DICKRAN OUZOUNIAN AND COMPANY LIMITED ν. ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 342/2010, 30 Σεπτεμβρίου, 2010

(10)ημερών από την έκδοση του παρόντος Διατάγματος. Β) Απόφαση και/ή Διατάγματος του Δικαστηρίου, διά του οποίου να επιτρέπεται η καταχώριση Έφεσης κατά της ενδιάμεσης απόφασης, ημερ. 11/5/2010, η οποία εξεδόθη στα πλαίσια της ως άνω αγωγής, σε περίοδο δέκα

(10)ημερών από την έγκριση της παρούσας» Η Αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.35, Θ.2, Δ.57 Θ.2 και Δ.48 Θ.Θ. 1, 2, 7, 8

(1)(qq), 8

(2), στη σύμφυτη εξουσία, πρακτική και διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, στο άρθρο 30.2, 30.3(β)(γ) του Συντάγματος, στις αρχές της επιείκειας και της νομολογίας, άρθρο 9 του Κεφ.

1. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η Αίτηση εμφαίνονται στη συνημμένη Ένορκη Δήλωση του ίδιου του αιτητή. Αναφέρει ότι ο δικηγόρος του Γιάννος Ιωάννου τον ενημέρωσε για την απόφαση του να αποσυρθεί από δικηγόρος του μια ημέρα πριν από την ημερομηνία που ήταν ορισμένη η αίτηση για να δοθεί απόφαση στο ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα. Η απόφαση θα εδίδετο στις 11.5.
2. Ο λόγος απόσυρσης του δικηγόρου του οφείλεται σε διαφωνίες που είχαν ως προς το χειρισμό της υπόθεσης. Στις 11.5.2010 δεν εμφανίσθηκε ο δικηγόρος του για να ακούσει απόφαση και την απόφαση άκουσε ο ίδιος προσωπικά και έλαβε αντίγραφο. Ακολούθως πήγε στο δικηγόρο του και του ζήτησε το φάκελο της υπόθεσης για να διορίσει άλλο δικηγόρο ούτως ώστε να εξετάσει το ενδεχόμενο καταχώρισης έφεσης. Ο κ. Ιωάννου του είπε ότι για να του δώσει το φάκελο θα πρέπει πρώτα να τον εξοφλήσει. Διαφώνησε ως προς το ποσό εξόδων που ζήτησε ο δικηγόρος του και του είπε εφόσον προέκυψε διαφωνία ως προς την αμοιβή του να προβεί στην κατάρτιση καταλόγου εξόδων για να υπολογιστούν τα έξοδα από τον πρωτοκολλητή πράγμα το οποίο δέχθηκε ο Αιτητής. Ο κ. Ιωάννου καθυστερούσε να υποβάλει κατάλογο στον πρωτοκολλητή για τα έξοδα του και ακολούθως επισκέφθηκε το σημερινό δικηγόρο του κ. Τσάρκατζη ο οποίος του είπε ότι χρειάζεται το φάκελο και εξόφληση του κ. Ιωάννου. Οι μέρες περνούσαν και στο τέλος συμφώνησε με τον κ. Ιωάννου να του πληρώσει €1.500 προς πλήρη εξόφληση. Η προθεσμία για καταχώριση έφεσης έχει περάσει και αναγκάστηκε να καταχωρίσει την παρούσα Αίτηση. Οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρισαν ένσταση στην πιο πάνω Αίτηση την οποία βάσισαν στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.4, Δ.35 Θ.2, Δ.57 και στις Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι πάνω στους οποίους βάσισαν την ένσταση τους όπως αυτοί φαίνονται στην ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «α) Δεν συμπληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου και της Νομολογίας για χορήγηση της αιτούμενης παράτασης. β) Οι λόγοι που επικαλείται ο αιτητής δεν ευσταθούν και/ή δεν είναι πραγματικοί και/ή είναι πλασματικοί. γ) Ο αιτητής όφειλε να υποβάλει την αίτηση προ της εκπνοής της προθεσμίας» Οι Καθ' ων η Αίτηση στήριξαν την ένσταση τους στην Ένορκη Δήλωση του Λάκη Μαχαιριώτη Γενικού Διευθυντή στην Ενάγουσα και γνώστη των γεγονότων. Λέγει ότι ο Αιτητής ήταν προσωπικά παρών όταν εκδίδετο η απόφαση και εγνώριζε την προθεσμία καταχώρησης έφεσης. Δεν αναφέρει όμως γιατί δεν έκανε πρόταση στο δικηγόρο του για πληρωμή €1,500 για εξόφληση των δικηγορικών του εξόδων πριν παρέλθει η προθεσμία της έφεσης. Ανέμενε παθητικά τη ψήφιση των εξόδων του προηγούμενου δικηγόρου του. Η συμπεριφορά του δεν ήταν η αναμενόμενη υπό τις περιστάσεις γεγονός που ισοδυναμεί με ολιγωρία και αμέλεια του. Οι ισχυρισμοί του αποτελούν δεύτερες σκέψεις. Μπορούσε να καταχωρήσει και μόνος του την αίτηση. Η παράλειψη του Αιτητή να καταχωρήσει έφεση μέσα στα χρονικά πλαίσια που καθορίζουν οι Θεσμοί οφείλεται, όπως ισχυρίζεται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, στη διαφωνία που υπήρξε με το δικηγόρο του ως προς την αμοιβή του για να του δώσει το φάκελο για να πάει σε άλλο δικηγόρο για να καταχωρήσει έφεση. Αποτέλεσμα της διαφωνίας αυτής ήταν η μη καταχώρηση έφεσης έγκαιρα και ακόμα να μην καταχωρηθεί έγκαιρα η αίτηση για παράταση του χρόνου. Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι ο Αιτητής δεν είναι νομικός και συνεπώς δεν μπορούσε να αντιληφθεί τη σημασία της προθεσμίας και προσπαθούσε να διευθετήσει την οικονομική πτυχή της υπόθεσης, τα δικηγορικά έξοδα, για να μπορέσει να αναθέσει την υπόθεση του σε άλλο δικηγόρο. . Στην απόφασης Χόππη ν. Παναγή

(1993)1 ΑΑΔ σελ. 140 ειπώθηκαν, μεταξύ άλλων, και τα εξής: «Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμέ­νου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. [Βλ. The Turkish Co Operative Carob Marketing Society Ltd v. Lutfi Kiamil & Another,

(1973)1 C.L.R. 1, Erini Costa HadjiMichael v. Maria Karamichael and two Others

(1967)1 C.L.R. 61, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Ατδ. v. Χ"Νικόλα

(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται ν. Α. Χριστοδουλίδη

(1990)1 Α.Α.Δ. 1162 και Πεύκιος Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας, (Προσφ. Αρ. 547/90, ημερ. 30/4/92]. Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρει­ας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Η τήρηση τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αί­τημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ου­σιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυ­φασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προ­σβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδο­χής του αιτήματος». Επίσης στην απόφαση Βουριά ν. Δασκάλου

(1993)1 Α.Α.Δ. σελίδα 808 το Ανώτατο Δικαστήριο είπε τα εξής: «..............η δικαιοδοσία του δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας για την υποβολή έφεσης δεν υπόκειται σε περιορισμούς. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου συναρτάται με τα συμφέρονται της δικαιοσύνης, όπως επαναβεβαιώνεται στην πρόσφατη απόφαση στη Χόππης ν. Παναγή

(1993)1 Α.Α.Δ. 140. Όπως εξηγείται, τα συμφέροντα της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Εκείνος ο οποίος επιδιώκει το δίκαιο δεν μπορεί να επιδείξει αδιαφορία για τα δικαιώματά του ή εκείνα του αντιδίκου του ή καταφρόνηση για τα θεσμικά πλαίσια άσκησης των δικαιωμάτων του. Εκεί όμως που επιδεικνύει σπουδή για την άσκηση των δικαιωμάτων του και εκτρέπεται λόγω σφάλματος ή αδιαφορίας του δικηγόρου μπορεί να τύχει συγχώρησης νοουμένου ότι δε διαπιστώνεται άλλος ανατρεπτικός παράγοντας για την απονομή της δικαιοσύνης. Η αποκάλυψη των λόγων της έφεσης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την παράταση της προθεσμίας για την υποβολή έφεσης. Στην προκείμενη περίπτωση η καθυστέρηση της αιτήτριας να υποβάλει έφεση μέσα στα θεσμικά χρονικά πλαίσια, δεν οφειλόταν σε αδιαφορία ή καταφρόνηση των θεσμών. Θα ήταν ασφαλώς καλύτερο αν υποβαλλόταν αίτηση για παράταση μόλις είχε διαπιστωθεί ότι εξέπνευσε ο χρόνος για την υποβολή έφεσης. Ο χρόνος όμως ο οποίος διέρρευσε για τη μελέτη της υπόθεσης, δεν μετέβαλε ουσιωδώς τα κρίσιμα γεγονότα για την άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας». Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτιμούμενο στο πλαίσιο της συγκεκριμένης υπόθεσης, αποτελεί τη συνισταμένη για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να παρατείνει την προθεσμία για την υποβολή έφεσης. Μέσα από την ένσταση δεν αποκαλύπτεται οποιοσδήποτε δυσμενής επηρεασμός των συμφερόντων των Καθ'ων η Αίτηση. Η παράταση του χρόνου δεν θα έχει οποιεσδήποτε ανεπανόρθωτες συνέπειες για τα δικαιώματα των Καθ' ων η Αίτηση. Εξάλλου και ο χρόνος που μεσολάβησε από της έκδοσης της απόφασης μέχρι της καταχώρησης της Αίτησης δεν είναι τέτοιος που να είναι απαγορευτικός στην άσκηση της διακριτικής μου εξουσίας υπέρ του Αιτητή. Το συμφέρον της δικαιοσύνης πΗη επιβάλλει όπως ο χρόνος παραταθεί ώστε να παρασχεθεί η δυνατότητα στον Αιτητή να καταχωρήσει έφεση. Ο χρόνος παρατείνεται για 10 μέρες από σήμερα. Οι Καθ'ων η Αίτηση δικαιούνται στα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, τα οποία οφείλονται αποκλειστικά στην παράλειψη του αιτητή να συμμορφωθεί με τα χρονικά θεσμικά πλαίσια. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Καθ'ων η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Α.Λ.Ο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο