← Κύπρος

Νέαρχου Τσαγγάρη ν. Τασούλλας Τσαγγάρη κ.α., Αρ. Αγωγής: 7419/09, 14 Μαΐου, 2010

Νέαρχου Τσαγγάρη ν. Τασούλλας Τσαγγάρη κ.α., Αρ. Αγωγής: 7419/09, 14 Μαΐου, 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A197 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Ιωαννίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7419/09 Μεταξύ: Νέαρχου Τσαγγάρη Ενάγοντα -και-

  1. Τασούλλας Τσαγγάρη
  2. Active Management Consultants Ltd Εναγομένων _______________________________ Ημερομηνία: 14 Μαΐου,
  3. Αίτηση ημερ. 28.12.09 για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων Εμφανίσεις Για Αιτητή-Ενάγοντα: κ. Δ. Κούτρας Για Καθ' ης η Αίτηση-Εναγόμενη 1: κ. Χρ. Ματθαίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Εναγόμενη 1 υπήρξε σύζυγος του Ενάγοντα. Ο γάμος τους διαλύθηκε με απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου στις 14.12.
  4. Από το γάμο τους έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, ένα εκ των οποίων είναι ακόμη ανήλικο. Ο Ενάγων με αγωγή που κατέθεσε στις 9.12.09 αξιώνει εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 τις ακόλουθες θεραπείες. (Παρατίθενται αυτολεξεί.) «Α. Απόφαση και/ή διαταγή του Δικαστηρίου ότι ο ενάγων είναι ο νόμιμος κάτοχος και/ή δικαιούχος του υποστατικού του ευρισκομένου στην οδό Θερμοπυλών 73, διαμ.201 στον Στρόβολο, το οποίο αποτελεί την επαγγελματική στέγη αυτού από το 1999 δυνάμει συμφωνίας. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να εμποδίζονται οι εναγόμενοι, οι υπηρέτες και/ή αντιπρόσωποι αυτών και/ή κάθε εξουσιοδοτημένο από αυτούς πρόσωπο από του να εισέρχεται καθ' οιονδήποτε τρόπο στο ανωτέρω υποστατικό. Γ. Αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση. Δ. Νόμιμο Τόκο. Ε. Τέλη και έξοδα.» Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφέρω πως είχε προηγηθεί η εκδίκαση άλλης Αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος εναντίον της Εναγόμενης
  5. Με την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 23.2.2010 το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα, βάσει του οποίου η Εναγόμενη 1 διατάσσετο να μην εισέρχεται στο επίδικο ακίνητο, κατέστη απόλυτο. Στις 28.12.09 ο Ενάγων καταχώρισε την υπό εκδίκαση Αίτηση με την οποία αξιώνει εναντίον της Εναγόμενης 1 την έκδοση των ακόλουθων προσωρινών διαταγμάτων: «Α) Την έκδοση προσωρινού διατάγματος εμποδίζοντας την εναγόμενη αρ.1, τους υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους αυτής, ως και οιονδήποτε άλλο πρόσωπο εξουσιοδοτημένο από αυτήν, από του να επεμβαίνει καθ' οιονδήποτε τρόπο στο υποστατικό το οποίο ευρίσκεται στην οδό Θερμοπυλών 73, διαμ.201 στον Στρόβολο, ως και στην τηλεφωνική υδραυλική και ηλεκτρική εγκατάσταση μέχρι αποπερατώσεως της παρούσης αγωγής. Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την εναγομένη αρ.1 όπως εντός 2 ωρών από της επιδόσεως του παρόντος διατάγματος, προβεί σε όλες τις ενέργειες δια την άμεση σύνδεση της τηλεφωνικής και ηλεκτρικής εγκατάστασης τα οποία διέκοψε μέχρι αποπερατώσεως της παρούσας αγωγής.» Η Αίτηση βασίζεται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60και στα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
  6. Υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Ενάγοντα το περιεχόμενο της οποίας παραθέτω αυτολεξεί. «Εγώ, ο κάτωθι υπογεγραμμένος Νέαρχος Τσαγγάρης από την Λευκωσία, ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:
  7. Είμαι ο ενάγων - αιτητής στην υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και γνωρίζω καλά τα γεγονότα της παρούσης υπόθεσης δια τα οποία δύναμαι να ορκισθώ θετικά.
  8. Η εναγομένη αρ.1 τυγχάνει νόμιμη σύζυγος μου του γάμου μας ιερολογηθέντος την 1η/7/
  10. Εκ του γάμου μας αποκτήσαμε δύο τέκνα, τον Γιάννη και την Παναγιώτα ηλικίας σήμερα 20 και 15 ετών αντίστοιχα.
  11. Εγώ είμαι λογιστής και διατηρώ δικό μου λογιστικό γραφείο στην Λευκωσία, στην οδό Θερμοπυλών 73, γρ.201 στον Στρόβολο, όπου επίσης ευρίσκεται το επίδικο διαμέρισμα και στεγάζεται επίσης και η εναγομένη αρ.
  13. Τον Μάρτιο του 1994 ίδρυσα την εναγομένη αρ.2 εταιρεία μαζί με την εταιρεία ACTIVE INSURANCE AGENCIES LTD, τεκ.1, με 50% μετοχές έκαστος.
  14. Τον Νοέμβριο 1998 η εταιρεία ACTIVE INSURANCE AGENCIES LTD, μέτοχος των 50% των μετοχών της εναγομένης αρ.2, επιθυμούσε την αποχώρηση της από μέτοχος της εναγομένης αρ.2 εταιρείας. Τοιουτοτρόπως τις μετοχές της πιο πάνω εταιρείας της αγοράσαμε με τη σύζυγο μου και με την αύξηση του κεφαλαίου οι μετοχές της εναγομένης αρ.2 ανήλθαν σε 900 και 1100 μετοχές οι δικές μου, ως εμφαίνεται στο τεκ.
  16. Μετά την αγορά των πιο πάνω μετοχών, αποφάσισα ότι ήταν επάναγκες για επέκταση των εργασιών μου ως λογιστής να προέβαινα στην αγορά ενός διαμερίσματος, εντός του οποίου θα ασκούσα το επάγγελμα του λογιστή.
  17. Έτσι προέβηκα στην αγορά του διαμερίσματος στην οδό Θερμοπυλών 73, διαμ.201 στον Στρόβολο, το οποίο ευρίσκεται στο κτήμα υπ. αρ. εγγραφής 13/5373, τεμ.1002 τεκ.3 όπου συνεχίζω να ασκώ μέχρι σήμερα το επάγγελμα του λογιστή, το οποίο ενέγραψα επ' ονόματι της εναγομένης αρ.2 και αποτελεί από το 1999 την επαγγελματική μου στέγη.
  18. Τον Δεκέμβριο του 2002 απέκτησα τον τίτλο του Εγκεκριμένου Ελεγκτή με απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών τεκ.4, με τον όρο να μην ενεργώ ταυτόχρονα και ως λογιστής για τους ίδιους πελάτες.
  19. Έτσι κατέστη αναπόφευκτο να αποχωρήσω από μέτοχος και Διευθυντής της εναγομένης αρ.2 και οι μετοχές του τεκ.2 να μεταβιβασθούν σε τρίτο πρόσωπο.
  20. Είχα προβεί σε διευθετήσεις ώστε οι 1100 μετοχές μου να μεταβιβασθούν έναντι νομίμου ανταλλάγματος σε τρίτο πρόσωπο.
  21. Από το χρονικό αυτό σημείο, άρχισαν οι προστριβές μου με την εναγομένη αρ.1 η οποία ήθελε τις μετοχές μου.
  22. Ως αποτέλεσμα αυτού, είχαμε καυγάδες και η εναγομένη αρ.1 με εκδίωξε από την συζυγική οικία.
  23. Μετά την εκδίωξη μου, προέβηκα στην ενοικίαση διαμερίσματος στο οποίο εγκαταστάθηκα μόνος μου και η εναγομένη αρ.1 λόγω της εμπιστευτικής και πλεονεκτικής σχέσεως στην οποία ευρίσκετο ως η μητέρα των παιδιών μου, άρχισε να ασκεί ψυχική πίεση σε μένα προκειμένου να της μεταβιβάσω τις 1100 μετοχές της εναγομένης αρ.2 εταιρείας.
  24. Προ της κατάστασης αυτής, της διάλυσης της οικογένειας μου και της απομάκρυνσης μου από τα δύο μου τέκνα και χωρίς ελευθέρα συναίνεση αφού ήταν αποτέλεσμα ψυχικής πίεσης και εξαναγκασμού, συνήψα προφορική συμφωνία με την εναγομένη αρ.1, της μεταβίβαζα τις 1100 μετοχές που είχα στην εναγομένη αρ.2 τεκ.5 άνευ ουδενός ανταλλάγματος.
  25. Είχα προβεί στην πράξη αυτή επειδή η εναγομένη ήταν η νόμιμη σύζυγος μου και μητέρα των δύο παιδιών μου και νομιζόμενος ότι δια του τρόπου αυτού θα έσωζα το γάμο μου.
  26. Τοιουτοτρόπως με το τεκ.5 στις 27/10/03 μεταβίβασα επ' ονόματι της εναγομένης αρ.1 τις 1100 μετοχές που κατείχα στην εναγομένη αρ.2 άνευ ουδενός ανταλλάγματος και περαιτέρω με τις 900 μετοχές που ήδη είχαμε αγοράσει μαζί, κατέστη η απόλυτη ιδιοκτήτρια της εναγομένης αρ.2, επ ονόματι της οποίας είναι εγγεγραμμένο και το διαμέρισμα της οδού Θερμοπυλών 73, διαμ.201 στον Στρόβολο με αρ. εγγραφής 13/5373, τεμ.1002, Φ/Σχ. 1/63Ε1, Δήμος Στροβόλου, με την ταυτόχρονη συμφωνία μεταξύ αμφοτέρων των μερών ότι το επίδικο διαμέρισμα θα αποτελούσε την επαγγελματική μου στέγη εφ όρου \ ζωής και χωρίς την καταβολή οιουδήποτε ενοικίου. Η δε ιδιοκτησία του θα μεταβιβάζετο στον υιό μας προκειμένου να συνεχίσει την επαγγελματική μου ενασχόληση ή άλλη σχετική.
  27. Μετά την μεταβίβαση των μετοχών επ' ονόματι της εναγομένης αρ.1 ως ήτο η μεταξύ μας συμφωνία, επέστρεψα στον συζυγικό οίκο.
  28. Κατά ή περί την 3η/4/09 εγώ και η εναγομένη αρ.1 λόγω κλονιστικών γεγονότων βρισκόμαστε σε διάσταση.
  29. Αναγκάσθηκα πάλι να φύγω από τον συζυγικό οίκο αφού εκδιώχθηκα από την εναγομένη αρ.
  31. Είμαι ο νόμιμος κάτοχος του υποστατικού του ευρισκομένου στην οδό Θερμοπυλών 73, διαμ.201, όπου από το 1999 ως και μετά τις 27/10/03 ημερομηνία που έλαβε χώρα η συμφωνία μεταξύ μας, διαμένω και ασκώ το επάγγελμα του λογιστή χωρίς οιανδήποτε παρενόχληση ή την καταβολή οιουδήποτε ενοικίου.
  32. Επειδή η εναγομένη ως μου ανακοίνωσε, θα πωλούσε τις μετοχές και το διαμέρισμα, ήγειρα εναντίον της την αγωγή 6779/09 με την οποία ζητούσα προσωρινό διάταγμα για μη αποξένωση των μετοχών και του διαμερίσματος και η αγωγή αυτή είναι ορισμένη στις 11/12/
  33. Το Δικαστήριο στις 28.12.09 εξέτασε την Αίτηση και έκρινε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων με μονομερή Αίτηση. Εξέδωσε τα διατάγματα τα οποία επεδόθηκαν στην Εναγόμενη 1 η οποία εμφανίστηκε στην Αίτηση και καταχώρισε Ένσταση η οποία βασίζεται σε εννέα λόγους τους οποίους έχω θέσει ενώπιόν μου. Ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνεται και λόγος ότι αρμόδιο Δικαστήριο για εκδίκαση της παρούσας διαφοράς, είναι το Οικογενειακό Δικαστήριο. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της Εναγόμενης
  34. Πρόκειται περί μίας αχρείαστα πολυσέλιδης Ένορκης Δήλωσης (καταλαμβάνει 10 δακτυλογραφημένες σελίδες), στην οποία προβάλλονται ισχυρισμοί, προφανώς για σκοπούς εντυπωσιασμού, οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τα επίδικα θέματα της παρούσας υπόθεσης. Δεν θα τους παραθέσω. Θα αρκεστώ να αναφέρω πως για σκοπούς της παρούσας Αίτησης, δεν ενδιαφέρουν οι λόγοι για τους οποίους κλονίστηκε και λύθηκε ο γάμος της με τον Ενάγοντα. Δεν ενδιαφέρει η σεξουαλική συμπεριφορά του Ενάγοντα. Δεν ενδιαφέρει αν ο Ενάγων είναι καλός και συνεπής πατέρας. Βεβαίως, δεν χρειάζεται να σχολιάσω το γεγονός ότι η Εναγόμενη 1 ζήτησε και εξασφάλισε «Ψυχολογική Εκτίμηση» από ψυχολόγο για να την χρησιμοποιήσει στην παρούσα υπόθεση, στην οποία Εκτίμηση γίνεται αναφορά, ανάμεσα σε άλλα, ότι τόσο η ίδια όσο και ο Ενάγων επισκέφθηκαν τον εν λόγω ψυχολόγο με την ελπίδα να σώσουν τον γάμο τους, ο οποίος τελικά δεν σώθηκε. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της όφειλε να την είχε ενημερώσει ότι τέτοιοι ισχυρισμοί δεν έχουν θέση στην παρούσα διαδικασία. Με άδεια του Δικαστηρίου, καταχωρίστηκαν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, στο περιεχόμενο των οποίων θα αναφερθώ όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Έχω θέσει ενώπιον μου και τα όσα ανάφεραν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους. Λόγος Ένστασης ότι αρμόδιο Δικαστήριο είναι το Οικογενειακό Ο κ. Ματθαίου αγορεύοντας ανέφερε ότι υιοθετεί τα όσα ανέφερε στην προηγούμενη αίτηση που εκδικάστηκε στην παρούσα υπόθεση. Ήταν η θέση του ότι διαφωνεί με την προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου βάσει της οποίας κρίθηκε ότι αρμόδιο Δικαστήριο να επιλύσει την παρούσα διαφορά είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο και όχι το Οικογενειακό. Προσπάθησε και πάλι να πείσει το Δικαστήριο να δεχθεί ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση. Το θέμα όμως αυτό έχει αποφασισθεί από το παρόν Δικαστήριο και είναι ανεπίτρεπτο να τίθεται εκ νέου θέμα που έχει ήδη αποφασισθεί (παραπέμπω στην προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 23.2.2010). Τα Επαρχιακά Δικαστήρια δεν αποφασίζουν δύο φορές για το ίδιο θέμα. Και εδώ το θέμα της δικαιοδοσίας αποφασίσθηκε. Ως εκ τούτου δεν χρειάζεται να προσθέσω ο,τιδήποτε άλλο. Λόγος Ένστασης ότι δεν υπήρχε το κατεπείγον για να εκδοθούν τα αιτούμενα προσωρινά διατάγματα με μονομερή αίτηση Θεωρώ τον πιο πάνω λόγο ένστασης απαράδεκτο. Δεν αμφισβητείται από την Εναγόμενη 1 ότι διεκόπη η τηλεφωνική παροχή στο ακίνητο όπου ο Ενάγων έχει την επαγγελματική του στέγη, κατόπιν οδηγιών της ιδίας. Συγκεκριμένα, μετά που της επεδόθηκε προηγούμενο προσωρινό διάταγμα βάσει του οποίου εμποδίζετο να εισέρχεται στο επίδικο ακίνητο, προέβη στις 23.12.09 στις ανάλογες ενέργειες, χωρίς οποιαδήποτε προειδοποίηση, για τη διακοπή της τηλεφωνικής παροχής. Αποτέλεσμα αυτών των ενεργειών της ήταν να παρουσιαστούν προβλήματα στη λειτουργία του λογιστικού γραφείου του Ενάγοντα. Περαιτέρω, η Εναγόμενη 1, σύμφωνα με την αναντίλεκτη μαρτυρία, έδωσε οδηγίες στην Αρχή Ηλεκτρισμού και για τη διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος στο επίδικο ακίνητο. Όλα αυτά έγιναν, σύμφωνα με τον Ενάγοντα, σε μια προσπάθεια της Εναγόμενης 1 να τον εξαναγκάσει να εγκαταλείψει το επίδικο ακίνητο και αφού είχε προηγηθεί η έκδοση προηγούμενου προσωρινού διατάγματος, για το οποίο έγινε αναφορά πιο πάνω. Στην υπόθεση Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.α. v. Benfleet Enterp. Ltd κ.α

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 280, διαβάζουμε από τη σελ. 287 τα ακόλουθα: «Στην παρούσα υπόθεση καταλήγουμε ότι δεν υπήρξε μη εύλογη καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας, ενώ δεν υποστηρίκτηκε καν από τους εφεσείοντες ότι υπέστηκαν οποιαδήποτε αρνητική συνέπεια από την καθυστέρηση. Εξ άλλου, αν δεχόμαστε το επιχείρημα των εφεσειόντων, θα καταλήγαμε στη λανθασμένη θέση ότι εκτός αν η αγωγή εγείρεται αμέσως μετά τη δημιουργία του αγώγιμου δικαιώματος, ο ενάγων δεν δικαιούται της προστασίας συντηρητικού διατάγματος. Ούτε η καθυστέρηση μεταξύ αγωγής και αίτησης για συντηρητικό διάταγμα λειτουργεί αρνητικά εναντίον του αιτητή, εκτός αν από την καθυστέρηση επηρεάζονται τα δικαιώματα του αντιδίκου του.» Ο Ενάγων εδώ, μόλις διαπίστωσε την πιο πάνω παρέμβαση, αποτάθηκε στο Δικαστήριο. Δεν βλέπω καμιά καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος του, αν ληφθεί υπόψη και το γεγονός ότι τα Δικαστήρια για κάποιες ημέρες ήταν κλειστά λόγω των διακοπών των Χριστουγέννων. Προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινού διατάγματος Σε διαδικασίες έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, έργο του Δικαστηρίου είναι μόνο η διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των προϋποθέσεων που καθορίζονται από το Νόμο για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο προσεγγίζει την προσαχθείσα μαρτυρία μόνο για τους σκοπούς αυτούς. Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από την υπόθεση Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, όπου στη σελ.267 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "I would like to observe that at the stage of granting or refusing an interlocutory injunction, such as the one which was made in the present case, the parties should limit themselves to the issue of whether or not, in the light of the provisions of section 32
(1)of Law 14/60 and of the relevant principles of law, such an injunction should be granted; and this clearly interlocutory stage of the proceedings should not be treated as an opportunity for the parties to fight out the merits of the case either by adducing evidence or by advancing arguments in this respect." (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο.) To ίδιο και στην υπόθεση Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1B A.A.Δ. 788, όπου στη σελ.797 τονίστηκε ότι, "Δεν πρέπει, επίσης να λησμονούμε ότι γενικώς η διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν προσφέρεται για εξέταση αμφισβητούμενων γεγονότων." (Bλέπε επίσης τις υποθέσεις Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248 και Demades Overseas Ltd v. Studio MΑ.SΤ. Ltd
(1996)1Β Α.Α.Δ. 799.) Πάρα πολλές αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo (πιο πάνω), Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Π.Χ"Βασίλη
(1989)1 C.L.R.
  1. Βεβαίως, η Αίτηση βασίζεται και στο άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
  2. Η πρόνοια του άρθρου αυτού ότι είναι πιθανόν ο Ενάγων να εμποδιστεί στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν θα εκδοθεί υπέρ του, αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα, ουσιαστικά ισοδυναμεί με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
  3. Στην A.B.Ρ. Ηoldings Ltd v. A.Κιταλίδη κ.ά. (Αρ.2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιωνδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Δεν θα παραθέσω τις γνωστές προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων. Θα αρκεστώ να αναφέρω πως αν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις, θα πρέπει στο τέλος να εξετάσει και να σταθμίσει όλα τα γεγονότα για να αποφασίσει αν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο προσωρινό διάταγμα (βλ. τις πιο πάνω υποθέσεις Οδυσσέως και Π.Χ"Βασίλη). Στην παρούσα υπόθεση, ο Ενάγων είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσης του. Μετά την καταχώριση της Ένστασης από την Εναγόμενη 1, το Δικαστήριο έχει ενώπιον του τόσο τις θέσεις και τη μαρτυρία του Ενάγοντα όσο και τις θέσεις και τη μαρτυρία της Εναγόμενης 1, και με βάση τα πιο πάνω εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις έκδοσης του προσωρινού διατάγματος. Αν ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν, θα εκδώσει ή οριστικοποιήσει το διάταγμα, αν όχι, θα απορρίψει την Αίτηση. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Ενάγων κατέχει το ακίνητο εδώ και αρκετά χρόνια και ότι σε αυτό ασκεί τις επαγγελματικές του δραστηριότητες. Είναι επίσης αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Ενάγων δεν κατέβαλε και δεν καταβάλλει οποιοδήποτε ενοίκιο αφού δεν έχει ποτέ συνάψει σύμβαση μίσθωσης του ακινήτου. Ο Ενάγων ισχυρίζεται, για τους λόγους που αναφέρει, πως είναι νόμιμος κάτοχος του επίδικου ακινήτου στο οποίο ασκεί το επάγγελμα του λογιστή για χρόνια χωρίς οποιανδήποτε παρενόχληση. Η Εναγόμενη 1, η οποία θεωρεί ότι ο Ενάγων κατέχει παράνομα το ακίνητο, δεν νομιμοποιείται να παρεμβαίνει με τον τρόπο αυτό στο επίδικο ακίνητο και να δημιουργεί στον Ενάγοντα προβλήματα. Είναι αυτό το δικαίωμα κατοχής που ο Ενάγων επεδίωξε με την μονομερή Αίτηση να προστατεύσει και τίποτε περισσότερο. Η θέση του κ. Ματθαίου ότι ο Ενάγων δεν μπορεί να κατέχει το ακίνητο γιατί δεν είναι ιδιοκτήτης, κάτι που ισχυρίσθηκε και κατά την ακρόαση της προηγούμενης Αίτησης, δεν με βρίσκει σύμφωνο. Ως γνωστό, ακίνητη ιδιοκτησία μπορούν να κατέχουν νόμιμα και πρόσωπα που δεν είναι ιδιοκτήτες αυτής. Ακόμη όμως και στην περίπτωση που ένας αρχικά νόμιμος κάτοχος μετατρέπεται σε παράνομο, δεν μπορεί να εκδιωχθεί διά της βίας αλλά μέσω Δικαστηρίου. Για το θέμα αυτό παραπέμπω στην υπόθεση Kennedy Hotels v. Indjirdjian
(1992)1 AAΔ 400 όπου στη σελίδα 404 ο Δικαστής Πικής ανέφερε τα ακόλουθα: «Το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ότι ο εφεσίβλητος μετά την αποχώρηση της μητέρας του απώλεσε το δικαίωμα παραμονής στο διαμέρισμα. Όμως η απώλεια του δικαιώματος αυτού δε νομιμοποιούσε τον ιδιοκτήτη να προβεί στη βίαιη έξωση του, όπως ορθά διαπίστωσε το δικαστήριο. Υπέρβαση του δικαιώματος κατοχής ακινήτου, δεν παρέχει δικαίωμα στον ιδιοκτήτη ν' ανακτήσει με τη βία την κατοχή του. Ο νόμος αναγνωρίζει κατάλοιπα δικαιώματος στον κάτοχο τέτοια που να επιβάλλεται η παρεμβολή της δικαστικής εξουσίας για την έξωση του (βλ. μεταξύ άλλων Bristol Corporation v. Ross and Another
(1973)3 All E.R. 393 και R. V. Wandsworth
(1975)3 All E.R. 390.) Όπως συνάγεται από την πρωτόδικη απόφαση, κίνητρο για τη συμπεριφορά των εφεσειόντων αποτέλεσε η αδημονία τους να αναπτύξουν το ακίνητο το συντομότερο και να προλάβουν πιθανούς περιορισμούς που εφημολογούντο. Με μια λέξη το κέρδος ώθησε τους εφεσείοντες να πάρουν το νόμο στα χέρια τους και να παραβιάσουν όχι μόνο τα δικαιώματα του εφεσιβλήτου, αλλά και την έννομη τάξη που καθιστά τη δικαστική εξουσία τη μόνη αρχή να επιβάλει το νόμο. Υπό το φως αυτών των γεγονότων το πρωτόδικο δικαστήριο καταδίκασε τους εφεσείοντες σε £1.426 τιμωρητικές αποζημιώσεις, ανεβάζοντας το συνολικό ποσό που επιδικάστηκε σε £4.500.» (Τα πιο πάνω επαναλαμβάνονται και στην υπόθεση Thanos Hotels Limited κ.α. ν. Γεώργιου Ιωακείμ
(2004)1(Β) Α.Α.Δ, 1167.) Στο στάδιο αυτό, τα Δικαστήρια δεν αξιολογούν την προσαχθείσα μαρτυρία και δεν προβαίνουν σε ευρήματα σε σχέση με τους συγκρουόμενους ισχυρισμούς. Αυτό θα γίνει όταν το Δικαστήριο θα ακούσει την υπόθεση στην ουσία της. Άλλωστε, όπως επιβεβαιώθηκε και στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802, 1809 «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του». Και στην παρούσα υπόθεση με βάση τα πιο πάνω αδιαμφισβήτητα γεγονότα και προβαλλόμενους ισχυρισμούς εκ μέρους του Ενάγοντα, βρίσκω ότι αυτές υπάρχουν. Εάν οι Εναγόμενοι 1 και 2 θεωρούν ότι ο Ενάγων κατέχει παράνομα το επίδικο διαμέρισμα, μπορούν να στραφούν δικαστικώς εναντίον του και να αξιώσουν την ανάλογη θεραπεία. Σε καμιά όμως περίπτωση δεν μπορούν να δημιουργούν προβλήματα στον Ενάγοντα καθ' ον χρόνο αυτός κατέχει το ακίνητο επεμβαίνοντας στην τηλεφωνική, υδραυλική και ηλεκτρική εγκατάσταση του ακινήτου. Βρίσκω με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία, την οποία δεν αξιολογώ, ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας της αγωγής (Κυρισάββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001), 1(Β) Α.Α.Δ., 1245). Ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι με τη διακοπή της τηλεφωνικής παροχής το γραφείο του δεν μπορεί να λειτουργήσει και δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους πελάτες του τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό. Περαιτέρω, ως ισχυρίζεται, με τη διακοπή της τηλεφωνικής παροχής οι υπηρεσίες διαδικτύου και η λειτουργία του φαξ τερματίστηκαν. Τέλος, είναι η θέση του πως χωρίς την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων «κινδυνεύει να κλείσει δια της βίας» το λογιστικό του γραφείο με αποτέλεσμα οι πελάτες του και οι υπάλληλοι του να αποχωρήσουν, κάτι που θα οδηγήσει στην καταστροφή του. Με αυτή τη μαρτυρία βρίσκω ότι συντρέχει και η τρίτη προϋπόθεση. Με άλλα λόγια, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Εν κατακλείδι βρίσκω ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Νόμου και ότι ενδείκνυται η οριστικοποίηση των εκδοθέντων διαταγμάτων. Πριν καταλήξω στην πιο πάνω απόφαση μου, έκρινα, πέρα από την πλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν.14/60, ότι η οριστικοποίηση των διαταγμάτων είναι και δίκαιη και πρόσφορη και ότι θα διατηρήσει την κατάσταση πραγμάτων η οποία υπήρχε πριν από την κατ' ισχυρισμό παράνομη συμπεριφορά της Εναγόμενης 1. Άλλωστε, ως ελέχθη πιο πάνω, η μαρτυρία του Ενάγοντα ότι στο συγκεκριμένο ακίνητο ασκεί τις επαγγελματικές του δραστηριότητες για αρκετά χρόνια χωρίς παρενόχληση και χωρίς καταβολή ενοικίου, δεν αμφισβητείται. Ο Ενάγων ισχυρίζεται πως τα χρήματα τα οποία καταβάλλονταν για την πληρωμή των τελών για την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και τηλεφωνικών υπηρεσιών προέρχονταν από δικά του χρήματα. (Σχετικοί είναι οι ισχυρισμοί του που περιέχονται στις παραγράφους 2 και 3 της συμπληρωματικής του Ένορκης Δήλωσης ημερομηνίας 16.3.2010.) Εν πάση περιπτώσει, η Εναγόμενη 1 δεν έχει προβάλει οποιαδήποτε αξίωση για καταβολή τελών πριν δώσει οδηγίες για διακοπή της τηλεφωνικής και ηλεκτρικής παροχής. Τουναντίον, οι οδηγίες από την ίδια φέρονται να έχουν δοθεί μετά που της επεδόθηκε το προσωρινό διάταγμα (αντικείμενο της προηγούμενης Αίτησης). Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ευρεία. Προς τούτο παραπέμπω στην υπόθεση Καλογήρου ν. C.C.F. Credit Capital Finance Ltd.,
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 1237, όπου στη σελίδα 1244 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Προτού ασχοληθούμε με τους λόγους έφεσης, σημειώνουμε ότι δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί. Ακολουθεί ότι το Εφετείο δεν επεμβαίνει, παρά μόνο εάν διαπιστώσει ότι η διακριτική αυτή ευχέρεια ασκήθηκε έξω από κάθε πλαίσιο αρχών, που η νομολογία αναγνωρίζει. Τα όσα αναφέρονται στις αποφάσεις, στις οποίες οι συνήγοροι μας παρέπεμψαν, δεν μπορεί παρά να ιδωθούν μέσα στο σύνολο των δικών τους γεγονότων και περιστατικών.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο). Υπό το φως των πιο πάνω, τα εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα ημερομηνίας 28.12.2009 οριστικοποιούνται. Νοείται ότι αυτά θα ισχύουν μέχρι πλήρους εκδίκασης της αγωγής ή μέχρι να εκδοθεί άλλη διαταγή του Δικαστηρίου. Η Εναγόμενη 1 καταδικάζεται στα έξοδα της Αίτησης, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] ......... Ι. Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. νχ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.