Αshot Egiazaryan κ.α. ν. Denoro Investments Limited κ.α., Αγωγή Αρ. 7862/10, 9.12.2010

(2)να προβούν σε συμπληρωματική ένορκο δήλωση. Η αίτηση αυτή προσέκρουσε σε ένσταση της άλλης πλευράς και κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας εκδόθηκε στις 2.12.2010 ενδιάμεση απόφαση με την οποία το αίτημα απερρίφθη. Δύο μέρες πριν την έκδοση της πιο πάνω ενδιάμεσης απόφασης, στις 30.11.2010, οι αιτητές καταχώρισαν και δεύτερη αίτηση αποβλέποντας να τους δοθεί άδεια για καταχώρηση περαιτέρω συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, κι αυτό, όπως προβάλλεται στη συνοδευτική ένορκη δήλωση, για να θέσουν υπόψη του δικαστηρίου γεγονότα που επισυνέβηκαν μετά την έκδοση του διατάγματος τα οποία «. επιτείνουν τους κινδύνους στους οποίους εκτίθενται οι ενάγοντες και για τους οποίους επιζητούν την προστασία του δικαστηρίου». Όπως ήταν αναμενόμενο οι καθ΄ ων η αίτηση πρόβαλαν ένσταση και σ΄ αυτή την αίτηση στη βάση, ουσιαστικά, ότι με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν τεκμηριώνεται ο «καλός λόγος» της Δ.48 θ.4

(2)και, περαιτέρω, ότι με τη σκοπούμενη άδεια επιδιώκεται η προσκόμιση συμπληρωματικής μαρτυρίας προκειμένου να συμπληρωθούν οι παραλείψεις των αιτητών στην αρχική ένορκη δήλωση. Αγορεύοντας υπέρ του αιτήματος ο κ. Χαβιαράς υπέδειξε ότι ναι μεν είναι νομολογημένο ότι αν θα διατηρηθεί ή όχι το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε στις 15.9.2010 θα κριθεί στη βάση των όσων οι αιτητές έθεσαν τότε υπόψη του δικαστηρίου, αλλά κατά τη διάρκεια ισχύος του διατάγματος επεσυνέβηκαν τέτοια γεγονότα που θα πρέπει να τεθούν υπόψη του δικαστηρίου με συμπληρωματική ένορκη δήλωση προκειμένου οι αιτητές να τύχουν της προστασίας του δικαστηρίου. Αντίθετες είναι οι εισηγήσεις της άλλης πλευράς, η οποία επικαλέστηκε την ενδιάμεση απόφαση ημερ. 2.12.2010 για να επισημάνει ότι με όσα περιέχονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για άδεια δεν τεκμηριώνεται ο «καλός λόγος» της Δ.48 θ.4

(2). Έχω εξετάσει τις εκατέρωθεν θέσεις και όπως αποφασίσθηκε στην ενδιάμεση απόφαση ημερ. 2.12.2010 το δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων σε διαδικασίες όπως η παρούσα, αλλά με την προϋπόθεση τεκμηρίωσης από τον αιτούντα «καλού λόγου». Κι αυτό με ένορκη δήλωση, εκτός και αν ο «καλός λόγος» τεκμηριώνεται από τα στοιχεία που είναι εμφανή από το φάκελο της δικογραφίας. Στην υπό εξέταση περίπτωση τα γεγονότα τα οποία επιδιώκουν οι αιτητές να θέσουν υπόψη του δικαστηρίου με συμπληρωματική ένορκη δήλωση επεσυνέβηκαν, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, σε χρόνο μεταγενέστερο της έκδοσης του διατάγματος. Κατά συνέπεια δεν μπορεί να γίνει καν λόγος ότι από στοιχεία που είναι εμφανή στο φάκελο της δικογραφίας τεκμηριώνεται «καλός λόγος» και το μόνο ερώτημα που καλείται το δικαστήριο να αποφασίσει είναι κατά πόσο με όσα προβάλλουν οι αιτητές στην ένορκη τους δήλωση τεκμηριώνουν τέτοιο λόγο. Η απάντηση κατά την άποψή μου είναι σαφώς αρνητική και επαναλαμβάνω τα όσα σχετικά διατυπώνονται στην ενδιάμεση απόφαση ημερ. 2.12.2010, με την προσθήκη ότι το αν θα διατηρηθεί ή όχι το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε στις 15.9.2010 θα κριθεί στη βάση των όσων τέθηκαν τότε ενώπιον του δικαστηρίου από τους αιτητές και όχι σε γεγονότα που κατ΄ ισχυρισμό των αιτητών επεσυνέβηκαν μεταγενέστερα. Επί του προκειμένου αδυνατώ να αντιληφθώ τη σημασία που θα μπορούσαν να έχουν τα ισχυριζόμενα μεταγενέστερα γεγονότα, η αλήθεια των οποίων δεν μπορεί να κριθεί στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο της διαδικασίας, καθώς επίσης και την έννοια, φύση και έκταση της προβαλλόμενης ανάγκης από τους αιτητές για προστασία τους από το δικαστήριο. Τι είδους προστασία θα μπορούσε το δικαστήριο να τους προσφέρει στην περίπτωση που χορηγούσε την αιτούμενη άδεια, ή ποια θα ήταν η αποτελεσματικότητά της, δεν έχω αντιληφθεί και έχω την άποψη ότι αποδοχή του αιτήματος θα παραβίαζε τη νομολογιακά καθιερωμένη αρχή που αναφέρθηκε και από τον κ. Χαβιαρά, ότι δηλαδή αν θα διατηρηθεί ή όχι το ενδιάμεσο διάταγμα ημερ. 15.9.2010 θα κριθεί στη βάση των όσων τότε οι πελάτες του έθεσαν ενώπιον του δικαστηρίου και όχι στη βάση μεταγενέστερων γεγονότων για την προβαλλόμενη ανάγκη προστασίας τους από το δικαστήριο. Για όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι οι αιτητές δεν έχουν τεκμηριώσει τον «καλό λόγο» της Δ.48 θ.4

(2)και ενόψει τούτου δεν θα ασκήσω τη διακριτική ευχέρεια που έχει το δικαστήριο προς την κατεύθυνση αποδοχής του αιτήματός τους. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον των αιτητών. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή αλλά θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /κβπ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο