ΑΝΤΡΗΣ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ν. ΜΑΡΟΥΛΛΑΣ ΤΖΙΑΚΟΥΡΗ κ.α., Αρ.Αγωγής: 3442/2009, 11.5.10 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A185 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ.Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 3442/2009 Μεταξύ: ΑΝΤΡΗΣ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ ΜΙΧΑΗΛ Ενάγουσας και
- ΜΑΡΟΥΛΛΑΣ ΤΖΙΑΚΟΥΡΗ 2.ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 11.6.09 Ημερομηνία: 11.5.10 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την αιτήτρια-ενάγουσα: κα Χριστοδούλου για Κ.Ευσταθίου Για τον καθ΄ου η αίτηση 2-εναγόμενο 2: κ.Πέτσας για Κιτρομηλίδης, Πέτσας Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση η ενάγουσα-αιτήτρια ζητά Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στους εναγομένους να πωλήσουν, υποθηκεύσουν, μεταβιβάσουν, διαθέσουν και/ή καθ΄οιονδήποτε τρόπο αποξενώσουν την ακίνητη περιουσία που περιγράφεται στην αίτηση η οποία είναι εγγεγραμμένη επ΄ονόματι τους, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής. Η αίτηση βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6, άρθρα 4,5,7 και 9 στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/1960, άρθρο 32 και στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48, Θ.1,2,3 και
- Υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της ενάγουσας, η οποία, όπως αναφέρει, γνωρίζει τα γεγονότα προσωπικά. Συνοπτικά αναφέρει ότι η ίδια και οι εναγόμενοι 1 και 2, είχαν εγγυηθεί, (μαζί με δύο άλλα πρόσωπα, τον αποβιώσαντα Χρίστο Τζιακούρη και την πτωχεύσασα Χάρις Τζιακούρη), την εταιρεία Χ-TATIC BOUTIQUE LTD, σε δύο περιπτώσεις χρηματοδότησης της από την Τράπεζα Κύπρου Λτδ. Η πρώτη περίπτωση αφορούσε την κατόπιν εγγράφου συμφωνίας ημερομηνίας 11.6.1998 παραχώρηση ορίου ύψους Λ.Κ.15.000,00 (€25.629,02) και η δεύτερη την κατόπιν εγγράφου συμφωνίας ημερομηνίας 11.6.1998 παραχώρηση δανείου ύψους Λ.Κ.15.000,00 (€25629,02). Eπειδή η πιο πάνω εταιρεία δεν ξόφλησε τα πιο πάνω χρέη της η τράπεζα τερμάτισε τους πιο πάνω λογαριασμούς και καταχώρησε τις αγωγές με αρ. 7396/00 και 7397/00 τόσο εναντίον της εταιρείας Χ-TATIC BOUTIQUE LTD όσο και εναντίον της ίδιας και των εναγομένων. Στις 27.4.2001 εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση στην αγωγή αρ. 7397/00 εναντίον τόσο της εταιρείας X-TATIC BOUTIQUE LTD όσο και εναντίον της ίδιας και των εναγομένων στην παρούσα αγωγή, για το ποσό των Λ.Κ.15374,27 πλέον τόκοι και έξοδα και στις 25.6.01 στην αγωγή 7396/00 για το ποσό των Λ.Κ.17063,19 πλέον τόκοι και έξοδα. Οι εναγόμενοι 1 και 2 ως συνεγγυητές της δεν κατέβαλαν το οφειλόμενο ή οποιοδήποτε ποσό προς την Τράπεζα Κύπρου Λτδ, σύμφωνα με τις πιο πάνω αποφάσεις. Ως αποτέλεσμα αναγκάστηκε μετά από νομικά μέτρα εναντίον της να καταβάλει κατά ή περί την 20.11.2003 προς την Τράπεζα Κύπρου Λτδ, το συνολικό ποσό των Λ.Κ.29.000,00 (€49.549,44) προς πλήρη απαλλαγή των υποχρεώσεων της ως εγγυήτριας. (Βεβαιώσεις κατατίθενται ως Τεκμήριο 1 και 2). Κάλεσε επανειλημμένα τους εναγόμενους 1 και 2 όπως της καταβάλουν το ποσό των €16.516,48 έκαστος, ως το μερίδιο που τους αναλογεί, ως συνεγγυητές και/ή συνοφειλέτες πλην όμως αυτοί αμέλησαν και/ή παρέλειψαν και/ή αρνήθηκαν να συμμορφωθούν. Έχει υποστεί ζημιά ύψους €33.032,96, ποσό που αναλογεί στα 2/3 του προς την Τράπεζα Κύπρου Λτδ, πληρωθέντος από την ίδια συνολικού ποσού των €49.549,
- (΄Ητοι €49.549,44 δια 3 = 16.516,48 είναι η αναλογία ενός εκάστου των διαδίκων) εντόκως προς 8% από 20.11.03, ποσά τα οποία οι εναγόμενοι εξακολουθούν να της οφείλουν μέχρι σήμερα. Από τη μέχρι σήμερα συμπεριφορά των εναγομένων 1 και 2 πιστεύει ακράδαντα ότι είναι πιθανόν οι εναγόμενοι - καθ΄ων η αίτηση να αποξενώσουν την ακίνητη περιουσία τους ώστε να καταστήσουν εαυτούς ανίκανους να εξοφλήσουν το χρέος τους προς την ίδια. Πιστεύει ότι εάν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο να εκτελέσει τυχόν απόφαση που θα εκδοθεί υπέρ της στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή, με αποτέλεσμα να μην απονεμηθεί δικαιοσύνη. Ουδεμία ζημιά θα προκαλέσει το αιτούμενο διάταγμα στους εναγόμενους. Στις 3.12.09 καταχωρήθηκε εκ μέρους της αιτήτριας συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην οποία αναφέρει ότι ο λόγος που καθυστέρησε να λάβει έγκαιρα δικαστικά μέτρα ήταν οι υποσχέσεις των εναγομένων ότι θα της κατέβαλλαν το ποσό που τους αναλογούσε. Επίσης απουσίαζε για πολύ καιρό στο εξωτερικό ενώ ο προηγούμενος της δικηγόρος τίποτε δεν έπραξε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πρόσφατα πληροφορήθηκε ότι οι εναγόμενοι και ιδιαίτερα ο εναγόμενος 2, ο οποίος ασχολείται και με κτηματομεσιτικές εργασίες, έχει λάβει μέτρα και καταβάλλει προσπάθειες για άμεση αποξένωση των κτημάτων που αναφέρονται στην αίτηση. Ο εναγόμενος 2 στις 28.1.2010 καταχώρησε ένσταση η οποία βασίζεται στα γεγονότα που φαίνονται στην ένορκη δήλωση του. Στην ουσία ισχυρίζεται ότι στις 20.10.2003 κατέβαλε προς την Τράπεζα Κύπρου Λτδ το ποσό Λ.Κ.4,903,59 και/ή €8,378,28 το οποίο αφορούσε κατά τον ουσιώδη χρόνο το χρηματικό ποσό το οποίο του αναλογούσε ως μεταξύ άλλων πέντε προσώπων, συνεγγυητής για τις τραπεζικές διευκολύνσεις προς την εταιρεία X-TATIC BOUTIQUE LTD. Επισυνάπτει αντίγραφο σχετικής βεβαίωσης. Ισχυρίζεται επίσης ότι η ενάγουσα αξιώνει μερίδιο το οποίο δεν του αναλογεί. Ο εναγόμενος πρόσθετα εγείρει θέμα καθυστέρησης στην καταχώρηση της αίτησης καθώς και θέμα ορθότητας των εκτιμήσεων της αιτήτριας. Στις 8.2.10 ο εναγόμενος καταχώρισε συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην οποία αναφέρει ότι στις 20.10.03 κατέβαλε επίσης ποσό ΛΚ1700 (€2904,62) που αφορούσε το χρηματικό ποσό που του αναλογούσε ως συνεγγυητής με άλλους για τις διευκολύνσεις προς την X-TATIC BOUTIQUE LTD. Επισυνάπτεται αντίγραφο σχετικής βεβαίωσης. Στις 9.2.10 η εναγόμενη 1 μέσω της δικηγόρου της αποδέχθηκε όπως εκδοθεί εναντίον της το διάταγμα. Απέμεινε συνεπώς προς εκδίκαση η αίτηση όσον αφορά τον εναγόμενο
- Οι συνήγοροι στις αγορεύσεις υποστήριξαν τις αντίστοιχες θέσεις τους με αναφορά στη σχετική νομολογία. Όπου χρειάζεται, θα γίνει επί μέρους αναφορά στις θέσεις τους κατά την ανάπτυξη του σκεπτικού της απόφασης. Υπάρχει πλούσια νομολογία αναφορικά με την εξουσία έκδοσης προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/
- Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and another
(1982)1 CLR 557, ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου προτού εξετάσει τους υπόλοιπους παράγοντες που θα πρέπει να συνεκτιμηθούν κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας (Jonitexo v. Adidas
(1984)1 CLR 263). Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα που θα καταδείξουν την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης. Η δεύτερη προϋπόθεση της ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία, ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης που αφορά την παρουσίαση μιας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Αυτή η δεύτερη προϋπόθεση συσχετίζει στην ουσία τη νομική θεμελίωση που απορρέει από το καταχωρημένο δικόγραφο με την πραγματική διαθέσιμη μαρτυρία όπως αυτή καταγράφεται στις ένορκες δηλώσεις για να θεμελιώσει την αγωγή. Αν ο αιτητής μπορεί να δείξει κάτι περισσότερο από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, τότε το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται. Η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται εφόσον καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο - όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Αν αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρηση του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ΄ ανάγκην την έκδοση διατάγματος. (Βλ. ΚΟΤ v. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255). Εφόσον ληφθούν υπόψη οι πιο πάνω παράγοντες το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό, δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas (ανωτέρω), αυτό εμπίπτει στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ίδιας της αγωγής. (Βλ. επίσης Γρηγορίου v. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269 - 70). Έχει πάγια νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο μπορεί, χωρίς να υπεισέλθει και να εξετάσει την ουσία του προσωρινού διατάγματος, να το ακυρώσει αν διαφανεί ότι έχει γίνει τέτοια απόκρυψη γεγονότων κατά το στάδιο της μονομερούς έκδοσής του, που έχει επηρεάσει το Δικαστήριο το οποίο άλλως θα μπορούσε να μην το είχε εκδώσει. Σύμφωνα με την υπόθεση Γρηγορίου v. Χριστοφόρου (ανωτέρω), η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ανατρέπει τη βάση του διατάγματος. Στη σελίδα 264 της πιο πάνω υπόθεσης λέχθηκαν τα ακόλουθα: "Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι ύψιστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση." (Βλέπε επίσης: Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598). Τέλος, πρόσφατη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει δείξει ότι και ο παράγων του χρόνου μπορεί να είναι σημαντικός από την άποψη ότι ο αιτητής θα πρέπει να δείξει στο μονομερές στάδιο το επείγον του θέματος, παρακάμπτοντας έτσι τη συνήθη διαδικασία της ακρόασης και του άλλου μέρους στη διαφορά, το δε Δικαστήριο δύναται να ακυρώσει το διάταγμα γι΄ αυτό το λόγο, διότι το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα πάνω σε μονομερή βάση (Stavros Hotel Apartments Ltd (No. 2)
(1994)1 A.A.Δ. 836, 841 και Βαβέλ Μπουτίκ Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ. 949, 954). Θα ήθελα κατ΄ αρχήν να σημειώσω ότι είναι εμφανές ότι τα ακίνητα που περιγράφονται στην αίτηση δεν μπορούν να θεωρούνται "επίδικα", με την έννοια ότι επιδιώκεται μέσω της αίτησης η διαφύλαξη τους ως αντικείμενο της αγωγής. Η αίτηση βασίζεται τόσο στο άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, όσο και στο άρθρο 32 του Ν. 14/
- Σύμφωνα με τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις που περιέχονται στο άρθρο 5 του Κεφ. 6 δεν μπορούν να εξετάζονται ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του Άρθρου 32 του Νόμου 14 /
- Στην υπόθεση Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520 ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Τριανταφυλλίδης αφού υιοθέτησε απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231 που αφορούσε τη σχέση μεταξύ του άρθρου 4 του Κεφ. 6 και του άρθρου 32 του Νόμου 14 / 60 ανάφερε τα ακόλουθα στη σελίδα 524: "Applying the above dictum, by analogy, to section 5 of the Cap. 6 and section 32 of Law 14/60 we find confirmation for our already stated view that is is possible to make under section 32 of Law 14/60 an order such as that envisaged by section 5 of Cap.
- But, in making such an order under s. 32, the specific criteria laid down in section 5, should be also, taken into account in so far as they do not coincide with the criteria set out in the said section 32." Έχω μελετήσει προσεκτικά το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας την οποία προσεγγίζω για σκοπούς της παρούσας αίτησης. Καταλήγω ότι συντρέχουν η πρώτη και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν. 14/
- Εγείρεται αδιαμφισβήτητα θέμα κατά πόσο ο εναγόμενος οφείλει ως συνεγγυητής στην ενάγουσα οποιοδήποτε ποσό, εφόσον κατά τον ισχυρισμό του έχει πληρώσει ήδη το μερίδιο που του αναλογεί με βάση την εγγύηση του, ή θέμα του ύψους του οφειλόμενου προς την ενάγουσα ποσού αφού κατά τον ισχυρισμό του εναγομένου η αιτήτρια αξιώνει μερίδιο από αυτόν που δεν του αναλογεί. Σημειώνω εδώ πως καμία πλευρά δεν έχει αντεξετάσει τους ενόρκως δηλούντες ως προς τα ποσά που έχουν καταβάλει προς την Τράπεζα ή τις βεβαιώσεις που έχουν επισυνάψει. Εκεί που έκδηλα παρουσιάζεται πρόβλημα στην υπόθεση της αιτήτριας είναι στην ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 η οποία αντιστοιχεί ουσιαστικά προς την απαίτηση του άρθρου 5
(2)του Κεφ.6 (βλ. Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.α. v. Βenfleet Enterprises Ltd, Πολιτική ΄Εφεση 12144, ημερομηνίας 27.3.2006). Ο ισχυρισμός της αιτήτριας ότι ο εναγόμενος 2 έχει λάβει μέτρα και καταβάλλει προσπάθειες για άμεση αποξένωση των κτημάτων του κρίνεται ως γενικός και αόριστος. Δεν έχει εξάλλου συσχετισθεί με οποιαδήποτε γεγονότα που να καθιστούν υπαρκτό οποιοδήποτε κίνδυνο αποξένωσης (Βλ. Κώστας Καλογήρου v. C.C.F. Credit Capital Finance Ltd, Πολ.εφ. αρ. 11895, 28.9.2005). Ούτε και έχουν τεθεί ενώπιον μου οποιαδήποτε στοιχεία που στο σύνολο τους ή και σε συνδυασμό με τον ισχυρισμό για αποξένωση να καθιστούν την ανάγκη παρεμπόδισης πιθανής επίδρασης στην ικανοποίηση τυχόν απόφασης από την αποξένωση δικαιολογημένη. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Limited v. Σκυροποιία "Λεωνίκ" Λίμιτεδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785, εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η τυχόν αποξένωση ή επιβάρυνση στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί ή όπως αναφέρεται στην υπόθεση Τσιολάκκη κ.ά. v. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782, 785, εκείνο που απαιτείται είναι "η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου (hindered) στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος". Προσθέτω, ενδεχομένως εκ του περισσού, ότι η αιτήτρια δεν έχει επικαλεστεί οποιαδήποτε οικονομική αφερεγγυότητα του εναγόμενου να πληρώσει ενδεχόμενα οποιεσδήποτε αποζημιώσεις. Γι΄αυτούς τους λόγους δεν φαίνεται να ικανοποιείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32
(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου και η δεύτερη του άρθρου 5
(2)του ΚΕΦ.6. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης δεν κρίνω σκόπιμο να προχωρήσω να εξετάσω τους υπόλοιπους λόγους ένστασης που έχουν προβληθεί. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του εναγόμενου και εναντίον της ενάγουσας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος. (Υπ) ................ Μ.Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΗ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο