← Κύπρος

Κώστα Δημητρίου κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα Κυπριακής Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 1071/07, 12 Nοεμβρίου, 2010

Κώστα Δημητρίου κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα Κυπριακής Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 1071/07, 12 Nοεμβρίου, 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A360 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ρ. Λιάτσου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1071/07 Μεταξύ:

  1. Κώστα Δημητρίου, ως Διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Κώστα Δημητρίου τέως εκ Μαλούντας
  2. Χριστόφορου Δημητρίου Εναγόντων και
  3. Γενικού Εισαγγελέα Κυπριακής Δημοκρατίας
  4. Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας
  5. Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας
  6. Διευθυντή Επαρχιακού Κτηματολογίου Λευκωσίας Εναγομένων ---------------------- Αίτηση ημερομ. 2 Ιουνίου 2010 για Εκδίκαση Προδικαστικών Ενστάσεων και Απόρριψη της Αγωγής 12 Nοεμβρίου,
  7. Για τον Αιτητή-εναγόμενο 1: κ. Α. Χριστοφόρου, δικηγόρος της Δημοκρατίας Καθ΄ ου η Αίτηση-ενάγοντας 1: Παρών προσωπικά ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η υπόθεση των εναγόντων, οι οποίοι εμφανίζονταν αυτοπροσώπως προκειμένου να προωθήσουν τις αξιώσεις τους, στρεφόταν αρχικά εναντίον και των τεσσάρων εναγομένων, όπως αυτοί αποτυπώνονται στον τίτλο της αγωγής. Στις 4.4.2007, και ως αποτέλεσμα σχετικής αίτησης των εναγομένων, το Δικαστήριο, κατ΄ ακολουθία του άρθρου 57 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, απέρριψε την αγωγή εναντίον των εναγομένων 2, 3 και
  8. Μεσολάβησε ακόμη μια εξέλιξη, η οποία επίσης είχε άμεση επίδραση στη διαφοροποίηση των εμπλεκόμενων μερών. Στην πορεία του χρόνου απεβίωσε ο ενάγοντας
  9. Μέχρι σήμερα δε κανένα δικονομικό διάβημα λήφθηκε σε σχέση με αυτό το γεγονός. Έτσι εχόντων των πραγμάτων ο ενάγοντας 1 (θα αναφέρεται στη συνέχεια ως ο ενάγοντας) παρουσιάζεται πλέον ως ο μόνος ενάγοντας και εξακολουθεί να προωθεί, χωρίς τη βοήθεια συνηγόρου - παρά τις επανειλημμένες παροτρύνσεις του Δικαστηρίου - την αξίωσή του εναντίον του μόνου εναγόμενου, Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Είναι αδύνατο να γίνει κατανοητή η ουσία της υπό εκδίκαση Αίτησης, χωρίς την παράθεση, με κάποια λεπτομέρεια, της αξίωσης: Ο Χατζηττοφής Μιχαήλ (θα αναφέρεται στη συνέχεια ως ο Χατζηττοφής) φέρεται, στις λεπτομέρειες της έκθεσης απαίτησης, να απεβίωσε κατά ή περί το 1940 και να ήταν κάτοχος σημαντικής έκτασης ακίνητης περιουσίας εντός της Λευκωσίας και των ορίων της επαρχίας αυτής. Ήταν πατέρας πέντε παιδιών, μεταξύ των οποίων του Μιχαλάκη (Μιχαήλ) Χατζηττοφή (θα αναφέρεται στη συνέχεια ως ο Μιχαλάκης) και της Ειρήνης Χατζηττοφή. Ο πρώτος δεν νυμφεύθηκε. Η Ειρήνη ήταν μητέρα της Αγάθης Γιαννή, η οποία παντρεύτηκε το Δημήτρη Κωνσταντή και απέκτησε τρία παιδιά: Το Μιχάλη Δημητρίου, τον Κώστα Δημητρίου και το Χριστόφορο Δημητρίου. Ο Αιτητής ενάγει ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Κώστα Δημητρίου. Είναι δε το βασικό του παράπονο ότι η μεταβίβαση που διενήργησε το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, δυνάμει κληρονομιάς και διανομής ολόκληρης της περιουσίας του Χατζηττοφή, η οποία καλύπτεται από τα επίδικα κτήματα, επ΄ ονόματι του Μιχαλάκη, είναι άκυρη και άνευ νομίμου αποτελέσματος. Θέτει ο ενάγοντας προς στήριξη της θέσης του περί ακυρότητας ότι οι μεταβιβάσεις έγιναν επ΄ ονόματι αποβιώσαντος προσώπου, το οποίο απεβίωσε άτεκνο και άνευ συζύγου. Υποστηρίζει δε πως οι εγγραφές θα έπρεπε να γίνουν στους ζώντες νόμιμους κληρονόμους του Χατζηττοφή, μεταξύ των οποίων ήταν και η Αγάθη Γιαννή, όπως προαναφέρθηκε εγγονή του Χατζηττοφή. Με τα πιο πάνω ως βάση, ο ενάγοντας καταλογίζει δόλο και/ή αμέλεια και/ή παράβαση των νομίμων καθηκόντων του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, αξιώνοντας σειρά δηλωτικών αποφάσεων και διαταγμάτων του Δικαστηρίου, με πιο βασικά την ακύρωση των εγγραφών που ακολούθησαν μέχρις σήμερα σε σχέση με τα επίδικα κτήματα και την εγγραφή επ΄ ονόματί του, του ανάλογου κληρονομικού μεριδίου των κτημάτων αυτών. Στην έκθεση υπεράσπισης που καταχωρήθηκε εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα-εναγόμενου 1, ηγέρθη μία σειρά από προδικαστικές ενστάσεις, με βάση τις οποίες προβλήθηκε ότι η παρούσα αγωγή δεν μπορεί να επιτύχει και/ή πρέπει να απορριφθεί. Η προδίκασή τους συνιστά, εν μέρει, και το αντικείμενο της υπό κρίση Αίτησης, περαιτέρω μέρος της οποίας κινείται γύρω από αίτημα για παύση ή απόρριψη της αγωγής. Ουσιαστικό νομικό υπόβαθρο συνιστά η Δ.27 θθ 1, 2,
  10. Δεν συνοδεύεται από ένορκο δήλωση, αλλά στηρίζεται στην αναφορά ότι τα γεγονότα που την καλύπτουν βρίσκονται στο δικόγραφο των εναγόντων και είναι παραδεκτά στην υπεράσπιση του εναγόμενου. Η ένσταση, επιγραμματικά, κινείται γύρω από τη θέση ότι τα προδικαστικά ζητήματα, όπως εγείρονται στην υπεράσπιση, δεν μπορούν να αποφασιστούν καθότι υπάρχει έλλειψη παραδεκτών γεγονότων και αμφισβήτηση των γεγονότων. Για σκοπούς πληρότητας και κατανόησης των εκατέρωθεν θέσεων, ορθό είναι να παρατεθούν, αυτούσιες, οι εγειρόμενες στην υπεράσπιση προδικαστικές ενστάσεις: 1.
  11. Η παρούσα αγωγή έχει εγερθεί παράτυπα και/ή αντικανονικά αφού δεν έχουν συνενωθεί στην αγωγή όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι και/ή όλα τα επηρεαζόμενα και/ή ενδιαφερόμενα πρόσωπα με αποτέλεσμα να μην μπορούν να επιλυθούν όλα τα εγειρόμενα ζητήματα δίκαια και αποτελεσματικά. 1.
  12. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά οι Ενάγοντες κωλύονται (are estopped) να εγείρουν την παρούσα αγωγή καθότι τα εγειρόμενα ζητήματα και/ή επίδικα θέματα στην με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αγωγή εγέρθηκαν και/ή εγείρονται και/ή αποφασίστηκαν στην αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας υπ. αριθμό 4447/1962 και/ή είναι τα ίδια επίδικα θέματα με αυτά που εγέρθηκαν και/ή αποφασίστηκαν στην αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας υπ. αριθμό 4447/1962 η οποία εγέρθηκε από τους ίδιους Ενάγοντες. 1.
  13. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά, οι Ενάγοντες καταχώρησαν την παρούσα αγωγή και/ή προχώρησαν στη δικαστική διεκδίκηση των ισχυριζόμενων δικαιωμάτων τους με την πάροδο μεγάλου χρονικού διαστήματος και/ή μετά την παρεμβολή μεταβολών στις πραγματικές καταστάσεις με αποτέλεσμα να είναι δύσκολη και/ή αδύνατη η διεξαγωγή δίκαιης δίκης της παρούσας αγωγής και/ή το συνταγματικό δικαίωμα του Εναγομένου αρ. 1 για δίκαιη δίκη να παραβιάζεται. 1.
  14. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά, ο Εναγόμενος αρ. 1 ισχυρίζεται ότι η παρούσα αγωγή έχει εγερθεί παράτυπα και/ή αντικανονικά και ως εκ τούτου πρέπει να απορριφθεί καθότι τα εγειρόμενα ζητήματα και/ή επίδικα θέματα στην παρούσα αγωγή εγείρονται στην αγωγή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας υπ. αριθμό 4734/05 η οποία καταχωρήθηκε από τους ίδιους ενάγοντες εναντίον του Διευθυντή Επαρχιακού Κτηματολογίου Λευκωσίας και/ή με την οποία ζητούνται οι ίδιες και/ή παρόμοιες θεραπείες με τις θεραπείες οι οποίες ζητούνται στην παρούσα αγωγή. 1.
  15. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά, οι Ενάγοντες δεν αποκαλύπτουν βάσιμη αιτία αγωγής και/ή αγώγιμο δικαίωμα και/ή δεν δικαιολογείται η έκδοση των αιτουμένων και/ή οποιωνδήποτε διαταγμάτων. 1.
  16. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά, οι Ενάγοντες αιτούνται δήλωσης και/ή απόφασης αναγνωριστικής δικαιώματος χωρίς να τεκμηριώνουν και/ή να στοιχειοθετούν τα αιτούμενα διατάγματα. 1.
  17. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά, ο Εναγόμενος αρ. 1 ισχυρίζεται ότι με την παρούσα αγωγή οι Ενάγοντες εγείρουν ζητήματα που αφορούν εκτελεστές διοικητικές πράξεις και/ή προκύπτουν θέματα τα οποία εμπίπτουν στον ακυρωτικό έλεγχο του Ανωτάτου Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 146 του Συντάγματος και/ή το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα αγωγή. Κατά λογική προτεραιότητα θα πρέπει να εξεταστεί η θέση του Καθ΄ ου η Αίτηση, σύμφωνα με την οποία ελλείπει το υπόβαθρο γεγονότων της Αίτησης, δεδομένης της απουσίας ενόρκου δηλώσεως. Ο προβαλλόμενος ισχυρισμός στερείται βάσης. Αφενός, και σύμφωνα με τη Δ.48 θ.9 (ο), δεν είναι απαραίτητη η καταχώρηση ενόρκου δηλώσεως σε σχέση με αιτήματα που εδράζονται στη Δ.27 θ.
  18. Αφετέρου, τα όσα απαραίτητα γεγονότα για σκοπούς κατάληξης στην Αίτηση εμπεριέχονται στον ίδιο το φάκελο της υπόθεσης και συγκεκριμένα στις παραδεκτές δικογραφημένες θέσεις των δύο μερών. Αντικείμενο της υπό κρίση Αίτησης δεν είναι μόνο η αναζήτηση έκδοσης διαταγής για προδικαστική εκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στις έγγραφες προτάσεις. Επιζητείται - και αυτό είναι το πιο δραστικό - και η ίδια η απόρριψη της αγωγής από το πρόωρο αυτό στάδιο, με βάση την εμβέλεια της Δ.27, θ.
  19. Η πιο πάνω Διάταξη θεσμοθετεί στην ουσία μία συνοπτική διαδικασία, η οποία παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία, χωρίς τη διεξαγωγή δίκης, να απορρίψει οιονδήποτε δικόγραφο. Ο θεσμός αυτός δίδει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει μια αγωγή όταν αυτή δεν αποκαλύπτει καλή βάση ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική. Σύμφωνα με τη νομολογία, η εξουσία αυτή ασκείται με εξαιρετική φειδώ και αποτελεί εξαιρετικής μορφής μέτρο (Ν. Σιακόλας v. Federal Bank of Lebanon (SAL)

(1998)1 ΑΑΔ 1338, 1344). Σκόπιμα παρατέθηκε στο αρχικό στάδιο της απόφασης το ιστορικό της υπόθεσης και η ουσία των δικογραφημένων θέσεων του ενάγοντα. Φέρεται να έλκει τα οποιαδήποτε δικαιώματα επικαλείται και την δυνατότητά του να είναι διάδικος, παρουσιαζόμενος ως διαχειριστής αποβιώσαντος του οποίου τα κληρονομικά δικαιώματα παραβιάστηκαν. Είναι όμως ξεκάθαρες οι αναφορές του στην έκθεση απαίτησης, αναφορές οι οποίες τέθηκαν ως ισχυρισμοί του ενάγοντα προκειμένου να στοιχειοθετήσει βάση αγωγής, ότι ο επηρεασμός, αν βεβαίως υπήρξε, οποιωνδήποτε κληρονομικών δικαιωμάτων, δεν αφορούσε το πρόσωπο του αποβιώσαντος Κώστα Δημητρίου, του οποίου παρουσιάζεται ως διαχειριστής ο ενάγοντας. Τυχόν κληρονομικά δικαιώματα, πάντα σύμφωνα με τις δικογραφημένες θέσεις, όπως αυτές αποτυπώνονται στην έκθεση απαίτησης, ανάγονται σε προγενέστερο χρόνο και αφορούν, είτε το πρόσωπο της Ειρήνης Χατζηττοφή, αποβιώσασας προγενέστερα, γιαγιάς του αποβιώσαντος Κώστα Δημητρίου - της κόρης δηλαδή του Χατζηττοφή και μητέρας της Αγάθης Γιαννή - είτε το πρόσωπο της Αγάθης, η οποία απεβίωσε το 1956. Αξίωση εδραζόμενη σε δικαίωμα κληρονομιάς επί περιουσίας προγόνου, θέτει σε εφαρμογή (Αντωνάκης Μαραγκός, ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος Αντώνη Χαραλάμπους Μεζετζιή v. Αντώνη Χριστοφή Πιέρου κ.ά.
(2005)1 ΑΑΔ 676, 681) τις πρόνοιες του άρθρου 34
(1)
(7)του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Νόμου, Κεφ. 189, που έχει ως ακολούθως: «34
(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου αυτού, σε περίπτωση που αποθνήσκει οποιοδήποτε πρόσωπο μετά την έναρξη της ισχύος του Νόμου αυτού, όλες οι βάσεις αγωγής οι οποίες υπάρχουν κατά ή έχουν περιέλθει στον αποθανόντα επιβιώνουν κατά ή, ανάλογα με την περίπτωση, επ΄ ωφελεία της κληρονομιάς του .....
(7).. για τους σκοπούς λήψης δικαστικού μέτρου δυνάμει του άρθρου αυτού, κανένα πρόσωπο δεν δύναται να αντιπροσωπεύει την κληρονομιά αποθανόντος προσώπου εκτός από τον προσωπικό αντιπρόσωπο ...» Κατ΄ ακολουθία δε του ερμηνευτικού άρθρου 2 του Κεφ. 189 «προσωπικός αντιπρόσωπος σημαίνει εκτελεστή ή διαχειριστή». Συνεπώς, τα μόνα πρόσωπα που θα μπορούσαν να είχαν οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα, στη βάση που τίθεται στην παρούσα αγωγή, δυνάμει δηλαδή κληρονομιάς, θα ήταν η Ειρήνη Χατζηττοφή και η Αγάθη Γιαννή, μέσω βεβαίως τυχόν διαχειριστή της περιουσίας τους. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, εντοπίζεται, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, η απουσία οποιουδήποτε αγώγιμου δικαιώματος, η έλλειψη καλής βάσης αγωγής, το επιπόλαιο και ενοχλητικό της καταχώρησης της όλης υπόθεσης και ότι ο ενάγοντας δεν νομιμοποιείται στην έγερση της παρούσας αγωγής. Ιχνηλατείται λοιπόν η κατάληξη στο μείζων, που είναι η απόρριψη της ίδιας της αγωγής. Παρά ταύτα όμως, και για σκοπούς σφαιρικής αντίκρισης της υπό κρίση Αίτησης, ορθό είναι να λεχθούν τα ακόλουθα σε σχέση με το ελάσσων. Το αίτημα δηλαδή για έκδοση διαταγής για προδικαστική εκδίκαση των συγκεκριμένων νομικών σημείων. Η νομική διάσταση αιτήματος για εκδίκαση προδικαστικού νομικού σημείου, δυνάμει της Δ.27, θ.1, των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, είναι στη βάση της απλή και έχει αποκρυσταλλωθεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, με πιο πρόσφατη την υπόθεση Νικόλαος Βαλανίδης v. Πανεπιστημίου Κύπρου
(2008)1 ΑΑΔ 288, 292, όπου υιοθετήθηκε το ακόλουθο απόσπασμα της υπόθεσης Χ"Οικονόμου v. Ελληνικής Τραπέζης Λτδ
(1992)1 ΑΑΔ 949, 956: «Η σχετική αίτηση πρέπει να καθορίζει το συγκεκριμένο νομικό σημείο που εγείρεται και να καταχωρείται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πολύ σύντομα αργότερα. Κανονικά η προκαταρκτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες (Summons for Directions). Η έκδοση τέτοιας διαταγής γίνεται κατά κανόνα, όταν το Δικαστήριο κρίνει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή, αποφασίζεται η όλη υπόθεση, ή ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής. Μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Ακόμα, η διαταγή αυτή δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα». Με βάση τις πιο πάνω αρχές, είναι ορθή η θέση του Καθ΄ ου η Αίτηση ότι για συγκεκριμένες προδικαστικές ενστάσεις, όπως για παράδειγμα τις καλυπτόμενες από τις παραγρ. 1.2, 1.4 και 1.7, δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις προδικαστικής εξέτασής τους λόγω ασάφειας των γεγονότων που τις καλύπτουν. Περαιτέρω, δεν θα ήταν επιτρεπτή η προδικαστική εξέταση του σημείου που καλύπτεται από την παράγρ. 1.3 της έκθεσης υπεράσπισης. Καθότι η συνεκτίμηση της παρόδου μεγάλου χρονικού διαστήματος στις επιπτώσεις που ενέχει στη διεξαγωγή δίκαιης δίκης και παραβίασης Συνταγματικών δικαιωμάτων, είναι ένα θέμα το οποίο θα πρέπει να αποφασιστεί στα πλαίσια της ολότητας της διαδικασίας. Προς στήριξη της πιο πάνω θέσης του Δικαστηρίου, παραπέμπω στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Α.Α. v. Δημοκρατίας Ποιν. Έφ. 159/06, ημερ. 27.2.2009, όπου επανατονίστηκε ότι κατά πόσο δίκη είναι δίκαιη ή όχι θα πρέπει να απαντάται με βάση την αξιολόγησή της στο σύνολό της. Σημειώνεται δε στην απόφαση αυτή πως: «Κάθε κατηγορούμενος, αλλά και κάθε διάδικος σε πολιτική διαδικασία, θα πρέπει να μπορεί να συμμετέχει ουσιαστικά στη διαδικασία (V. v. U.K., December 16, ECHR 1999-IX)». Το ζήτημα όμως που καλύπτεται από την προδικαστική ένσταση της παραγρ. 1.1 της έκθεσης υπεράσπισης, συνιστά κλασσική περίπτωση εφαρμογής της Δ.27 θ.1. Συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις προδικαστικής εξέτασής του και είναι θέμα τέτοιο που τυχόν απόφασή του προς όφελος του εναγομένου θα ενείχε καταλυτικές συνέπειες στην όλη διαδικασία. Προτρέχοντας, μάλιστα, και στηριζόμενο το Δικαστήριο στα όσα όχι μόνο αδιαμφισβήτητα προβάλλουν, αλλά ουσιαστικά συνιστούν θέσεις του ίδιου του ενάγοντα, ορθό είναι να λεχθούν τα εξής: Η επίδικη ιδιοκτησία, η οποία αποτελείται από μεγάλο αριθμό τεμαχίων, ανήκε σε πρόσωπο, το Χατζηττοφή, το οποίο απεβίωσε πριν από πάρα πολλά χρόνια. Μεταβιβάστηκε αρχικά στον υιό του Μιχαλάκη, του οποίου ο θάνατος επίσης επεσυνέβη στο μακρινό παρελθόν. Έκτοτε, η επίδικη γη μεταβιβάστηκε σε μεγάλο αριθμό προσώπων, η ταυτότητα των οποίων δεν διευκρινίζεται στα δικόγραφα και σήμερα είναι εγγεγραμμένοι επ΄ ονόματι σημαντικού αριθμού ατόμων. Τα πρόσωπα αυτά, ως οι εγγεγραμμένοι πλέον ιδιοκτήτες των υπό κρίση κτημάτων, είναι βεβαίως αναγκαίοι διάδικοι. Και ως ενδιαφερόμενα πρόσωπα θα έπρεπε να συνενωθούν ως διάδικοι στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, αφού, μεταξύ άλλων, ο ενάγοντας αξιώνει και διατάγματα για εγγραφή των κτημάτων επ΄ ονόματί του. Καθότι, διαταγή αυτής της φύσης θα μπορούσε να εκδοθεί μόνο στο πλαίσιο αγωγής εναντίον όλων των προσώπων τα οποία έχουν άμεσο συμφέρον στα επίδικα κτήματα και των οποίων τα δικαιώματα από τη διαδικασία θίγονται. (Σάββας Τιτσινίδης v. Μουνιβέρ Ρεσιάτ
(1993)1 ΑΑΔ 429, 434, Δόμνα Χριστοδούλου v. Αθηναϊδος Χριστοδούλου
(1998)1 ΑΑΔ 579, 583). Όπως δε τονίζεται στην απόφαση Ανθή Γεωργιάδου v. Κωνσταντίας Γεωργιάδη
(1999)1 ΑΑΔ 1210, 1215: «Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι σε αγωγές που έχουν ως αντικείμενο ακίνητη ιδιοκτησία πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, άλλως η όλη διαδικασία θα είναι θνησιγενής και άκυρη». Καταληκτικά, και ως αποτέλεσμα της απουσίας οποιουδήποτε αγώγιμου δικαιώματος στο πρόσωπο του ενάγοντα, της έλλειψης βάσης αγωγής και του επιπόλαιου και ενοχλητικού της, η αγωγή απορρίπτεται στην ολότητά της. Το σύνολο των προκληθέντων εξόδων επιδικάζεται εναντίον του ενάγοντα 1, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] ........... Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.