ΣΤΡΑΤΑΚΟ (ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ) ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Αγωγή Αρ. 4129/06, 22.12.10 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A416 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 4129/06 Μεταξύ: ΣΤΡΑΤΑΚΟ (ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ) ΛΙΜΙΤΕΔ, από Λευκωσία Εναγόντων - και - ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, δια μέσω Διευθυντή Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού Εναγομένων και όπως τροποποιήθηκε με διάταγμα δικαστηρίου ημερ. 14.12.06: Μεταξύ: ΣΤΡΑΤΑΚΟ (ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ) ΛΙΜΙΤΕΔ, από Λευκωσία Εναγόντων - και - Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Εναγόμενου Aίτηση ημερ. 28.5.2010 για παράταση χρόνου καταχώρησης Έφεσης Ημερομηνία: 22.12.10 Εμφανίσεις: Για εναγόμενο/αιτητή: κα Γρηγορίου (και για ν΄ ακούσει την Απόφαση η κα Στυλιανού) Για ενάγουσα/καθ΄ ης η αίτηση: κα Δημητρίου Α Π Ο Φ Α Σ Η Τα γεγονότα βάσει των οποίων θα κριθεί το αίτημα του εναγόμενου (στο εξής ο αιτητής) «. για παράταση του χρόνου για καταχώριση έφεσης στην απόφαση του δικαστηρίου ημερ. 19.4.2010 .» δυνάμει της Δ.35 θ.2 δεν αμφισβητούνται και σε συντομία έχουν ως ακολούθως:- Στις 19.3.08 οι διάδικοι συμφώνησαν γραπτώς να παραπέμψουν τη διαφορά της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής σε διαιτησία, κάτι που επισημοποιήθηκε και μέσω του δικαστηρίου στις 31.3.
- Σχετικά παραθέτω αυτούσιο το σχετικό πρακτικό:- «Ημερομηνία: 31.3.08 Εμφανίσεις: Για ενάγοντα: κα Δημητρίου Για εναγόμενο: κα Παπαλοίζου κα Δημητρίου: Παρουσιάζω συγκατάθεση του Πέτρου Ζωγράφου, ο οποίος κατονομάζεται στο τεκμ. Α ως διαιτητής και από κοινού ζητούμε την παραπομπή της διαφοράς στη διαιτησία του σύμφωνα με τους όρους του τεκμ. Α. κ. Παπαλοίζου: Συμφωνώ. Δικαστήριο: Εκ συμφώνου η διαφορά των διαδίκων παραπέμπεται στη Διαιτησία του επιμετρητή Πέτρου Ζωγράφου, ο οποίος θα διαιτητεύσει και αποφασίσει επί της διαφοράς στη βάση των όρων της Συμφωνίας τεκμ. Α. Ενόψει τούτου η υπόθεση τίθεται εκτός πινακίου και όταν ο Διαιτητής εκδώσει τη διαιτητική του απόφαση να την καταθέσει στο Πρωτοκολλητείο μέσα σε σφραγισμένο φάκελο. Με την κατάθεση της ο Πρωτοκολλητής να θέσει το φάκελο της υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου για να ειδοποιηθούν σχετικά οι διάδικοι προκειμένου να τους ανακοινωθεί η απόφαση. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ.» Μετά το πέρας της διαιτητικής διαδικασίας ο διαιτητής, ενεργώντας σύμφωνα με το πιο πάνω πρακτικό, κατέθεσε στις 22.3.2010 στο Πρωτοκολλητείο την απόφαση του μέσα σε σφραγισμένο φάκελο, ο οποίος ανοίχθηκε στην παρουσία των δικηγόρων των διαδίκων και του διευθυντή της ενάγουσας (στο εξής η καθ΄ ης η αίτηση) στις 19.4.
- Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό πρακτικό:- «19.4.2010 Για ενάγουσα: κα Δημητρίου Για εναγόμενο: κα Γρηγορίου Παρών ο διευθυντής της ενάγουσας κ. Στατούρης Όπως ήδη έχει προγραμματισθεί, το Δικαστήριο άνοιξε το φάκελο της διαιτητικής απόφασης την οποία γνωστοποίησε στους παρευρισκομένους, οι οποίοι συμφωνούν σε έκδοση απόφασης ως οι παρ. 81, 82 και 83 της απόφασης. Σ΄ ότι όμως αφορά τον τόκο που προνοεί η παρ. 81 συμφωνούν όπως το ποσό των €1.632.143,99 θα φέρει νόμιμο τόκο αφού παρέλθουν 15 ημέρες από σήμερα, και αυτό στην περίπτωση που η Κυπριακή Δημοκρατία δεν το καταβάλει στην ενάγουσα μέσα σ΄ αυτό το διάστημα. Περαιτέρω η κα Γρηγορίου δεν αποποιείται το δικαίωμα προσβολής της διαιτητικής απόφασης με έφεση, όπως προβλέπεται από τον περί Διαιτησίας Νόμο. Δικαστήριο: Ενόψει των πιο πάνω και τηρουμένου του δικαιώματος του εναγόμενου να προσβάλει με έφεση τη διαιτητική απόφαση εκδίδεται απόφαση προς όφελος της ενάγουσας για €1.632.143,99 με εκ συμφώνου αναστολή εκτέλεσης για 15 ημέρες από σήμερα, διαφορετικά η Κυπριακή Δημοκρατία θα πληρώσει και νόμιμο τόκο επί του εν λόγω ποσού μετά την παρέλευση των 15 ημερών της αναστολής. Επίσης η Κυπριακή Δημοκρατία καταδικάζεται και σε €15.000 πλέον ΦΠΑ ως δικηγορικά έξοδα της ενάγουσας. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ.» Δεκαεφτά
(17)ημέρες μετά την έκδοση της πιο πάνω δικαστικής απόφασης (στο εξής η Απόφαση), στις 6.5.2010, ο αιτητής απέστειλε επιστολή στο Πρωτοκολλητή με την οποία παρακαλούσε όπως του αποσταλεί αντίγραφο του πλήρους πρακτικού του δικαστηρίου ημερ. 19.4.2010, αίτημα που δεν ικανοποιήθηκε λόγω προσωρινής απώλειας του φακέλου της υπόθεσης. Ωστόσο η Απόφαση συντάχθηκε στις 20.4.2010 και αντίγραφο της κοινοποιήθηκε στον αιτητή στις 23.4.10 από τους δικηγόρους της καθ΄ ης η αίτηση. Το εν λόγω πρακτικό και η αιτιολογημένη Απόφαση, προβάλλεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ήταν αναγκαία για τον αιτητή προς το σκοπό καταχώρισης έφεσης, διάβημα ενδεχόμενο ως αποτέλεσμα της μελέτης της διαιτητικής απόφασης. Όμως λόγω του ότι ο φάκελος της υπόθεσης δεν μπορούσε να εντοπισθεί από τον Πρωτοκολλητή, κάτι που δεν οφείλεται σε αμέλεια του αιτητή, είναι ορθό και δίκαιο να δοθεί η αιτούμενη παράταση «. προς το σκοπό πλήρους και ορθής απονομής της δικαιοσύνης.». Η αίτηση προσέκρουσε σε τέσσερις
(4)λόγους ένστασης, οι οποίοι περιστρέφονται γύρω από τους ακόλουθους δύο άξονες:-
- Η προσωρινή απώλεια του φακέλου δεν αποτελούσε ουσιαστικό κώλυμα για προσβολή της απόφασης του διαιτητή εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας. Η Απόφαση, προβάλλεσαι συναφώς, εκδόθηκε εκ συμφώνου και δεν μπορεί να προσβληθεί με έφεση. Σ΄ ότι δε αφορά την διαιτητική απόφαση, αυτή θα μπορούσε να εφεσιβληθεί και χωρίς το πρακτικό ημερ. 19.4.2010 και
- Ο αιτητής εκπροσωπεί το Υπουργείο Παιδείας, το οποίο ακολούθησε μακροχρόνια παρελκυστική τακτική στη διαιτητική διαδικασία «. η οποία αναιρεί το δίκαιον και την δικαιοσύνη». Προβλήθηκε επί του προκειμένου ότι παρόλο που κατά τη διαιτητική διαδικασία οι λειτουργοί του Υπουργείου Παιδείας καθυστερούσαν να παρουσιάσουν τα στοιχεία και τις θέσεις τους, εντούτοις η έκδοση της διαιτητικής απόφασης στηρίχθηκε αυστηρά και απόλυτα στα όσα τα δύο μέρη έθεσαν ενώπιον του διαιτητή. Περαιτέρω, η κατάθεση της διαιτητικής απόφασης στο δικαστήριο έγινε καθόλα νομότυπα και επισύρεται η προσοχή του δικαστηρίου ότι η καθ΄ ης η αίτηση αντιμετωπίζει πρόβλημα πτώχευσης λόγω της καθυστέρησης να εισπράξει το λαβείν της. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών προώθησαν τις θέσεις τους με γραπτές αγορεύσεις. Βασική εισήγηση της δικηγόρου της Δημοκρατίας είναι ότι η Απόφαση δεν εκδόθηκε εκ συμφώνου. Αυτό που δηλώθηκε εκ συμφώνου ήταν όπως η διαιτητική απόφαση υιοθετηθεί ως απόφαση στην αγωγή, επιφυλασσόμενου του δικαιώματος του αιτητή να την προσβάλει αφού την μελετούσε. Με την Απόφαση όμως, υιοθετήθηκε η διαιτητική απόφαση με αποτέλεσμα ο αιτητής να απωλέσει το δικαίωμα προσβολής της και επομένως το μόνο ένδικο μέσο που του απέμεινε ήταν η άσκηση έφεσης εναντίον της Απόφασης. Όμως, για την ετοιμασία και εμπρόθεσμη καταχώριση της έφεσης ο αιτητής χρειαζόταν το πλήρες κείμενο της Απόφασης και ενόψει του ότι ο Πρωτοκολλητής δεν ανεύρισκε το φάκελο της υπόθεσης για να την ετοιμάσει το αίτημα για παράταση πρέπει να ικανοποιηθεί. Επανέλαβε επί του προκειμένου ότι το μόνο ένδικο μέσο που απέμεινε στον αιτητή μετά την Απόφαση ήταν η προσβολή της με έφεση και για ενίσχυση της θέσης ότι το αίτημα για παράταση πρέπει να ικανοποιηθεί παρέπεμψε στην υπόθεση Α.Ν. STASIS ESTATES CO. LTD v. G.M.P. KATSAMBAS LTD
(1998)1 A.A.Δ. 2195, τα γεγονότα της οποίας, όπως εισηγήθηκε, προσομοιάζουν με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Η Απόφαση, αντέτεινε η κα Δημητρίου, εκδόθηκε εκ συμφώνου και ως τέτοια δεν είναι εφέσιμη βάσει της Δ.35. Επομένως το αίτημα για παράταση του χρόνου για καταχώριση έφεσης εναντίον μιας μη εφέσιμης απόφασης δεν μπορεί να ικανοποιηθεί. Εν πάση περιπτώσει, ο αιτητής δεν αποβλέπει στην πραγματικότητα σε προσβολή της Απόφασης, αλλά σε προσβολή της διαιτητικής απόφασης την οποία μπορούσε να προσβάλει και χωρίς να ΄χει στα χέρια του την (πλήρη) Απόφαση και η επίκληση της προσωρινής απώλειας του φακέλου από τον Πρωτοκολλητή δεν αποτελεί λόγο για έγκριση του αιτήματος του. Έχω εξετάσει τις εκατέρωθεν εισηγήσεις και κρίνω ότι πρώτα θα πρέπει να γίνει αναφορά στην υπόθεση Α.Ν. Stasis Estates Co Ltd (ανωτέρω) την οποία επικαλέσθηκε η δικηγόρος της Δημοκρατίας για ενίσχυση, όπως πρόβαλε, της θέσης της ότι το αίτημα για παράταση πρέπει να ικανοποιηθεί λόγω του ότι με την Απόφαση δημιουργήθηκε δικονομικό αδιέξοδο για την άσκηση από τον αιτητή του δικαιώματος να προσβάλει την διαιτητική απόφαση. Στην εν λόγω λοιπόν υπόθεση, η απόφαση του διαιτητή κατατέθηκε στο Δικαστήριο στις 2.5.95 και δύο μήνες μετά, στις 7.7.95, η εφεσίβλητη εταιρεία καταχώρισε αίτηση για ακύρωση της απόφασης του διαιτητή τον οποίο κατηγορούσε για πλημμελή συμπεριφορά. Οι εφεσείοντες αντέδρασαν με καταχώριση στις 24.7.95 ειδοποίησης πρόθεσης ένστασης και την ίδια ημέρα καταχώρισαν και αίτηση για διάταγμα του δικαστηρίου όπως η απόφαση του διαιτητή καταχωρηθεί ως απόφαση του δικαστηρίου. Το δικαστήριο επιλήφθηκε πρώτα της αίτησης για επιβεβαίωση της διαιτητικής απόφασης την οποία και ενέκρινε. Το Εφετείο χαρακτήρισε τη διαδικασία που ακολούθησε το πρωτόδικο δικαστήριο ως μη επιτρεπτή και σχετικά παρατίθεται αυτούσιο το πιο κάτω απόσπασμα από τη σελ. 2000:- «Θεωρούμε τη διαδικασία που ακολουθήθηκε ως μη επιτρεπτή. Το Δικαστήριο είχε ενώπιόν του δύο διαφορετικές δικονομικά διαδικασίες. Έπρεπε να επιληφθεί χωριστά της αίτησης των εναγομένων για ακύρωση της απόφασης του διαιτητή και αφού αποφάσιζε επ΄ αυτής, μάλιστα με αναφορά στα θέματα που εγείρονται, τότε και μόνο τότε θα έπρεπε να προχωρήσει. Διερωτάται κανένας πως το Δικαστήριο έκλεισε την υπόθεση και επεφύλαξε την έκδοση απόφασης πριν αποφασίσει την τύχη της απόφασης του διαιτητή. Αν για παράδειγμα, εξετάζοντας την αίτηση για ακύρωση της απόφασης του διαιτητή κατέληγε ότι η απόφαση έπασχε θα αντιμετώπιζε δικονομικό αδιέξοδο, αφού η εκδίκαση της υπόθεσης είχε ήδη περατωθεί και η απόφαση επιφυλαχθεί. Σχετικά χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει στην πρόσφατη απόφαση Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Dynacon Ltd
(1998)1 A.A.Δ. 1978. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Στις τριάντα τρεις συνολικά παραγράφους της ένορκης δήλωσης του Αντρέα Στασή, διευθύνοντος συμβούλου της εναγόμενης εταιρείας που συνοδεύει την αίτηση αναπτύσσεται με λεπτομέρεια μεγάλος αριθμός λόγων για τον οποίο, σύμφωνα με τους εναγόμενους, η απόφαση του διαιτητή θα έπρεπε να ακυρωθεί.» Στη βάση των πιο πάνω, το πρώτο ερώτημα που εγείρεται είναι αν τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης προσομοιάζουν - όπως είναι η εισήγηση της ευπαιδεύτου δικηγόρου της Δημοκρατίας - με τα περιστατικά της υπόθεσης A.N. Stasis Estates Co. Ltd. H απάντηση κατά την άποψή μου είναι σαφώς αρνητική. Στην εν λόγω υπόθεση το δικαστήριο είχε ενώπιον του δύο αιτήσεις, η μια για ακύρωση της απόφασης του διαιτητή και η άλλη για επιβεβαίωση της και όπως κρίθηκε κατ΄ έφεση το δικαστήριο θα έπρεπε πρώτα να εξετάσει την αίτηση για ακύρωση της απόφασης του διαιτητή, διαφορετικά θα αντιμετώπιζε δικονομικό αδιέξοδο στην περίπτωση που εξετάζοντας την αίτηση αυτή θα κατέληγε (σε μεταγενέστερο στάδιο) σε απόφαση ότι η διαιτητική απόφαση έπασχε. Στην παρούσα όμως περίπτωση το δικαστήριο δεν είχε ενώπιον του τέτοιες αιτήσεις, αλλά με τη γνωστοποίηση της διαιτητικής απόφασης οι συνήγοροι των διαδίκων έσπευσαν να συμφωνήσουν σε έκδοση απόφασης, όπως και έγινε. Με μόνη δήλωση από την πλευρά της δικηγόρου της Δημοκρατίας ότι «. δεν αποποιείται το δικαίωμα προσβολής της διαιτητικής απόφασης .», χωρίς να την απασχολήσει ότι ενδεχομένως ο αιτητής θα αντιμετώπιζε δικονομικό πρόβλημα για προσβολή της διαιτητικής απόφασης. Κάτω απ΄ αυτά τα δεδομένα το ερώτημα που εγείρεται είναι αν το θέμα θα έπρεπε να απασχολήσει το δικαστήριο, το οποίο αφού διαπίστωνε ότι υπήρχε ενδεχομένως τέτοιο πρόβλημα να το επισημάνει στην πλευρά του αιτητή. Κατά την άποψή μου το δικαστήριο δεν είχε τέτοιο καθήκον και το μόνο καθήκον που είχε ήταν η έκδοση της απόφασης στη βάση των όσων δηλώθηκαν από τους δύο συνηγόρους. Ως εκ περισσού επισημαίνεται ότι τίποτε δεν εμπόδιζε την ευπαίδευτο συνήγορο του αιτητή όταν της κοινοποιήθηκε από το δικαστήριο η απόφαση του διαιτητή, να ζητήσει χρόνο να την μελετήσει για να αποφασίσει αν θα την πρόσβαλλε ή όχι. Αντί τούτου έσπευσε να συμφωνήσει σε έκδοση της Απόφασης, με μόνη δήλωση «ότι δεν αποποιείται το δικαίωμα προσβολής της διαιτητικής απόφασης». Κάτω απ΄ αυτά τα δεδομένα εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση, η οποία κατά την άποψή μου δεν είναι εφέσιμη και επομένως το αίτημα για παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης δεν μπορεί να ικανοποιηθεί. Τη στιγμή μάλιστα που η έφεση εναντίον της Απόφασης στοχεύει να χρησιμοποιηθεί ως μέσο για προσβολή της διαιτητικής απόφασης, την οποία θα μπορούσε να προσβάλει και χωρίς την (πλήρη) Απόφαση. Κι αυτό ανεξάρτητα από το δικονομικό πρόβλημα που επικαλείται ο αιτητής, το οποίο έπρεπε να τον απασχολήσει πριν σπεύσει να δεχθεί την έκδοση της Απόφασης. Για όλα τα πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του αιτητή. Τα έξοδα να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /κβπ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο