Σοφοκλή Σοφοκλέους ν. Κυριακής Τσεσμέλογλου, Αγωγή αρ. 6074/08, 17 Ιουνίου, 2010

(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1936, 1943] η εξής πορεία έως και την έκδοση της απόφασης ημερ. 28.5.09: 1) Στις 10.10.08, στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης αρ. 810/2008 Σοφοκλής Σοφοκλέους ν. Κυριακής Τσεσμέλογλου, εξεδόθηκε διάταγμα για τη σφράγιση κλητηρίου εντάλματος το οποίο θα κατεχωρίζετο από τον καθ' ου η αίτηση εναντίον της αιτήτριας και θα επιδίδετο σε αυτή στην πόλη Nantes, στη Γαλλία. 2) Στις 22.10.08 κατεχωρίστηκε η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή δια κλητηρίου γενικώς οπισθογραφημένο και με διαδίκους τους προρρηθέντες. Ως αιτία αγωγής καταγράφεται η παραβίαση, εκ μέρους της αιτήτριας, ανθρώπινων δικαιωμάτων του καθ' ου η αίτηση κατοχυρωμένων δια του Άρθρου 15 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και του άρθρου 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Πρόκειται για τα δικαιώματα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής. Ως βάση της αγωγής καταγράφεται η εκ μέρους της αιτήτριας άρνηση και/ή σκόπιμη παράλειψη συμμόρφωσης με το διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερ. 2.3.04 («το διάταγμα ημερ. 2.3.04»), το οποίο ρυθμίζει την επικοινωνία του ανήλικου υιού των διαδίκων με τον πατέρα του και οι πρόνοιες του οποίου επικυρώθηκαν με απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου της πόλης Nantes της Γαλλίας. Η αδικοπραγία της αιτήτριας έλαβε χώραν το καλοκαίρι του έτους 2008 όταν αυτή αρνήθηκε και/ή παρέλειψε σκοπίμως να μεταφέρει τον ανήλικο υιό της στη Δημοκρατία για να παραμείνει με τον πατέρα του για σαράντα

(40)συνεχείς ημέρες, κατά την περίοδο από τις 15 Ιουνίου έως και τις 15 Σεπτεμβρίου. 3) Κατόπιν ενδιάμεσης αίτησης, εξεδόθηκε, στις 27.11.08, διάταγμα για την υποκατάστατη επίδοση στην αιτήτρια ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας, δια διπλοσυστημένης επιστολής σε συγκεκριμένη διεύθυνση στην πόλη Nantes, στη Γαλλία. Το διάταγμα ημερ. 27.11.08 διαλαμβάνει, επίσης, πρόνοιες για την προθεσμία εντός της οποίας η αιτήτρια εδικαιούτο να καταχωρίσει σημείωμα εμφάνισης καθώς και για τον τρόπο επίδοσης μεταγενέστερων αιτήσεων, σε περίπτωση που η αιτήτρια παρέλειπε να εμφανισθεί ως ορίζεται. 4) Στις 11.2.09 κατεχωρίστηκε έκθεση απαίτησης και ταυτοχρόνως ενδιάμεση αίτηση για την έκδοση απόφασης εναντίον της αιτήτριας λόγω της παράλειψής της να εμφανισθεί στη διαδικασία. 5) Κατόπιν ακρόασης εξεδόθηκε η τελική απόφαση ημερ. 28.5.

1. 6) Παρά την έκδοση διατάγματος για την υποκατάσταση επίδοση της αγωγής εκτός δικαιοδοσίας, εν τέλει, το επίδικο κλητήριο ένταλμα παρουσιάζεται να επεδόθηκε στην αιτήτρια προσωπικώς όταν αυτή επεσκέφθηκε τη Δημοκρατία το Δεκέμβριο του έτους
2. Ένορκη δήλωση επίδοσης κλητηρίου, υπογεγραμμένη από τον ιδιώτη δικαστικό επιδότη Αρτέμη Π. Κασάπη και ημερ. 22.12.08, αναφέρει πως το επίδικο κλητήριο ένταλμα επεδόθηκε στην αιτήτρια «ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ Στις 20/12/08 η ΩΡΑ 20:15 Μ.Μ Εις Είσοδον Του ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟΥ Λ/ΚΟΣ» και ότι αυτή «ΑΡΝΗΘΗ ΝΑ ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΗ». Παρενθετικά αναφέρω πως η προσωπική επίδοση κλητηρίου εντάλματος, ως ορίζει η Δ.5 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, αποτελεί τον καλύτερο τρόπο επίδοσής του. «Η υποκατάστατος επίδοση αποτελεί απλώς λύση ανάγκης» [Lion Insurance Agency Ltd n. Νικηφόρου

(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1610, 1614]. Συνεπώς, το προαναφερθέν διάταγμα ημερ. 27.11.08, το οποίο εξουσιοδοτούσε την εκτός δικαιοδοσίας υποκατάστατη επίδοση του επίδικου κλητηρίου εντάλματος, δεν θα μπορούσε να εμποδίσει την προσωπική επίδοση αυτού εάν παρουσιαζόταν ευκαιρία για κάτι τέτοιο. Στις 30.6.09 κατεχωρίστηκε η υπό συζήτησιν αίτηση («η αίτηση») δια της οποίας επιδιώκεται η ακύρωση και/ή ο παραμερισμός της απόφασης ημερ. 28.5.09. Αυτή βασίζεται στη Δ.5 θ.θ. 2 και 10, τη Δ.17 θ.10, τη Δ.26 θ.14, τη Δ.48 θ.θ.1 έως και 9, στο Άρθρο 111 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 2201/2003, στα άρθρα 11

(2)και 12

(1)(β) του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990 και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Την αίτηση υποστηρίζουν γραπτές ένορκες δηλώσεις της δικηγόρου Ελένης Χατζηστυλλή, ημερ. 30.6.09, της αιτήτριας, ημερ. 3.7.09, και της Μαρίας Φιερού, ημερ. 23.11.

1. Η αίτηση αντιμετωπίζει τη γραπτή ένσταση του καθ' ου η αίτηση. Η γραπτή ένσταση κατεχωρίστηκε στις 6.11.
2. Οι λόγοι είναι συγκεκριμένοι και συνοψίζονται ως εξής: 1) Η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στην αιτήτρια υπήρξε νομότυπη. 2) Δεν υπάρχει υπεράσπιση για την επιλογή της αιτήτριας να μην συμμορφωθεί με το διάταγμα ημερ. 2.3.04, το οποίο βρισκόταν σε ισχύ κατά τον ουσιώδη χρόνο. Την ένσταση υποστηρίζουν ένορκες δηλώσεις του Αρτέμη Κασάπη και του καθ' ου η αίτηση ημερ. 6.11.
3. Είναι χρήσιμο να σημειώσω εξ αρχής τα ακόλουθα εν σχέσει με το θεσμοθετημένο και νομολογημένο πλαίσιο εκδίκασης της αίτησης: Η εξουσία του Δικαστηρίου να παραμερίζει αποφάσεις οι οποίες εξεδόθηκαν ερήμην (Δ.26 θ.14 και Δ.17 θ.10) είναι διακριτική. Γνώμονα αποτελεί η ανάγκη να εξισορροπηθούν αφ' ενός το δικαίωμα κάθε διαδίκου να ακουσθεί και αφ' ετέρου η ανάγκη προόδου και αποπεράτωσης της δίκης χωρίς προσκόμματα [Γεωργίου ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου Λτδ (Αρ. 2) (ανωτέρω) 1941]. Στην προκειμένη περίπτωση, για να επιτύχει η αίτηση, η αιτήτρια θα πρέπει είτε να αποδείξει ότι η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος ήταν κακή, οπότε η δικαστική απόφαση ημερ. 28.5.09 θα ακυρωθεί ex debito justiciae [Γιωργαλλίδης ν. Χρίστου

(1997)1 (Α) Α.Α.Δ. 247, 250], είτε να αποκαλύψει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο σημείο και να δώσει πειστικές εξηγήσεις για την παράλειψή της να εμφανισθεί κατά τη διαδικασία εκδίκασης της αγωγής. Στη δεύτερη περίπτωση, η προϋπόθεση της αποκάλυψης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης ή συζητήσιμου σημείου και η προϋπόθεση της ύπαρξης καλού λόγου για την παράλειψη της αιτήτριας να εμφανισθεί είναι σωρευτικές [Γεωργίου ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου Λτδ (Αρ. 2) (ανωτέρω), 1941-3, «Βόθροτεξ» Λτδ ν. Φαντάκη

(2001)1 (Α) Α.Α.Δ. 339, 344]. Για την αποκάλυψη εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης ή συζητήσιμου σημείου δεν απαιτείται απόδειξη των σχετικών γεγονότων. Είναι αρκετό να εγερθούν τα ζητήματα, οπότε το Δικαστήριο τα εξετάζει χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία τους και χωρίς να αξιολογεί τη σχετική μαρτυρία [Κωνσταντινίδη ν. Hissin

(2004)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1774, 1779]. Περαιτέρω, ακόμη και εάν αποκαλυφθεί εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση ή συζητήσιμο σημείο, το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να απορρίψει αίτηση για παραμερισμό απόφασης, εκδοθείσας ερήμην, εάν διαπιστώσει πως ο αιτητής παρέλειψε να εμφανισθεί στη διαδικασία εκδίκασης της εναντίον του υπόθεσης χωρίς αποχρώντα λόγο. Η χωρίς αποχρώντα λόγο παράλειψη του εναγομένου να εμφανισθεί σε δικαστική διαδικασία που τον αφορά καθώς και η χωρίς αποχρώντα λόγο καθυστέρηση του εναγομένου να αποταθεί για τον παραμερισμό απόφασης που εξεδόθηκε εναντίον του ερήμην δυνατόν να συνιστούν απόρροιες μιας περιφρονητικής στάσης απέναντι στο Δικαστήριο. Τέτοια στάση είναι ασυγχώρητη και όπου παρατηρείται το Δικαστήριο μπορεί, στα πλαίσια άσκησης της διακριτικής εξουσίας του, να αρνηθεί να παραμερίσει την απόφαση [Milouca Motor Trading Ltd ν. Κούρτη

(1997)1 Α.Α.Δ. 941, «Βόθροτεξ» Λτδ ν. Φαντάκη (ανωτέρω), 343]. Ακολουθεί σύνοψη του περιεχομένου των γραπτών ενόρκων δηλώσεων των διαδίκων, της Μαρίας Φιερού και του Αρτέμη Κασάπη. Η σύνοψη της γραπτής ένορκης δήλωσης της Ελένης Χατζηστυλλή ημερ. 30.6.09 κρίνεται ως αχρείαστη. Είναι προφανές πως αυτή η ένορκη δήλωση κατεχωρίστηκε για να καλύψει την αντικειμενική αδυναμία της αιτήτριας να προβεί εγκαίρως σε ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης, λόγω της διαμονής στην αλλοδαπή, σε πόλη όπου δεν υπάρχει προξενείο της Δημοκρατίας. Εν πάση περιπτώσει, τα όσα ουσιώδη αναφέρει η Ελένη Χατζηστυλλή, για τα οποία, όμως, δεν έχει ιδίαν γνώσιν, επαναλαμβάνονται από την αιτήτρια και τη Μαρία Φιερού. Με τη γραπτή ένορκη δήλωσή της ημερ. 3.7.09 και εν σχέσει με την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος, η αιτήτρια δηλώνει τα εξής: Ουδέποτε της επεδόθηκε το επίδικο κλητήριο ένταλμα εφ' όσον ουδέποτε έλαβαν χώραν τα όσα καταγράφει ο ιδιώτης δικαστικός επιδότης Αρτέμης Κασάπης στην ένορκη δήλωση επίδοσης του κλητηρίου ημερ. 22.12.08, η οποία βρίσκεται καταχωρισμένη στο φάκελο της διαδικασίας. Στις 20.12.08 έφθασε, πράγματι, στη Δημοκρατία για να παραδώσει τον ανήλικο υιό της στον πατέρα του, τον καθ' ου η αίτηση, κατόπιν οδηγιών του Γαλλικού Εφετείου. Παρέδωσε το παιδί στον πατέρα του, εντός του χώρου του αεροδρομίου Λάρνακας («το αεροδρόμιο»), και, στη συνέχεια, κατευθύνθηκε προς το χώρο στάθμευσης του αεροδρομίου συνοδευομένη από τη φίλη της Μαρία Φιερού και το σύζυγό της. Τότε ένας άγνωστος, ο οποίος βρισκόταν πίσω της, την φώναξε με το όνομά της. Αυτή φοβήθηκε γιατί στο παρελθόν παρενοχλήθηκε και δέχθηκε επίθεση από πρόσωπο που ο καθ' ου η αίτηση προσέλαβε ως φρουρό του. Συνέχισε να κατευθύνεται προς το αυτοκίνητο αναφέροντας σε αυτόν που την ακολουθούσε πως δεν μιλά με αγνώστους. Τότε ο άγνωστος σταμάτησε να την ακολουθεί. Ο άγνωστος ουδέποτε της ανέφερε την ιδιότητά του και ούτε της ανέφερε πως είχε πρόθεση να της επιδώσει οιαδήποτε δικαστικά έγγραφα. Και ούτε της παρέδωσε ή άφησε στην παρουσία της οιαδήποτε δικαστικά έγγραφα. Πληροφορήθηκε για το γεγονός της έκδοσης της δικαστικής απόφασης ημερ. 28.5.09 από κάποια φίλη της στις 3.6.09. Αυθημερόν ζήτησε από το δικηγόρο της να διερευνήσει το θέμα και να προβεί στην καταχώριση της αίτησης. Εν σχέσει με την υπεράσπισή της, η αιτήτρια δηλώνει τα εξής: Η ίδια και ο ανήλικος υιός της, τον οποίον απέκτησε με τον καθ' ου η αίτηση, διαμένουν στην Γαλλία. Η επικοινωνία του παιδιού με τον πατέρα του ρυθμιζόταν, αρχικώς, από το διάταγμα ημερ. 2.3.04, το οποίο διελάμβανε, μεταξύ άλλων, την υποχρέωσή της να μεταφέρει το παιδί στη Δημοκρατία κάθε καλοκαίρι κατά την περίοδο από τις 15 Ιουνίου έως και τις 15 Σεπτεμβρίου για να διαμένει με τον πατέρα του για σαράντα

(40)συνεχείς ημέρες. Το καλοκαίρι του έτους 2008 δεν πραγματοποιήθηκε αυτή η επικοινωνία του παιδιού με τον πατέρα του, γιατί το ίδιο το παιδί «ήταν αρνητικό» (δείτε στην παρα. 35 της γραπτής ένορκης δήλωσης της αιτήτριας ημερ. 3.7.09). Επίσης, αυτό εισηγήθηκε και «αρμόδιος λειτουργός» ο οποίος συνομίλησε με το παιδί (δείτε την παρα. 37 της ένορκης δήλωσης της αιτήτριας ημερ. 3.7.09). Αιτία όλων αυτών υπήρξε η απαγωγή του παιδιού από τον πατέρα του το καλοκαίρι του προηγούμενου έτους (του 2007), η οποία υπήρξε τραυματική τόσον για το παιδί όσον και για την ίδια. Η απαγωγή έληξε τον Σεπτέμβριο του έτους 2007, οπότε η ίδια και το παιδί επέστρεψαν στη Γαλλία. Απευθύνθηκε στη Γαλλική Δικαιοσύνη επιδιώκοντας την αναθεώρηση του διατάγματος ημερ. 2.3.

1. Δεν ήθελε να επαναληφθούν τα όσα συνέβησαν το καλοκαίρι του έτους
2. Με απόφαση του ημερ. 12.6.08 το Γαλλικό Πρωτοδικείο επεκύρωσε το διάταγμα ημερ. 2.3.
3. Καταχώρησε έφεση και στις 20.1.09 Γαλλικό Εφετείο αναθεώρησε το διάταγμα ημερ. 2.3.
4. Τέλος, η αιτήτρια ισχυρίζεται πως το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας δεν έχει αρμοδιότητα να εκδικάσει την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή γιατί αυτή αφορά σε θέματα οικογενειακού δικαίου για τα οποία αρμόδια είναι τα Οικογενειακά Δικαστήρια. Επειδή δε ο ανήλικος υιός της διαμένει στη Γαλλία, κατά τόπον αρμοδιότητα έχουν πλέον τα Γαλλικά Δικαστήρια. Με τη γραπτή ένορκη δήλωσή της ημερ. 23.11.09, η Μαρία Φιερού επαναλαμβάνει, με τρόπο κατηγορηματικό, την ουσία των όσων η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι έλαβαν χώρα στις 20.12.08 στο αεροδρόμιο. Με τη δική του γραπτή ένορκη δήλωση, ημερ. 6.11.09, ο ιδιώτης δικαστικός επιδότης Αρτέμης Κασάπης δηλώνει τα εξής σημαντικά: «............................................................................................................
5. Στις 19 Δεκεμβρίου 2008 ο κος Σοφοκλής Σοφοκλέους, Ενάγων στην πιο πάνω αγωγή μου έδωσε για να επιδώσω στην κα Κυριακή Τσεσμέλογλου, πρώην σύζυγο του, κατά την άφιξη της από το εξωτερικό την επόμενη μέρα, δηλαδή στις 20 Δεκεμβρίου 2008, τα εξής έγγραφα: α) Κλητήριο ένταλμα στην πιο πάνω αγωγή (φωτοαντίγραφο επισυνάπτεται ως τεκμήριο 1) β) Μαρτυρική κλήση στην αίτηση στο Οικογενειακό Δικαστήριο αρ. 197/01 & 238/01 με την οποία εκαλείτο η κα Τσεσμέλογλου, να δώσει λόγο για την μη συμμόρφωσή της δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 02/03/2004 (φωτοαντίγραφο επισυνάπτεται ως τεκμήριο 2)
6. Στις 20 Δεκεμβρίου 2008 και ώρα 19:00 επισκέφθηκα το αεροδρόμιο Λάρνακος μαζί με τον κον Σοφοκλέους και με τον πατέρα του Χριστάκη Σοφοκλέους, όπου ο κος Σοφοκλέους θα παραλάμβανε τον ανήλικο γιό του Αλέξιο από τη μητέρα του. Παραμείναμε στο αεροδρόμιο μέχρι την άφιξη της κας Τσεσμέλογλου αεροπορικώς. Περί την 20:00 ώρα η κα Τσεσμέλογλου εξήλθε από το χώρο αφίξεων. Εξερχόμενη από το κτίριο του αεροδρομίου την ακολούθησα, με είδε και επειδή με γνώριζε από προηγούμενες επιδόσεις εγγράφων σε αυτήν, μόλις παρέδωσε το παιδί της στον πατέρα του, πρώην σύζυγό της, ανέπτυξε τον ρυθμό του βήματος της για να με αποφύγει. Όμως την ακολούθησα με πιο γρήγορο βηματισμό, διότι ήθελα να έρθω μπροστά της και αφού ήρθαμε απέναντι πρόσωπο με πρόσωπο και αφού της είπα το όνομα μου και την ιδιότητα μου ως επιδότη και της ανάφερα ότι έχω να της παραδώσω δικαστικά έγγραφα για επίδοση, ζήτησα να της τα παραδώσω, αλλά αυτή αντέδρασε λέγοντας ότι δεν παραλαμβάνει έγγραφα. τότε εγώ έριξα τα έγγραφα μπροστά της υποδεικνύοντάς της ότι πρέπει να τα παραλάβει, αλλά εκείνη ξεκίνησε να φύγει και αναχώρησε αναπτύσσοντας ακόμη περισσότερο από προηγουμένως τον βηματισμό της.» Τέλος, ο καθ' ου η αίτηση, με τη γραπτή ένορκη δήλωσή του ημερ. 6.11.09, εν πρώτοις, επιβεβαιώνει όσα δηλώνει ο Αρτέμης Κασάπης περί της επίδοσης του επίδικου κλητηρίου εντάλματος στην αιτήτρια στις 20.12.
7. Στη συνέχεια, αναφέρεται στις επί μακρόν διαταραγμένες σχέσεις του με την πρώην σύζυγό του αιτήτρια καθώς και στις προσπάθειές του, μέσω διαφόρων δικαστικών διαδικασιών, να ρυθμίσει μια ικανοποιητική επικοινωνία με τον ανήλικο υιό του. Ισχυρίζεται, επίσης, πως η άρνηση της αιτήτριας να συμμορφωθεί, το καλοκαίρι του έτους 2008, με το διάταγμα ημερ. 2.3.04 οφείλεται στις «εγωιστικές και κακόβουλες προθέσεις της» (δείτε στην παρα. 19Β της ένορκης δήλωσης του καθ' ου η αίτηση ημερ. 6.11.09) και όχι σε οιονδήποτε νόμιμο, βάσιμο και σοβαρό λόγο. Η ακροαματική διαδικασία ακολούθησε όλα τα στάδια: Αντεξετάσθηκαν οι ενόρκως δηλούντες προς υποστήριξη της αίτησης και της ένστασης, πλην της Ελένης Χατζηστυλλή, και ακολούθησαν πλήρεις και λεπτομερείς αγορεύσεις, εκατέρωθεν. Η παρουσία των μαρτύρων ενώπιον του Δικαστηρίου και η αντεξέτασή τους υπήρξαν χρήσιμες και καθοριστικές. Παρά το ότι ενώπιον του Δικαστηρίου όλοι οι μάρτυρες κατά βάσιν υιοθέτησαν και επανέλαβαν τα όσα καταγράφονται στις γραπτές ένορκες δηλώσεις τους, εντούτοις, κατά την αντεξέτασή τους, είχα την ευκαιρία να τους ακούσω και να τους παρακολουθήσω με προσοχή και έτσι μπόρεσα να καταλήξω σε συμπέρασμα περί της αξιοπιστίας τους. Κατ' αρχάς σημειώνω πως η αιτήτρια, μια γυναίκα ώριμης ηλικίας, με αντίληψη, ευστροφία και άνεση στο λόγο, απεκάλυψε, κατά την αντεξέτασή της, το δυναμικό και διεκδικητικό χαρακτήρα της. Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις με σθένος και αυτοπεποίθηση, συχνά, όμως, με πλατειασμούς, επαναλήψεις και υπεκφυγές. Συγκεκριμένες απαντήσεις της αποκαλύπτουν κάποιες μονοδιάστατες πεποιθήσεις της. Για παράδειγμα, ερωτηθείσα, κατά την αντεξέταση, κατά πόσον το καλοκαίρι του έτους 2008 αισθανόταν να δεσμεύεται από τις ρυθμίσεις του διατάγματος ημερ. 2.3.04, η αιτήτρια απήντησε απερίφραστα πως τέτοια δέσμευση δεν υπήρχε εφ' όσον η ίδια και το παιδί διαμένουν πλέον στην Γαλλία και άρα αρμόδια είναι μόνον η Γαλλική Δικαιοσύνη. Μάλιστα, κατά το χρόνο εκείνο, είχε ήδη αποταθεί για να αναθεωρήσει το διάταγμα ημερ. 2.3.
8. Επίσης, όταν υπεβλήθηκε στην αιτήτρια πως με τον ιδιώτη δικαστικό επιδότη Αρτέμη Κασάπη γνωριζόντουσαν από παλιά, επειδή έτυχε να τις επιδώσει άλλα δικαστικά έγγραφα, και πως απόδειξη τούτου είναι το γεγονός πως όταν αυτός την είδε στο αεροδρόμιο την κάλεσε με το όνομά της, η αιτήτρια, με ίχνη υπεροψίας, απήντησε πως στην Κύπρο οι άνθρωποι συνηθίζουν να καλούν ο ένας τον άλλον με τα ονόματά τους και όχι με τα επώνυμά τους και συνηθίζουν να χρησιμοποιούν τον ενικό αριθμό όχι γιατί γνωρίζονται ούτε γιατί υπάρχει οικειότητα μεταξύ τους. Το πράττουν γιατί δεν έχουν τρόπους καλής συμπεριφοράς. Εν πάση περιπτώσει, η εικόνα της δυναμικής και διεκδικητικής γυναίκας, που παρουσίασε η αιτήτρια καταθέτοντας ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν συνάδει με την εικόνα μιας γυναίκας, η οποία ευρισκόμενη στους χώρους του αεροδρομίου Λάρνακας και συνοδευόμενη από ζευγάρι ενηλίκων φίλων της, είναι τόσο φοβισμένη ώστε δεν γυρίζει καν να κοιτάξει κάποιον που την καλεί με το όνομά της. Παρατηρώ, συναφώς, πως ούτε η αιτήτρια ούτε η Μαρία Φιερού αναφέρονται σε επιθετική ή απειλητική στάση ή συμπεριφορά του αγνώστου στο αεροδρόμιο. Και οι δύο δηλώνουν πως ο άγνωστος απλώς τις ακολουθούσε, όταν αυτές κατευθύνοντο προς το χώρο του αεροδρομίου, και κάλεσε την αιτήτρια με τη φράση «Κυρία Κυριακή». Για τους λόγους αυτούς καταλήγω πως η αιτήτρια δεν είναι πρόσωπο αξιόπιστο. Αυτή προσήλθε στο Δικαστήριο για να προωθήσει την εκ των υστέρων επινοημένη εκδοχή της περί κακής επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος και όχι για να πει την αλήθεια. Την πεποίθηση του μάρτυρα που προσήλθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει την υπόθεση του διαδίκου που τον εκάλεσε, και όχι για να πει την αλήθεια, μου δημιούργησε και η Μαρία Φιερού. Καθ' όλην τη διάρκεια της κατάθεσής της ενώπιον του Δικαστηρίου η μάρτυρας αυτή υπήρξε συγκρατημένη και αμήχανη. Απεκάλυψε δε, κατά την αντεξέτασή της, τη μακρόχρονη και στενή φιλική σχέση που την συνδέει με την αιτήτρια. Αντιθέτως, ο Αρτέμης Κασάπης μου δημιούργησε την πεποίθηση αξιόπιστου μάρτυρα. Ο λόγος του υπήρξε άμεσος, σαφής και ανεπιτήδευτος. Κατά την αντεξέταση παρέμεινε ακλόνητος στις θέσεις του. Ήταν δε προφανής και γνήσια η απορία του όταν αντελήφθηκε πως αμφισβητούνται γεγονότα τα οποία ο ίδιος εβίωσε και τα οποία γνωρίζει ως αληθή. Θετική εντύπωση απεκόμισα και για τον καθ' ου η αίτηση. Ο λόγος του υπήρξε συγκροτημένος και σταθερός. Επί τη βάσει αυτών των εκτιμήσεών μου καταλήγω πως τα κρίσιμα γεγονότα, εν σχέσει με την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στις 20.12.08, εξελίχθηκαν ως τα περιγράφει ο Αρτέμης Κασάπης στις παρα. 1 και 2 της γραπτής ένορκης δήλωσής του ημερ. 6.11.09 (δείτε ανωτέρω). Οι δηλώσεις αυτές του Αρτέμη Κασάπη καθίστανται ευρήματα του Δικαστηρίου περί τα γεγονότα. Αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου τα εξής: Το βράδυ της 20.12.08 ο ιδιώτης δικαστικός επιδότης Αρτέμης Κασάπης συνάντησε την αιτήτρια στο χώρο του αεροδρομίου Λάρνακας εφ' όσον είχε αναλάβει να της επιδώσει δικαστικά έγγραφα, συμπεριλαμβανομένου του επίδικου κλητηρίου εντάλματος. Όταν η αιτήτρια είδε τον Αρτέμη Κασάπη, και επειδή τον ανεγνώρισε από προηγούμενες επιδόσεις, προσπάθησε να τον αποφύγει. Η αντίδρασή της αυτή δεν οφείλεται σε φόβο που αισθάνθηκε όταν τον άκουσε να την καλεί με το όνομά της. Η αντίδραση αυτή οφείλεται στην επιθυμία της να αποφεύγει την επίδοση δικαστικών εγγράφων. Όμως, ο Αρτέμης Κασάπης κατάφερε να σταθεί απέναντί της και να την πληροφορήσει για το όνομα και την ιδιότητά του καθώς και για την πρόθεσή του να της επιδώσει δικαστικά έγγραφα. Η αιτήτρια αρνήθηκε να τα παραλάβει. Τότε αυτός έριξε τα δικαστικά έγγραφα μπροστά της και της υπέδειξε ότι όφειλε να τα παραλάβει. Η αιτήτρια απεχώρησε χωρίς να πάρει τα έγγραφα αυτά. Εφ' όσον η αιτήτρια αρνήθηκε να παραλάβει τα δικαστικά έγγραφα, ορθά ο επιδότης την πληροφόρησε για το όνομα και την ιδιότητά του καθώς και για τη φύση των εγγράφων τα οποία επεδίωκε να της επιδώσει. Επίσης, ορθά ο επιδότης έριξε τα έγγραφα αυτά μπροστά της. Στο "The Annual Practice", 1958, 1, στη σελ. 102 αναφέρονται τα εξής σχετικά: "The Manner in which Personal Service is now Made" - ... To effect personal service the clerk or other person intrusted with the task should first satisfy himself that he has found the right man. He should then hand to and leave with the person to be served a copy of the writ, and, if asked show him the original. If the person served will not take the copy, he should tell him what it contains and leave it as nearly in his possession or control as he can. ... If the defendant refuses to take the copy it is not necessary to leave it in his actual corporal possession, but it is sufficient to inform him of its nature and throw it down in his presence». Τα κρίσιμα γεγονότα, όπως αυτά έχουν διαπιστωθεί, καταδεικνύουν πως, υπό τις περιστάσεις, η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος υπήρξε καλή. Συνεπώς, δεν τίθεται θέμα ακύρωσης της απόφασης ex debito justitiae. Περαιτέρω, και τούτου δεδομένου, η παράλειψη της αιτήτριας να εμφανισθεί κατά τη διαδικασία εκδίκασης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής δηλώνει περιφρονητική στάση απέναντι στις δικαστικές διαδικασίες και το ίδιο το Δικαστήριο. Η στάση αυτή είναι ασυγχώρητη και δικαιολογεί την άρνηση παραμερισμού της απόφασης ημερ. 28.5.
9. Και αυτό ανεξαρτήτως της εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης και των συζητήσιμων σημείων που εγείρονται στη γραπτή ένορκη δήλωσή της αιτήτριας ημερ. 3.7.
10. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντος - καθ' ου η αίτηση και εναντίον της εναγομένης - αιτήτριας. (Υπ.) ........................................... Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο