Γεώργιου Παρασκευόπουλου ν. Ανδρέα Σχίζα, Αρ. Αγωγής: 7326/05, 23 Δεκεμβρίου, 2010

Γεώργιου Παρασκευόπουλου ν. Ανδρέα Σχίζα, Αρ. Αγωγής: 7326/05, 23 Δεκεμβρίου, 2010 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2010:A419 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Ν. Σταύρου, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 7326/05 Μεταξύ: Γεώργιου Παρασκευόπουλου Ενάγοντος και Ανδρέα Σχίζα Εναγόμενου ______________________ 23 Δεκεμβρίου, 2010 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κα Α. Γαβριηλίδου. Για τον Εναγόμενο: κα Α. Κοζάκου για Θ. Ιωαννίδη. Α Π Ο Φ Α Σ Η Τροχαίο δυστύχημα επισυνέβη στις 11.10.2003 παρά το εργοστάσιο FROU-FROU στην Κοκκινοτριμιθιά με εμπλεκόμενους οδηγούς, τον ενάγοντα που οδηγούσε τη μοτοσικλέτα με αρ. εγγ. EEN 170 και τον εναγόμενο που οδηγούσε το διπλοκάμπινο όχημα με αρ. εγγ. EET

1. Κατά τη δικογραφημένη εκδοχή του ενάγοντος (Μ.Ε.3), την οποία πλαισίωσε και δια ζώσης ενώπιον του Δικαστηρίου, το πρωινό της 11ης Οκτωβρίου 2003 οδηγούσε την πιο πάνω μοτοσικλέτα (δικής του ιδιοκτησίας) στον δρόμο Λευκωσίας-Κοκκινοτριμιθιάς με κατεύθυνση την Κοκκινοτριμιθιά. Πρόθεση του ήταν να μεταβεί στο εργοστάσιο FROU-FROU όπου εργαζόταν. Γύρω στα 400μ-500μ πριν το εν λόγω εργοστάσιο, συνάντησε σειρά αυτοκινήτων τα οποία κινούντο στην ίδια λωρίδα και κατεύθυνση όπως και ο ίδιος. Έτσι οδηγώντας συνεχώς στη λωρίδα του, προσπέρασε από δεξιά τα εν λόγω οχήματα, μεταξύ αυτών και το διπλοκάμπινο του εναγόμενου. Πλησιάζοντας το εργοστάσιο, το οποίο βρισκόταν στη δεξιά πλευρά του δρόμου σε σχέση με την πορεία του, ελάττωσε ταχύτητα και έθεσε σε λειτουργία τον σηματοδότη του με σκοπό και πρόθεση να στρίψει δεξιά για να εισέλθει στην είσοδο του εργοστασίου. Κοντοστάθηκε λίγο μέχρι να μπορέσει να στρίψει αφού από απέναντι ερχόντουσαν οχήματα που είχαν κατεύθυνση προς Λευκωσία. Ενώ λοιπόν ήταν έτοιμος να στρίψει, ένοιωσε ένα δυνατό κτύπημα στο πίσω αριστερό μέρος της μοτοσικλέτας του, το οποίο ως διαφάνηκε, προήλθε από το διπλοκάμπινο που οδηγούσε ο εναγόμενος. Αποτέλεσμα τούτου ήταν να χάσει την ισορροπία του και να πέσει στο έδαφος. Σηκώθηκε για να μην τον καταπλακώσουν τα διερχόμενα οχήματα και έτρεξε σε παρακείμενο χωράφι όπου έπεσε και πάλι τραυματισμένος στο έδαφος, αναμένοντας το ασθενοφόρο. Από το δυστύχημα τραυματίστηκε και παρέμεινε στο νοσοκομείο για τρεις ημέρες (βλ. τεκμήριο 7) και η μοτοσυκλέτα του υπέστη εκτεταμένες ζημιές. Κρίθηκε ως ολικώς καταστραφείσα (total loss), αλλά διότι η ασφαλιστική εταιρεία καθυστερούσε να του δώσει την εκτίμηση, προχώρησε στη διόρθωση της, χρησιμοποιώντας μεταχειρισμένα εξαρτήματα και καταβάλλοντας για το σκοπό αυτό ποσό £1175 (βλ. τεκμήρια 5A και Β). Σε σχέση με το δυστύχημα, καταχωρήθηκε εναντίον του ποινική υπόθεση, στην οποία παραδέχθηκε ενοχή αφού ο δικηγόρος του, του είπε να παραδεχτεί και ο ίδιος κάποιο ποσοστό ευθύνης. Στον αντίποδα η δικογραφημένη εκδοχή του εναγόμενου (Μ.Υ.1) που κατά την ακρόαση πλαισιώθηκε πρωτευόντως από τον ίδιο και δευτερευόντως από τον αυτόπτη μάρτυρα, Φίλιππο Ράσπα (Μ.Υ.2) που οδηγούσε το εξ αντιθέτου διερχόμενο όχημα με αρ. εγγ. ΕΧΒ 194, είναι ουσιωδώς διαφορετική. Σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, το διπλοκάμπινο του εναγόμενου σε καμία περίπτωση δεν κτύπησε τη μοτοσυκλέτα του ενάγοντος από πίσω. Αντίθετα, κατά τη διαδικασία του προσπεράσματος και συγκεκριμένα τη στιγμή που η μοτοσικλέτα οδηγείτο στο κέντρο του δρόμου, βρισκόμενη παραπλεύρως του διπλοκάμπινου, ο ενάγοντας εντελώς ξαφνικά, έχασε τον έλεγχο με αποτέλεσμα η μοτοσικλέτα να κάμει απότομο ελιγμό προς τα αριστερά και να κτυπήσει στο μπροστινό δεξιό φτερό του διπλοκάμπινου. Τη στιγμή της σύγκρουσης ο ενάγοντας κρατούσε το τιμόνι μόνο με το δεξί χέρι ενώ το αριστερό (από το οποίο κρεμόταν και το κράνος) το είχε απλωμένο προς τα κάτω ωσάν να ήθελε να πιάσει κάτι. Από το δυστύχημα, το όχημα του εναγομένου υπέστη ζημιές για τις οποίες αποζημιώθηκε, κατόπιν εκτίμησης, από την ασφαλιστική εταιρεία Minerva. Περιγράφοντας το δυστύχημα, το οποίο ως ανέφερε έγινε μπροστά στα μάτια του, ο αυτόπτης μάρτυρας (Μ.Υ.2) χρησιμοποίησε φράσεις όπως "τρελό οδήγημα", οδήγημα "zig zag" και "ελιγμό 90 μοιρών" από πλευράς ενάγοντος. Μια άλλη παράμετρος της υπόθεσης, άσχετη με το δυστύχημα αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς της μοτοσικλέτας. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης (παράγραφος 2) και τη δια ζώσης μαρτυρία του ενάγοντος, η μοτοσικλέτα ανήκε στον ίδιο. Δεν ήταν όμως κατά τον ουσιώδη χρόνο εγγεγραμμένη επ' ονόματι του. Έτσι κλήθηκαν ως μάρτυρες οι Ερμής Ανδρέου (Μ.Ε.2) και Σάββας Σοφοκλέους (Μ.Ε.4). Κατά τον Μ.Ε.4, ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης, τη μοτοσυκλέτα την πώλησε στον Μ.Ε.
2. Κατά τον Μ.Ε.2, τη μοτοσικλέτα την αγόρασε πράγματι από τον Μ.Ε.4, αλλά πριν προλάβει να την εγγράψει επ' ονόματι του, την μεταπώλησε στον ενάγοντα. Αυτό έγινε 1-2 μέρες πριν το δυστύχημα. Η μοτοσικλέτα ενεγράφη τελικώς επ' ονόματι του ενάγοντος στις 27.10.
3. Πέραν των δύο προαναφερθέντων μαρτύρων, των διαδίκων (οδηγών) και του αυτόπτη μάρτυρα, μαρτυρία έδωσε και ο εξεταστής του δυστυχήματος, αστυφύλακας 596, Μαρίνος Δαμιανού (Μ.Ε.1). Ο μάρτυρας αυτός κατάθεσε σχεδιάγραμμα της σκηνής του δυστυχήματος (τεκμήριο 1) με το οποίο αμφότεροι οι οδηγοί συμφώνησαν. Βάσει των δικών του διαπιστώσεων, το διπλοκάμπινο είχε ζημιά στο μπροστινό δεξιό φτερό (πάνω από τον τροχό) και η μοτοσικλέτα στο πίσω αριστερό μέρος και στη σέλα. Πέραν των ζημιών, εντόπισε στην μπροστινή αριστερή κόντρα σούστα της μοτοσικλέτας, ίχνη γαλάζιας μπογιάς. Αυτή είναι η εικόνα που παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, βάσει της οποίας, καλείται να αποφασίσει ποιος ευθύνεται για το δυστύχημα και σε περίπτωση που ευθύνεται ο εναγόμενος, κατά πόσο ο ενάγοντας δικαιούται ή όχι να ανακτήσει τις ζημιές που υπέστη η μοτοσικλέτα. Οι λοιπές ειδικές ζημιές να σημειώσω, με εξαίρεση κάποια αξίωση για μεταφορικά έγιναν παραδεχτές. Παραδεχτές έγιναν και οι σωματικές βλάβες του ενάγοντος ως καταγράφονται συνοπτικά στην παράγραφο 6 της Εκθέσεως Απαιτήσεως και εξειδικεύονται περαιτέρω στο ιατρικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 7). Το ύψος των γενικών αποζημιώσεων με βάση τις εν λόγω σωματικές βλάβες, αφέθηκε και πάλι στην κρίση του Δικαστηρίου. Ως εύκολα γίνεται κατανοητό, καταλυτικής σημασίας για την έκβαση της υπόθεσης αποτελεί η αξιολόγηση της μαρτυρίας και η συνακόλουθη κρίση επί της αξιοπιστίας των μαρτύρων. Έτσι προχωρώ πάραυτα σε επίλυση του ζητήματος αυτού. Ο εξεταστής της υπόθεσης (Μ.Ε.1) ο οποίος ουσιαστικά ήταν μάρτυρας κοινής αποδοχής, μου προξένησε καλή εντύπωση. Διαφάνηκε ότι εξέτασε το δυστύχημα με επάρκεια και αντικειμενικότητα και έτσι αποδέχομαι τόσο το σχεδιάγραμμα (τεκμήριο 1) που ετοίμασε όσο και τις άλλες επιτόπιες διαπιστώσεις του, ως ασφαλή εχέγγυα που αντικατοπτρίζουν την πραγματική εικόνα της σκηνής του δυστυχήματος. Καλή εντύπωση μου προξένησαν και οι Μ.Ε.2 και 4 που κατέθεσαν σε σχέση με το ιδιοκτησιακό καθεστώς της μοτοσικλέτας. Υπάρχουν βέβαια κάποια "γκρίζα σημεία" στους κόλπους της μαρτυρίας τους, αλλά όχι τόσα και τέτοια που να κλονίζουν υπό τις περιστάσεις την αξιοπιστία τους. Δεν αμφισβητήθηκαν σε ουσιαστικό βαθμό οι ισχυρισμοί τους, ούτε και προσφέρθηκε μαρτυρία που να επιτρέπει την εξαγωγή αντίθετων συμπερασμάτων. Έτσι σε ότι αφορά την ουσία των λεγομένων τους, αποδέχομαι τη μαρτυρία των Μ.Ε. 2 και
4. Αντιθέτως ο ενάγοντας (Μ.Ε.2) μου προξένησε κακή εντύπωση. Η εκφορά του λόγου, οι μορφασμοί και αντιδράσεις του σε απλές και βασικές ερωτήσεις, η διστακτικότητα με την οποία περίγραφε τα γεγονότα και η εν γένει παρουσία του στο εδώλιο του μάρτυρος, εξέπεμψαν αρνητικά μηνύματα σε ότι αφορά την αξιοπιστία του. Δεν διατηρώ καμία αμφιβολία ότι οι θέσεις του σε ότι αφορά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επεσυνέβη το δυστύχημα είναι ανυπόστατες και αναληθείς. Απορρίπτω δηλαδή ως ψευδή τον κύριο και βασικό του ισχυρισμό, ότι δηλαδή, είναι το όχημα του εναγόμενου που τάχατες κτύπησε από πίσω τη μοτοσικλέτα, προκαλώντας με τον τρόπο αυτό το επίδικο δυστύχημα. Η θέση αυτή είναι προφανώς εκ των υστέρων σκέψη που σκοπό και στόχο είχε την απαλλαγή ευθύνης. Περαιτέρω και μολονότι αυτό δεν επηρέασε την κρίση μου, αξίζει να σημειωθεί, ότι οι θέσεις του, συγκρούονται και με την παραδοχή στην οποία προέβη στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης που καταχωρήθηκε εναντίον του από την Αστυνομία. Η προσπάθεια "να φορτώσει" την παραδοχή αυτή στον δικηγόρο που τον εκπροσώπησε στην ποινική υπόθεση, μάλλον κατέδειξε το μέγεθος της υστεροβουλίας και αναξιοπιστίας του παρά να τον ωφέλησε καθοιονδήποτε τρόπο. Ως εκ των ανωτέρω, απορρίπτω τη μαρτυρία του. Στον αντίποδα ο εναγόμενος (Μ.Υ.1) μου προξένησε θετικότατη εντύπωση. Με τρόπο πηγαίο και πρόθυμο απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις που του τέθηκαν με σαφήνεια και ευθύτητα, πείθοντας απόλυτα για την αλήθεια των λεγομένων του. Δεν υπέπεσε σε καμία ουσιαστική αντίφαση, ούτε και απέφυγε να αποσαφηνίσει κάθε πτυχή του επίδικου δυστυχήματος που του ζητήθηκε. Η μαρτυρία του είναι και σε απόλυτη αρμονία με αυτή του ανεξάρτητου, αυτόπτη μάρτυρα Μ.Υ.2, ο οποίος επίσης μου προξένησε θετικότατη εντύπωση. Ο Μ.Υ.2 με τρόπο πηγαίο και αυθόρμητο, εξιστόρησε τα γεγονότα από τη δική του οπτική γωνία, πλαισιώνοντας και ενισχύοντας απόλυτα την εκδοχή του Μ.Υ.
5. Ο μάρτυρας αυτός αποστασιοποιημένος από τα συμφέροντα της υπόθεσης δεν είχε κανένα λόγο να ευνοήσει τον ένα ή τον άλλο διάδικο. Ούτε και υπάρχει το παραμικρό ψεγάδι στη μαρτυρία του που να επιτρέπει αμφισβήτηση της περιγραφής του. Επ' αυτού να προσθέσω ότι η εγγύτητα του από τα διαδραματισθέντα ήταν τέτοια που εξουδετερώνεται και η όποια πιθανότητα να σφάλλει στις διαπιστώσεις του. Για τους πιο πάνω λόγους αποδέχομαι πλήρως τη μαρτυρία των Μ.Υ.1 και
6. Παρενθετικά να σημειώσω ότι τα σημεία της μαρτυρίας των δύο αυτών μαρτύρων που υπέδειξε η ευπαίδευτος συνήγορος του ενάγοντος ως αντιφάσεις, κάθε άλλο παρά αντιφάσεις αποτελούν. Η όποια μικρό απόκλιση στην περιγραφή του δυστυχήματος μεταξύ των Μ.Υ.1 και 2 οφείλεται στο γεγονός ότι πρόκειται για δύο ξεχωριστά άτομα, με διαφορετική αντίληψη καταστάσεων και πραγμάτων, τα οποία βίωσαν το συμβάν υπό διαφορετικές υποκειμενικές συνθήκες και διαφορετική οπτική γωνιά. Παρομοίως η γρήγορη και ξαφνική εξέλιξη του συμβάντος, μπορεί κάλλιστα να οδήγησε τον ένα να περιγράψει μια επιμέρους πτυχή ελαφρώς διαφορετικά από τον άλλο. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό και αποτελεί ισχυρό στοιχείο αξιοπιστίας και όχι αναξιοπιστίας. Κατ' ακολουθία της πιο πάνω αξιολόγησης βρίσκω πως τα πραγματικά, ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Το πρωινό της 11ης Οκτωβρίου 2003 ο ενάγοντας οδηγούσε τη μοτοσικλέτα με αρ.εγγ. ΕΕΝ 170 στον δρόμο Λευκωσίας-Κοκκινοτριμιθιάς με κατεύθυνση την Κοκκινοτριμιθιά. Πρόθεση του ήταν να μεταβεί στο εργοστάσιο FROU-FROU όπου εργαζόταν. Σε κάποια στιγμή, πλησίον του εν λόγω εργοστασίου, ο ενάγοντας επιχείρησε να προσπεράσει από δεξιά το διπλοκάμπινο όχημα με αρ.εγγ. ΕΕΤ 363 που οδηγείτο στην ίδια κατεύθυνση από τον εναγόμενο. Κατά τη διαδικασία του προσπεράσματος και συγκεκριμένα τη στιγμή που η μοτοσικλέτα βρισκόταν στο κέντρο του δρόμου, παραπλεύρως του διπλοκάμπινου, ο ενάγοντας εντελώς ξαφνικά, έχασε τον έλεγχο με αποτέλεσμα η μοτοσικλέτα να κάμει απότομο ελιγμό προς τα αριστερά και να κτυπήσει στο μπροστινό δεξιό φτερό του διπλοκάμπινου. Τη στιγμή της σύγκρουσης ο ενάγοντας κρατούσε το τιμόνι μόνο με το δεξί χέρι ενώ το αριστερό (από το οποίο κρεμόταν και το κράνος) το είχε απλωμένο προς τα κάτω ωσάν να ήθελε να πιάσει κάτι. Από το δυστύχημα, ο ενάγοντας τραυματίστηκε και διακομίστηκε στο νοσοκομείο και τα δύο οχήματα υπέστησαν ζημιές. Τη σκηνή του δυστυχήματος επισκέφθηκε ο αστυφύλακας (Μ.Ε.1) ο οποίος διεξήγαγε όλες τις αναγκαίες μετρήσεις, ετοιμάζοντας και σχεδιάγραμμα της σκηνής του δυστυχήματος (τεκμήριο 1). Τα πιο πάνω ευρήματα δεν αφήνουν περιθώριο για ιδιαίτερη ψηλάφηση της νομικής πτυχής της υπόθεσης, αφού τα πράγματα ως προς την αποκλειστική αιτία και τον αποκλειστικό υπαίτιο του δυστυχήματος, βοούν. Η απώλεια ελέγχου της μοτοσικλέτας από τον ενάγοντα τη στιγμή που αυτή βρισκόταν παραπλεύρως του διπλοκάμπινου και ο απότομος ελιγμός προς τα αριστερά με αποτέλεσμα να επέλθει η σύγκρουση, ήταν η γενεσιουργός και μόνη αιτία πρόκλησης του δυστυχήματος. Αυτή η πράξη έγινε κατά παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας και προσοχής που όφειλε τη δεδομένη στιγμή ο ενάγοντας προς τον εναγόμενο και τον καθιστά υπεύθυνο για το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Η αμέλεια του ενάγοντος και συνακόλουθα η ευθύνη του για το επίδικο δυστύχημα είναι πλήρης και αποκλειστική αφού δεν υπήρξε οτιδήποτε μεμπτό στην οδική συμπεριφορά του εναγομένου τη δεδομένη στιγμή που να συνέβαλε στην πρόσκρουση και που να τον καθιστά, έστω και κατ' ελάχιστο, συνυπεύθυνο για το δυστύχημα. Με άλλα λόγια καμία συντρέχουσα αμέλεια δεν υπήρξε από πλευράς εναγομένου. Ως εκ των ανωτέρω κρίνω ότι η αγωγή του ενάγοντος θα πρέπει να απορριφθεί στην ολότητα της. Παρόλα ταύτα για σκοπούς πληρότητας, θα προχωρήσω να εκφράσω άποψη σε σχέση με τις άλλες πτυχές της υπόθεσης, ξεκινώντας από τις ειδικές ζημιές. Σε περίπτωση λοιπόν πλήρους ευθύνης του εναγόμενου, θα επιδίκαζα στον ενάγοντα τις ειδικές ζημιές που συμφωνήθηκαν μεταξύ των μερών στην αρχή της δίκης. Δηλαδή την απώλεια ημερομισθίων (₤2100), τα έξοδα νοσηλείας και φυσιοθεραπείας (₤250), το ιατρικό πιστοποιητικό (₤28) και την αστυνομική έκθεση (₤50). Σε σχέση με την αξίωση για μεταφορικά έξοδα δεν προσκομίστηκε καμία μαρτυρία, οπόταν έτσι κι αλλιώς θα απορριπτόταν. Τέλος για τη ζημιά της μοτοσικλέτας, δοθέντος και της μαρτυρίας των Μ.Ε.2 και 4, θα επιδίκαζα το ποσό των ₤1175 που καταβλήθηκε για την επιδιόρθωση της (βλ.τεκμήρια 5Α και Β). Επ΄ αυτού να επισημάνω πως το γεγονός ότι στο δικόγραφο διεκδικείται μεγαλύτερο ποσό για την ολική καταστροφή της μοτοσικλέτας, δεν αποτελεί κώλυμα για επιδίκαση μικρότερου ποσού στη βάση μαρτυρίας ότι τελικώς η μοτοσικλέτα επιδιορθώθηκε. Περαιτέρω να τονίσω ότι δεν αποκλείεται η διεκδίκηση ζημιάς που προκλήθηκε σε όχημα που οδηγείται νόμιμα από τον ενάγοντα, ακόμα και όταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης είναι τρίτο πρόσωπο. Στην υπόθεση O'Sullivan v. Williams [1992] 3 All ER 385, υποδείχθηκε πως άτομο που δεν είναι ιδιοκτήτης οχήματος, αλλά το κατέχει είτε έχοντας τίτλο ή δικαίωμα ως εκ της κατοχής του (possessory title), είτε ως θεματοφύλακας (bailee) μπορεί να εναγάγει για ζημιά που προξενείται σ΄αυτό (βλ. επίσης Patsalides v. Yiapani & another