Ανδρέας Λάμπρου ν. Μαρία Ανδρέου κ.α., Αρ. Αγωγής 946/09, 9.12.10 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A400 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 946/09 Μεταξύ: Ανδρέας Λάμπρου Ενάγοντα και
- Μαρία Ανδρέου
- Γιώργος Λάμπρου Εναγομένων . . . . . . . Αίτηση για την έκδοση προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 9 Δεκεμβρίου 2009 Ημερομηνία: 9.12.10 Εμφανίσεις Για τον αιτητή-ενάγοντα: κ. Κληρίδης. Για τους καθ'ων η αίτηση-εναγόμενους. κ. Βραχίμης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αγωγή ο ενάγοντας ζητεί αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση στο ακίνητο του και αποζημιώσεις για παρέμβαση στο άτομο του. Ζητεί επίσης διάταγμα που να απαγορεύει στους εναγόμενους να έρχονται σε επαφή μαζί του και διάταγμα που να απαγορεύει τους εναγόμενους να εισέρχονται στη οικία του. Με το προσωρινό διάταγμα ο ενάγοντας ζητεί ακριβώς τα ίδια πράγματα. Κατά την ακρόαση της αίτησης περιόρισε το αιτητικό της αίτησης στο (Α) το οποίο αφορά την έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει τους εναγόμενους να έρχονται σε επαφή μαζί του και να τον παρενοχλούν. Ο ενάγοντας είναι τετραπληγικός. Διαμένει στην οικογενειακή οικία. Αυτή η οικία ήταν εγγεγραμμένη επ'ονόματι του πατέρα του και τον Μάρτιο του 2007 ο πατέρας του μεταβίβασε την οικία. Ο λόγος που ζητεί την έκδοση διατάγματος αφορά ένα επεισόδιο το οποίο έγινε τον Φεβρουάριο του
- Υπάρχουν οικονομικές διαφορές μεταξύ του πατέρα του και της μητέρας του. Ως και επίσης υπάρχουν περιουσιακές διαφορές μεταξύ του πατέρα του και του αδελφού του. Τον Φεβρουάριο 2007 ο αδελφός είχε καυγά με τον πατέρα του. Η μητέρα του πήρε το μέρος του αδελφού του. Άρχισε να κλαίει το μωρό του αδελφού του και η μητέρα πήρε το μωρό να μην κλαίει. Ο πατέρας του επιτέθηκε της μητέρας του και ο αδελφός του επιτέθηκε του πατέρα του. Ο ενάγοντας δεν ήταν παρών αλλά μετά παρενέβηκαν φίλοι του ενάγοντα να χωρίσουν τους δύο άντρες. Ο ενάγοντας ύβρισε τη μητέρα του φωνάζοντας της ΄πουτάνα΄ και αυτή αντέδρασε του έδωσε ένα χαστούκι και μία κλωτσιά. Ο ενάγοντας δεν τραυματίστηκε και από τότε δεν υπήρξε παρόμοιο επεισόδιο. Φάνηκε ότι ο πραγματικός λόγος που ο ενάγοντας καταχώρησε την παρούσα αίτηση είναι επειδή η μητέρα του επιχείρησε να επανεγκατασταθεί στο σπίτι. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι το σπίτι είναι δικό του και δεν επιθυμεί πρόσωπα που δεν θέλει να διαμένουν εκεί. Η μητέρα του δεν τον παρενοχλούσε στο σπίτι απλώς έμπαινε σε ένα δωμάτιο το οποίο κλείδωνε. Το Φεβρουάριο 2009 εκδόθηκε διάταγμα απομάκρυνσης των εναγόμενων από την οικία. Το διάταγμα αυτό ακυρώθηκε εκ συμφώνου μετά την καταχώρηση αίτησης ακύρωσης του διατάγματος με Certiorari. Ο ενάγοντας καταχώρησε ιδιωτική ποινική υπόθεση εναντίον τους εναγόμενους με βάση τις πρόνοιες του περί Βίας στην Οικογένεια Νόμου. Εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα εναντίον των καθ'ων η αίτηση που να τους απαγόρευε να εισέρχονται και να διαμένουν στην οικία μέχρι την αποπεράτωση της Ποινικής Υπόθεσης. Κατά την αντεξέταση ο ενάγοντας δέχθηκε ότι ο πατέρας του συνέχισε να έχει επικοινωνία με τη μητέρα του μετά το
- Επίσης παραδέχθηκε ότι πλην του επεισοδίου το 2007 η μητέρα του δεν έχει χειροδικήσει εναντίον του. Ο λόγος που έκανε την αίτηση είναι επειδή είναι το σπίτι του και έχει δικαίωμα να επιλέγει ποιος μπαίνει στο σπίτι. Επίσης ομολόγησε ότι ο λόγος που καταχώρησε την παρούσα αγωγή και την αίτηση είναι διά να πάρει ένα πιο μόνιμο διάταγμα για το σπίτι. Τη θέση ότι η παρούσα διαδικασία γίνεται στην ουσία διά να εκδιωχθεί η καθ'ης η αίτηση από την οικογενειακή στέγη για άλλους λόγους από αυτούς που προβάλλονται στην αίτηση υποστήριξε η καθ'ης η αίτηση
- Η καθ'ης η αίτηση είχε διαφορές με τον πατέρα του ενάγοντα που οδήγησαν στη διάσταση των συζύγων. Ο πατέρας του ενάγοντα μεταβίβασε την οικογενειακή στέγη στον ενάγοντα σε προσπάθεια του να εκδιώξει την σύζυγο του από την οικογενειακή στέγη. Οι σχέσεις της καθ'ης η αίτηση με τον πατέρα εξομαλύνθηκαν κατά το έτος
- Επισκεπτόταν την οικία κάθε ημέρα αλλά ο ενάγοντας δεν της μιλούσε. Πήγαινε στην οικία την ημέρα και τη νύκτα πήγαινε στο παλαιό σπίτι στην Κάτω Λακατάμεια. Αποφάσισε να επιχειρήσει να μείνει εκ νέου στην οικία το Φεβρουάριο
- Ο ενάγοντας και ο πατέρας του αντέδρασαν έντονα κάλεσαν αστυνομία. Η αστυνομία δεν μπορούσε να παρέμβει χωρίς διάταγμα του Δικαστηρίου και έτσι ο ενάγοντας αποτάθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας για να βγάλει έξω τη μητέρα του από το σπίτι. Τα γεγονότα που είναι καθοριστικά για την υπόθεση είναι ως ακολούθως:
- Η καθ'ης η αίτηση δεν έχει επιτεθεί εναντίον του υιού της. Υπήρξε ένα επεισόδιο μεταξύ των δύο πριν από τρία χρόνια. Ο ενάγοντας δεν τραυματίστηκε.
- Οι καυγάδες συμβαίνουν μεταξύ του πατέρα και της μητέρας. Πριν το 2009 η μητέρα επισκεπτόταν το σπίτι συχνά χωρίς πρόβλημα. Μόνο όταν επιχείρησε να διεκδικήσει περιουσιακά δικαιώματα στο σπίτι δημιουργήθηκε το πρόβλημα.
- Ο ενάγοντας παραδέχθηκε ότι ο λόγος που έχει τροχιοδρομήσει αυτή τη διαδικασία είναι διά να αποκτήσει πιο μόνιμο διάταγμα για να μην εισέρχεται η μητέρα του στο δικό του σπίτι.
- Υπάρχουν περιουσιακές διαφορές μεταξύ της μητέρας και του πατέρα. Το σπίτι ήταν η οικογενειακή στέγη στο οποίο η μητέρα έχει συνεισφέρει οικονομικά και αποτελεί μέρος των περιουσιακών διαφορών των συζύγων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων παρέχεται στο άρθρο 32 του N.14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Με βάση το πιο πάνω άρθρο το Δικαστήριο έχει ευρεία εξουσία σε σχέση με την έκδοση τέτοιας φύσεως διαταγμάτων. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου πρέπει να ασκείται με γνώμονα των πιο κάτω προϋποθέσεων:
- Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση
- Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων θεραπεία Η διαπίστωση ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ύπαρξη σοβαρού θέματος προς εκδίκαση κατά τη δίκη έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν από το να καταδειχθεί μία συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Αυτό σημαίνει ότι η ένορκη δήλωση του ενάγοντα θα πρέπει να αποκαλύπτει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και προοπτικές επιτυχίας οι οποίες να υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Στην Αγγλική υπόθεση American Cyanamid v Ethican Ltd.
(1975)AC 396, επεξηγήθηκε ότι η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν από του να αποδείξει ο ενάγοντας ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα και του δικαιώματος που προσπαθεί να προστατεύσει. Το Δικαστήριο δεν πρέπει να επιχειρήσει να επιλύσει τα διάφορα πραγματικά ζητήματα που εγείρονται στην απαίτηση με βάση τα πραγματικά γεγονότα που εκτίθενται στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις που έχουν καταχωρηθεί προς υποστήριξη της αίτησης και ένστασης για την έκδοση του απαγορευτικού διατάγματος. Ο ρόλος του Δικαστηρίου δεν επεκτείνεται πέραν από του να αποφασίσει εάν εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Επομένως, δεν πρέπει το Δικαστήριο να εισέλθει σε εις βάθος εξέταση της ουσίας της υπόθεσης. Το Δικαστήριο εξετάζει την απαίτηση του ενάγοντα στο βαθμό που απαιτείται για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η απαίτηση του ενάγοντα δεν είναι επιπόλαια με βάση τις πραγματικές παραστάσεις που τίθενται ενώπιον του ως και επίσης εξετάζει κατά πόσο η θεραπεία που αναζητεί ο ενάγοντας θεμελιώνεται στο νόμο. Η έκδοση ή μη του προσωρινού διατάγματος είναι πάντοτε ζήτημα διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου πρέπει όμως να ασκείται δικαστικά με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές. Όπως λέχθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Jonitexo Ltd. v Adidas
(1983)1 CLR 263 η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου με βάση το άρθρο 32 Ν. 14/60 δεν πρέπει να περιορίζεται από άκαμπτους και αυστηρούς κανόνες διότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αφεθεί ελεύθερο να ασκήσει την κρίση του και να χορηγήσει αυτή τη θεραπεία εκεί όπου θα απονεμηθεί δικαιοσύνη. Τέλος έχει νομολογηθεί, σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι η τρίτη προϋπόθεση που προνοεί το άρθρο 32 του Ν.14/60 για την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος πληρείται εάν ο ενάγοντας δείξει ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να εκτελέσει οιανδήποτε δικαστική απόφαση που δυνατόν να εκδοθεί υπέρ του σε κατοπινό στάδιο εάν το Δικαστήριο δεν του χορηγήσει το απαιτούμενο προσωρινό διάταγμα. Πάντοτε το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκεί την εξουσία του με τρόπο που θα προκαλείται η λιγότερη αδικία σε κάθε πλευρά. ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Με την αγωγή ο ενάγοντας ζητεί τα διατάγματα που αναφέρονται πιο πάνω. Ο λόγος που επιζητεί αυτά τα διατάγματα είναι διά να μην εισέρχεται η εναγόμενη στην οικία που υπήρξε η πιο πρόσφατη οικογενειακή στέγη. Ο ενάγοντας ανέφερε χαρακτηριστικά ότι το σπίτι είναι δικό του και μόνο αυτούς που θέλει μπορεί να έρχονται στο σπίτι του. Δεν τα πηγαίνει καλά με την μητέρα του και έτσι δεν επιθυμεί να έχει επικοινωνία μαζί της. Ο ενάγοντας δεν ζητεί όμως με το διάταγμα να μην εισέρχεται στην οικία που είναι τώρα εγγεγραμμένη επ'ονόματι του. Ζητεί όπως η μητέρα διαταχθεί να μην παρεμβαίνει με το πρόσωπο του. Επομένως, δεν μπορεί να στηριχθεί η αίτηση επί του αγώγιμου δικαιώματος της παράνομης επέμβασης διότι η αίτηση δεν αφορά ακίνητη περιουσία αλλά ζητείται στην ουσία διάταγμα που να απαγορεύει στην καθ'ης η αίτηση να πλησιάζει τον υιό της. Η ελπίδα του ενάγοντα είναι όμως ότι θα επηρεασθεί και το status quo που επικρατεί για το σπίτι διότι εάν η μητέρα του δεν μπορεί να πλησιάζει το πρόσωπο του τότε δεν θα μπορεί να εισέρχεται και στο σπίτι όπου διαμένει. Με αυτό τον τρόπο αποφεύγεται και παραπομπή του ζητήματος σε άλλο Δικαστήριο για επίλυση περιουσιακών διαφορών μεταξύ συζύγων αφού υπάρχει ισχυρισμός ότι το σπίτι ήταν η τελευταία οικογενειακή στέγη στην οποία η καθ'ης η αίτηση συνείσφερε οικονομικά. Όμως η αίτηση του ενάγοντα όπως έχει τεθεί, διότι έχει περιορισθεί στο (Α) ακριβώς διά να αποφευχθεί το πρόβλημα της δικαιοδοσίας, δεν αφορά το αγώγιμο δικαίωμα της παράνομης επέμβασης. Εφόσον υπάρχει αυτό το πρόβλημα τότε ποιο είναι το αγώγιμο δικαίωμα του ενάγοντα βάσει του οποίου ο ενάγοντας θα στηριχθεί για να πείσει το Δικαστήριο ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση; Το μόνο άλλο αστικό αδίκημα που θα μπορούσε να ταιριάζει με τα γεγονότα που έχει προβάλει ο ενάγοντας με την ένορκη του δήλωση είναι ιδιωτική οχληρία. Όμως για να αποδειχθεί ιδιωτική οχληρία ο ενάγοντας θα πρέπει να αποδείξει ότι συνέπεια παράνομης πράξης της εναγόμενης προκαλείται υλική ζημιά σε ακίνητη περιουσία με αποτέλεσμα να επηρεάζεται δυσμενώς η προσωπική του άνεση (βλ. Κεφάλαιο 148 Αστικά Αδικήματα, Δίκαιο και Αποφάσεις, Αρτέμης & Ερωτοκρίτου 2003, Τόμος 1 σελ. 142). Ο ενάγοντας δεν έχει αποδείξει ότι η καθ'ης η αίτηση εν έτη 2008 και μετά διεξάγει οποιαδήποτε παράνομη ενέργεια ως αποτέλεσμα της οποίας επηρεάζεται δυσμενώς η προσωπική άνεση του ενάγοντα. Δεν είναι αρκετό να αποδειχθεί ότι η παρουσία της καθ'ης η αίτηση τον ενοχλεί εάν η συμπεριφορά που τον ενοχλεί δεν συνιστά παράνομη ενέργεια. Δεν έχει αποδειχθεί ότι η καθ'ης η αίτηση προκαλεί υλική ζημιά στην ακίνητη περιουσία που να εμποδίζει την απόλαυση και άνεση του ενάγοντα. Δεν εκφράζεται ολοκληρωμένη αξίωση βασιζόμενη στο αστικό αδίκημα της επίθεσης στο κλητήριο ένταλμα. Το άρθρο 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 προνοεί ως ακολούθως: ΄26.-
(1)Επίθεση συνίσταται στην εκ προθέσεως χρήση κάθε είδους βίας κατά του προσώπου άλλου, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίνηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συναίνεσή του, ή με τη συναίνεσή του αν η συναίνεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρονομία χρήσης τέτοιας βίας κατά του προσώπου άλλου αν το πρόσωπο που αποπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας προκαλεί στον άλλο πεποίθηση η οποία εδραιώνεται σε εύλογη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τον εν λόγω χρόνο την πρόθεση και την ικανότητα για πραγμάτωση του σκοπού του.
(2)Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού, η έκφραση «χρήση βίας» περιλαμβάνει και τη χρήση θερμότητας, φωτός, ηλεκτρικής ενέργειας, αερίου, οσμής ή οποιασδήποτε άλλης ουσίας ή πράγματος, αν χρησιμοποιούνται σε τέτοιο βαθμό ώστε να προκαλείται ζημιά.΄ Η συμπεριφορά του εναγόμενου που περιγράφεται στην ένορκη δήλωση της ενάγουσας εμπίπτει μέσα σε συμπεριφορά που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως επίθεση ή η απειλή σε επίθεση συμφώνως των προνοιών του άρθρου 26. Στο σύγγραμμα Κεφάλαιο 148, Αστικά Αδικήματα Δίκαιο και Αποφάσεις, Αρτέμης Ερωτοκρίτου, Τόμος 1, Κεφάλαιο 17 σελ. 93, αναφέρεται ότι το αδίκημα της επίθεσης περιλαμβάνει τα δύο συναφή αδικήματα του κοινού δικαίου της απειλής χρήσης βίας (assault) και της εφαρμογής βίας (battery). Tα συστατικά στοιχεία της επίθεσης είναι η απειλή χρήση βίας ή η χρήση βίας, η ύπαρξη πρόθεσης για τη χρήση βίας και την έλλειψη συναίνεσης του θύματος για τη χρήση βίας. Από τα γεγονότα που εκτίθενται στην ένορκη δήλωση δεν προκύπτει ότι ο ενάγοντας ζει υπό την απειλεί της βίας ή της χρήσης βίας ούτε έχει εκφρασθεί με αυτό τον τρόπο ώστε να διατυπωθεί αγώγιμο δικαίωμα πάνω σε τέτοιο θεμέλιο. Εκτός του επεισοδίου που επεσυνέβη το 2007 δεν υπάρχει ισχυρισμός για τη χρήση βίας ή την απειλή της χρήσης βίας. Ο ίδιος ο ενάγοντας παραδέχθηκε ότι ο πραγματικός λόγος που έχει αποταθεί στο Δικαστήριο για την έκδοση του διατάγματος είναι για να μην διαμένει η μητέρα του στο σπίτι όχι επειδή φοβάται ότι θα τον χτυπήσει ή ότι θα τον απειλήσει να τον χτυπήσει. Αναφορικά με το πρώτο συστατικό δηλαδή την απειλή χρήση βίας και την εφαρμογή χρήσης βίας στη συνέχεια της σελίδας 93 του συγγράμματος επεξηγείται ότι εάν κάποιος με οποιαδήποτε πράξη ή χειρονομία αποπειραθεί ή απειλεί τη χρήση βίας εναντίον άλλου και στο θύμα εύλογα δημιουργείται η πεποίθηση ότι ο αδικοπραγούντας θα πραγματοποιήσει το σκοπό του τότε διαπράττεται το αδίκημα. Το Δικαστήριο έχει την εξουσία να εκδώσει προσωρινό διάταγμα για να εμποδίσει τη συνέχιση τέτοιου είδους συμπεριφορά προς το πρόσωπο του ενάγοντα από την καθ'ης η αίτηση. Στο σύγγραμμα Remedies for Torts and Breach of Contract, A.S. Burrows, London Butterworth's 1987 pg. 345 (Final Prohibitory Injunctions) αναφέρεται ότι είναι ορθό και επιθυμητό να εκδίδεται απαγορευτικό διάταγμα για να παρεμποδισθεί η επανάληψη διάπραξης αστικού αδικήματος. Όταν εκδοθεί τέτοιο διάταγμα η εναγόμενη εμποδίζεται από του να πραγματοποιήσει τις πράξεις που συνιστούν το αστικό αδίκημα. Το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει τέτοιο διάταγμα σε κάθε περίπτωση όπου το αστικό αδίκημα μπορεί να επαναληφθεί. Συνεπώς, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα για να παρεμποδίσει την επανάληψη της απειλής χρήσης βίας ή της εφαρμογής χρήσης βίας εναντίον του προσώπου του ενάγοντα από την εναγόμενη. Στην Αγγλική υπόθεση Egan v Egan
(1975)Ch. 218 το Δικαστήριο εξέδωσε προσωρινό διάταγμα που να εμποδίζει τον ενήλικα υιό της ενάγουσας να εισέλθει στην οικία της ή να την πλησιάζει, να την ενοχλεί, να την απειλεί ή να της επιτίθεται διότι υπήρχε ιστορικό επαναλαμβανόμενης χρήσης βίας ή απειλής χρήσης βίας από τον ενήλικα υιό προς τη μητέρα του. Σε σχόλια της απόφασης το Δικαστήριο ανέφερε ότι υπάρχει η εξουσία χορήγησης τέτοιας θεραπείας διότι δεν είναι λογικό το Δικαστήριο να στερείται της εξουσίας να προστατεύει την ενάγουσα από την συνεχόμενη απειλή χρήσης βίας εναντίον του προσώπου της. Ο ενάγοντας δεν έχει κατορθώσει να εκφράσει ολοκληρωμένη απαίτηση βάσει του αγώγιμου δικαιώματος της χρήσης βίας ή της απειλής της χρήσης βίας εναντίον του προσώπου του. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο ενάγοντας δεν έχει κατορθώσει να στοιχειοθετήσει ολοκληρωμένο και ξεκάθαρο αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της εναγόμενης 1 καθ'ης η αίτηση. Ούτε υπάρχουν καλές πιθανότητες με βάση την υπάρχουσα μαρτυρία να επιτύχει οποιαδήποτε αξίωση εναντίον της εναγόμενης για ισχυριζόμενο αστικό αδίκημα. Φάνηκε από την αντεξέταση του ενάγοντα ότι η μητέρα του δεν απειλεί την σωματική του ακεραιτότητα. Υπάρχει ισχυρισμός που αφορά επεισόδιο που έγινε πριν από τρία χρόνια. Η μητέρα του ενάγοντα τον χαστούκισε μετά που την έβρισε. Δεν τραυματίστηκε ο ενάγοντας και ούτε κάλεσε την αστυνομία ή άλλο πρόσωπο για προστασία. Η θέση του ενάγοντα ήταν ότι τον ενοχλεί η παρουσία της αλλά δεν έχει αναφερθεί σε παράνομη συμπεριφορά της καθ'ης η αίτηση που να δικαιολογεί την έκδοση του διατάγματος. Το γεγονός ότι η καθ'ης η αίτηση είναι ανεπιθύμητο πρόσωπο για τον ενάγοντα δεν συνιστά λόγο για την έκδοση διατάγματος που θεμελιώνεται σε κάποιο νομικό δικαίωμα. Ούτε θεμελιώνεται αγώγιμο δικαίωμα για παράβαση της ιδιωτικής ζωής του ενάγοντα μόνο με την παρουσία της εναγόμενης 1 στην οικογενειακή στέγη. Το δικαίωμα του ενάγοντα στην ιδιωτική του ζωή δεν μπορεί να επέμβει στο δικαίωμα άλλου προσώπου στην ιδιωτική του ζωή, στην προκειμένη περίπτωση στο δικαίωμα της εναγόμενης 1 να ζει ανενόχλητα στην οικογενειακή ζωή, εκτός εάν η φύση της παρενόχλησης είναι τέτοια που να τίθεται σε κίνδυνο η σωματική ή ψυχική υγεία του ενάγοντα. Κάτι τέτοιο δεν έχει αποδεχθεί στην παρούσα περίπτωση και δόθηκε μαρτυρία μόνο για ένα επεισόδιο που έγινε το 2007. Δεν έχει αποδειχθεί ότι η απλή παρουσία της εναγόμενης στην οικία αποτελεί χειροπιαστή απειλή στην προσωπική ζωή του ενάγοντα. ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΗ ΖΗΜΙΑ Ο ενάγοντας δεν έχει παραθέσει ικανοποιητική μαρτυρία για να αποδείξει ότι θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά εάν εξακολουθήσει η καθ'ης η αίτηση να έχει επαφή μαζί του. Εξάλλου η δηλωμένη θέση του ενάγοντα είναι ότι τον ενοχλεί η παρουσία της μητέρας του στο σπίτι και αυτός είναι ο λόγος που έχει αποταθεί στο Δικαστήριο για την έκδοση διατάγματος. Το μόνο που επιτυγχάνεται με την έκδοση του διατάγματος είναι η οριστική απομάκρυνση της καθ'ης η αίτηση από την οικογενειακή στέγη που είναι αντικείμενο περιουσιακών διαφορών με τον σύζυγο της και πατέρα του ενάγοντα. Το Δικαστήριο οφείλει να εκδώσει τέτοια διαταγή που να προκαλέσει τη λιγότερη ζημιά. Στην υπόθεση Bacardi v Vinco 1 ΑΑΔ 788
(1996)το Εφετείο επεσήμανε ότι είναι 'θεμελιώδη αρχή ότι το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του Δικαστηρίου σε σχέση με την έκδοση ή μη του προσωρινού διατάγματος ήταν εσφαλμένη.' Στα πλαίσια έκδοσης προσωρινού διατάγματος το Δικαστήριο δεν μπορεί να εισέλθει σε τόσο βάθος των γεγονότων που να εκδικασθεί η ουσία της αγωγής και να προβεί σε τελικά συμπεράσματα σε σχέση με τα γεγονότα της υπόθεσης. Γι'αυτό το Δικαστήριο πρέπει πάντοτε να επιδιώκει στο στάδιο αυτό να ενεργήσει με τρόπο που να μην ανατρέπει τις ισορροπίες. Κάποτε είναι ανάγκη η έκδοση προσωρινού διατάγματος για τη διατήρηση του status quo, κάποτε όμως o αιτητής αποτείνεται για θεραπεία τόσο καθυστερημένα που ανατρέπεται το status quo με την έκδοση του διατάγματος. Το Δικαστήριο πρέπει να προσεγγίσει το όλο ζήτημα με τον τρόπο που εισηγήθηκε ο Δικαστής Π. Καλλή στην υπόθεση Bacardi. 'Aν προωθηθεί η μεταφορική έννοια τότε πολύ καλά θα προκύψει ότι το ορθό status quo ante bellum είναι η κατάσταση πραγμάτων η οποία υφίστατο αμέσως πριν από την πράξη που αποτελεί το casus belli εκτός εάν οι εχθροπραξίες καθυστερήσουν τόσο πολύ έτσι που η επίδικη πράξη να καθίσταται μέρος του status quo.' Ο ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει το βάσιμο του δικαιώματος του να απομακρύνει την εναγόμενη από το πρόσωπο του επειδή κινδυνεύει από αυτή. Απέτυχε να αποδείξει ότι θα υποστεί οποιαδήποτε υλική ζημιά συνέπεια της παρουσίας της καθ'ης η αίτηση στο σπίτι και εξάλλου αυτή η πτυχή του διατάγματος έχει εγκαταλειφθεί κατά το στάδιο της ακρόασης. Αντιθέτως, είναι προβλεπτό ότι με την έκδοση τέτοιου διατάγματος διώχνεται η καθ'ης η αίτηση από την οικογενειακή στέγη ως παράπλευρη συνέπεια της έκδοσης του διατάγματος προτού επιλυθούν οι περιουσιακές διαφορές των συζύγων. Εν όψει όλων των πιο πάνω θεωρώ ότι δεν μπορώ να ασκήσω τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης του εν λόγω διατάγματος. Η αίτηση απορρίπτεται τα έξοδα αίτησης επιδικάζονται εναντίον του ενάγοντα όπως αυτά υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή. Εναντίον του εναγόμενου 2 ο οποίος δεν έχει καταχωρήσει ένσταση στην αίτηση εκδίδεται διάταγμα ως η αίτηση. Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο