Αναφορικά με την εταιρεία HRI Cyprus SPV 2 Limited, Αρ. Αίτησης:144/09, 23 Ιουνίου 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A241 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου Ε.Δ. Αρ. Αίτησης:144/09 Αναφορικά με την εταιρεία HRI Cyprus S.P.V 2 Limited Και Αναφορικά με τον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 Αίτηση ημερομηνίας 16 Φεβρουαρίου 2010 Ημερομηνία: 23 Ιουνίου 2010 Εμφανίσεις: Για την αιτήτρια: κα Τζιουτ Για τον καθ'ου η αίτηση. κ. Παπασάντης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο αιτητής (Shoval Manovitch) στην κυρίως αίτηση είναι και ήταν μέτοχος της εταιρείας HRI Cyprus SPV 2 Limited. Με την κυρίως αίτηση ζητεί όπως ακυρωθεί η απόφαση της έκτακτης γενικής συνέλευσης με την οποία εγκρίθηκε αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας με την έκδοση επιπλέον μετοχών. Ο κ. Manovitch είναι κάτοικος και υπήκοος του Ισραήλ. Η πιο πάνω εταιρεία καταχώρησε την παρούσα αίτηση με την οποία ζητεί ασφάλεια για τα έξοδα της. Ο λόγος για την οποία ζητείται ασφάλεια για τα έξοδα της η εταιρεία είναι ότι ο αιτητής είναι αλλοδαπός και δεν κατέχει περιουσία στην Κύπρο που να είναι δεκτική εκτέλεσης. Οι δύο πλευρές έχουν συμφωνήσει ότι τα έξοδα της εταιρείας στην περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε διατάξει ασφάλεια για τα έξοδα της καθ'ης η αίτηση ανέρχονται στο ποσό των 7000.00 ευρώ. O μόνος λόγος που έχει επικαλεστεί ο κ. Manovitch διά να ενστεί στην αίτηση είναι ότι θεωρεί ότι η επιβολή τέτοιας διαταγής θα έχει ως αποτέλεσμα να τον αποτρέψει να προσφύγει στη δικαιοσύνη. Σημειώνεται ότι δεν έχει προβάλει κανένα λόγο που να δικαιολογεί το πιο πάνω συμπέρασμα δηλαδή, ότι εάν υποχρεωθεί να πληρώσει δεν θα μπορέσει να διεκδικήσει τα δικαιώματα του στο Δικαστήριο. Η αίτηση βασίζεται στις πρόνοιες της Δ.60, Θ.1, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, (οι «Θεσμοί»), οι οποίες προβλέπουν:- "1. A plaintiff (and, in respect of a counterclaim which is not merely in the nature of a set-off a defendant) ordinarily resident out of Cyprus may, at any stage of the action, be ordered to give security for costs, though he may be temporarily resident in Cyprus." Ο κανονισμός έχει πρόσφατα τροποποιηθεί και εξαιρούνται πλέον από την υποχρέωση παροχής εξόδων και πρόσωπα που έχουν την συνήθη διαμονή τους σε κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Δικαστήριο έχει την διακριτική εξουσία να διατάξει τον ενάγοντα να παρέχει ασφάλεια για τα έξοδα των εναγομένων αφού λάβει υπόψη του την συνήθη διαμονή του ενάγοντα και τη δυνατότητα του ενάγοντα να πληρώσει τα έξοδα της διαδικασίας στην περίπτωση που η αγωγή του απορριφθεί και κληθεί να πληρώσει τα έξοδα των εναγομένων. Όμως στην περίπτωση που ήθελε φανεί ότι ο ενάγοντας είναι άπορος με αποτέλεσμα να του στερηθεί το δικαίωμα για πρόσβαση προς το Δικαστήριο εξαιτίας της αδυναμίας του να πληρώσει τα έξοδα της δίκης τότε το Δικαστήριο κατά κανόνα θα πρέπει να αρνηθεί να τον διατάξει να παρέχει στους εναγόμενους ασφάλεια για τα έξοδα τους. Η Δ.60 κ.1 έχει τροποποιηθεί με αποτέλεσμα αλλοδαποί εργαζόμενοι με χαμηλό εισόδημα να εξαιρούνται της υποχρέωσης να παρέχουν ασφάλεια για έξοδα διότι αναγνωρίζεται ότι τέτοια διαταγή μπορεί να έχει το αποτέλεσμα της άρνησης της πρόσβασης στο Δικαστήριο. Η τροποποίηση αντανακλά την γενική τάση της νομολογίας να μην αποκλείει διαδίκους από την διεκδίκηση νομικών δικαιωμάτων τους για οικονομικούς λόγους. Στην Πολιτική Έφεση Επίσημος παραλήπτης ως εκκαθαριστής της KSS Trading Ltd. ν Γενικές Ασφάλειες Κύπρου Λτδ, Πολιτική Έφεση 11992 ημ. 16.12.2005, το Εφετείο ανέφερε τα ακόλουθα σε σχέση με την ισορροπία που πρέπει να τηρηθεί από το Δικαστήριο ώστε να μην προβεί σε διαταγή που στερεί τον διάδικο σε πρόσβαση στο Δικαστήριο με αποτέλεσμα να μην μπορεί να διεκδικήσει τα νομικά δικαιώματα του. Στην απόφαση Continental Ins. Co. of Hampshire v. O'Regan,
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1087, το εφετείο αποφάσισε ότι η ασφάλεια εξόδων δεν πρέπει να λειτουργεί με τρόπο που να στερεί το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο. Λέχθηκαν εκεί τα εξής: «Εκείνο που βαραίνει στη σκέψη μας είναι η αδιαμφισβήτητη οικονομική αδυναμία του εφεσίβλητου. Η οποία δεν θα του επέτρεπε να συμμορφωθεί με διάταγμα για την εξασφάλιση των εξόδων της εφεσείουσας. Οπότε θα του εστερείτο η πρόσβαση στο δικαστήριο η οποία διασφαλίζεται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και το Άρθρο 6.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών: βλ. Airev Case Judgment of 9 October 1979, Series A, No. 32 p. 15 και Andronicou and Constantinou Judgment of 9 October 1997. Βέβαια, η πρόνοια για εξασφάλιση δεν απολήγει καθ'εαυτήν σε στέρηση ή περιορισμό του δικαιώματος πρόσβασης στο δικαστήριο. Εξαρτάται από τις περιστάσεις. Όπως ανέφερε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Χ. v. Sweeden, απόφαση ημερ.28 Φεβρουαρίου 1979, στην οποία μας παρέπεμψε ο συνήγορος της εφεσείουσας: "... it cannot be assumed that a request of security would automatically prevent a foreign plaintiff from access to the courts, since he might have sufficient means for providing the security. In other words, it would appear to depend on an examination of the application of the 1886 Act in a concrete case as to whether or not a demand for security could be considered to amount to a denial of access to the courts contrary to the provisions of the Convention." Κατά την άποψη μας, η έκδοση διαταγής για εξασφάλιση εξόδων δεν πρέπει να παραγνωρίζει την οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου στρέφεται. Με εξαίρεση ορισμένες αναγνωρισμένες περιπτώσεις - της αφερέγγυας εταιρείας (βλ. άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113), του αναξιόχρεου μόνο κατr όνομα ενάγοντος ή του εκδηλώσαντος με εσκεμμένες ενέργειες την πρόθεση να αποφύγει εν καιρώ τις όποιες δικές του εκ της αντιδικίας υποχρεώσεις - η οικονομική αδυναμία ενάγοντος δεν αποτελεί λόγο για εξασφάλιση των εξόδων εναγομένου: βλ. Michiels v. The Empire Palace Ltd
(1892)66 L.T.R. 132. To ίδιο δεν πρέπει η οικονομική αδυναμία ενάγοντος εκτός δικαιοδοσίας να απολήγει σε στέρηση της πρόσβασης του στο δικαστήριο.» Το Δικαστήριο πρέπει να ασκεί την διακριτική του εξουσία με τρόπο που να λαμβάνει υπόψη όχι μόνο την οικονομική αδυναμία του ενάγοντα, όπως και την αντίστοιχη εύλογη ανησυχία αντίδικου για τα έξοδα του, αλλά και το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο. Αλλιώς δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης διατάγματος. Βλ. Golder v. U.K., Series A Vol. 18
(1975)σελ. 1, Ashingdane v. U.K., Series A Vol. 93
(1985)σελ. 1, Tolstoy Miloslavsky v. U.K., Series A Vol. 316
(1996)σελ. 51, Ait-Mouhoud v. France, ECHR Reports of Judgments and Decisions 1998 - VIII No. 96 σελ. 3214, Kreuz v. Poland, ECHR Reports of Judgments and Decisions 2001 - VI σελ. 127, Jedamski and Jedamska v. Poland, 73547/01 ECHR Reports of Judgments and Decisions 2005 σελ. 538. Στην υπόθεση Alahmari ν Airline,
(1990)1 Α.Α.Δ. 434, το Ανώτατο Δικαστήριο επεξήγησε ότι ακόμη και στην περίπτωση που ο ενάγοντας είναι μόνιμος κάτοικος του εξωτερικού δεν επιβάλλεται όπως το Δικαστήριο εκδώσει διαταγή για την παροχή ασφάλειας εξόδων. «Πράγματι δεν επιβάλλεται η έκδοση διαταγής για τα έξοδα οποτεδήποτε ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού. Το θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, όπως υποδηλώνει ο όρος "may" (δύναται) που απαντάται στο πλαίσιο της Κ60 κ1,που ασκείται δικαστικά. Το ίδιο υποστηρίζεται και από την αγγλική πρακτική, όπως συνοψίζεται στους Halsbury´s Laws of England (4th ed. Vol. 37, pp. 384-385)». Στην ίδια πιο πάνω απόφαση λέχθηκαν επίσης και τα εξής: «'Οταν τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας, με τη διαπίστωση ότι ο ενάγων (εφεσείων) έχει τη συνήθη κατοικία του στο εξωτερικό, οι παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του πρωτόδικου δικαστηρίου είναι κατεξοχή δύο, η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας, και ιδίως ακίνητης (που δε μετακινείται εύκολα), στην Κύπρο, και η ισχύς της υπόθεσης του. Οι ίδιοι λόγοι λαμβάνονται υπόψη και στην άσκηση της ίδιας εξουσίας στο πλαίσιο της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας με την εξής επιφύλαξη: Το βάρος για την τεκμηρίωση εκ μέρους του ενάγοντα (εφεσείοντα) ισχυρής υπόθεσης είναι πολύ μεγαλύτερο ενόψει της ετυμηγορίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου.» Στην απόφαση Κυριάκος Κυριάκου ν Μιγάλης Μιχαήλ, Πολιτική Έφεση αρ. 211/05 ημ. 17.4.2007, το Εφετείο επεξήγησε ότι η Δ.60, Θ.1 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας προβλέπει ότι ενάγων, ο οποίος συνήθως διαμένει εκτός Κύπρου ή εκτός κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο της αγωγής να διαταχθεί να παράσχει εξασφάλιση εξόδων, "αν και προσωρινά μπορεί να διαμένει στην Κύπρο ή σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως στην ίδια απόφαση το Εφετείο επεξήγησε ότι οι εναγόμενοι έχουν το βάρος να αποδείξουν ότι ο ενάγοντας δεν έχει την συνήθη διαμονή του στην Κύπρο ή σε κράτος μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο αιτητής σε μια αίτηση όπως η παρούσα, φέρει το βάρος να αποδείξει ότι ο καθ' ου η αίτηση διαμένει σε χώρα εκτός της δικαιοδοσίας. Δεν αρκεί απλώς να δείξει ότι δεν έχει τη συνήθη του διαμονή στην Κύπρο ή, πλέον, σε χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (βλέπε The Annual Practice 1958, σελ 1885). Θεωρώ ότι η παρούσα είναι από τις περιπτώσεις που το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει την διακριτική του εξουσία υπέρ της διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων. Ο αιτητής είναι αλλοδαπός κάτοικος εξωτερικού. Στερείται ακίνητης περιουσίας στην Κύπρο. Ο κ. Παπασάντης έχει αναφέρει ότι ο αιτητής κατέχει κινητή περιουσία, δηλαδή τις μετοχές της εταιρείας. Όμως δεν είναι γνωστό στο Δικαστήριο εάν οι εν λόγω μετοχές βρίσκονται στην Κύπρο για να εκτελεστεί απόφαση του Δικαστηρίου με την εκποίηση των εν λόγω μετοχών. Εξάλλου οι εν λόγω μετοχές είναι κινητή περιουσία και μπορεί αυτή η περιουσία ανά πάσα στιγμή να μετακινηθεί εκτός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Ο αιτητής δεν έχει εξηγήσει στο Δικαστήριο γιατί δεν θα μπορεί να προσφύγει στο Δικαστήριο εάν υποχρεωθεί να καταβάλει τα έξοδα που ζητούνται. Δεν έχει ισχυριστεί ότι είναι άπορος ή ότι έχει οιανδήποτε οικονομική δυσκολία να καταθέσει στο Δικαστήριο το ποσό των 7000.00 ευρώ που έχει συμφωνηθεί. Αντιθέτως, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος στην περίπτωση που η αίτηση του απορριφθεί μετ'εξόδων οι καθ'ων η αίτηση να μην μπορέσουν να εκτελέσουν απόφαση εναντίον του αιτητή. Ο αιτητής δεν έχει προβάλει βάσιμο λόγο που να δικαιολογεί το συμπέρασμα του ότι θα εμποδιστεί η πρόσβαση του στο Δικαστήριο για να διεκδικήσει την θεραπεία που ζητεί με την κυρίως αίτηση. Αντιθέτως, τα οικονομικά συμφέροντα της εταιρείας και των μετόχων της επηρεάζονται διότι αναπόφευκτα θα υποχρεωθούν να πληρώσουν δικηγορικά έξοδα κατά την εκδίκαση της αίτησης. Εάν ήθελε εκδοθεί απόφαση υπέρ της εταιρείας για την καταβολή δικηγορικών εξόδων η οποία παραμένει ανεκτέλεστη αναπόφευκτα επηρεάζονται τα οικονομικά συμφέροντα της εταιρείας. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο ο αιτητής στην κυρίως αίτηση καταβάλει ασφάλεια για τα έξοδα της καθ'ης η αίτηση (ήτοι για το ποσό των 7000.00 ευρώ) υπό μορφή τραπεζικής εγγύησης. Τα έξοδα για την έκδοση της τραπεζικής εγγύησης θα επιβαρύνουν τον αιτητή στην κυρίως αίτηση. Νοείται ότι εάν τέτοια τραπεζική εγγύηση δεν εκδοθεί προς όφελος της καθ'ης η αίτηση εταιρείας εντός 45 ημερών από σήμερα η κυρίως αίτηση θα υπόκειται σε απόρριψη και περαιτέρω διαδικασία στην υπόθεση αναστέλλεται μέχρι να υλοποιηθεί η διαταγή του Δικαστηρίου. Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο