IKOS CIF LIMITED ν. Martin Coward, Αρ. Αγωγής 5467/09, 27 Οκτωβρίου, 2010

(1)α.1 α.2. (e) 12 και 13, Δ.64, θθ. 1 και 2, στην διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση ενός εκ των διοικητικών συμβούλων του αιτητή: Σύμφωνα με πληροφορίες των δικηγόρων της ενάγουσας, ο εναγόμενος διαμένει τώρα στο Μονακό, όπου η ειδοποίηση του κλητηρίου εντάλματος, όσο και το ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα εναντίον του εναγόμενου, επιδόθηκαν προσωπικά. Η ένορκη δήλωση υιοθετεί το περιεχόμενο της αίτησης και της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, για άδεια επίδοσης της ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος και του ενδιαμέσου απαγορευτικού διατάγματος, μαζί με την ένορκη δήλωση για υποστήριξη της αίτησης. Στοχεύεται με την αίτηση να επιτραπεί η επίδοση των αιτήσεων στο Μονακό, μέσω «δικαστικού επιδότη», έτσι ώστε ο εναγόμενος να λάβει προσωπική γνώση του περιεχομένου της. Το δικαιοδοτικό βάθρο της παρούσας διαδικασίας είναι το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, για τιμωρία των καταφρονούντων τα διατάγματα του. «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον θα έχη εξουσίαν να εξαναγκάζη εις υπακοήν προς οιονδήποτε διάταγμα εκδοθέν υπ' αυτού διατάττον ή απαγορεύον την εκτέλεσιν οιασδήποτε πράξεως, δια προστίμου ή φυλακίσεως ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων, και το δικαστήριον δύναται επιπροσθέτως να επιδικάση εις το πρόσωπον προς το συμφέρον του οποίου εξεδόθη το διάταγμα τοιούτον ποσόν υπό μορφήν αποζημιώσεως, ως το δικαστήριον δύναται να θεωρήσει πρέπον.» Στην Krashias Shoe Factory ν. Adidas

(1989)1 A.A.Δ. 750 εξηγείται πως το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, παρέχει δικαιοδοσία στο Επαρχιακό Δικαστήριο, κατά την ενάσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας, να τιμωρεί, κατά ανάλογο τρόπο προς το Ποινικό Δικαστήριο, τους καταφρονούντες τα διατάγματα του. Διασαφηνίστηκε επίσης ότι η άσκηση της δικαιοδοσίας αυτής διέπεται από τις διατάξεις της Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία: «καθιστά την προσωπική επίδοση τόσο του οπισθογραφημένου διατάγματος όσο και της αίτησης, απαρέγκλιτο όρο για την καταδίκη προσώπου για την παρακοή διατάγματος». Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1993)1 Α.Α.Δ. 309, Photiou v. HadjiForados

(1988)1 C.L.R. 384, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ.4)

(1993)1 Α.Α.Δ. 961, Μαύρος ν. Στυλιανού κ.α.

(1998)1 Α.Α.Δ. 2389 και Διαμάντω Χριστοδούλου ν. Πανίκκου Χριστοδούλου,

(2003)1(Β) Α.Α.Δ.

1. Η επίδοση λοιπόν, του οπισθογραφημένου διατάγματος του Δικαστηρίου αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση κατηγορίας για την παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου, γεγονός που βαρύνει όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση τον κατήγορο για την απόδειξη του. Σύμφωνα με τη Δ.42Α θ.1 και 2: «
2. Where any order is issued by any court directing any act to be done or prohibiting the doing of any act there shall be endorsed by the Registrar on the copy of it, to be served on the person required to obey it, a memorandum in the words or to the effect following. If you, the within-named A.B., neglect to obey this order, by the time therein limited, you will be liable to be arrested and to have your property sequestered.
3. An office copy of the order shall be served on the person to whom the order is directed. The service shall, unless otherwise directed by the Court of a Judge, be personal." Από τα πιο πάνω προβάλλει επιτακτική η υποχρέωση προσωπικής επίδοσης του διατάγματος στον καθ' ου η αίτηση. Η διαδικασία παρακοής διατάγματος αποτελεί ιδιόμορφη διαδικασία strictissimi juris, έτσι όλα τα δικονομικά εχέγγυα θα πρέπει να τηρούνται απαρεγκλίτως και με αυστηρότητα: Ποινή στερητική της ελευθερίας του ατόμου και η μεσεγγύηση της περιουσίας του, είναι άμεσα ενδεχόμενα σε περίπτωση απόδειξης της παρακοής. Kerr on Injunctions, 6η Έκδ., σελ.673, Μακρίδης, Αίτηση 183/90,

(1991)1 Α.Α.Δ. 401, Carter v. Roberts

(1903)Ch. 312. Σύμφωνα με τη Δ.42 θ.2 επίσημο αντίγραφο του διατάγματος θα πρέπει να επιδοθεί στο πρόσωπο που καθορίζει το διάταγμα. Όπως ήδη τονίστηκε πιο πάνω η επίδοση πρέπει να είναι προσωπική, εκτός αν άλλες οδηγίες δίδονται από το Δικαστήριο ή τον Δικαστή. Σύμφωνα δε με το θ.3

(1)της ιδίας διαταγής οπότε εκδίδεται ένα τέτοιο διάταγμα εναντίον του καθ' ου η αίτηση, ο οποίος αρνείται ή παραλείπει να συμμορφωθεί με τις οδηγίες του διατάγματος, το πρόσωπο υπέρ του οποίου δόθηκε το διάταγμα, ο αιτητής μπορεί να αποταθεί στο Δικαστήριο για ένταλμα σύλληψης του καθ' ου η αίτηση (writ of attachment). Σε τέτοια περίπτωση η αίτηση θα πρέπει να γίνεται δια κλήσεως και να υποστηρίζεται με ένορκη δήλωση. Και πάλι επίσημο αντίγραφο της αίτησης, εκτός αν διατάσσεται διαφορετικά από το Δικαστήριο, θα πρέπει να επιδίδεται στον καθ' ου η αίτηση προσωπικά. (Θ.3

(2)). Την ημέρα που είναι επιστρεπτέο το διάταγμα αν ο καθ' ου η αίτηση δεν παρουσιασθεί, και το Δικαστήριο είναι ικανοποιημένο ότι του έγινε κανονική επίδοση, έχει τη διακριτική ευχέρεια να διατάξει την έκδοση εντάλματος σύλληψης. (Θ.4). Το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως ένα πρόσωπο που παραπέμπεται στη φυλακή για ανυπακοή, κρατείται στη φυλακή μέχρις ότου συμμορφωθεί με το διάταγμα. (Θ.7). Σε περίπτωση που ο καθ' ου, εναντίον του οποίου εκδίδεται ένταλμα σύλληψης, δεν μπορεί να ανευρεθεί το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως εκδοθεί ένταλμα κατασχέσεως εναντίον της περιουσίας του. (Θ.10). Με δοσμένο το πιο πάνω ουσιαστικό και δικονομικό πλαίσιο, όπως προσπάθησα να το περιγράψω στην ουσία του, και σε ότι αφορά το αίτημα που εξετάζω, παρατηρώ τα πιο κάτω: (α) Απουσιάζει το δικαιοδοτικό βάθρο για την ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Δ.42Α θ.2, άρθρο 42, Ν.14/60. Μόνο κατά την αγόρευση του κ. Τσιρίδης επικαλέστηκε τη Δ.42Α, θ.2 χωρίς όμως να ζητήσει διόρθωση της αίτησης, με προσθήκη του πιο πάνω κανονισμού. Η επίκληση της Δ.5 δεν περισώζει το ζήτημα εφόσον η Δ.42Α θ.2 είναι ειδική και παρέχει την διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο για να ρυθμίσει τα της διαδικασίας παρακοής. Στην υπόθεση Ζήνων Χριστοδούλου ν. Zendia Machinery Ltd,

(2008)1(A) A.Α.Δ. 367 το Επαρχιακό Δικαστήριο απέρριψε αίτηση του ενάγοντα για επαναφορά απορριφθείσης αγωγής επειδή η αίτηση βασιζόταν σε λανθασμένη διαταγή. Αποφασίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο πως η πρωτόδικη απόφαση ήταν εσφαλμένη και άδικη γιατί ουσιαστικά αποστερεί από το διάδικο το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο, με μόνο λόγο πως στην αίτηση του αναγράφηκε λανθασμένος αριθμός του ισχύοντος θεσμού. Χωρίς να παραβλέπεται πως, ως αρχή, στην αίτηση πρέπει να διατυπώνονται με σαφήνεια η θεραπεία και η νομική της βάση, ώστε να γνωρίζει το Δικαστήριο και η άλλη πλευρά το περιεχόμενο της αίτησης για να μπορεί να τοποθετηθεί. Το ουσιαστικό, έκρινε το Εφετείο, ήταν πως τα δικαιώματα των διαδίκων κρίνονται επί της ουσίας τους όταν αυτά διατυπώνονται με σαφήνεια και πως οι κανόνες Πολιτικής Δικονομίας δεν πρέπει να ερμηνεύονται με τέτοιο τρόπο ώστε να καταστρατηγούνται τα δικαιώματα των διαδίκων. Λαμβάνοντας υπόψη ότι: - Πρόκειται για μονομερή αίτηση, έτσι ώστε να μην τίθεται θέμα βλάβης της άλλης πλευράς, - Το Δικαστήριο μπορεί με σαφήνεια να διαπιστώσει το αίτημα, - Οι κανόνες Πολιτικής Δικονομίας δεν πρέπει να ερμηνεύονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταστρατηγούνται τα δικαιώματα των διαδίκων, παρέχεται, βρίσκω, η δυνατότητα στο Δικαστήριο να προχωρήσει στη βάση της Δ.64 σε διόρθωση. Εντούτοις, έχοντας υπόψη την κατάληξη της αίτησης, το εγχείρημα κρίνεται άνευ αντικειμένου. (β) Ενώ η ένορκη δήλωση, υιοθετεί την αίτηση της ενάγουσας για άδεια επίδοσης κλητηρίου εντάλματος και του ενδιαμέσου απαγορευτικού διατάγματος μαζί με την ένορκη δήλωση για υποστήριξη της αίτησης, απουσιάζει το ουσιαστικό: Πράξεις, παραλείψεις ή ισχυρισμούς που συνιστούν λόγους, εκ πρώτης όψεως, παρακοής των διαταγμάτων του Δικαστηρίου, ούτως ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του το εύρος της ισχυριζόμενης παραβίασης ή έστω την γενική εικόνα, ώστε να αξιολογήσει τη σοβαρότητα του ζητήματος. Τα Δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να εκδώσουν ενδιάμεσα απαγορευτικά διατάγματα εναντίον εναγομένων που διαμένουν εκτός δικαιοδοσίας στις κατάλληλες περιπτώσεις. Θα ήταν ακατόρθωτο ή ιδιαίτερα δύσκολο για το Δικαστήριο να απονέμει δικαιοσύνη εάν στερείτο της εξουσίας να διατάξει επίδοση δικαστικών εγγράφων ή διαταγμάτων εκτός δικαιοδοσίας. Η τήρηση των διαταγμάτων και η εκτέλεση των αποφάσεων είναι πάντα κάτω από τον έλεγχο και την επιτήρηση των Δικαστηρίων. Το Δικαστήριο από τη μια δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται, να παραβλέπει συμπεριφορές που συνιστούν εκ πρώτης όψεως, κατάφορη παρακοή των διαταγμάτων του, από την άλλη, δεν πρέπει να ενθαρρύνει διαδικασίες όπου ενδεχομένως δεν υφίσταται σοβαρό ζήτημα για τιμωρία του παραβαίνοντος. (γ) Για να αποφασιστεί επίσης το ζήτημα θα έπρεπε να υπάρχει αναφορά και παραπομπή στο νομικό καθεστώς που ισχύει στο Μονακό: Εάν ισχύουν οι πρόνοιες της σχετικής Ευρωπαϊκής νομοθεσίας ή αν υπάρχει διακρατική Σύμβαση και πως θα πρέπει να επιτευχθεί η επίδοση κάτω από τις ανάλογες πρόνοιες. Δεν είναι κρίνω, επαρκής αναφορά σε «επιδότη» του Μονακό, έτσι ώστε να καλύπτει ικανοποιητικά το ζήτημα της «προσωπικής» επίδοσης. Για να συνοψίσω: στην απουσία γεγονότων, πράξεων, συμπεριφορών ή παραλείψεων που συνιστούν εκ πρώτης όψεως παρακοή, ενσωματωμένων στην ένορκη δήλωση σε συνδυασμό με την απουσία του νομικού καθεστώτος που διέπει το ζήτημα με ξένη χώρα, το Μονακό, δεν είμαι διατεθειμένη, λαμβανομένης υπόψη τη φύση της αίτησης, να εξασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ των αιτητών. Η αίτηση απορρίπτεται. (Υπ.) ............... Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Αίτηση για υποκατάστατο επίδοση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο