DAIRY KING LTD ν. ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ, Αγ. Αρ. 5066/04, 28.7.2010

DAIRY KING LTD ν. ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ, Αγ. Αρ. 5066/04, 28.7.2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A269 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Eνώπιον: Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Αγ. Αρ. 5066/04 Μεταξύ: DAIRY KING LTD Ενάγουσας - και - ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΓΑΛΑΚΤΟΚΟΜΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ Εναγόμενου ---------------------------- Ημερομηνία: 28.7.2010 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ. Λ. Λουκαϊδης Για τον Εναγόμενο: κ. Χ"Ιωάννου Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο εναγόμενος οργανισμός (στο εξής ο Οργανισμός) είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, το οποίο ιδρύθηκε το 1969 (Ν.4/1969)με κύρια αποστολή την οργάνωση της εγχώριας γαλακτοκομικής βιομηχανίας προς όφελος των παραγωγών και των καταναλωτών γάλατος. Η ενάγουσα προμηθευόταν γάλα από τον Οργανισμό και, όπως ισχυρίζεται, βάσει των μεταξύ τους συμφωνιών ο Οργανισμός είχε υποχρέωση να την προμηθεύει εβδομαδιαίως 100-150.000 λίτρα γάλα, ποσότητα απαραίτητη για τις ανάγκες της επιχείρησης της. Όμως, κατά ή περί τον Ιούλιο του 1991 ο Οργανισμός χωρίς να της δώσει τη λογική και/ή νόμιμη προειδοποίηση των δύο χρόνων και πέντε μηνών, «.παράνομα και/ή αδικαιολόγητα και/ή κατά παράβαση των συμβατικών του υποχρεώσεων και/ή εκμεταλλευόμενος τη δεσπόζουσα θέση στην αγορά γάλατος κατά παράβαση του άρθρου 6 του περί Ανταγωνισμού Νόμου του 1989..» σταμάτησε να την προμηθεύει με τη συμφωνηθείσα ποσότητα γάλατος και/ή με οποιαδήποτε ποσότητα, με αποτέλεσμα να την αναγκάσει, περί τον Ιούλιο του 1992, σε άρση των εργασιών της και να της προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά. Στη βάση αυτή αξιώνει εναντίον του Οργανισμού Γενικές και Τιμωρητικές αποζημιώσεις, καθώς επίσης και ειδικές ύψους Λ.Κ. 277.750 τις οποίες προσδιορίζει ως ακολούθως:

1. Λ.Κ.18.000, ως έξοδα συντήρησης και καταβολή μισθών προς τους υπαλλήλους της για ένα χρόνο.
2. Λ.Κ.30.000, αξία 15 τόνων χαλλουμιών τα οποία παρέμειναν αδιάθετα.
3. Λ.Κ.107.250, ποσό που θα είσπραττε αν ήταν σε θέση να εκπληρώσει τις συμφωνίες ημερ. 2.1 και 15.7.91 που είχε συνάψει με την εταιρεία PANTARTIS.
4. Λ.Κ.72.500, ποσό που αντιπροσωπεύει διαφυγόν κέρδος για περίοδο 2 χρόνων και 5 μηνών και
5. Λ.Κ.50.000, αξία μηχανημάτων της επιχείρησης της τα οποία παρά τις προσπάθειες της δεν κατόρθωσε να πωλήσει. Ο Οργανισμός αρνείται τις απαιτήσεις της ενάγουσας και όσα επικαλείται για στήριξη τους. Πανομοιότυπη απαίτηση, διατείνεται, προβλήθηκε από την ενάγουσα υπό μορφή ανταπαίτησης στο πλαίσιο της αγωγής 1011/92, την οποία καταχώρισε εναντίον της ο Οργανισμός και στην οποία εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση στις 13.3.1998 προς όφελος του Οργανισμού με ταυτόχρονη απόσυρση και απόρριψη της ανταπαίτησης. Επομένως, για τα ζητήματα που εγείρονται στην παρούσα διαδικασία υπάρχει δεδικασμένο και η αγωγή πρέπει να απορριφθεί. Εν πάση περιπτώσει, η ενάγουσα άρχισε να προμηθεύεται γάλα από τον Οργανισμό τον Απρίλιο του 1983 και η μεταξύ τους συνεργασία υπήρξε προβληματική λόγω του ότι η ενάγουσα δεν ήταν συνεπής στις οικονομικές της υποχρεώσεις, με αποτέλεσμα στις 31.12.1991 το χρεωστικό της υπόλοιπο να ανέλθει μαζί με τους τόκους στις Λ.Κ. 58.462,07 που ήταν και η αξίωση του Οργανισμού στην αγωγή 1011/
6. Παρόλ' αυτά, ο Οργανισμός δεν της διέκοψε την παροχή γάλατος και συνέχισε να της χορηγεί γάλα στη βάση των μεταξύ τους συμφωνιών, κατάσταση που διήρκησε μέχρι το Μάιο του 1993 οπόταν η ενάγουσα χωρίς να τακτοποιήσει την οφειλή της σταμάτησε να παραλαμβάνει γάλα. Κατά συνέπεια η αγωγή είναι αβάσιμη και κατ΄ επίκληση των πιο πάνω ζητά με ανταπαίτηση δύο δηλωτικές αποφάσεις, τις οποίες βεβαίως η ενάγουσα απορρίπτει. Η πρώτη, ότι η ενάγουσα εξακολουθεί να οφείλει στον Οργανισμό ό,τι εκ συμφώνου του επιδικάστηκε στην αγωγή 1011/92 και, η δεύτερη, ότι κατά την περίοδο 1985-1991 νόμιμα ο Οργανισμός χρέωσε το λογαριασμό της με τόκους ύψους Λ.Κ. 43.983,
7. Με τη σκιαγράφηση των εκατέρωθεν δικογραφημένων θέσεων είναι πρόδηλο ότι έχουν προσδιορισθεί και τα τέσσερα επίδικα θέματα που προβάλλουν προς εξέταση - δεδικασμένο, οι αποδιδόμενες στον Οργανισμό παραβάσεις, οι αξιούμενες αποζημιώσεις και το βάσιμο της Ανταπαίτησης - αλλά προτού συνοψισθεί η μαρτυρία των τριών μαρτύρων που κατέθεσαν για την ενάγουσα και των τεσσάρων που κατέθεσαν για τον Οργανισμό, θα ΄ταν χρήσιμη η αναδρομή στο ιστορικό της διαφοράς και η καταγραφή ως ευρημάτων του Δικαστηρίου όλων εκείνων των γεγονότων που από την εξέταση των δικογράφων και της προσαχθείσας μαρτυρίας είναι παραδεκτά ή δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Έχουν ως ακολούθως: Η ενάγουσα γράφτηκε στον Έφορο Εταιρειών με την επωνυμία Techodairy Industries Ltd, την οποία στη συνέχεια άλλαξε σε Dairy King Ltd και υπό την διεύθυνση του Μ. Κωνσταντινίδη (ΜΕ.1) εξασφάλισε τις απαραίτητες άδειες και πιστοποιητικά (Τεκμ. 1-6, 43 και 44) και άρχισε να προμηθεύεται γάλα από τον Οργανισμό το
8. Την τότε περίοδο υπήρξε πλεόνασμα αγελαδινού γάλατος (τεκμ.14), για αξιοποίηση του οποίου ο Οργανισμός ζήτησε τη συνδρομή των εγχώριων γαλακτοκομικών βιομηχανιών. Μεταξύ αυτών και τη συνδρομή του ΜΕ. 1, από τον οποίο ζητούσε απόψεις για προώθηση σχεδίων κατασκευής κόκκινου τυριού τύπου EDAM (τεκμ.7). Διευκρινίζεται επί του προκειμένου ότι η μνεία της πρόσκλησης αυτής γίνεται γιατί την επικαλέσθηκε ο ΜΕ. 1 για προώθηση της θέσης αφενός μεν ότι ο Οργανισμός εκτιμούσε τα προσόντα και τις γνώσεις του και, αφετέρου, ότι τότε η συνεργασία τους δεν παρουσίαζε οποιοδήποτε πρόβλημα. Ωστόσο υπήρχαν προβλήματα μεταξύ Οργανισμού και των γαλακτοκομικών βιομηχανιών λόγω του ότι οι βιομηχανίες δεν ήταν συνεπείς προς τις οικονομικές τους υποχρεώσεις. Για τον λόγο αυτό ο Οργανισμός αποφάσισε την επιβολή από 1.2.85 τόκου 9% ετησίως σε κάθε μεταγενέστερο μηνιαίο χρεωστικό υπόλοιπο και προς τούτο τους απέστειλε σχετική επιστολή ημερ. 16.1.85 (τεκμ.13). Μεταξύ αυτών και προς την ενάγουσα, το χρεωστικό υπόλοιπο της οποίας κατά την 31.12.1984 είχε ανέλθει στο ποσό των Λ.Κ. 45.579,47 και κατά την 31.12.1985 εκτοξεύτηκε στις Λ.Κ.104.285,51 και για το οποίο υπογράφηκαν δύο συμφωνίες ημερ. 18.2.1986 (τεκμ. 8 και 9), με τις οποίες δεσμεύτηκε η ποσότητα χαλουμιών που είχε η ενάγουσα σε ψυκτικούς θαλάμους στα Λατσιά και η οποία μπορούσε να πωληθεί με την έγκριση του Οργανισμού και όποιο ποσό θα εισπραττόταν θα καταβαλλόταν έναντι του χρέους της. Παρά την πιο πάνω συμφωνία και παρά το γεγονός ότι ο Οργανισμός συμφώνησε στις 19.3.1988 (τεκμ. 11) να αγοράσει από την ενάγουσα 20 μετρικούς τόνους χαλούμι, το χρέος εξακολουθούσε να είναι σε ψηλά επίπεδα και στις 25.5.88 ο Οργανισμός αποφάσισε να της διακόψει την παροχή γάλατος, εκτός και αν ήταν διατεθειμένη να πληρώνει τοις μετρητοίς την αξία του γάλατος που θα έπαιρνε και, περαιτέρω, να καταβάλει στον Οργανισμό κάποιο ποσό έναντι του χρέους της και να εισηγηθεί χρονοδιάγραμμα πληρωμής του υπολοίπου. Η πιο πάνω απόφαση κοινοποιήθηκε στην ενάγουσα με επιστολή ημερ. 28.5.88 (τεκμ. 12) και μετά από διαβουλεύσεις - με την παρέμβαση και του τότε Υπουργού Εμπορίου και Βιομηχανίας - συμφωνήθηκε όπως ο Οργανισμός συνεχίσει να της χορηγεί γάλα νοουμένου ότι θα πλήρωνε τοις μετρητοίς την αξία του γάλατος που θα παραλάμβανε και επιπλέον θα κατέβαλλε και 25% της εν λόγω αξίας έναντι του χρέους της. Ωστόσο, ούτε αυτή η συμφωνία λειτούργησε ικανοποιητικά και για αποπληρωμή μέρους του χρέους ο Οργανισμός συμφώνησε στις 9.7.88 (τεκμ.15) να αγοράσει από την ενάγουσα ακόμη 12 μετρικούς τόνους χαλούμι. Περαιτέρω, στις 26.8.1988 (τεκμ. 30), η ενάγουσα δεσμεύτηκε να καταβάλει στον Οργανισμό έναντι του χρέους της Λ.Κ. 20.000 με τόκο 9% ετησίως με μηνιαίες δόσεις εκ Λ.Κ. 500 η κάθε μία, της πρώτης πληρωτέας την 10.9.1988 και ακολούθως την 10η ημέρα κάθε επόμενου μήνα μέχρι την εξόφληση και ως ασφάλεια δέχτηκε να επιβαρύνει προς όφελος του Οργανισμού μηχανήματα και σκεύη εκτιμημένης αξίας Λ.Κ. 32.
9. Όπως προκύπτει από την προσκομισθείσα μαρτυρία, η συμφωνία που έγινε με την παρέμβαση του Υπουργού Εμπορίου και Βιομηχανίας δεν επέφερε και την οριστική λύση των προβλημάτων στη συνεργασία ενάγουσας και Οργανισμού. Έτσι στις 3.10.1988 ο Οργανισμός, αντί του 25% της επιπλέον αξίας που θα έπρεπε να καταβάλει η ενάγουσα για παραλαβή γάλατος, απαίτησε και τελικά κράτησε 35%, θέμα για το οποίο η ενάγουσα διαμαρτυρήθηκε αυθημερόν στον Υπουργό (τεκμ. 16). Παρόμοια διαμαρτυρία διατύπωσε στις 8.11.88 (τεκμ.17) στον Πρόεδρο του Συμβουλίου του Οργανισμού, με την οποία κατάγγελλε το διευθυντή του Οργανισμού, τον Α. Μαραγκό (ΜΥ.2), ότι για συνέχιση της παροχής γάλατος στη βιομηχανία του απαιτούσε να του αποκόπτει 50% αντί του 35% που, όπως ισχυριζόταν, αποκοπτόταν μέχρι τότε. Τις πιο πάνω καταγγελίες διαδέχθηκε πρόταση της ενάγουσας ημερ. 16.12.88 (τεκμ. 52), με την οποία εκδήλωνε ενδιαφέρον να προμηθεύσει τον Οργανισμό χαλούμια για τις ανάγκες της Εθνικής Φρουράς. Η πρόταση έγινε αποδεκτή και στις 30.6.90 και 31.8.90 (τεκμ. 54 και 55) υπογράφτηκαν σχετικές συμφωνίες με αποτέλεσμα το χρέος να μειωθεί σημαντικά. Παρά τη σημαντική μείωση του χρέους, τα προβλήματα στη συνεργασία μεταξύ των διαδίκων δεν εξέλειπαν και στις 26.6.1991 (τεκμ. 20) η ενάγουσα πρότεινε στον Οργανισμό να του πωλήσει κτήμα για εξόφληση των χρεών της, πρόταση που ο Οργανισμός δεν αποδέχθηκε. Ακολούθησαν επιστολές ημερ. 9.8 και 13.8.91 των τότε δικηγόρων της Ενάγουσας (τεκμ. 35 και 37), με τις οποίες η ενάγουσα επεχείρησε να εμβάσει στον Οργανισμό ποσό Λ.Κ.4.611,21 για εξόφληση - όπως ισχυριζόταν - γάλατος που παρέλαβε μέσα στον Ιούλιο του
10. Ο Οργανισμός δεν αποδέχτηκε το έμβασμα με το αιτιολογικό ότι από τις αρχές του 1991 μέχρι 31.7.91 η ενάγουσα δεν παρέλαβε γάλα και το γάλα στο οποίο γινόταν αναφορά στα τεκμ. 35 και 37 παραδόθηκε στην εταιρεία PANTARTIS, η οποία λειτουργούσε στα υποστατικά της ενάγουσας. Μάλιστα στις σχετικές του επιστολές ημερ. 14 και 19.8.91 (τεκμ. 36 και 38) επεσύναπτε και δήλωση του Μ. Κωνσταντινίδη (ΜΕ.1) ημερ. 2.8.91 (τεκμ. 34), με την οποία βεβαίωνε ότι το γάλα που παρέλαβε εκείνη την ημέρα ήταν για δική του χρήση, «.και δεν σχετίζεται με προηγούμενες παραλαβές όπου παραλάμβανα γάλα για λογαριασμό της PANTARTIS DAIRY INDUSTRIES LTD μέχρι 31.7.91». Ακολούθησε η ανταλλαγή και άλλων επιστολών (τεκμ. 21-26), με τον Οργανισμό να ζητά την αποπληρωμή του χρέους και με την ενάγουσα να ισχυρίζεται ότι δεν οφείλει κανένα ποσό και ότι καθιστά τον Οργανισμό υπεύθυνο για τις ζημιές που υπέστη. Όπως και καταγγελία της ενάγουσας στον Επίτροπο Διοικήσεως ημερ. 30.1.92 ότι ο Οργανισμός του στέρησε την παροχή γάλατος (τεκμ.27), καταγγελία που δεν εξετάσθηκε (τεκμ.28) λόγω του ότι ο Οργανισμός είχε καταχωρήσει στο μεταξύ την αγωγή 1011/
11. Με την αγωγή 1011/92 ο Οργανισμός αξίωνε Λ.Κ.58.462,07 ως υπόλοιπο λογαριασμού συμπεριλαμβανομένων των τόκων μέχρι 31.12.1991, ενώ η ενάγουσα πέραν της απόρριψης της αξίωσης του Οργανισμού πρόβαλε ανταπαίτηση για Λ.Κ.30.000 για ισχυριζόμενες ζημιές «..λόγω παροχής γάλατος μειωμένης λιπαρότητας και/ή ελαττωματικής ποιότητας και/ή μη ανταποκρινομένων στις προδιαγραφές των περί Κυπριακών Πρότυπων και Ελέγχου Ποιότητας Νόμων 1975 έως 1983 και/ή δυνάμει των εν λόγω Νόμων Κανονισμών». (Τεκμ. 29, 32 και 42). Ό,τι εδώ χρειάζεται να καταγραφεί είναι ότι με την παρ. 8 της Έκθεσης Υπεράσπισης, η ενάγουσα πρόβαλλε τον ισχυρισμό ότι ο Οργανισμός αρνήθηκε τον Ιούλιο του 1991 να την προμηθεύσει γάλα με αποτέλεσμα να υποστεί ζημιές για τις οποίες επιφυλάσσει τα δικαιώματα της. Σημειώνεται επίσης ότι μετά την έγερση της αγωγής 1011/92 οι προσπάθειες ομαλοποίησης των σχέσεων των διαδίκων δεν εγκαταλείφθηκαν. Έτσι στις 11.3.92 Επιτροπή του Οργανισμού συναντήθηκε με το διευθυντή της ενάγουσας ΜΕ.1, αλλά το μόνο θετικό αποτέλεσμα ήταν η λήψη απόφασης ημερ. 18.3.92 από τον Οργανισμό ότι θα συνέχιζε να προμηθεύει την ενάγουσα γάλα νοουμένου ότι θα γινόταν προπληρωμή της αξίας του (τεκμ.45 και 46). Στο πλαίσιο της πιο πάνω αγωγής συμφωνήθηκε ο διορισμός του Ι. Κόκκινου (ΜΕ.3) ως διαιτητή, με εντολή να ελέγξει το λογαριασμό που τηρούσε ο Οργανισμός για την ενάγουσα την περίοδο 1983-
12. Κατέληξε ότι ο εν λόγω λογαριασμός ήταν ορθός και - χωρίς να υπολογισθούν οι τόκοι - η ενάγουσα όφειλε στον Οργανισμό κατά την 31.12.91 Λ.Κ.14.478,30 (τεκμ.10). Διευκρινίζεται στο σημείο αυτό ότι ο διαιτητής για να καταλήξει στο αναφερθέν ποσό δέχτηκε και χρεώσεις του Οργανισμού που αφορούσαν επιστροφή από την Εθνική Φρουρά κάποιας ποσότητας χαλουμιών που κατασκεύασε η ενάγουσα (τεκμ. 53 και 56). Ενόψει των πιο πάνω οι διαφορές των διαδίκων στην αγωγή 1011/92 περιορίσθηκαν σε δύο, στην αξίωση της ενάγουσας για τόκους ύψους Λ.Κ.43.983,72 και στην ανταπαίτηση της ενάγουσας. Τελικά, όμως, ο Οργανισμός παραιτήθηκε της αξίωσης του για τόκους (τεκμ.50) και στις 13.3.98 εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση προς όφελος του και εναντίον της ενάγουσας για Λ.Κ.14.748,00 με τόκο 8% ετησίως από 13.3.98 πλέον Λ.Κ.1.513,75 έξοδα, η δε ανταπαίτηση απορρίφθηκε ως αποσυρθείσα (τεκμ.33). Η έκδοση της πιο πάνω απόφασης δεν σηματοδότησε και το τέλος κάθε αντιδικίας μεταξύ των διαδίκων. Έξι χρόνια μετά, στις 2.6.04, η ενάγουσα επανήλθε με την παρούσα αγωγή και το πρώτο θέμα που απασχόλησε το Δικαστήριο - όχι το παρόν - ήταν το θέμα του δεδικασμένου. Σχετική είναι η ενδιάμεση απόφαση ημερ. 6.9.06, με την οποία κρίθηκε ότι «. η παρούσα αιτία αγωγής είναι εντελώς διαφορετική από την παλαιότερη που είχε προβληθεί με την ανταπαίτηση στην αγωγή 1011/
13. Πέραν δε του γεγονότος ότι φαίνεται να πηγάζουν και οι δύο από τις ίδιες συμφωνίες, ουδεμία άλλη σχέση έχουν μεταξύ τους.» και στη βάση αυτή απέρριψε την εισήγηση του Οργανισμού για ύπαρξη δεδικασμένου. Η καταγραφή του ιστορικού της διαφοράς και των παραδεκτών ή μη επιδεχόμενων αμφισβήτησης γεγονότων που την συνθέτουν, δίδει κατά την άποψή μου επαρκή βάση για εξέταση τόσο του θέματος του δεδικασμένου όσο και του βάσιμου της ανταπαίτησης του Οργανισμού. Το πρώτο, όπως έχει σημειωθεί, αποφασίσθηκε από άλλο Δικαστήριο στις 6.9.2006 και κατά την άποψή μου η αναθεώρηση της απόφασης αυτής ανάγεται σε άλλο επίπεδο δικαιοδοσίας. Έπεται ότι η εισήγηση για επανεξέταση θέματος δεδικασμένου δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Όσον δε αφορά το βάσιμο της ανταπαίτησης του Οργανισμού παρατηρώ τα ακόλουθα: Είναι παραδεκτό ότι ναι μεν η ενάγουσα δεν έχει καταβάλει οποιοδήποτε ποσό έναντι του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους της, αλλά το να ζητείται με ανταπαίτηση δηλωτική απόφαση ότι εξακολουθεί να οφείλει το χρέος αυτό δεν είναι κατά την άποψή μου κατανοητό. Όπως δεν είναι κατανοητή και η ανάγκη αναγνώρισης της ισχύος μιας δικαστικής απόφασης με άλλη, τη στιγμή που η ισχύς κάθε δικαστική απόφασης είναι δεδομένη άνευ ετέρου. Αν λοιπόν ο Οργανισμός δεν πήρε στα χρόνια που μεσολάβησαν μέτρα εκτέλεσης της απόφασης είναι θέμα που αφορά τον ίδιο, αλλά δεν τον νομιμοποιεί να ζητά και επαναβεβαίωση της ισχύος της απόφασης. Έπεται ότι το σχετικό σκέλος της ανταπαίτησης είναι καταδικασμένο σε απόρριψη. Όπως καταδικασμένο είναι και το δεύτερο σκέλος που αφορά το θέμα των τόκων ενόψει του ότι το θέμα αυτό αποφασίσθηκε τελεσίδικα με την εκ συμφώνου απόφαση ημερ. 13.3.
14. Κατά συνέπεια ό,τι επιδιώκεται με την ανταπαίτηση είναι επανεξέταση του θέματος των τόκων, κάτι που προσκρούει στο δόγμα του δεδικασμένου. Ένα τρίτο θέμα που μπορεί να αποφασισθεί στο παρόν στάδιο είναι και η θέση του Οργανισμού ότι, στην περίπτωση που κριθεί ότι η διακοπή της παροχής γάλατος προς την ενάγουσα έγινε μετά από απόφαση του Οργανισμού, τέτοια απόφαση θα ήταν εκτελεστή διοικητική πράξη που μόνο με προσφυγή θα μπορούσε να προσβληθεί. Πρόκειται, κατά την άποψη μου, για θέση που παραβλέπει ότι «. η λειτουργία της δημόσιας αρχής - όπως είναι και ο Οργανισμός - μπορεί να επεκτείνεται τόσο στον τομέα του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού δικαίου. (Και ότι) Κριτήριο για το διαχωρισμό των δύο αποτελεί η ουσία, ο σκοπός για τον οποίον λαμβάνεται η απόφαση ή πράξη και όχι ο τύπος.» (Κολοκάσης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας