από τη Δ.10 θ.9, όπως νομολογιακά έχει αναλυθεί (βλ. Παγκυπριακή Ασφαλιστική Λτδ (άνω), και τέλος τη δήλωση του δικηγόρου αναφορικά με το περιορισμένο ενδιαφέρον των αιτητριών, είναι η κρίση μου ότι οι αιτήσεις δεν ικανοποιούν το κριτήριο που τίθεται από την πιο πάνω διαταγή και συνεπώς θα πρέπει να απορριφθούν. Η κυρίως αίτηση αφορά ένα τελείως ξέχωρο θέμα διά το οποίο οι αιτήτριες δεν έχουν κανένα απολύτως ενδιαφέρον και τυχόν πρόσθεση τους ως διαδίκους (εναγόμενες) το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει θα είναι καθυστέρηση στην πορεία της διαδικασίας, ταλαιπωρία της αιτήτριας στην κυρίως αίτηση και πρόκληση αδικαιολόγητων εξόδων. Κατά συνέπεια, και οι τρεις αιτήσεις θα πρέπει να απορριφθούν και απορρίπτονται. Τα έξοδα να είναι εις βάρος των αιτητριών όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και υπολογισθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Λ. Παρπαρίνος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο