ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΛΤΔ ν. ΝΙΚΟΥ ΜΥΛΩΝΑΣ κ.α., Γεν. Αίτ.:1317/09, 6 Αυγούστου, 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A276 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Ν. Σταύρου, Ε.Δ. Γεν. Αίτ.:1317/09 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΛΤΔ Aιτητών και
- ΝΙΚΟΥ ΜΥΛΩΝΑΣ
- ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΥΛΩΝΑ
- ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΜΥΛΩΝΑ
- ΜΙΧΑΛΗ ΜΥΛΩΝΑ Καθ' ων η Αίτηση ----------------------- Αίτηση για εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 4.12.09 6 Αυγούστου,
- Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές: κα Μ. Παπαευσταθίου για Τάσσος Παπαδόπουλος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Καθ' ου η Αίτηση 1: κ. Α. Παρπαρίνος για Αγγελίδης, Ιωαννίδης, Λεωνίδου Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση, οι Αιτητές ζητούν την έκδοση διατάγματος του Δικαστηρίου που να επιτρέπει την εγγραφή και εκτέλεση διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 10.9.
- Η Αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 52 του Περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85, στα άρθρα 21, 22 και 23 του Περί Διαιτησίας Νόμου Κεφ. 4, στη Διαταγή 48 Θ.1-3, Θ.8, Θ.9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Από πλευράς γεγονότων πλαισιώνεται από ένορκη δήλωση του κ. Σπύρου Λίγγη. Ο κ. Λίγγης ο οποίος βρίσκεται στην υπηρεσία των αιτητών, αναφέρει στην ένορκη του δήλωση πως δυνάμει γραμματίου με αριθμό 7235076-3 ημερομηνίας 7.4.2000, οι αιτητές χορήγησαν στον καθ' ου η αίτηση 1 υπό την εγγύηση των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4, δάνειο ύψους €76.888,
- Οι καθ' ων η αίτηση παρέλειψαν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους με βάση το πιο πάνω δάνειο, με αποτέλεσμα οι αιτητές να παραπέμψουν την ανακύπτουσα διαφορά σε διαιτησία δυνάμει του άρθρου 52 του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/
- Στις 10.9.2009 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ' ων η αίτηση 1 - 4 για ποσού €90.273,46 πλέον τόκο προς 9% ετησίως από 10.9.2009 μέχρι εξόφλησης πλέον €170 έξοδα διαιτησίας. Η εν λόγω απόφαση κοινοποιήθηκε σε όλους τους καθ' ων η αίτηση στις 16.10.
- (Η διαιτητική απόφαση με συνημμένη τη βεβαίωση γνωστοποίησης επισυνάπτεται ως τεκμήριο Α στην ένορκη δήλωση). Οι προσπάθειες των αιτητών και των δικηγόρων τους για εξόφληση του πιο πάνω ποσού απέβησαν άκαρπες με αποτέλεσμα οι αιτητές να ζητούν την έκδοση διατάγματος για εγγραφή και εκτέλεση της εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης με τον ίδιο τρόπο που εκτελούνται οι δικαστικές αποφάσεις. Ο καθ' ου η αίτηση 1 (ενεργώντας προφανώς και για λογαριασμό των καθ' ων η αίτηση 2, 3 και 4) καταχώρησε Ένσταση στις 9.2.
- Η Ένσταση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.Θ.1-4, Δ.49 Θ.Θ.4 και 9, στον Περί Διαιτησίας Νόμο Κεφ. 4 άρθρα 19, 20 και 24
(3)στις συμφυείς και αναφαίρετες εξουσίες του Δικαστηρίου και στις Γενικές Αρχές του Νόμου και της νομολογίας. Στην Ένσταση προβάλλονται οι εξής συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης: Α. Οι Αιτητές δεν προέβησαν σε πλήρη αποκάλυψη όλων των γεγονότων και/ή απόκρυψαν ουσιώδη γεγονότα με τρόπο που καθιστά την σχετική αίτηση παραπλανητική και/ή ελλειπή. Β. Υπάρχει καλή δικαιολογητική βάση για τη μη εμφάνιση στην διαδικασία διαιτησίας κατά την ορισθείσα ημερομηνία 10/9/
- Γ. Οι Καθ' ων η Αίτηση είναι σε θέση να αποκαλύψουν τέτοια γεγονότα, τα οποία δυνατό να θεωρηθούν ότι παρέχουν ικανοποιητικό δικαίωμα όπως αναθεωρηθεί η διαιτητική απόφαση. Δ. Παραβιάστηκε η Θεμελιακή αρχή του δικαίου, να ακουστεί δηλαδή και ο Καθ΄ ου η Αίτηση ο οποίος είχε λόγο στην επίλυση της διαφοράς. Ε. Η ύπαρξη υπαλλακτικής διαδικασίας προτού οι Αιτητές προχωρήσουν με την παρούσα αίτηση δεν έτυχε εφαρμογής. Η Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ίδιου του καθ΄ ου η αίτηση
- Σ' αυτή ο καθ' ου η αίτηση 1, μεταξύ άλλων, παραδέχεται ότι στις 24.6.2009 ενημερώθηκε για την παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία με ορισθείσα ημερομηνία την 10.9.
- Ομοίως παραδέχεται την έκδοση της διαιτητικής απόφασης την ημερομηνία αυτή. Ισχυρίζεται ωστόσο ότι εκ παραδρομής νόμιζε ότι η ορισθείσα ημερομηνία ήταν η 9.10.2009 με αποτέλεσμα να μην εμφανισθεί και η απόφαση να εκδοθεί ερήμην. Περαιτέρω παραδέχεται ότι στις 16.10.2009 του επιδόθηκε η διαιτητική απόφαση ημερ.10.9.2009, αλλά ισχυρίζεται ότι κατόπιν τούτου προέβη στην καταβολή ποσού €15.000,00 προς εξόφληση των καθυστερημένων οφειλών. Κατά την ακρόαση δεν κλήθηκαν για αντεξέταση οι ενόρκως δηλούντες με αποτέλεσμα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι να προχωρήσουν απευθείας στην επιχειρηματολογία τους με την υιοθέτηση και κατάθεση γραπτών αγορεύσεων. Ειδικά σε σχέση με τη γραπτή αγόρευση του συνηγόρου του καθ' ου η αίτηση 1, επισημαίνω ότι πέραν των προβαλλόμενων ειδικών λόγων ένστασης, εγείρονται και επιπλέον θέματα και γεγονότα, τα οποία κατά το συνήγορο δικαιολογούν την επανεξέταση της εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης. Για παράδειγμα προβάλλεται για πρώτη φορά η θέση ότι η συμφωνία δανείου ουδέποτε τερματίστηκε. Έχω την άποψη πως η αρχή και το τέλος της παρούσας Αίτησης αποτελεί το άρθρο 52
(4)και
(5)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου 22/85 που διαλαμβάνει ως εξής: 52
(4)Οιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτόν του ηδικημένον από την απόφασιν οιουδήποτε διαιτητού ή διαιτητών δύναται να υποβάλη έφεσιν εις το Δικαστήριον εντός είκοσι και μιας ημερών από της ημερομηνίας της προς αυτόν γνωστοποιήσεως της αποφάσεως.
(5)Αν οποιαδήποτε απόφαση του διαιτητή ή των διαιτητών, με βάση το εδάφιο
(2), δεν έχει εφεσιβληθεί στο δικαστήριο, σύμφωνα με το εδάφιο
(4), ή αν η έφεση κατ' αυτής εγκαταλειφθεί ή αποσυρθεί, η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου. Στην Αίτηση 110/95 της Σωτηρούλλας Κωνσταντινίδου
(1995)1 Α.Α.Δ. 827, 831 αναφέρονται σχετικά τα ακόλουθα: "Αντικείμενο της αίτησης είναι το διάταγμα που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο για την καταχώριση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή. Δεν έχει εξηγηθεί όμως ποια είναι η σύνδεση της δικαστικής απόφασης, η οποία αφορούσε μόνο στην καταχώριση και εγγραφή της απόφασης του Διαιτητή και συνακόλουθα της παροχής άδειας για εκτέλεση, με το πιο πάνω ζήτημα ουσίας εγείρεται. Δεν είναι αντικείμενο αυτής της διαδικασίας η απόφαση του Διαιτητή και, εν πάση περιπτώσει, επισημαίνω πως το άρθρο 52
(4)του Ν. 22/85 παρέχει σε όποιον θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο από την απόφαση του Διαιτητή δικαίωμα έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο που πρέπει να ασκείται μέσα στην προθεσμία που τάσσει. Δεν έχει ασκηθεί έφεση εναντίον της απόφασης του Διαιτητή, η απόφαση αυτή κατέστη τελεσίδικη και δεν έχει εξηγηθεί πώς θα μπορούσε να εκδηλωθεί τώρα, στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας που, επαναλαμβάνω, αναφέρεται μόνο στην απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου που ακολούθησε, τέτοιο παράπονο.» (Η υπογράμμιση είναι δική μου). Στην προκειμένη περίπτωση οι καθ' ων η αίτηση δεν άσκησαν έφεση εντός της ταχθείσας προθεσμίας, η οποία ως προκύπτει, ξεκινά όχι από την ημερομηνία έκδοσης της διαιτητικής απόφασης αλλά από την ημερομηνία κοινοποίησης της. Με τον τρόπο αυτό παρέχεται μια επιπλέον ασφαλιστική δικλείδα αφού παρατείνεται ο χρόνος για άσκηση του ένδικου μέσου της έφεσης. Με την παράλειψη τους αυτή απεμπόλησαν το δικαίωμα να ζητήσουν αναθεώρηση της διαιτητικής απόφασης και γενικά να προβάλουν ενστάσεις σε ό,τι αφορά την ορθότητα (τυπική και/ή ουσιαστική) της εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης. Στην παρούσα φάση δεν μπορεί να αναθεωρηθεί η διαιτητική απόφαση. Ο δικαστικός έλεγχος που ασκείται είναι μόνο σε ό,τι αφορά τις τυπικές προϋποθέσεις του Νόμου. Στην υπόθεση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Αγίας Νάπας ν. Κυριακίδη κ.α.
(2008)1 (Α) Α.Α.Δ. 716, 719, αναφέρονται τα εξής: "Η διαδικασία που οδηγεί στην εκτέλεση της διαιτητικής aπόφασης ως απόφαση Δικαστηρίου είναι, κατά την άποψη μας, ζήτημα τύπου. Για να εκτελεστεί οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου χρειάζεται η εμπλοκή του ιδίου, που αφενός την διατάσσει και ταυτόχρονα την εποπτεύει. Επομένως, η διαιτητική απόφαση πρέπει κατά κάποιο τρόπο να καταχωριστεί, να «εγγραφεί» δηλαδή στα αρχεία του πρωτοκολλητείου ως απόφαση Δικαστηρίου, για να προχωρήσει η εκτέλεση της. Γι' αυτό το σκοπό υπεβλήθη η υπό συζήτηση αίτηση, και μάλιστα επιδόθηκε στους εφεσίβλητους για να προβάλουν ενώπιον του Δικαστηρίου, ο,τιδήποτε ήθελαν, με αναφορά ασφαλώς μόνο στο επίδικο θέμα, της προώθησης δηλαδή της εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης." (Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου). Εν όψει των πιο πάνω κρίνω πως κανένα από τα εγερθέντα ζητήματα στο σώμα της Ένστασης, στην ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει και βεβαίως στην αγόρευση του συνηγόρου του καθ' ου η αίτηση 1 δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας. Αυτού δοθέντος και αφού πληρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις του Νόμου, εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος 1 της Αίτησης. Τα έξοδα της Αίτησης όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή επιδικάζονται υπέρ των αιτητών και εναντίον των καθ' ων η αίτηση. (Υπ.) ......... Στ. Ν. Σταύρου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο